პუნქტი მეხუთე: თითოეული საქმის მიმდინარეობისა და სტატუსის მუდმივი ცოდნა და ინფორმაციის ფლობა; პრობლემების ოპერატიული გადაჭრის, გადაცდომების გასწორებისა და საქმეში არსებული ნაკლოვანებების აღმოფხვრის უნარი, რათა საქმე შეუფერხებლად წარიმართოს

დღევანდელი თანაზიარება ეხება წინამძღოლებისა და მუშაკების მეხუთე პასუხისმგებლობას: „თითოეული საქმის მიმდინარეობისა და მდგომარეობის მუდმივი ცოდნა და ინფორმაციის ფლობა; პრობლემების ოპერატიული გადაჭრის, გადახრების გასწორებისა და საქმეში არსებული ნაკლოვანებების აღმოფხვრის უნარი, რათა საქმე შეუფერხებლად წარიმართოს.“ ჩვენ სწორედ ამ პასუხისმგებლობაზე გავამახვილებთ ყურადღებას, რათა გავაანალიზოთ ცრუ წინამძღოლთა სხვადასხვა გამოვლინება და ვნახოთ, ახორციელებენ თუ არა ისინი ამ საქმესთან დაკავშირებულ თავიანთ პასუხისმგებლობებს, მტკიცედ და ურყევად ასრულებენ თუ არა თავიანთ მოვალეობებს და ჯეროვნად ასრულებენ თუ არა საქმეს.

ცრუ წინამძღოლები კომფორტს ეძლევიან და საქმის გასაგებად უბრალო ხალხთან სიღრმისეულად არ ურთიერთობენ

წინამძღოლებისა და მუშაკების მეხუთე პასუხისმგებლობა პირველ რიგში აღნიშნავს: „თითოეული საქმის მიმდინარეობისა და მდგომარეობის მუდმივი ცოდნა და ინფორმაციის ფლობა“. რას გულისხმობს „თითოეული საქმის მდგომარეობა“? ეს გულისხმობს იმას, თუ როგორია ამა თუ იმ საქმის ამჟამინდელი მდგომარეობა. რა უნდა ესმოდეთ ამასთან მიმართებაში წინამძღოლებსა და მუშაკებს? მაგალითად: რა კონკრეტულ დავალებებს ასრულებს პერსონალი, რა საქმიანობით არიან ისინი დაკავებულნი, არის თუ არა ეს საქმიანობა აუცილებელი, არის თუ არა ეს საკვანძო და მნიშვნელოვანი დავალებები, რამდენად ეფექტურია ეს პერსონალი, მიმდინარეობს თუ არა საქმე შეუფერხებლად, შეესაბამება თუ არა პერსონალის რაოდენობა სამუშაოს მოცულობას, მიეცა თუ არა ყველას საკმარისი დავალება, არის თუ არა ისეთი შემთხვევები, როდესაც კონკრეტული დავალებისთვის ზედმეტად ბევრი პერსონალია — სადაც მცირე სამუშაოსთვის ძალიან ბევრი ადამიანია და უმეტესობა უსაქმურადაა — ან ისეთი შემთხვევები, როდესაც სამუშაოს მოცულობა ძალიან დიდია, მაგრამ პერსონალი — მცირე, ხოლო ზედამხედველი ვერ ახერხებს ეფექტურ ხელმძღვანელობას, რაც იწვევს მუშაობის დაბალ ეფექტურობასა და ნელ პროგრესს. ეს ის გარემოებებია, რომლებიც წინამძღოლებსა და მუშაკებს უნდა ესმოდეთ. გარდა ამისა, თითოეული საქმის შესრულებისას, წინამძღოლებსა და მუშაკებმა უნდა იცოდნენ, ხომ არავინ იწვევს არევ-დარევას ან ეწევა საბოტაჟს, ხომ არ აფერხებს პროგრესს ან ძირს უთხრის მას, ხომ არ აქვს ადგილი რაიმე სახის ჩარევას ან საქმისადმი ზერელე დამოკიდებულებას. როგორ უნდა გაერკვიონ ისინი ამ საკითხებში? ზოგიერთმა წინამძღოლმა შეიძლება დროდადრო დარეკოს და იკითხოს: „ახლა დაკავებულები ხართ?“ როდესაც გაიგებენ, რომ მეორე მხარე ძალიან დაკავებულია, შეიძლება უპასუხონ: „კარგი, სანამ დაკავებულები ხართ, მშვიდად ვარ.“ რას ფიქრობთ საქმის შესრულების ამგვარ სტილზე? რას ფიქრობთ ამ კითხვაზე? არის თუ არა ეს გადამწყვეტი, აუცილებელი კითხვა? ეს ცრუ წინამძღოლების საქმისთვისაა დამახასიათებელი — ისინი უბრალოდ მოვალეობის მოხდის მიზნით მოქმედებენ. ისინი კმაყოფილდებიან მცირეოდენი ზედაპირული საქმის კეთებით, რათა სინდისი ოდნავ დაიმშვიდონ, მაგრამ არ ამახვილებენ ყურადღებას რეალური საქმის კეთებაზე; მით უმეტეს, არ მიდიან უშუალოდ ძმებთან და დებთან, თითოეულ გუნდთან, რათა შეიტყონ საქმის ამჟამინდელი მდგომარეობის შესახებ. მაგალითად, შესაფერისია თუ არა პერსონალის განაწილება, როგორ სრულდება საქმე, წამოიჭრა თუ არა რაიმე პრობლემა — ამ რეალურ საკითხებს ცრუ წინამძღოლები არ კითხულობენ; სამაგიეროდ, ისინი პოულობენ შეუმჩნეველ ადგილს, რათა ჭამონ, სვან და დატკბნენ ისე, რომ ქარმა და მზემ არ შეაწუხონ. ისინი მხოლოდ წერილებს აგზავნიან ან დროდადრო სხვებს ავალებენ ამბის გაგებას და ჰგონიათ, რომ ამით თავიანთ საქმეს ასრულებენ. უფრო მეტიც, დებმა და ძმბმა შეიძლება ისინი ათი დღე ან ნახევარი თვე ვერც კი ნახონ. როდესაც დებსა და ძმებს ეკითხებიან: „რით არის თქვენი წინამძღოლი დაკავებული? აკეთებს თუ არა ის კონკრეტულ საქმეს? გიწევთ თუ არა ხელმძღვანელობას და გიჭრით თუ არა პრობლემებს?“ ისინი პასუხობენ: „ნურც გვკითხავთ, ჩვენი წინამძღოლი ერთი თვეა არ გვინახავს. ბოლო შეკრების შემდეგ, რომელიც მან ჩვენთვის ჩაატარა, აღარ გამოჩენილა და ახლა ბევრი პრობლემა გვაქვს, რომელთა გადაჭრაშიც არავინ გვეხმარება. სხვა გზა არ არის; ჩვენი ჯგუფის ზედამხედველი და ჩვენი დები და ძმები იძულებულნი არიან შეიკრიბონ, რათა ილოცონ და ეძიონ პრინციპები, იმსჯელონ და ითანამშრომლონ საქმეზე. წინამძღოლი აქ უშედეგოა; ჩვენ ახლა უწინამძღოლოდ ვართ.“ რამდენად კარგად ასრულებს ეს წინამძღოლი თავის საქმეს? ზემდგომი ეკითხება ამ წინამძღოლს: „ბოლო ფილმის დასრულების შემდეგ, მიიღე თუ არა ახალი სცენარები? რას იღებ ახლა? როგორ მიმდინარეობს საქმე?“ წინამძღოლი პასუხობს: „არ ვიცი. ბოლო ფილმის შემდეგ მე მათთან ერთი შეკრება ჩავატარე, რის შემდეგაც ყველა ენერგიით აივსო; არ იყვნენ ნეგატიურები და არ ჰქონიათ რაიმე სირთულე. მას შემდეგ არ შევხვედრივართ. თუ გსურს იცოდე მათი ამჟამინდელი მდგომარეობა, შემიძლია დავრეკო და გავიკითხო.“ „რატომ არ დარეკე უფრო ადრე სიტუაციის გასაგებად?“ „იმიტომ, რომ ძალიან დაკავებული ვიყავი, ყველგან შეკრებებს ვესწრებოდი. მათი ჯერი ჯერ არ მოსულა. სიტუაციის გაგებას მხოლოდ მაშინ შევძლებ, როცა შემდეგ ჯერზე შევიკრიბები მათთან.“ აი, ასეთია მათი დამოკიდებულება ეკლესიის საქმის მიმართ. ზემდგომი შემდეგ ეუბნება: „არ იცი კინოწარმოების საქმეში არსებული ამჟამინდელი მდგომარეობა ან პრობლემები, მაშ, რას იტყვი სახარების საქმის პროგრესზე? რომელი ქვეყნის სახარების საქმე გავრცელდა ყველაზე კარგად, ყველაზე იდეალურად? რომელი ქვეყნის ხალხს აქვს შედარებით კარგი სულიერი მონაცემები და სწრაფი აღქმა? რომელ ქვეყანას აქვს უკეთესი საეკლესიო ცხოვრება?“ „აჰ, მე მხოლოდ შეკრებებზე ვიყავი ფოკუსირებული, დამავიწყდა ამ საკითხებზე მეკითხა.“ „მაშინ, სახარების გუნდში რამდენ ადამიანს შეუძლია დამოწმება? რამდენი ადამიანის კულტივირება ხდება დასამოწმებლად? რომელ ქვეყანაში ვინ არის პასუხისმგებელი და ვინ ადევნებს თვალყურს ეკლესიის საქმესა და საეკლესიო ცხოვრებას? ვინ რწყავს და მწყემსავს? დაიწყეს თუ არა სხვადასხვა ქვეყნის ეკლესიის ახალმა წევრებმა საეკლესიო ცხოვრებით ცხოვრება? სრულად მოგვარდა თუ არა მათი წარმოდგენები და ფანტაზიები? რამდენმა ადამიანმა გაიდგა ფესვები ჭეშმარიტ გზაზე, რომლებსაც რელიგიური ხალხი შეცდომაში ვეღარ შეიყვანს? ერთი ან ორი წლის შემდეგ, რაც ადამიანები ღვთის რწმენას შეუდგებიან, რამდენ მათგანს შეუძლია თავისი მოვალეობის შესრულება? გესმის და ფლობ თუ არა ამ საკითხებს? როდესაც საქმესთან დაკავშირებით პრობლემები ჩნდება, ვის შეუძლია მათი გადაჭრა? სახარების გუნდში რომელი ჯგუფი ან ინდივიდები არიან პასუხისმგებელნი თავიანთ საქმეზე და აქვთ რეალური შედეგები, იცი?“ „არ ვიცი. თუ ეს გაინტერესებს, შემიძლია გავიკითხო. თუ არ გეჩქარება, მაშინ ვიკითხავ, როცა დრო მექნება; ჯერ კიდევ დაკავებული ვარ!“ შეასრულა თუ არა ამ წინამძღოლმა რაიმე კონკრეტული საქმე? (არა.) ისინი ყველაფერზე ამბობენ „არ ვიცი“; ისინი მხოლოდ იმ მომენტში სვამენ კითხვებს იმ საკითხებზე, როცა მათ ეკითხებიან; მაშ, რით არიან დაკავებულნი? რომელ გუნდშიც არ უნდა მივიდნენ შეკრებებისთვის ან საქმის შესამოწმებლად, ისინი ვერ ახერხებენ საქმეში არსებული პრობლემების იდენტიფიცირებას და არ იციან მათი გადაჭრის გზები. თუ არ შეგიძლია ერთბაშად დაინახო სხვადასხვა ადამიანის მდგომარეობა და ზნეობა, მაშინ სულ მცირე თვალი მაინც არ უნდა ადევნო, გაიგო და ფლობდე ინფორმაციას საქმეში არსებულ პრობლემებზე, იმაზე, თუ რა საქმე კეთდება ამჟამად და რა ეტაპზეა ის? თუმცა ცრუ წინამძღოლებს ამის გაკეთებაც კი არ ძალუძთ; განა ისინი ბრმები არ არიან? იმ შემთხვევაშიც კი, როდესაც ისინი ეკლესიაში სხვადასხვა ჯგუფს მიმართავენ საქმის გაკონტროლებისა და შემოწმების მიზნით, საერთოდ არ ესმით რეალური სიტუაცია, არ ძალუძთ საკვანძო პრობლემების გამოვლენა და რაიმე პრობლემის აღმოჩენის შემთხვევაშიც კი, ვერ ახერხებენ მის გადაჭრას.

