ავტორი: ჯანგ ლიანგი

ჩვენთვის, როგორც ქრისტიანებისთვის, ლოცვა ჩვენი ყოველდღიური ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი და ღმერთთან მიახლოების ყველაზე პირდაპირი გზაა. ჩვენ ყველას გვაქვს იმედი, რომ უფალი შეისმენს ჩვენს ლოცვებს, მაგრამ ხშირად ვერ ვიღებთ ღვთის პასუხს ან ვერ ვგრძნობთ მის მყოფობას, რაც საგონებელში გვაგდებს: რატომ ხდება ასე? რატომ არ ისმენს ღმერთი ჩვენს ლოცვებს? როგორი ლოცვები შეესაბამება ღვთის განზრახვებს? მოდი, დღეს ამის შესახებ ვიქონიოთ თანაზიარება და ამ სამი საკითხის გადაჭრით, ღმერთი შეისმენს ჩვენს ლოცვებს.

1. ლოცვისას, უბრალოდ ეხსნებით თუ არა ღმერთს და ანდობთ თუ არა მას თქვენს ნამდვილ ფიქრებს?

უმეტესწილად ჩვენ ყურადღებას ვამახვილებთ ისეთ დეტალებზე, როგორიცაა ჩვენი ლოცვების ხანგრძლივობა ან სიტყვების შერჩევა, ან თუნდაც ვცდილობთ, ღმერთს ჩვენი ურყევი ნება სასიამოვნოდ ჟღერადი სიტყვებით ვაჩვენოთ, მაგრამ იშვიათად თუ ვუხსნით ღმერთს გულს ჭეშმარიტად. მაგალითად, ჩვენ ხშირად ვამბობთ: „ღმერთო, მე მსურს მიყვარდე შენ, გავიღო თავი შენთვის და რაოდენ დიდი საფრთხეები ან გასაჭირიც არ უნდა გამოვიარო, არ დავნებდები. მე შენ გამოგყვები მთელი ჩემი სიცოცხლის განმავლობაში!“ ან, „ღმერთო, შენი სიტყვები ლამპარია ჩემი ფეხისთვის და სინათლეა ჩემს გზაზე, მე დავიცავ შენს სიტყვას ყველაფერში, რასაც ვაკეთებ და შევასრულებ შენს განზრახვას!“ თუმცა, როდესაც ვაწყდებით გასაჭირსა და დაბრკოლებებს, ან სახლში სირთულეები იჩენს თავს, ხშირად არ შეგვიძლია ღვთის სიტყვის პრაქტიკაში გამოყენება და აღარ გვაქვს ღმერთის დაკმაყოფილების ურყევი ნება. ჩვენ შეიძლება ღმერთი არასწორადაც კი გავიგოთ, ვიჩივლოთ მასზე, გავხდეთ ნეგატიურები, მოვდუნდეთ ჩვენს საქმეში, ვუღალატოთ და განვუდგეთ მას. ის, რომ პრაქტიკულ სიტუაციებში ასე ვიქცევით, აჩვენებს, რომ ღვთისადმი ჩვენს ლოცვებს გულწრფელობა აკლია და რომ ჩვენ უბრალოდ ვამბობთ ტრაბახით სავსე, ცარიელ, სასიამოვნოდ ჟღერად სიტყვებს ღვთის მოსაწონად. ეს ასევე იმისთვის ხდება, რომ სხვებმა ჩვენზე მაღალი წარმოდგენა შეიქმნან, რათა ღმერთმა და სხვებმა დაინახონ, რომ ჩვენ გვიყვარს ღმერთი და მისი ერთგულნი ვართ, მაგრამ სინამდვილეში, ჩვენი ლოცვები სავსეა თვალთმაქცობითა და მზაკვრობით. თავისი არსით, ისინი ღვთის აბუჩად აგდებისა და მოტყუების მცდელობას წარმოადგენს. როგორ შეგვიძლია ველოდოთ, რომ ღმერთი მოუსმენს ამგვარ ლოცვებს? იესომ ერთხელ ასეთი იგავი მოჰყვა: „ორი კაცი შევიდა ტაძარში სალოცავად – ერთი ფარისეველი და მეორე მებაჟე. ფარისეველი იდგა და თავისთვის ლოცულობდა: «გმადლობ, შენ, ღმერთო, რომ არა ვარ, როგორც სხვა ადამიანები არიან – მძარცველები, უსამართლონი, მრუშნი, ან როგორც