გადამღები ჯგუფი ძალიან რთული ფილმის გადასაღებად ემზადებოდა, რომლის მსგავსიც მანამდე არასდროს გადაეღოთ. შესაფერისები იყვნენ თუ არა ამ გამოწვევის მისაღებად და სცენარის გადასაღებად, შეეძლოთ თუ არა რეჟისორსა და მთელ გადამღებ ჯგუფს ამ საქმის შესრულება — მათმა წინამძღოლმა არაფერი იცოდა ამის შესახებ. მხოლოდ ეს თქვა: „თქვენ აღებული გაქვთ ახალი სცენარი. მაშ, წადით და გადაიღეთ. მხარს დაგიჭერთ და თვალყურს გადევნებთ. მაქსიმალური ძალისხმევა გაიღეთ და როდესაც სირთულეები წარმოიქმნება, ილოცეთ ღვთის წინაშე და გადაჭერით ისინი ღვთის სიტყვების შესაბამისად.“ და შემდეგ წავიდა. ამ წინამძღოლს არ შეეძლო არსებული სირთულეების დანახვა ან იდენტიფიცირება; შეიძლება ასე საქმის კარგად შესრულება? მას შემდეგ, რაც გადამღებმა ჯგუფმა ეს სცენარი მიიღო, რეჟისორი და გუნდის წევრები ხშირად აანალიზებდნენ სიუჟეტს და მსჯელობდნენ კოსტიუმებსა და კადრირებაზე, მაგრამ წარმოდგენა არ ჰქონდათ, როგორ გადაეღოთ ფილმი; მათ ვერ შეძლეს წარმოების ოფიციალურად დაწყება. განა ეს არ არის ამჟამინდელი მდგომარეობა? განა ეს არ არის არსებული პრობლემები? განა ეს არ არის ის საკითხები, რომლებიც წინამძღოლმა უნდა გადაჭრას? წინამძღოლი ყოველდღე შეკრებებს ატარებდა, მრავალდღიანი შეკრებების შემდეგ არცერთი რეალური პრობლემა არ გადაჭრილა და გადაღებები კვლავ ვერ გრძელდებოდა ნორმალურად. გამოიღო თუ არა წინამძღოლმა რაიმე შედეგი? (არა.) ის მხოლოდ ლოზუნგებს გაიძახოდა მოტივაციის ასამაღლებლად: „არ შეგვიძლია უქმად ჯდომა, არ შეგვიძლია ღვთის სახლის ხარჯზე ცხოვრება!“ ის ხალხს ჭკუასაც კი არიგებდა: „სინდისი არ გაგაჩნიათ, ღვთის სახლის ხარჯზე ცხოვრობთ და პატარა სირცხვილსაც კი არ გრძნობთ?“ ამის თქმის შემდეგ, ყველამ იგრძნო სინდისის ქენჯნა: „დიახ, საქმე ასე ნელა მიიწევს წინ, მაინც ვიღებთ დღეში სამჯერად კვებას — განა ეს მუქთახორობა არ არის? რეალურად არავითარი საქმე არ გაგვიკეთებია. მაშინ, ვინ გადაჭრის საქმეში წარმოქმნილ ამ პრობლემებს? არ ძალგვიძს მათი გადაჭრა, ამიტომ წინამძღოლს ვეკითხებით, მაგრამ წინამძღოლი მხოლოდ გვეუბნება, რომ გულმოდგინედ ვილოცოთ, ვიკითხოთ ღვთის სიტყვები და ჰარმონიულად ვითანამშრომლოთ ისე, რომ არ გვიზიარებს, თუ როგორ უნდა გადაიჭრას ეს პრობლემები.“ წინამძღოლი ყოველდღე ატარებდა შეკრებებს ადგილზე, მაგრამ ეს პრობლემები მაინც ვერ გვარდებოდა. დროთა განმავლობაში ზოგიერთი ადამიანის რწმენა განელდა და სასოწარკვეთილებაში ჩავარდნენ, რადგან ვერ ხედავდნენ წინსვლას და არ იცოდნენ, როგორ გაეგრძელებინათ გადაღებები. მათ უკანასკნელი იმედი წინამძღოლზე დაამყარეს, იმედოვნებდნენ, რომ ის შეძლებდა ზოგიერთი რეალური პრობლემის გადაჭრას, მაგრამ ვაი, რომ ეს წინამძღოლი ბრმასავით იყო, არც პროფესიას ეუფლებოდა და არც მათთან ჰქონდა თანაზიარება, მსჯელობა ან ძიება, ვისაც ეს საქმე ესმოდა. ის ხშირად იჭერდა ხელში ღვთის სიტყვების წიგნს და ამბობდა: „ღვთის სიტყვებს ვკითხულობ, რომ სულიერად ვისაზრდოო. ჭეშმარიტებით აღვიჭურვები. არავინ შემაწუხოს, დაკავებული ვარ!“ საბოლოოდ სულ უფრო მეტი პრობლემა დაგროვდა, რამაც საქმე ნახევრად პარალიზებულ მდგომარეობამდე მიიყვანა, თუმცა ცრუ წინამძღოლს მაინც ეგონა, რომ დიდებულ საქმეს აკეთებდა. რატომ ხდებოდა ასე? მას მიაჩნდა, რომ რაკი შეკრებებს ატარებდა, საქმის ვითარებით ინტერესდებოდა, პრობლემებს ავლენდა, ღვთის სიტყვას აზიარებდა, ადამიანების მდგომარეობაზე მიუთითებდა, თითოეული კი საკუთარ თავს მათ ადარებდა და თავისი მოვალეობის ჯეროვნად შესრულება გადაწყვიტა, ამით მისი, როგორც წინამძღოლის პასუხისმგებლობა განხორციელებული იყო და მან ყველაფერი გააკეთა, რაც მოეთხოვებოდა — ხოლო თუ პროფესიულ ასპექტებთან დაკავშირებული კონკრეტული დავალებები კარგად ვერ სრულდებოდა, ეს წინამძღოლის მოვალეობებში აღარ შედიოდა.როგორი წინამძღოლია ეს? ეკლესიის საქმე ნახევრად პარალიზებულ მდგომარეობაში ჩავარდა, თუმცა ის სულაც არ იყო შეშფოთებული ან დამწუხრებული. ზემდგომს რომ არ მოეკითხა ან არ დაეჩქარებინა, ის უბრალოდ გააგრძელებდა დროის გაყვანას, არასდროს ახსენებდა იმას, თუ რა ხდებოდა მის ქვემოთ და არცერთ პრობლემას არ გადაჭრიდა. განახორციელა თუ არა ასეთმა წინამძღოლმა მასზე დაკისრებული პასუხისმგებლობები? (არა.) მაშ, რაზე საუბრობდა ის მთელი დღის მანძილზე შეკრებებზე? ის ფუჭად ყბედობდა, მხოლოდ მოძღვრებებს ქადაგებდა და ლოზუნგებს გაჰყვიროდა. წინამძღოლი არ ჭრიდა საქმეში არსებულ რეალურ პრობლემებს, თავს ვერ ართმევდა ადამიანთა ზედაპირულ და ნეგატიურ მდგომარეობას და არ იცოდა, როგორ გადაეჭრა ადამიანთა საქმესთან დაკავშირებული პრობლემები ჭეშმარიტება-პრინციპების შესაბამისად. შედეგად, მთელი პროექტი შეჩერდა და ხანგრძლივი დროის განმავლობაში არავითარი პროგრესი არ შეიმჩნეოდა. თუმცა წინამძღოლი საერთოდ არ იყო შეშფოთებული. განა ეს არ არის იმის გამოვლინება, რომ ცრუ წინამძღოლები რეალურ საქმეს არ აკეთებენ? რა არის ცრუ წინამძღოლების ამ გამოვლინების არსი? განა ეს არ არის პასუხისმგებლობის სერიოზული უგულებელყოფა? საქმის სერიოზულად უგულებელყოფა, საკუთარი პასუხისმგებლობების განუხორციელებლობა — სწორედ ამას აკეთებენ ცრუ წინამძღოლები. რჩები ადგილზე მხოლოდ მოვალეობის მოხდის მიზნით და არ ჭრი რეალურ პრობლემებს. რჩები ადგილზე მხოლოდ ხალხის მოსატყუებლად; რეალური საქმის კეთების გარეშე; მუდმივადაც რომ დარჩე იქ, ეს არაფერს მოიტანს. საქმესა და პროფესიულ ასპექტებთან დაკავშირებით სხვადასხვა პრობლემა ჩნდება, რომელთაგან ზოგიერთის გადაჭრა შეგიძლია, მაგრამ არ აკეთებ — ეს უკვე პასუხისმგებლობის სერიოზული უგულებელყოფაა. უფრო მეტიც, ბრმა ხარ როგორც თვალებით, ისე გონებით: ზოგჯერ, როდესაც პრობლემებს აღმოაჩენ, არ ძალგიძს მათ არსში წვდომა. არ შეგიძლია მათი გადაჭრა, მაგრამ თავს ისე აჩვენებ, თითქოს შეგიძლია მათთან გამკლავება, ძლივს უმკლავდები და ამავდროულად კატეგორიულ უარს ამბობ თანაზიარებაზე ან მათთან კონსულტაციაზე, ვისაც ესმის ჭეშმარიტება და არც ზემდგომს ატყობინებს ან არც მას მიმართავს გამოსავლის საძიებლად. რატომ ხდება ასე? გეშინია გასხვლის? გეშინია, რომ ზემდგომი გაიგებს შენ შესახებ სიმართლეს და გაგათავისუფლებს? განა ეს არ არის სტატუსზე კონცენტრირება ღვთის საქმისადმი მცირედი პატივისცემის გარეშეც კი? ამგვარი განწყობით როგორაა შესაძლებელი საკუთარი მოვალეობის ჯეროვნად შესრულება?

რა მნიშვნელოვან საქმესაც არ უნდა ასრულებდეს წინამძღოლი ან მუშაკი და როგორიც არ უნდა იყოს ამ საქმის ბუნება, მათი უპირველესი პრიორიტეტია გაიგონ და ფლობდნენ ინფორმაციას იმის შესახებ, თუ როგორ მიმდინარეობს საქმე. პირადად უნდა ესწრებოდნენ პროცესს, რათა თვალყური ადევნონ ვითარებას, დასვან კითხვები და პირველწყაროდან მიიღონ ინფორმაცია. უბრალოდ სხვებისგან გაგონილს არ უნდა ეყრდნობოდნენ ან სხვების მოხსენებებს არ უნდა უსმენდნენ. ნაცვლად ამისა, საკუთარი თვალით უნდა დაინახონ პერსონალის მდგომარეობა და საქმის მიმდინარეობა და უნდა ესმოდეთ, რა სირთულეები არსებობს, ხომ არ ეწინააღმდეგება რაიმე ზემდგომის მოთხოვნებს, ირღვევა თუ არა პრინციპები, ხომ არ არის რაიმე სახის არეულობა ან შეფერხება, საჭირო აღჭურვილობის ან პროფესიული საქმიანობისთვის აუცილებელი სასწავლო მასალების ნაკლებობა — ისინი ამ ყველაფრის საქმის კურსში უნდა იყვნენ. რამდენი მოხსენებაც არ უნდა მოისმინონ ან რამდენი ინფორმაციაც არ უნდა მიიღონ სხვებისგან, პირადად ვიზიტს ვერაფერი შეცვლის; მათთვის უფრო ზუსტი და სანდოა ყველაფრის საკუთარი თვალით დანახვა. როგორც კი სიტუაციის ყველა ასპექტს გაეცნობიან, კარგად ეცოდინებათ, თუ რა ხდება. განსაკუთრებით ნათლად და ზუსტად უნდა იცოდნენ, ვის აქვს კარგი სულიერი მონაცემები და ვინ არის კულტივირების ღირსი, რადგან მხოლოდ ეს აძლევთ ადამიანების ზუსტად კულტივირებისა და გამოყენების საშუალებას, რაც გადამწყვეტია იმისათვის, რომ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა თავიანთი საქმე კარგად შეასრულონ. წინამძღოლებსა და მუშაკებს უნდა ჰქონდეთ გზა და პრინციპები, რომელთა მეშვეობითაც მოახდენენ კარგი სულიერი მონაცემების მქონე ადამიანების კულტივირებასა და გაწვრთნას. გარდა ამისა, უნდა ესმოდეთ და ფლობდნენ ინფორმაციას ეკლესიის საქმეში არსებული სხვადასხვა სახის პრობლემისა და სირთულის შესახებ და უნდა იცოდნენ მათი გადაჭრის გზები. ასევე უნდა გააჩნდეთ საკუთარი იდეები და წინადადებები იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა წარიმართოს საქმე ან როგორია მისი სამომავლო პერსპექტივები. თუ შეუძლიათ თვალდახუჭულებმა, ყოველგვარი ეჭვისა თუ ყოყმანის გარეშე, ნათლად ისაუბრონ ასეთ საკითხებზე, მაშინ საქმის შესრულება ბევრად უფრო მარტივი იქნება. და ამგვარად მუშაობით წინამძღოლი განახორციელებს თავის პასუხისმგებლობებს, არა? კარგად უნდა იცოდნენ, როგორ გადაჭრან საქმეში არსებული ზემოხსენებული პრობლემები და ხშირად უნდა ფიქრობდნენ ამაზე. როდესაც სირთულეებს აწყდებიან, უნდა იქონიონ თანაზიარება და იმსჯელონ ამ საკითხებზე ყველასთან და ეძიონ ჭეშმარიტება პრობლემების გადასაჭრელად. ამგვარად, მყარად მიწაზე დგომითა და რეალური საქმის კეთებით, არ იარსებებს სირთულე, რომლის გადაჭრაც შეუძლებელი იქნება. აკეთებენ ამას ცრუ წინამძღოლები? (არა.) ცრუ წინამძღოლებმა მხოლოდ თავის მოჩვენება და ხალხის მოტყუება იციან; ისე იქცევიან, თითქოს გებულობენ მას, რაც სინამდვილეში არ ესმით, არ ძალუძთ არცერთი რეალური პრობლემის გადაჭრა და მხოლოდ უსარგებლო საკითხებით არიან დაკავებულნი. როდესაც ეკითხებიან, რით იყვნენ დაკავებულნი, ამბობენ: „საცხოვრებელში რამდენიმე ბალიში გვაკლდა, ხოლო ფილმის გადამღებ ჯგუფს კოსტიუმებისთვის ქსოვილის ნაჭერი არ ჰყოფნიდა, ამიტომ მათ საყიდლად წავედი. სხვა დროს სამზარეულოში ინგრედიენტები გათავდა, მზარეულს კი წასვლა არ შეეძლო, ამიტომ მომიწია გასვლა და მათი ყიდვა, გზად კი რამდენიმე ტომარა ფქვილიც შევიძინე. ეს ყველაფერი თავად უნდა გამეკეთებინა.“ მართლაც საკმაოდ დაკავებულები იყვნენ. განა არ უგულებელყოფენ თავიანთ ნამდვილ დავალებებს? საერთოდ არ ზრუნავენ და არც პასუხისმგებლობას იღებენ იმ საქმესთან დაკავშირებით, რომელიც მათ, როგორც წინამძღოლებს, აკისრიათ და მხოლოდ დროის გაყვანას ცდილობენ. ის პრობლემა, რომ მათი სულიერი მონაცემები საკმაოდ ღარიბია და ბრმები არიან როგორც თვალებით, ისე გონებით, ისედაც საკმარისად სერიოზულია, თუმცა არც პასუხისმგებლობას იღებენ, კომფორტს ეძლევიან და ხშირად რამდენიმე დღეს რაიმე მყუდრო ადგილას ატარებენ. როდესაც ვინმეს პრობლემა აქვს და გადასაჭრელად მათ ეძებს, არსად ჩანან და არავინ იცის, სინამდვილეში რას აკეთებენ. თავად განაგებენ საკუთარ დროს. ამ კვირაში ერთ დილას ატარებენ შეკრებას ერთი ჯგუფისთვის, შუადღისას ისვენებენ, საღამოს კი კრებენ ზოგად საქმეებზე პასუხისმგებელ პირებს საკითხების განსახილველად. მომდევნო კვირას შეკრებას აწყობენ საგარეო საქმეებზე პასუხისმგებელ პირთათვის და სხვათა შორის ეკითხებიან: „არის რაიმე სირთულე? კითხულობდით ღვთის სიტყვას ამ პერიოდში? იყავით შებოჭილნი ან შეწუხებულნი არამორწმუნეებთან კონტაქტისას?“ ამ რამდენიმე კითხვის დასმის შემდეგ კი საქმეს დასრულებულად მიიჩნევენ. ერთი თვე გადის თვალის დახამხამებაში. რა საქმე გააკეთეს? მიუხედავად იმისა, რომ რიგრიგობით ატარებდნენ შეკრებებს თითოეული ჯგუფისთვის, არაფერი იცოდნენ არცერთი მათგანის მიერ განსახორციელებელი საქმის მდგომარეობის შესახებ, არც ინფორმაცია მიუღიათ ან უკითხავთ ამის შესახებ და მით უმეტეს, არ ჩართულან საქმეში და არც მითითებები მიუციათ მასთან დაკავშირებით თითოეული ჯგუფისთვის. ისინი არ იღებდნენ მონაწილეობას საქმის შესრულებაში, არ აკონტროლებდნენ და მითითებებს არ იძლეოდნენ მასთან დაკავშირებით, თუმცა ზოგიერთ რამეს დროულად აკეთებდნენ: დროულად ჭამა, ძილი და შეკრების ჩატარება. მათი ცხოვრება საკმაოდ მოწესრიგებულია, კარგად ზრუნავენ საკუთარ თავზე, მაგრამ მათი მუშაობის ხარისხი არ შეესაბამება სტანდარტებს.