ეს მებაჟეა. კვირაში ორჯერ ვმარხულობ და მეათედს ვიძლევი ყოველი ჩემი შენაძენიდან.» ხოლო მებაჟე მოშორებით იდგა და ვერც კი ბედავდა, რომ ცისკენ აღეპყრო თვალი. მკერდში მჯიღს იცემდა და ამბობდა: «ღმერთო, შემიწყალე მე, ცოდვილი.» თქვენ გეუბნებით: ეს უფრო გამართლებული წავიდა შინ, ვიდრე იგი, ვინაიდან ყველა, ვინც თავს აიმაღლებს, დამდაბლდება, და ვინც თავს დაიმდაბლებს, ამაღლდება“ (ლუკ. 18:10–14). რთული დასანახი არ არის, რომ ფარისეველი ამპარტავნულად და ქედმაღლურად ლოცულობდა, სრულიად ვერ აცნობიერებდა საკუთარ ცოდვებს და ტრაბახობდა თავისი გარეგნული კეთილი საქციელის საფუძველზე. ის თვითგანდიდებით ტრაბახობდა ღვთისადმი თავისი ერთგულებით, ეუბნებოდა ღმერთს სასიამოვნოდ ჟღერად სიტყვებს, წარმოაჩენდა საკუთარ თავს ღვთის წინაშე და ამავდროულად ამცირებდა მებაჟეს (გადასახადების ამკრეფს). ასეთი თვალთმაქცური ლოცვა არასოდეს დაიმსახურებდა ღვთის მოწონებას. მებაჟის ლოცვა გულწრფელი იყო, მან ღიად აღიარა თავისი ცოდვები ღვთის წინაშე, დაადასტურა, რომ ცოდვილი იყო და სინანული გამოხატა. მან ასევე გამოავლინა ღვთის წინაშე მონანიების სურვილი და ღმერთს წყალობა შესთხოვა. რადგან იესომ მასში გულწრფელობა დაინახა, მან მოიწონა მებაჟის ლოცვა.

იესოს იგავი გვეუბნება, რომ ღმერთს სძულს ლოცვაში ჩვენი ტრაბახით სავსე, ცარიელი ან სასიამოვნოდ ჟღერადი სიტყვები, რომლებითაც ვცდილობთ ღმერთს თავი მოვაწონოთ ან მოვატყუოთ იგი. ღმერთს სურს, რომ გული გადავუშალოთ და ვთქვათ ჩვენი ნამდვილი ფიქრები, ვთქვათ სიმართლე და გულწრფელად ვესაუბროთ ღმერთს. უფალმა იესომ თქვა: „როცა ჭეშმარიტი თაყვანისმცემელნი თაყვანს სცემენ მამას სულითა და ჭეშმარიტებით, რადგან მამაც სწორედ ასეთ თაყვანისმცემლებს ეძებს თავისთვის. ღმერთი არის სული და მისი თაყვანისმცემელნი თაყვანს უნდა სცემდნენ სულითა და ჭეშმარიტებით“ (იოან. 4:23–24). და ღვთის სიტყვების კიდევ ერთი მონაკვეთი ასეთია: „მინიმალური სტანდარტი, რომელსაც ღმერთი ადამიანისგან მოითხოვს, არის ის, რომ ადამიანს შეეძლოს მისთვის გულის გახსნა. თუ ადამიანი თავის ჭეშმარიტ გულს მისცემს ღმერთს და იტყვის იმას, რაც სინამდვილეში აქვს გულში, მაშინ ღმერთი ინებებს მასში საქმის შესრულებას. ის, რაც ღმერთს სურს, ადამიანის გამრუდებული გული კი არა, არამედ წმინდა და პატიოსანი გულია. თუ ადამიანი გულწრფელად არ დაელაპარაკება ღმერთს, მაშინ ღმერთი არ შეეხება მის გულს და არ შეასრულებს საქმეს მასში. შესაბამისად, ლოცვის მთავარი არსი იმაში მდგომარეობს, რომ გულით ესაუბრო ღმერთს, უამბო მას შენი ნაკლოვანებების ან ამბოხებული ხასიათის შესახებ და სრულად გადაუშალო მას გული; მხოლოდ მაშინ დაინტერესდება ღმერთი შენი ლოცვებით, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი იგი დაგიმალავს სახეს“ (სიტყვა, ტომი I. ღვთის გამოჩინება და საქმე. ლოცვის პრაქტიკის შესახებ). აქედან ვხედავთ, რომ ჩვენ უბრალოდ უნდა გავეხსნათ ღმერთს, ვუთხრათ მას ჩვენი ყველაზე ფარული ფიქრები და სიმართლე, ვუამბოთ ღმერთს ჩვენი ჭეშმარიტი მდგომარეობისა და გასაჭირის შესახებ და ვეძიოთ ღვთის წინამძღოლობა. მხოლოდ მაშინ შეისმენს ღმერთი ჩვენს ლოცვებს. როდესაც ვლოცულობთ, შეგვიძლია ვუთხრათ ღმერთს იმ სირთულეებისა და ტანჯვის შესახებ, რომლებსაც ჩვენს ცხოვრებაში ვაწყდებით და ვეძიოთ ღვთის განზრახვები. ან შეგვიძლია წარვდგეთ ღვთის წინაშე და გავეხსნათ მას ჩვენი გადაცდომების ან ყოველდღიურად გამოაშკარავებული ნებისმიერი გახრწნის შესახებ. ეს ნიშნავს ყველა საკითხში ღმერთთან ჭეშმარიტ ურთიერთობას. მაგალითად, როდესაც ვეჯაჭვებით წუთისოფელს, ვისწრაფვით საზოგადოებრივი ტენდენციების მიყოლისკენ, ვეფლობით ამქვეყნიურ სიამოვნებებში და ჩვენს გულს არ შეუძლია ღვთის წინაშე დამშვიდება, შეგვიძლია ასე ვილოცოთ ღვთის მიმართ: „ღმერთო! ვხედავ, რომ გულში არ მიყვარს ჭეშმარიტება, არამედ მუდამ გარეთ არსებულ თვალისმომჭრელ წუთისოფელზე ვფიქრობ. შეკრებაზე, ლოცვისას ან შენი სიტყვების კითხვის დროსაც კი ვერ ვახერხებ გონების დამშვიდებას. მსურს, ავუმბოხდე ხორცს, მაგრამ ვხედავ, რომ ამის ძალა არ შემწევს. ღმერთო! დაე, შენი სული შეეხოს ჩემს გაშეშებულ გულს და მან მომანიჭოს რწმენა და ძალა, რათა ვძლიო სატანის ცდუნებას და დავადუმო ჩემი გული შენ წინაშე“. რამდენიმე ასეთი გულწრფელი ლოცვის შემდეგ, სულიწმიდა გვიწინამძღოლებს და დაგვანახვებს, რომ საზოგადოებრივი ტენდენციების მიყოლა ცოდვაში ცხოვრებასა და ღმერთთან კიდევ უფრო დაშორებას გამოიწვევს. სულიწმიდა ასევე შეგვეხება და მოგვანიჭებს ჭეშმარიტების მოყვარულ გულს. ამის შემდეგ ჩვენ შევძლებთ ჭეშმარიტად ავუმბოხდეთ ხორცს და დავძლიოთ სატანის ცდუნება და შეცდენა — ეს არის ის შედეგი, რომლის მიღწევაც შეგვიძლია ღმერთთან ლოცვისას გულით საუბრით. თუმცა, თუ ღმერთთან გულითადი ლოცვები არ გვექნება და ამის ნაცვლად ვეცდებით, თავი მოვაწონოთ და მოვატყუოთ იგი ყურისთვის სასიამოვნო სიტყვების გამოყენებით, ღმერთი არ შეისმენს ჩვენს ლოცვებს და არ შეეხება ჩვენს გულებს. ჩვენ ვერ შევძლებთ სატანის სხვადასხვა ცდუნების ამოცნობას ან დაძლევას, გარდაუვლად გავყვებით ბოროტ ტენდენციებს, კიდევ უფრო დავშორდებით ღმერთს და სატანისგან ზიანს მივიღებთ. ამიტომ, თუ გვსურს, რომ ღმერთმა შეისმინოს ჩვენი ლოცვები, უბრალოდ უნდა გავეხსნათ და გულით ვესაუბროთ მას. ეს არის პირველი ნაბიჯი, რომელიც უნდა გადავდგათ.

2. ლოცულობთ თუ არა იმისთვის, რომ უფლის სიტყვები პრაქტიკაში გამოიყენოთ და მიაღწიოთ სიცოცხლეში ზრდას?