ზოგიერთი წინამძღოლი საერთოდ არ ასრულებს წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობებს, არ აკეთებს ეკლესიის მნიშვნელოვან საქმეს და ნაცვლად ამისა, მხოლოდ უმნიშვნელო ზოგად საქმეებზე ფოკუსირდება. სამზარეულოს მართვაში სპეციალიზდებიან და მუდმივად კითხულობენ: „რას ვჭამთ დღეს? გვაქვს კვერცხი? რამდენი ხორცი დარჩა? თუ გათავდა, წავალ და ვიყიდი.“ სამზარეულოს საქმეს უკიდურესად მნიშვნელოვნად მიიჩნევენ, უმიზეზოდ დახეტიალობენ სამზარეულოში, მუდმივად ფიქრობენ იმაზე, რომ მეტი თევზი და მეტი ხორცი ჭამონ, მეტად დატკბნენ და ყოველგვარი სინდისის ქენჯნის გარეშე მიირთვან საჭმელი. მაშინ, როდესაც თითოეულ ჯგუფში ხალხი დაკავებულია საქმის შესრულებით და ფოკუსირებულია თავისი მოვალეობის ჯეროვნად აღსრულებაზე, ეს წინამძღოლები მხოლოდ კარგად კვებაზე ამახვილებენ ყურადღებას და საკმაოდ კომფორტული ცხოვრებით ცხოვრობენ. წინამძღოლებად გახდომის შემდეგ, არა მხოლოდ არ ზრუნავენ ეკლესიის საქმეზე და თავს არიდებენ ყოველგვარ მძიმე შრომას, არამედ იმაზე ფიქრობენ, რომ ფერხორციანები და ლოყაწითლები იყვნენ. რას აკეთებენ ყოველდღე? დაკავებულნი არიან ზოგადი საქმეებით, წვრილმანი საკითხებით ისე, რომ არცერთი რეალური საქმე არ შეუსრულებიათ ჯეროვნად და არცერთი რეალური პრობლემა არ გადაუჭრიათ. თუმცა გულში სინანულს საერთოდ არ გრძნობენ. არცერთი ცრუ წინამძღოლი არ აკეთებს ეკლესიის საკვანძო საქმეს და არც რეალურ პრობლემებს ჭრის. წინამძღოლებად გახდომის შემდეგ ფიქრობენ: „უბრალოდ უნდა ვიპოვო რამდენიმე ადამიანი კონკრეტული საქმის შესასრულებლად და შემდეგ თავად აღარ მომიწევს ამის გაკეთება.“ სჯერათ, რომ როგორც კი თითოეული საქმისთვის ზედამხედველებს დანიშნავენ, თავად აღარაფერი ექნებათ გასაკეთებელი. სჯერათ, რომ ეს არის წინამძღოლობის საქმის შესრულება და შემდეგ უფლება აქვთ დატკბნენ სტატუსის სიკეთეებით. არ არიან ჩართულნი არავითარ რეალურ საქმეში, თვალყურს არ ადევნებენ ან მითითებებს არ იძლევიან და არ ატარებენ მოკვლევას ან კვლევას პრობლემების გადასაჭრელად. ახორციელებენ კი წინამძღოლის პასუხისმგებლობებს? შეიძლება ასე ეკლესიის საქმის კარგად შესრულება? როდესაც ზემდგომი ეკითხებათ, თუ როგორ მიმდინარეობს საქმე, ამბობენ: „ეკლესიის საქმე ნორმალურადაა. თითოეულ საქმეს ზედამხედველი უძღვება.“ თუ დამატებით ჰკითხავენ, არებობს თუ არა საქმესთან დაკავშირებული პრობლემები, პასუხობენ: „არ ვიცი. ალბათ არავითარი პრობლემა არ არის!“ აი, ასეთია ცრუ წინამძღოლების დამოკიდებულება თავიანთი საქმის მიმართ. როგორც წინამძღოლი, სრულ უპასუხისმგებლობას იჩენ შენზე დაკისრებული საქმის მიმართ; ყველაფერი სხვებზეა გადაბარებული, შენი მხრიდან კი არანაირი თვალყურის დევნება, მოკვლევა ან პრობლემების გადაჭრაში დახმარება არ ხდება— უბრალოდ ზიხარ იქ, როგორც ხელმძღვანელი, რომელიც საქმეში არ ერევა. განა არ უგულებელყოფ შენს პასუხისმგებლობას? განა თანამდებობის პირივით არ იქცევი? არ აკეთებენ არავითარ კონკრეტულ საქმეს, თვალყურს არ ადევნებენ საქმეს, არ ჭრიან რეალურ პრობლემებს — განა ასეთი წინამძღოლები უბრალოდ დეკორაციები არ არიან? განა ცრუ წინამძღოლები არ არიან? ეს არის ცრუ წინამძღოლის ტიპიური მაგალითი. ცრუ წინამძღოლის საქმე მხოლოდ ყბედობა და ბრძანებების გაცემაა ისე, რომ რეალურად არ მონაწილეობს პროცესში, თვალყურს არ ადევნებს საქმის მსვლელობას და არც პრობლემების მოძიებასა თუ გამოვლენას ცდილობს. იმ შემთხვევაშიც კი, როდესაც ხარვეზები აშკარაა, ის მათ არ აგვარებს. უბრალოდ ისე იქცევა, როგორც ხელმძღვანელი, რომელიც საქმეში არ ერევა და ჰგონია, რომ ეს საქმის კეთებას ნიშნავს. და მაინც, ამგვარი წინამძღოლობა სულაც არ ურღვევთ სულიერ სიმშვიდეს; ყოველდღე კომფორტულად ცხოვრობენ და მუდამ მხიარულად არიან. როგორ ახერხებენ, რომ კვლავაც გაღიმებულებმა იარონ? ერთი ფაქტი აღმოვაჩინე: ასეთი ადამიანები სრულიად უსირცხვილონი არიან. როგორც წინამძღოლები, არავითარ რეალურ საქმეს არ აკეთებენ, უბრალოდ რამდენიმე ადამიანს ანაწილებენ დავალებების შესასრულებლად და საქმეს დასრულებულად მიიჩნევენ. სამუშაო ადგილზე მათ ვერასდროს ნახავთ; წარმოდგენა არ აქვთ ეკლესიის საქმის პროგრესსა თუ შედეგებზე, თუმცა მაინც ჰგონიათ, რომ კომპეტენტურები არიან და წინამძღოლის სტანდარტებს შეესაბამებიან. ეს არის ცრუ წინამძღოლის განსახიერება, რომელიც საერთოდ არავითარ რეალურ საქმეს არ აკეთებს. ცრუ წინამძღოლები არ გრძნობენ პსუხისმგებლობასეკლესიის საქმისთვის, არ წუხან და არ შფოთავენ, რამდენი პრობლემაც არ უნდა წარმოიშვას; კმაყოფილდებიან მხოლოდ ზოგიერთი ზოგადი საქმის კეთებით და შემდეგ ჰგონიათ, რომ რეალური საქმე გააკეთეს. როგორც არ უნდა ამხელდეს ზემდგომი ცრუ წინამძღოლებს, შინაგანად ცუდად არ გრძნობენ თავს და არც საკუთარ თავს ხედავენ ამ მხილებაში; არ გააჩნიათ არავითარი თვითრეფლექსია ან სინანული. განა ასეთი ადამიანები მოკლებულნი არ არიან სინდისსა და გონიერებას? შეუძლია კი მას, ვისაც ჭეშმარიტად აქვს სინდისი და გონება, ასე მოეპყროს ეკლესიის საქმეს? ნამდვილად არა.

როგორც წესი, ადამიანები, რომელთაც სინდისისა და გონიერების ნატამალი მაინც გააჩნიათ, ცრუ წინამძღოლების სხვადასხვა გამოვლინების მხილების მოსმენისა და ამ აღწერილობებთან საკუთარი თავის შედარებისას მეტ-ნაკლებად შეძლებენ დაინახონ საკუთარი თავი ამ აღწერილობებში. სახე გაუწითლდებათ, მოსვენებას დაკარგავენ, გული აუფორიაქდებათ, ღვთის წინაშე ვალდებულად იგრძნობენ თავს და გულში გადაწყვეტენ: „ადრე ხორციელ სიამოვნებას ვეძლეოდი, საქმეს კარგად არ ვაკეთებდი, პასუხისმგებლობებს არ ვახორციელებდი, რეალური საქმით არ ვიყავი დაკავებული, როდესაც კითხვებს მისვამდნენ, ჩემი უცოდინრობის გამო მუდამ პასუხისმგებლობისგან თავის არიდებას ვცდილობდი და თვალთმაქცობას მივმართავდი რადგან მეშინოდა, რომ როგორც კი სხვები დაინახავდნენ ჩემს რეალურ მდგომარეობას, რეპუტაცია და სტატუსი შემელახებოდა და წინამძღოლის პოზიციას, რომელიც მეკავა, ვეღარ შევინარჩუნებდი. მხოლოდ ახლა ვხედავ, რომ ასეთი ქცევა სამარცხვინოა და არ შეიძლება ასე გაგრძელება. მოქმედებისას ცოტა უფრო სერიოზული უნდა ვიყო და ძალისხმევა უნდა გამოვიჩინო. თუ კვლავაც ვერ შევძლებ საქმის კარგად კეთებას, ეს მიუტევებელი იქნება — სინდისი მქენჯნის!