ძმებისა და დების უმეტესობას სჯერა, რომ რადგან ღმერთი გვწამს, მან მადლი და კურთხევა უნდა მოგვანიჭოს. ჩვენ ხშირად ვევედრებით და ვლოცულობთ ღვთის მიმართ ხორციელი სარგებლისთვის, მაგალითად, ვთხოვთ მას ჩვენი სნეულებების განკურნებას, ჩვენი ოჯახებისთვის მშვიდობის მინიჭებას ან ჩვენი შვილებისთვის კარგი სამსახურის პოვნას. გიფიქრიათ ოდესმე იმაზე, არის თუ არა ღმერთთან ჭეშმარიტი ურთიერთობა და მისი ჭეშმარიტი თაყვანისცემა ის, რომ მუდმივად ვლოცულობთ ღვთის მიმართ ჩვენი საკუთარი ხორციელი ინტერესებისთვის? პასუხია — არა. ამგვარი ლოცვები მხოლოდ ღვთისგან კურთხევის ძიებაა; ისინი უტოლდება მისგან რაღაცების მოთხოვნას და იმის მცდელობას, რომ ვაიძულოთ იგი, იმოქმედოს ჩვენი საკუთარი განზრახვების შესაბამისად. ეს არ არის მისდამი, როგორც ღმერთისადმი, მოპყრობა. ამგვარი ლოცვები საძულველია ღვთისთვის და იგი არ ისმენს მათ.

ჩვენთვის, როგორც ქრისტიანებისთვის, მხოლოდ ხორციელი კურთხევების ძიება ან იმის ძიება, რომ ღმერთმა მეტი მადლი და კურთხევა მოგვანიჭოს, მიუღებელია. ეს იმიტომ, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ წარმავალი, ამქვეყნიური ბედნიერებით ტკბობის საშუალებას გვაძლევს, მაგრამ ოდნავაც არ გვეხმარება ჩვენს სიცოცხლეში ზრდაში. არც ჭეშმარიტი ღვთის მორჩილებისა და ღვთისმოშიშების მიღწევაში შეუძლია მათ დახმარება. ჩვენი ლოცვები და ვედრება უფრო მეტად უნდა იყოს ფოკუსირებული ჭეშმარიტების გაგებაზე, ღვთის სიტყვების პრაქტიკაში გამოყენებასა და ჩვენს სულიერ სიცოცხლეში ზრდაზე. მხოლოდ ამგვარი ლოცვა შეესაბამება ღვთის განზრახვას. უფალმა იესომ თქვა: „თქვენც ნუ ეძებთ, რა ჭამოთ და რა სვათ, და ნუ შფოთავთ. ვინაიდან ყოველივე ამას ეძიებს ამ სოფლის ყველა ხალხი. თქვენმა მამამ იცის, რომ გჭირდებათ ესენი. არამედ ეძიეთ ღვთის სასუფეველი და ყოველივე ეს მოგეცემათ თქვენ“ (ლუკ. 12:29–31). ღვთის განზრახვაა, რომ პრაქტიკაში გამოვიყენოთ და ცხოვრებაში გამოვავლინოთ მისი სიტყვები, და მისი სიტყვების მეშვეობით მოვიპოვოთ როგორც ჭეშმარიტება, ისე სიცოცხლე, რათა მივაღწიოთ ღმერთთან შესატყვისობას და საბოლოოდ შევძლოთ მის სასუფეველში შესვლა. ამრიგად, ჩვენი ლოცვები კონცენტრირებული უნდა იყოს იმაზე, თუ როგორ გამოვიყენოთ პრაქტიკაში და განვიცადოთ მისი სიტყვები; ამგვარად, ღმერთი გაგვიძღვება მისი საქმის განხორციელებისას, რათა სულ უფრო მეტად გავიგოთ ჭეშმარიტება და ცხოვრებაში გამოვავლინოთ ღვთის სიტყვები. დაფიქრდით, რამდენად ხშირად