“ ასეთ ცრუ წინამძღოლებს ჯერ კიდევ გააჩნიათ გარკვეული ადამიანობა და სინდისი; სულ მცირე, მათ ფხიზელი სინდისი აქვთ. ჩემი მხილების მოსმენის შემდეგ ამ სიტყვებში საკუთარ თავს ხედავენ და წუხან; უფიქრდებიან საკუთარ თავს: „ნამდვილად არ გამიკეთებია არავითარი რეალური საქმე და არ გადამიჭრია არცერთი რეალური პრობლემა. არ ვიმსახურებ ღვთიურ დავალებას ან წინამძღოლის წოდებას. მაშ, რა უნდა გავაკეთო? გამოვსწორდები; ამიერიდან, სერიოზულად უნდა მოვეკიდო საქმეს და გადავჭრა რეალური პრობლემები, მონაწილეობა მივიღო თითოეულ კონკრეტულ დავალებაში, თავი ავარიდო პასუხისმგებლობისგან გაქცევას და თვალთმაქცობას და ვაკეთო საქმე ჩემი შესაძლებლობების ფარგლებში. ღმერთი იკვლევს ადამიანთა გულებსა და ყველაზე ღრმა ფიქრებს, ღმერთმა იცის ყველას ნამდვილი საზომი; მიუხედავად იმისა, საქმეს კარგად ვაკეთებ თუ ცუდად, ყველაზე მნიშვნელოვანი მისი მთელი გულით კეთებაა. თუ ამის გაკეთებაც კი არ შემიძლია, შეიძლება კვლავ ადამიანად ვიწოდებოდე?“ საკუთარ თავზე ამგვარად დაფიქრების უნარს სინდისის ქონა ჰქვია. უსინდისო ადამიანებს, როგორც არ უნდა ამხილო, სახე არ უწითლდებათ და არც გულისცემა უჩქარდებათ; უბრალოდ აგრძელებენ იმის კეთებას, რაც სურთ. მაშინაც კი, თუ საკუთარ თავს ხედავენ იმაში, რაც ღმერთმა ამხილა, ამის მიმართ გულგრილობას იჩენენ: „სახელით ხომ არ ვყოფილვარ ნახსენები,“ ფიქრობენ. „რატომ უნდა მეშინოდეს? კარგი სულიერი მონაცემები მაქვს, ნიჭიერი ვარ; ღვთის სახლი უჩემოდ ვერ შეძლებს! მერე რა, რომ არავითარ რეალურ საქმეს არ ვაკეთებ? თავად არ ვაკეთებ, მაგრამ სხვას ვაკეთებინებ, ასე რომ, მაინც ხომ კეთდება? ყოველ შემთხვევაში თითოეულ დავალებას, რომელსაც მავალებ, ვასრულებ მიუხედავად იმისავის დავავალებ მის გაკეთებას. კარგი სულიერი მონაცემები მაქვს, ამიტომ ჭკვიანურად ვმუშაობ. მომავალშიც გავაგრძელებ დროის გაყვანას და ცხოვრებით ისე დავტკბები, როგორც მსურს.“ როგორც არ უნდა გავაანალიზო ან ვამხილო ცრუ წინამძღოლები რეალური საქმის შეუსრულებლობის გამო, ეს ადამიანები უცვლელნი რჩებიან და აბსოლუტურად ვერაფერს ამჩნევენ: „სხვებმა იფიქრონ, რაც სურთ და დამინახონ ისეთად, როგორადაც სურთ — მე უბრალოდ არ გავაკეთებ ამას!“ აქვთ კი ასეთ ცრუ წინამძღოლებს სინდისი? (არა.) ეს უკვე მეოთხე შემთხვევაა, როდესაც თანაზიარება გვაქვს ცრუ წინამძღოლების სხვადასხვა გამოვლინების მხილებაზე და ყოველ ჯერზე, როდესაც ვამხელ ასეთ ინდივიდებს, ისინი, ვისაც მცირედი სინდისი მაინც გააჩნიათ, თავს ისე გრძნობენ, თითქოს ნემსებზე სხედან; მოუსვენრად გრძნობენ თავს თავიანთი საქმის ცუდად შესრულების გამო და გულში წყვეტენ, რომ სწრაფად მოინანიონ და გამოსწორდნენ. ამავდროულად უსინდისო ადამიანები უკიდურესად უსირცხვილონი არიან; საერთოდ არაფერს გრძნობენ. როგორც არ უნდა ვატარებდე თანაზიარებას, ჩვეულებრივად აგრძელებენ ცხოვრებას და ისე ტკბებიან ცხოვრებით, როგორც სურთ. როდესაც ეკითხები: „ზოგიერთი სახარების საქმეზეა პასუხისმგებელი, ზოგი თარგმნის საქმეზე, სხვები კი კინოწარმოების საქმეზე —კონკრეტულად რომელ საქმეზე ხარ პასუხისმგებელი?“ ამბობენ: „მიუხედავად იმისა, რომ არავითარი კონკრეტული საქმე არ გამიკეთებია, ყველაფერს მე ვაკონტროლებ. მათთვის შეკრებებს ვატარებ.“ თუ შემდეგ ჰკითხავ: „თვეში რამდენ შეკრებას ატარებ?“ გიპასუხებენ: „სულ მცირე თვეში ერთ დიდ შეკრებას და ორ კვირაში ერთხელ — პატარა შეკრებას.“ და როდესაც ეკითხები: „შეკრებების ჩატარების გარდა, რა კონკრეტული საქმე გაგიკეთებია?“ გიპასუხებენ: „რადგან შეკრებებით ასე ვარ დაკავებული, სხვა რა კონკრეტული საქმე შემიძლია გავაკეთო? გარდა ამისა, ჩემი მოვალეობების სფერო იმდენად ფართოა, რომ კონკრეტული საქმისთვის დრო არ მრჩება.“ ეს ცრუ წინამძღოლები თვლიან, რომ სრულიად მართლები არიან — ძალიან მყარი და სტაბილური წინამძღოლები არიან! როგორც არ უნდა ამხილონ და გასხლან, ამის გამო ოდნავადაც არ წუხან. კონკრეტული დავალების შესრულება რომ დაევალებინათ, მაგალითად, ხუთი ადამიანისთვის საჭმლის მომზადება, მაგრამ მხოლოდ ოთხისთვის სამყოფი საჭმელი მომემზადებინა, უხერხულობას ვიგრძნობდი იმის გამო, რომ საკმარისი არ გავაკეთე და თავს დამნაშავედ ვიგრძნობდი, რომ ყველა კარგად ვერ დავაპურე. შემდეგ ვიფიქრებდი იმაზე, თუ როგორ გამომესწორებინა ეს და ვეცდებოდი შემდეგ ჯერზე სწორად გამომეთვალა, რათა ყველას საკმარისად ეჭამა. და თუ ვინმე იტყოდა, რომ საჭმელი ზედმეტად მარილიანი იყო, ამის გამოც ცუდად ვიგრძნობდი თავს. ვიკითხავდი, რომელი კერძი იყო ზედმეტად მარილიანი, შემდეგ კი სხვებსაც ვკითხავდი, ზომირად ჰქონდა თუ არა საჭმელს სანელებლები. მიუხედავად იმისა, რომ ყველასთვის სიამოვნების მინიჭება რთულია, მაინც უნდა ვცადო ყველა შესაძლო გზა, რათა ჩემი წილი საქმე კარგად შევასრულო. ამას ჰქვია საკუთარი პასუხისმგებლობების განხორციელება; ეს არის ის გონიერება, რომელიც ადამიანებს უნდა გააჩნდეთ. ყოველთვის უნდა განახორციელო შენი პასუხისმგებლობები; როგორიც არ უნდა იყოს დავალება, თავად უნდა ჩაერთო მის შერულებაში. თუ ვინმე განსხვავებულ აზრს გამოთქვამს — სულ ერთია, ვინ არის ის — და ხვდები, რომ ცდები და ამის მოსმენის შემდეგ თავს ცუდად გრძნობ, მაშინ უნდა გამოასწორო შეცდომები და მომავალში მთელი გულით აკეთო შენი საქმე და კარგად შეასრულო ის მაშინაც კი, თუ ეს გარკვეული ტანჯვის ატანას მოითხოვს. ცრუ წინამძღოლებს არ აქვთ ეს გრძნობა, ამიტომ საერთოდ არ ითმენენ არავითარ ტანჯვას. ცრუ წინამძღოლების მხილების შესახებ ამ ფაქტების მოსმენის შემდეგ, საერთოდ არაფერს გრძნობენ, კვლავაც ტკბებიან საჭმლით, მშვიდად სძინავთ და დროს ატარებენ; ყოველდღე ერთნაირი მხიარული განწყობით არიან და არ აქვთ იმის შეგრძნება, რომ მძიმე ტვირთს ატარებენ და არც გულში დანაშაულის გრძნობა აწუხებთ. როგორი ხალხია ეს? ასეთ ადამიანებს ზნეობის პრობლემა აქვთ: არ გააჩნიათ სინდისი, მოკლებულნი არიან გონიერებას და დაბალი ზნეობისანი არიან. მიუხედავად იმისა, რომ ამდენი ხნის განმავლობაში ვამხელდი ცრუ წინამძღოლების სხვადასხვა გამოვლინებას — როგორც დადებითი კუთხით, მხარდაჭერითა და თანაზიარებით, ისე უარყოფითი კუთხთ, მათი მხილებითა და გაანალიზებით — ცრუ წინამძღოლების ნაწილი მაინც ვერ აცნობიერებს საკუთარ პრობლემებს და აზრადაც არ მოსდის საკუთარ თავზე დაფიქრება და მონანიება. ზემდგომის მხრიდან რომ არ ყოფილიყო კონტროლი და ბიზგი, მაინც შეძლებისდაგვარად გააგრძელებდნენ საქმის უთავბოლოდ კეთებას ისე, რომ საერთოდ არ შეცვლიდნენ კურსს. როგორც არ უნდა ვამხილო, მაინც მშვიდად სხედან და სრულიად უგრძნობნი არიან. განა მეტისმეტად უსირცხვილონი არ არიან? ამ ტიპის ადამიანებისთვის არ არის შესაფრისი წინამძღოლის ან მუშაკის როლი; იმდენად მდაბალი ზნეობისანი არიან, რომ სირცხვილი არ იციან! ნორმალური ადამიანებისთვის, თუნდაც მხოლოდ იმის მოსმენა, რომ ვინმე მათ ნაკლოვანებებს, ხარვეზებს ან მათ შეუფერებელ ან პრინციპების საწინააღმდეგო ქმედებას ახსენებს — რომ აღარაფერი ვთქვათ კონკრეტულად მხილებაზე — რთული ასატანი იქნებოდა, თავს ცუდად და დამცირებულად იგრძნობდნენ და იფიქრებდნენ იმაზე, თუ როგორ შეცვლილიყვნენ და გამოსწორებულიყვნენ. ამავდროულად ეს ცრუ წინამძღოლები თავიანთ საქმეს სრულიად თავდაყირა აყენებენ და მაინც სუფთა სინდისით ცხოვრობენ, არ წუხან არ შფოთავენ და აბსოლუტურად გულგრილნი რჩებიან, როგორც არ უნდა ამხილონ — საიმედო ადგილებსაც კი პოულობენ დასამალად და დასასვენებლად, რის გამოც მათ ვერსად იპოვით. მართლაც არ გააჩნიათ სირცხვილის გრძნობა!“