ვამბობთ ტყუილს და ჩავდივართ მზაკვრულ ქმედებებს საკუთარი რეპუტაციის, სტატუსის, სიმდიდრის ან ინტერესების დასაცავად. ჩვენ კარგად ვიცით, რომ ეს ცოდვებია, მაგრამ თავს ვერ ვიკავებთ შეცოდებისგან. მაშინაც კი, თუ სიტყვით არ ვიტყუებით, გულში ვანგარიშობთ, რა ვთქვათ საკუთარი დიდების, სარგებლისა და სტატუსის დასაცავად და რა უნდა გავაკეთოთ იმისათვის, რომ ჩვენი ინტერესები არ შეილახოს. როდესაც ვაცნობიერებთ, რომ ტყუილის თქმა ან რაიმე უპატიოსნო ქმედების ჩადენა გვსურს, უნდა წარვდგეთ ღვთის წინაშე და ვილოცოთ: „ღმერთო! ვხედავ, რომ არ შემიძლია ვიყო ბავშვივით უბრალო და პატიოსანი და კვლავაც ვერ ვიკავებ თავს სიცრუისგან ან ტყუილისგან. თუ ასე გავაგრძელებ, შენ აუცილებლად შემიძულებ. ღმერთო! მე ჭეშმარიტად მჭირდება შენი ხსნა — დაე, მიწინამძღოლე, რომ ვიყო პატიოსანი ადამიანი და თუ კვლავ ვცრუობ ან ვიტყუები, დაე, დამმოძღვრე“. ამგვარი ლოცვების აღვლენის შემდეგ, როდესაც კვლავ გაგვიჩნდება საკუთარი ინტერესების გამო ტყუილის თქმის სურვილი, ჩვენში სულიწმიდის საყვედურს ვიგრძნობთ. ჩვენ ნათლად გავაცნობიერებთ, რომ ღმერთი ჩვენგან პატიოსან ადამიანებად ყოფნას მოითხოვს და იგი ხარობს და აკურთხებს მათ, ვინც პატიოსანია. ჩვენ არ შეგვიძლია ვიცრუოთ საკუთარი ინტერესების დასაცავად, რადგან ამან მხოლოდ ღვთის ზიზღი შეიძლება გამოიწვიოს ჩვენ მიმართ. როგორც კი ამ ყველაფერს გავაცნობიერებთ, შევძლებთ გულით ავუმბოხდეთ ჩვენს მზაკვრულ მოტივებს, ვისაუბროთ ფაქტების მიხედვით და ყველაფერს თავისი სახელი დავარქვათ. მუდმივად ამგვარად მოქმედებით, შეუმჩნევლად, სულ უფრო ნაკლებს ვიცრუებთ და შევძლებთ ნაბიჯ-ნაბიჯ შევიდეთ პატიოსან ადამიანად ყოფნის ჭეშმარიტება-რეალობაში. ეს არის სიცოცხლეში ზრდისთვის აღვლენილი ლოცვის ნაყოფი. უფალმა იესომ თქვა: „და მე გეუბნებით თქვენ: ითხოვეთ და მოგეცემათ. ეძიეთ და იპოვით. დარეკეთ და გაგეღებათ. ვინაიდან ყველა, ვინც ითხოვს, ღებულობს, და ვინც ეძიებს, პოულობს, და ვინც რეკს, გაუღებენ“ (ლუკ. 11:9–10). ნათელია, რომ სანამ ღვთის მიმართ ვლოცულობთ ჭეშმარიტების გასაგებად და უფლის სიტყვების პრაქტიკაში გამოსაყენებლად, და ჭეშმარიტებაში შესვლას უდიდესი სერიოზულობით ვეკიდებით, ღმერთი გვიწინამძღოლებს ჭეშმარიტების გასაგებად და ჭეშმარიტება-რეალობაში შესასვლელად, და ჩვენ შევძლებთ ნელ-ნელა გავიზარდოთ ჩვენს სულიერ სიცოცხლეში.

3. ლოცულობთ თუ არა იმისთვის, რომ ეძიოთ ღვთის განზრახვის გაგება და მტკიცედ იდგეთ მისთვის თქვენს მოწმობაში?