ეკლესიის წინამძღოლს სულ მცირე სინდისი და გონიერება უნდა გააჩნდეს, და ასევე უნდა ესმოდეს ზოგიერთი ჭეშმარიტება — მხოლოდ მაშინ შეძლებს იგი ტვირთის განცდას. რა არის ტვირთის განცდის გამოვლინებები? თუ ხედავს, რომ ზოგიერთი ნეგატიურია, ზოგს გამრუდებული გაგება აქვს, ზოგი ღვთის სახლის ქონებას ფლანგავს, ზოგი თავის საქმეს დაუდევრად აკეთებს, ზოგი მოვალეობის შესრულებისას არ აკეთებს თავის ძირითად საქმეს, ზოგი მუდამ მაღალფარდოვან სიტყვებს აფრქვევს, მაგრამ რეალურ საქმეს არ ასრულებს... როდესაც აღმოაჩენს, რომ ეკლესიაში ძალიან ბევრი პრობლემა არსებობს და მათი გადაჭრაა საჭირო, როდესაც ხედავს ამდენ შეუსრულებელ საქმეს, ეს მასში ტვირთის განცდას ბადებს. წინამძღოლად გახდომის შემდეგ ისეთი შეგრძნება აქვს, თითქოს შიგნით მუდმივად ცეცხლი უნთია; თუ პრობლემას აღმოაჩენს და მის გადაჭრას ვერ ახერხებს, წუხს და შფოთავს, არც ჭამა შეუძლია და არც ძილი. შეკრებების დროს, როდესაც ზოგიერთი ადამიანი საქმესთან დაკავშირებული ისეთი პრობლემების შესახებ ატყობინებს, რომელთა არსში წვდომა და დაუყოვნებლივ გადაჭრა წინამძღოლს არ შეუძლია, ეს უკანასკნელი არ ნებდება; გრძნობს, რომ ეს პრობლემა აუცილებლად უნდა გადაჭრას. ლოცვისა და ძიების და ორი დღის განმავლობაში ფიქრის შემდეგ როგორც კი გაიგებს, როგორ უნდა გადაჭრას იგი, სწრაფად აგვარებს საკითხს. საკითხის მოგვარების შემდეგ, დაუყოვნებლივ ამოწმებს სხვა საქმეებს და აღმოაჩენს კიდევ ერთ პრობლემას, სადაც ერთ საქმეში ზედმეტად ბევრი ადამიანია ჩართული და პერსონალის შემცირებაა საჭირო. შემდეგ სწრაფად იწვევს შეკრებას, ნათლად ეცნობა სიტუაციას, ამცირებს პერსონალს, შეიმუშავებს გონივრულ განაწესებს და ამგვარად პრობლემა გვარდება. რომელ საქმესაც არ უნდა ამოწმებდეს, წინამძღოლი, რომელიც ტვირთს ატარებს, ყოველთვის შეძლებს პრობლემების იდენტიფიცირებას. პროფესიულ ცოდნასთან დაკავშირებული ან პრინციპებთან წინააღმდეგობაში მყოფი პრობლემების წარმოშობის შემთხვევაში, ის შეძლებს მათ გამოვლენას, მოკვლევასა და გაგებას, ხოლო პრობლემის აღმოჩენისას — მის ოპერატიულად გადაჭრას. გონიერი წინამძღოლები და მუშაკები მხოლოდ იმ პრობლემებს ჭრიან, რომლებიც ეკლესიის საქმეს, პროფესიულ ცოდნასა და ჭეშმარიტება-პრინციპებს უკავშირდება. ყოველდღიურ ცხოვრებაში წვრილმან საკითხებს ყურადღებას არ აქცევენ. ზრუნავენ ღვთის მიერ მინდობილი სახარების გავრცელების საქმის თითოეულ ასპექტზე. კითხულობენ და ამოწმებენ ნებისმიერ პრობლემას, რომლის შემჩნევაც ან აღმოჩენაც შეუძლიათ. თუ იმ მომენტში თავად არ შეუძლიათ პრობლემის გადაჭრა, მაშინ იკრიბებიან სხვა წინამძღოლებთან და მუშაკებთან ერთად, აქვთ მათთან თანაზიარება, ეძიებენ ჭეშმარიტება-პრინციპებს და ფიქრობენ მისი გადაჭრის გზებზე. თუ სერიოზულ პრობლემას აწყდებიან, რომლის დამოუკიდებლად გადაჭრაც ნამდვილად არ ძალუძთ, მაშინვე მიმართავენ ზემდგომს და აძლევენ მას ამ პრობლემაში გარკვევისა და მისი მოგვარების საშუალებას. ასეთი წინამძღოლები და მუშაკები თავიანთ ქმედებებში პრინციპულnი არიან. როგორი პრობლემებიც არ უნდა არსებობდეს, თუკი მათ შეამჩნევენ, უყურადღებოდ არ დატოვებენ; დაჟინებით მოითხოვენ ამ პრობლემების არსის სრულად გაგებას, შემდეგ კი წყვეტენ მათ სათითაოდ. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ისინი ბოლომდე არ მოგვარდება, შეიძლება დარწმუნებული ვიყოთ, რომ ეს პრობლემები კვლავ აღარ იჩენს თავს. ეს ნიშნავს საკუთარი მოვალეობის მთელი გულით, ძალითა და გონებით შესრულებას, საკუთარი პასუხისმგებლობების სრულად აღსრულებას. ის ცრუ წინამძღოლები და მუშაკები, რომლებიც არ აკეთებენ რეალურ საქმეს ან არ ფოკუსირდებიან რეალური პრობლემების გადაჭრაზე, ვერ ამჩნევენ თვალწინ არსებულ პრობლემებს და არ იციან, რა საქმე უნდა გაკეთდეს. სანამ ხედავენ, რომ დები და ძმები დაკავებულნი არიან თავიანთი მოვალეობების შესრულებით, კმაყოფილებას ეძლევიან და გრძნობენ, რომ ეს მათი რეალური საქმის შედეგია; ჰგონიათ, რომ საქმის ყველა ასპექტი საკმაოდ კარგადაა და პირადად ბევრი არაფერი აქვთ გასაკეთებელი ან გადასაჭრელი პრობლემა არ არსებობს, ამიტომ ფოკუსირდებიან თავიანთი სტატუსის სიკეთეებით ტკბობაზე. მათ მუდამ სურთ დებსა და ძმებს შორის თავის გამოჩენა და ტრაბახი. როდესაც მათ ხედავენ, ეუბნებიან: „იყავი კარგი მორწმუნე. კარგად შეასრულე შენი მოვალეობა. ნუ გააკეთებ საქმეს მხოლოდ მოვალეობის მოხდის მიზნით. თუ ურჩობას გამოიჩენ ან პრობლემებს შექმნი, გაგათავისუფლებ!“ მხოლოდ თავიანთი სტატუსის მტკიცება და ხალხის ჭკუის დარიგება იციან. შეკრებების დროს მუდამ კითხულობენ, რა პრობლემებია საქმეში და ეკითხებიან თავიანთ დაქვემდებარებულებს, განიცდიან თუ არა სირთულებს, მაგრამ როდესაც სხვები გამოხატავენ თავიანთ პრობლემებსა და სირთულეებს, ვერ ახერხებენ მათ გადაჭრას. მიუხედავად ამისა, მაინც ბედნიერები არიან და კვლავაც სუფთა სინდისით აგრძელებენ ცხოვრებას. თუ დები და ძმები არ წამოჭრიან რაიმე სირთულეს ან პრობლემას, გრძნობენ, რომ თავიანთ საქმეს ძალიან კარგად ასრულებენ და თვითკმაყოფილებას ეძლევიან. ჰგონიათ, რომ საქმის შესახებ მოკვლევა ის საქმეა, რომელიც მათ დაევალათ და როდესაც პრობლემები ჩნდება და ზემდგომი პასუხისმგებლობას მათ აკისრებს, გაოგნებულნი რჩებიან. სხვები მათ წინაშე გადაუშლიან საქმესთან დაკავშირებულ სირთულეებსა და პრობლემებს, თუმცა ისინი მაინც წუწუნებენ იმაზე, თუ რატომ არ ეძიებენ ჭეშმარიტებას მათ გადასაჭრელად. თავად არ ჭრიან რეალურ პრობლემებს, პასუხისმგებლობას თავიანთ დაქვემდებარებულებს აკისრებენ და მკაცრად საყვედურობენ მათ, ვინც კონკრეტულ დავალებებს ასრულებს. ეს საყვედური ეხმარებათ ბრაზის დაცხრობაში და სუფთა სინდისით სჯერათ კიდეც, რომ რეალურ საქმეს აკეთებენ. არასდროს უგრძვნიათ წუხილი ან შფოთვა იმის გამო, რომ ვერ აღმოაჩინეს ან ვერ გადაჭრეს პრობლემები, და არც ამის გამო დაუკარგავთ მადა ან ძილი — არასდროს განუცდიათ ამგვარი ტანჯვა.

ყოველ ჯერზე, როდესაც ფერმის ეკლესიას ვსტუმრობ, გარკვეულ პრობლემებს ვჭრი. ეს ყოველ ჯერზე იმიტომ კი არ ხდება, რომ რამე კონკრეტულ პრობლემას წავაწყდი, არამედ უბრალოდ იმიტომ, რომ მაქვს თავისუფალი დრო, რათა დავაკვირდე ეკლესიაში სხვადასხვა გუნდის მუშაობას და თითოეულ გუნდში ადამიანების მდგომარეობას. ვკრებ ზედამხედველებს სასაუბროდ, ვეკითხები, რა საქმეს აკეთებდნენ ამ პერიოდში და რა პრობლემებია, ვაძლევ მათ საშუალებას, წამოჭრან ზოგიერთი საკითხი და შემდეგ მაქვს მათთან თანაზიარება იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა გადაიჭრას ისინი. მათთან თანაზიარებისას შემიძლია ზოგიერთი ახალი პრობლემაც აღმოვაჩინო. ერთი ტიპის პრობლემა უკავშირდება იმას, თუ როგორ ასრულებენ წინამძღოლები და მუშაკები თავიანთ საქმეს; მეორე კი — პრობლემებს იმ საქმეში, რომელიც მათი პასუხისმგებლობის სფეროში შედის. გარდა ამისა, ვეხმარები და გზას ვუკვალავ მათ იმ მხრივ, თუ როგორ გააკეთონ კონკრეტული საქმე, როგორ განახორციელონ საქმე, რა საქმე გააკეთონ, და შემდეგ ჯერზე თვალყურს ვადევნებ, ვეკითხები, როგორ წარიმართა ისსაქმე, რომელიც წინა ჯერზე დავავალე. ასეთი ზედამხედველობა, დაჟინებული მოთხოვნა და თვალყურის დევნება აუცილებელია. მიუხედავად იმისა, რომ ეს კეთდება ზედმეტი პომპეზურობისა და ყვირილის გარეშე, განცხადებების გასაკეთებლად მეგაფონის გამოყენების გარეშე, კონკრეტული საქმეებისა და დავალებების შესახებ ინფორმაციის მიწოდება და განხორციელება ხდება ზოგიერთი ისეთი წინამძღოლისა და მუშაკის მეშვეობით, რომლებსაც რეალური საქმის კეთება შეუძლიათ. ამგვარად, თითოეული გუნდის საქმე წესრიგდება და წინ მიიწევს, მუშაობის ეფექტურობა უმჯობესდება და შედეგებიც უკეთესია. საბოლოოდ, თითოეულ გუნდში ყველას შეუძლია მტკიცედ დაიცვას თავისი მოვალეობა, იცის რა უნდა გააკეთოს და როგორ გააკეთოს. სულ მცირე, თითოეული ასრულებს თავის მოვალეობას, ყველას აქვს დავალებები და ის, რასაც აკეთებენ, სრულდება ღვთის სახლის მოთხოვნების შესაბამისად და ასევე შესაძლებელია მათი პრინციპების მიხედვით შესრულება. განა ეს არ ნიშნავს გარკვეული შედეგების მიღწევას? იციან ცრუ წინამძღოლებმა ამგვარად მუშაობა? ცრუ წინამძღოლები შეიძლება დაფიქრდნენ: „აი, თურმე როგორ ასრულებს საქმეს ზემდგომი: კრებს რამდენიმე ადამიანს სასაუბროდ, ყველა აკეთებს ჩანაწერებს პატარა წიგნაკში და ამის შემდეგ ზემდგომის საქმე დასრულებულია. თუ ზემდგომი საქმეს ასე ასრულებს, მაშინ ჩვენც ასე გავაკეთებთ.“ ამგვარად, ცრუ წინამძღოლები ბაძავენ ამას. ბაძავენ გარეგნულ ფორმას, მაგრამ საბოლოოდ, საერთოდ არ აკეთებენ არავითარ რეალურ საქმეს, არ ასრულებენ არცერთ დავალებას, რომლის შესრულებაც სთხოვეს, და უბრალოდ ფუჭად კარგავენ დროს არაფერზე საუბრით. ზოგჯერ ბოსტნეულის მინდვრებსა და სათბურებშიც მივდივარ, რათა ვნახო, როგორ იზრდება ჩითილები ან გავიგო, მოსავლის რამდენი ციკლის მოყვანაა შესაძლებელი სათბურში ზამთრის განმავლობაში და რამდენად ხშირად უნდა მოირწყას ისინი. ეს დავალებები, დიდი თუ მცირე, ყველა მოიცავს ბოსტნეულის მოყვანასთან დაკავშირებულ ტექნიკურ საკითხებს და თუ ადამიანი მათ გულმოდგინედ შეასრულებს, შეძლებს მათ განხორციელებას. ძირითადად რაში ავლენენ ცრუ წინამძღოლები თავიანთ სიყალბეს? ყველაზე თვალსაჩინო რეალური საქმის უკეთებლობაა; მხოლოდ ისეთ დავალებებს ასრულებენ, რომლებიც მათ კარგად წარმოაჩენს და შემდეგ საქმეს დასრულებულად მიიჩნევენ, რის შემდეგაც იწყებენ თავიანთი სტატუსის სიკეთეებით ტკბობას. რამდენიც არ უნდა აკეთონ ამ ტიპის საქმე, ნიშნავს კი ეს იმას, რომ რეალურ საქმეს ასრულებენ? ცრუ წინამძღოლების უმეტესობას ჭეშმარიტება არასწორად ესმის და მხოლოდ სიტყვებსა და მოძღვრებებს აცნობიერებს, რაც ძალიან ართულებს რეალური საქმის კარგად შესრულებას. ცრუ წინამძღოლების ნაწილს ზოგად საქმეებთან დაკავშირებული საკითხების გადაჭრაც კი არ შეუძლია; აშკარაა, რომ მათ ღარიბი სულიერი მონაცემები აქვთ და სულიერი გაგება აკლიათ. მათი კულტივირება სრულიად უსარგებლოა. ზოგიერთ ცრუ წინამძღოლს მართლაც აქვს მწირი სულიერი მონაცემები, მაგრამ არ აკეთებს რეალურ საქმეს და ხორციელ კომფორტს ეძლევა. ადამიანები, რომლებიც ხორციელ კომფორტს ეძლევიან, დიდად არ განსხვავდებიან ღორებისგან. ღორები დღეებს ძილსა და ჭამაში ატარებენ. არაფერს აკეთებენ. თუმცა, მათი გამოკვებისთვის გაწეული ერთწლიანი მძიმე შრომის შემდეგ, როდესაც წლის ბოლოს მთელი ოჯახი მათ ხორცს ჭამს, შეიძლება ითქვას, რომ მათ სარგებელი მოიტანეს. თუ ცრუ წინამძღოლს ღორივით ინახავენ, რომელიც დღეში სამჯერ უფასოდ ჭამს და სვამს, სუქდება და ძლიერდება, მაგრამ არავითარ რეალურ საქმეს არ აკეთებს და უსარგებლო მუქთახორაა, განა მისი შენახვა ფუჭი არ იყო? მოიტანა მან რაიმე სარგებელი? მათ მხოლოდ ანტაგონისტის როლის შესრულება შეუძლიათ და უნდა განიდევნონ. მართლაც, ცრუ წინამძღოლის შენახვას ღორის შენახვა სჯობს. ცრუ წინამძღოლებს შეიძლება ჰქონდეთ „წინამძღოლის“ წოდება, შეიძლება ეკავოთ ეს პოზიცია, კარგად ჭამდნენ დღეში სამჯერ, ტკბებოდნენ ღვთის მრავალი მადლით, წლის ბოლოსთვის ჭამისგან ფერხორციანები და ლოყაწითლები ხდებოდნენ — მაგრამ რა ხდება საქმესთან დაკავშირებით? შეხედე ყველაფერს, რაც შენს საქმესთან მიმართულებით მიაღწიე წელს: გქონდა თუ არა შედეგები საქმის რომელიმე მიმართულებით ამ წელს? რა რეალური საქმე გააკეთე? ღვთის სახლი არ ითხოვს, რომ თითოეული საქმე სრულყოფილად შეასრულო, მაგრამ საკვანძო საქმე კარგად უნდა გააკეთო — მაგალითად, სახარებისეული საქმე ან კინოწარმოების საქმე, ტექსტზე დაფუძნებული საქმე და ა.შ. ეს ყველაფერი ნაყოფიერი უნდა იყოს. ნორმალურ პირობებში საქმეთა უმეტესობამ სამი-ხუთი თვის შემდეგ გარკვეული შედეგები და მიღწევები უნდა გამოიღოს; თუ ერთი წლის შემდეგ არავითარი მიღწევა არ არის, მაშინ ეს სერიოზული პრობლემაა. შენი პასუხისმგებლობის სფეროში რომელი საქმე იყო ყველაზე ნაყოფიერი? რომელ მათგანთან მიმართებაში გაიღე ყველაზე დიდი ფასი და დაიტანჯე ყველაზე მეტად მთელი წლის განმავლობაში? წარმოადგინე ეს მიღწევა და დაფიქრდი, გქონდა თუ არა რაიმე ღირებული მიღწევა ღვთის მადლით ტკბობის ამ ერთი წლის განმავლობაში; ამის შესახებ გულში ნათელი წარმოდგენა უნდა გქონდეს. რას აკეთებდი მთელი ამ ხნის განმავლობაში, როცა ღვთის სახლის საჭმელს ჭამდი და ღვთის მადლით ტკბებოდი? მიაღწიე რამეს? თუ ვერაფერს მიაღწიე, მაშინ უბრალოდ დროს ატარებ; ნამდვილი ცრუ წინამძღოლი ხარ. უნდა გათავისუფლდნენ და განიდევნონ თუ არა ასეთი წინამძღოლები? (დიახ.) შეგიძლიათ ამოიცნოთ ასეთი ცრუ წინამძღოლები, როდესაც მათ წააწყდებით? ხედავთ, რომ ისინი ცრუ წინამძღოლები არიან, რომლებიც უბრალოდ დროს ატარებენ უფასო საჭმლის მისაღებად? ჭამენ მანამ, სანამ პირი არ გაუცხიმიანდებათ, მაგრამ არასდროს ჩანან საქმის გამო შეწუხებულნი ან აფორიაქებულნი, არ არიან ჩართულნი და არ არცერთი კონკრეტული დავალების შესრულებაში და არ ატარებენ მოკვლევას მასთან დაკავშირებით. თუ კითხვებს დასვამენ, ამას თავისი მიზეზი აქვს; ამას მხოლოდ მაშინ აკეთებენ, როცა ზემდგომი შედეგებს სთხოვს, სხვა შემთხვევაში თავს არ შეიწუხებდნენ. მუდამ სიამოვნებას ეძლევიან, ხშირად უყურებენ ფილმებს ან სატელევიზიო შოუებს. საქმეს სხვებს გადააბარებენ და სანამ ყველა სხვა დაკავებულია თავისი მოვალეობის შესრულებით, ისვენებენ და ტკბებიან. თუ პრობლემა ჩნდება და მის მოსაგვარებლად მათ პოვნას ცდილობ, არსად ჩანან, მაგრამ ჭამაზე არასდროს აგვიანებენ. და ჭამის შემდეგ, როცა ყველა სხვა საქმეს უბრუნდება, დიდი დროით დასასვენებლად მიდიან. თუ ჰკითხავ: „რატომ არ გადიხარ და არ ამოწმებ საქმეს? ყველა შენს მითითებას, შენს განკარგულებებს ელოდება!“ ამბობენ: „რატომ მელოდებით? ყველას შეგიძლიათ ამის შესრულება, ყველამ იცით, როგორ გააკეთოთ ის— განა იგივე არ არის, როცა მე არ ვარ? არ შემიძლია ცოტა ხნით დავისვენო?“ „ეს დასვენებაა? შენ უბრალოდ ფილმებს უყურებ!“ „პროფესიულ უნარებს ვსწავლობ, ვსწავლობ, როგორ იღებენ ფილმებს.“ საბაბსაც კი იგონებენ. ერთმანეთის მიყოლებით უყურებენ ფილმებს, და როცა ღამით ყველა ისვენებს, ისინიც ისვენებენ. ყოველდღე უბრალოდ ასე ატარებენ დროს, მაგრამ რა ზომამდე? ყველასთვის მიუღებელნი ხდებიან, ყველას უხერხულ მდგომარეობაში აყენებენ და საბოლოოდ მათ ყურადღებას აღარავინ აქცევს. მითხარით, თუ ასეთი წინამძღოლი არ არის პასუხისმგებელი, შეიძლება საქმე მაინც წავიდეს წინ? მის გარეშე დედამიწა ბრუნვას წყვეტს? (ის აგრძელებს ბრუნვას.) მაშინ, უნდა ამხილონ, რათა ყველამ დაინახოს, რომ არ აკეთებს თავის ძირითად საქმეს და არავინ არ უნდა შეიბოჭოს მისგან. ასეთი ცრუ წინამძღოლები, რომლებიც არ აკეთებენ თავიანთ ძირითად საქმეს, უნდა ამხილონ და გაანალიზონ, რათა ყველამ გამოარჩიოს ისინი, და შემდეგ უნდა გათავისუფლდნენ და ჩამოშორდნენ საქმეს! შეგიძლიათ ამოიცნოთ ასეთი ცრუ წინამძღოლები, როდესაც მათ წააწყდებით? ცრუ წინამძღოლების გარეშე, იგრძნობდით თავს ისე, თითქოს კაპიტნის გარეშე დარჩენილი მეზღვაურები ხართ? შეძლებდით საქმის დამოუკიდებლად დასრულებას და დავალებების შესრულებას? თუ ვერ შეძლებდით, მაშინ საფრთხეში ხართ. ასეთი ტიპის ცრუ წინამძღოლების წინაშე, რომლებიც ჯეროვნად არ ასრულებენ თავიანთ მოვალეობას, არ იძლევიან მაგალითს და დროს ინტერნეტში საუბარში კარგავენ — გექნებოდათ გარჩევის უნარი ასეთ სიტუაციაში? მოექცეოდით მათი გავლენის ქვეშ, რომ თქვენც ფუჭ საუბრებში ჩართულიყავით და თქვენი მოვალეობები გადაგედოთ? შეგიძლიათ კვლავაც გაჰყვეთ ასეთ ცრუ წინამძღოლებს? (არა.)