ზოგჯერ ჩვენს ცხოვრებაში ვაწყდებით ისეთ საკითხებს, რომლებიც არ შეესაბამება ჩვენს წარმოდგენებს, მაგალითად, პრობლემებს სამსახურში ან ოჯახში, ან შეიძლება ბუნებრივი თუ ადამიანის მიერ გამოწვეული სტიქიების წინაშეც კი აღმოვჩნდეთ. როდესაც ეს ხდება, უმეტესობა ვთხოვთ ღმერთს, აგვარიდოს ეს უსიამოვნო გარემოებები და მოგვანიჭოს მშვიდობა და ბედნიერება. მაშინაც კი, თუ ბევრს ვშრომობთ ღვთისთვის ან თუნდაც უარს ვამბობთ ქორწინებასა და სამსახურზე მისი მსახურების მიზნით, სერიოზული ავადმყოფობის წინაშე აღმოჩენისას არ შეგვიძლია დავმშვიდდეთ, ვეძიოთ ღვთის განზრახვა და ვილოცოთ, რათა მტკიცედ ვიდგეთ ჩვენს მოწმობაში და დავაკმაყოფილოთ ღმერთი. ამის ნაცვლად, ჩვენ ვლოცულობთ ღვთის მიმართ და ვევედრებით მას, განგვკურნოს ჩვენი სნეულებისგან, რათა რაც შეიძლება მალე გავთავისუფლდეთ ავადმყოფობის ტანჯვისგან. როდესაც ღმერთი ასრულებს ჩვენს თხოვნას, ჩვენ მადლობას ვწირავთ და განვადიდებთ მას, მაგრამ როდესაც იგი არ გვკურნავს, გული გვიტყდება და იმედი გვიცრუვდება ღმერთზე; ჩვენ ვცხოვრობთ ნეგატიური განწყობილებით, ვჩივით მასზე და ვკარგავთ კიდეც ღვთისათვის თავის გაღების გაგრძელების სურვილს. ამის გამო ვხედავთ, რომ ზედმეტად ვართ მიჯაჭვულნი საკუთარ ხორციელ ინტერესებს; ჩვენს გულებში არ გვიყვარს ღმერთი და არ გვსურს მისი დაკმაყოფილება. ჩვენ ხშირად გამოვთქვამთ არაგონივრულ მოთხოვნებს ჩვენს ლოცვებში და იმდენად ეგოისტები და საძაგლები ვართ, რომ მოვითხოვთ მისგან, იმოქმედოს ჩვენი საკუთარი ნების შესაბამისად. ჩვენ აბსოლუტურად არ ვცემთ თაყვანს შემოქმედს ქმნილების პოზიციიდან. რატომ უნდა შეისმინოს ღმერთმა ასეთი ლოცვები? მაშ, როგორ უნდა ვილოცოთ ღვთის განზრახვის შესაბამისად? მისი სიტყვები გვიჩვენებს გზას: „როდესაც სირთულეებს წააწყდები, იჩქარე და ილოცე ღვთის მიმართ: «ო, ღმერთო! მსურს დაგაკმაყოფილო შენ, მსურს ბოლომდე გავუძლო ამ გაჭირვებას შენი გულის დასაკმაყოფილებლად და რაც უნდა დიდი დაბრკოლება შემხვდეს, მაინც უნდა დაგაკმაყოფილო. განზრახვებიმაშინაც კი, თუკი მთელი ჩემი სიცოცხლის დათმობა მომიწევს, მე მაინც უნდა დაგაკმაყოფილო!» ამგვარი სიმტკიცით, როდესაც ასე ლოცულობ, შეძლებ მტკიცედ იდგე შენს მოწმობაში“ (სიტყვა, ტ. 1. ღვთის გამოჩინება და საქმე. მხოლოდ ღვთის სიყვარულია ღვთისადმი ჭეშმარიტი რწმენა). „როგორ უნდა უყვარდეს ადამიანს ღმერთი გამოწრთობის დროს? ღვთისადმი სიყვარულის მტკიცე გადაწყვეტილებით მისი გამოწრთობის მისაღებად: გამოწრთობის დროს შინაგანად იტანჯები, თითქოს დანას ატრიალებდნენ შენს გულში, მაგრამ მაინც მზად ხარ, ღმერთს სათნო უყო შენი ღმერთის მოყვარული გულით და არ გსურს იზრუნო ხორცზე. აი, რას ნიშნავს ღმერთისადმი სიყვარულის პრაქტიკულად განხორციელება. შინაგანად გტკივა და შენი ტანჯვა გარკვეულ ზღვარს აღწევს, მაგრამ მაინც მზად ხარ ღმერთის წინაშე წარსდგე და ილოცო ამ სიტყვებით: «ო, ღმერთო! ვერ მიგატოვებ. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემში სიბნელეა, მე მაინც მსურს, შენთვის სათნო ვიყო. შენ იცი ჩემი გული და დაე, ჩემში ჩაიდოს კიდევ უფრო მეტი სიყვარული შენდამი.»“ (სიტყვა, ტ. 1. ღვთის გამოჩინება და საქმე. მხოლოდ გამოწრთობის გზით შეიძლება ეზიაროს ადამიანი ჭეშმარიტ სიყვარულს).

როდესაც გასაჭირი გვატყდება თავს, ჩვენ უნდა ვეძიოთ ღვთის განზრახვები და ვილოცოთ, რათა შევძლოთ მტკიცედ დგომა ჩვენს მოწმობაში და ღვთის დაკმაყოფილება. ჩვენ ასევე უნდა გვქონდეს ღვთის სიყვარულისა და დაკმაყოფილების ურყევი ნება და მზად ვიყოთ, გავუძლოთ ფიზიკურ ტანჯვას, რათა მტკიცედ ვიდგეთ ჩვენს მოწმობაში ღვთისთვის, ნაცვლად იმისა, რომ ვილოცოთ საკუთარი ინტერესებისთვის. მხოლოდ ამგვარი ლოცვა შეესაბამება ღვთის განზრახვას და ეს ასევე ნიშნავს, რომ გვაქვს ისეთი სინდისი და გონება, რომელიც უნდა გვქონდეს, როგორც ქმნილებებს. მაგალითად, იობმა თავისი განსაცდელების გამო დაკარგა მთელი თავისი ქონება და შვილები, თავად კი თავიდან ფეხებამდე წყლულებით დაავადდა; მან უდიდესი ემოციური და ფიზიკური ტკივილი განიცადა. მაგრამ მას არ უჩივლია ღვთის მიმართ იმის გამო, თუ რატომ დაუშვა, რომ ეს ყველაფერი განეცადა, არც ის უთხოვია ღვთისთვის, რომ ტანჯვა აერიდებინა მისთვის. ამის ნაცვლად, იგი ჯერ დამორჩილდა და ილოცა ღვთის განზრახვის საძიებლად. მან აღიარა, რომ ყველაფერი, რასაც ფლობდა, საკუთარი შრომით კი არ მოუპოვებია, არამედ ღვთის მიერ იყო ბოძებული; განურჩევლად იმისა, ღმერთი გვაძლევს თუ გვართმევს, როგორც ქმნილებები, ბუნებრივად უნდა დავემორჩილოთ ღვთის მეუფებასა და განკარგულებებს. არ უნდა წავუყენოთ მოთხოვნები ღმერთს და არ უნდა გვქონდეს რაიმე საჩივარი მის მიმართ. ეს არის ის გონიერება, რომელიც ჩვენ, როგორც ადამიანებს, უნდა გვქონდეს. იობმა თქვა: „შიშველი გამოვედი დედის მუცლიდან და შიშველი დავბრუნდები იქ. უფალმა მომცა და უფალმა წაიღო. კურთხეულ იყოს უფლის სახელი“ (იობ. 1:21). საბოლოოდ, იობმა თავისი ღვთისმოშიშების, მორჩილებისა და ღვთისადმი რწმენის მეშვეობით მედგარი მოწმობა გასცა ღვთისთვის. ჩვენ უნდა მივბაძოთ იობს და როდესაც ვაწყდებით ისეთ რამეს, რაც არ შეესაბამება ჩვენს წარმოდგენებს, ჯერ უნდა დავმშვიდდეთ ღვთის წინაშე და ვილოცოთ მეტი გულმოდგინებით, რათა ვეძიოთ მისი განზრახვა, და ვილოცოთ, რომ შევძლოთ მტკიცედ დგომა ჩვენს მოწმობაში და მისი დაკმაყოფილება. ეს არის ჩვენი პრაქტიკის ყველაზე კრიტიკული ასპექტი. ამგვარად, ღმერთი გვიწინამძღოლებს; იგი მოგვანიჭებს რწმენასა და ძალას და დაგვეხმარება ნებისმიერი სირთულის გადალახვაში, რომლის წინაშეც შეიძლება აღმოვჩნდეთ, რათა შევძლოთ მტკიცედ დგომა ჩვენს მოწმობაში განსაცდელების გავლით.

ეს არის ის სამი საკითხი, რომელიც უნდა გადავჭრათ ჩვენს ლოცვაში. თუკი ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში ამ პრინციპებს პრაქტიკაში განვახორციელებთ და შევალთ მათში, დარწმუნებული ვარ, რომ ყველა ჩვენგანი, ძმები და დები, მოვიმკით ისეთ ნაყოფს, რომელზეც არასოდეს გვიოცნებია.