ზოგიერთი ცრუ წინამძღოლი ღორმუცელა და ზარმაცია, მძიმე შრომას კომფორტს ამჯობინებს. მათ არც მუშაობა სურთ და არც წუხან:,თავს არიდებენ ძალისხმევასა და პასუხისმგებლობას, მხოლოდ კომფორტით ტკბობა უნდათ. უყვართ ჭამა და გართობა, და განსაკუთრებით ზარმაცები არიან. იყო ერთი ცრუ წინამძღოლი, რომელიც დილით მხოლოდ მას შემდეგ დგებოდა, რაც ყველა დაასრულებდა ჭამას, ღამით კი, როცა ყველა სხვა ისვენებდა, ისევ სატელევიზიო დრამებს უყურებდა. საჭმლის მომზადებაზე პასუხისმგებელმა ძმამ ვეღარ მოითმინა და გააკრიტიკა იგი. როგორ ფიქრობთ, მოუსმენდა ის მზარეულს? (არა.) დავუშვათ, წინამძღოლს ან მუშაკს რომ ესაყვედურა მისთვის და ეთქვა: „უფრო გულმოდგინე უნდა იყო; ის საქმე, რომელიც გასაკეთებელია, უნდა გაკეთდეს. როგორც წინამძღოლმა, უნდა განახორციელო შენი პასუხისმგებლობები, როგორიც არ უნდა იყოს საქმე; უნდა უზრუნველყო, რომ მასთან დაკავშირებით არავითარი პრობლემა არ იყოს. ახლა, როცა პრობლემა აღმოჩნდა და შენ არ ხარ ადგილზე მის მოსაგვარებლად, ეს საქმეზე აისახება. თუ მუდმივად ასე იმოქმედებ, განა ეს ეკლესიის საქმის შეფერხება არ არის? შეგიძლია ამ პასუხისმგებლობის ტარება?“ მოუსმენდა ის ამას? საეჭვოა. ასეთი ცრუ წინამძღოლები გადაწყვეტილების მიმღებმა ჯგუფმა დაუყოვნებლივ უნდა გაათავისუფლოს და სხვა სამუშაო წესდებები შეიმუშაოს მათთვის, მისცეს მათ იმის კეთების საშუალება, რისი უნარიც აქვთ. თუ ისინი არაფრისმაქნისები არიან, ყველგან მუქთახორობა სურთ და არაფრის კეთება არ შეუძლიათ, მაშინ გაუშვით ისინი ისე, რომ არავითარი მოვალეობის შესრულების უფლება არ მისცეთ. ისინი არ არიან მოვალეობის შესრულების ღირსნი; ისინი არ არიან ადამიანები, მათ აკლიათ ნორმალური ადამიანობისთვის დამახასიათებელი სინდისი და გონიერება; ისინი უსირცხვილონი არიან. ასეთი ცრუ წინამძღოლები, რომლებიც უსაქმურებს წარმოადგენენ, როგორც კი მათი ამოცნობა მოხდება, პირდაპირ უნდა გათავისუფლდნენ; არ არის საჭირო მათი შეგონების მცდელობა და არ უნდა მიეცეთ დაკვირვების გავლის არავითარი შესაძლებლობა, და არც მათთან ჭეშმარიტების თანაზიარებაა საჭირო. განა საკმარისი ჭეშმარიტება არ მოუსმენიათ? რომ გაისხლნენ, შეძლებდნენ შეცვლას? ვერ შეძლებდნენ. თუ ვინმეს ღარიბი სულიერი მონაცემები აქვს, ზოგჯერ აბსურდულ შეხედულებებს იზიარებს ან უცოდინრობის გამო სრულ სურათს ვერ ხედავს, მაგრამ არის გულმოდგინე, ატარებს ტვირთს და არ არის ზარმაცი, მაშინ ასეთ ადამიანს, მიუხედავად მოვალეობის შესრულებისას არსებული გადახრებისა, შეუძლია მოინანიოს, როდესაც გასხვლის წინაშე დადგება. სულ მცირე, მან იცის წინამძღოლის პასუხისმგებლობები და იცის, რა უნდა გააკეთოს, აქვს სინდისი და პასუხისმგებლობის გრძნობა და აქვს გული. თუმცა, ისინი, ვინც ზარმაცები არიან, მძიმე შრომას კომფორტს ამჯობინებენ და ტვირთს არ ატარებენ, ვერ შეიცვლებიან. მათ გულში ტვირთი არ არის; ვინც არ უნდა გასხლას ისინი, ეს უსარგებლოა. ზოგიერთი ამბობს: „მაშინ, ღვთის სამსჯავრო, გაკიცხვა, განსაცდელები და გამოწრთობა რომ დასტყდომოდათ თავს, შეცვლიდა ეს მათ ტვირთის არქონის პრობლემას?“ ამის შეცვლა შეუძლებელია; ეს ადამიანის ბუნებით არის განპირობებული ისევე, როგორც ძაღლი ვერ გადაეჩვევა ნაგვის ჭამას. როდესაც ხედავ ვინმეს, ვინც ზარმაცია, ტვირთს არ ატარებს და ამავდროულად წინამძღოლად მსახურობს, შეგიძლია დარწმუნებული იყო, რომ ის ცრუ წინამძღოლია. ზოგიერთმა შეიძლება თქვას: „როგორ შეგიძლია მათ ცრუ წინამძღოლი უწოდო? მათ აქვთ კარგი სულიერი მონაცემები, არიან გამჭრიახნი, შეუძლიათ საგნების არსში წვდომა და გეგმების შედგენა. წუთისოფელში ისინი მართავდნენ ბიზნესებს, მსახურობდნენ აღმასრულებელ დირექტორებად; ისინი არიან განათლებულნი, გამოცდილნი და ამქვეყნიური სიბრძნის მქონენი!“ შეუძლია ამ თვისებებს მათი სიზარმაცისა და ტვირთის არქონის პრობლემის გადაჭრა? (არა.)

რა სახის გამოვლინებები და მახასიათებლები აქვთ მას, ვინც ზედმეტად ზარმაცია? პირველ რიგში, რასაც არ უნდა აკეთებდნენ, მოქმედებენ დაუდევრად, დროს ფუჭად კარგავენ, მუშაობენ აუჩქარებელი ტემპით და როგორც კი შესაძლებლობა მიეცემათ, ისვენებენ და საქმეს აჭიანურებენ. მეორეც, ყურადღებას არ აქცევენ ეკლესიის საქმეს. მათთვის, ვისაც მოსწონს ასეთ საკითხებზე წუხილი, შეუძლია იწუხოს. თავად კი ამას არ იზამენ. როდესაც რაიმეზე წუხან, ეს მხოლოდ საკუთარი დიდების, სარგებლისა და სტატუსის გამო ხდება — მათთვის მხოლოდ ისაა მნიშვნელოვანი, რომ შეძლონ სტატუსის სიკეთეებით ტკბობა. მესამე, საქმეში გაურბიან სირთულეებს; ვერ იტანენ, რომ საქმე ოდნავ მაინც დამღლელი იყოს, და თუ ასეა, ძალიან ბრაზდებიან; არ შეუძლიათ ტანჯვის მოთმენა ან ფასის გაღება. მეოთხე, არ შეუძლიათ გამოიჩინონ შეუპოვრობა ნებისმიერ საქმეში, რომელსაც აკეთებენ, ყოველთვის შუა გზაზე ნებდებიან და არ შეუძლიათ საქმის ბოლომდე მიყვანა. თუ დროებით კარგ ხასიათზე არიან, შეიძლება გასართობად რაიმე საქმე გააკეთონ, მაგრამ თუ რამე გრძელვადიან ვალდებულებას მოითხოვს, მთელ დროს ართმევთ, ბევრ ფიქრს საჭიროებს და ფიტავს მათ, დროთა განმავლობაში წუწუნს იწყებენ. მაგალითად, ზოგიერთი წინამძღოლი პასუხისმგებელია ეკლესიის საქმეზე და თავიდან ეს მათთვის ახალი და საინტერესოა. ძალიან მოტივირებულნი არიან ჭეშმარიტების თანაზიარებისას და როდესაც ხედავენ, რომ დებსა და ძმებს პრობლემები აქვთ, შეუძლიათ დაეხმარონ და გადაჭრან ისინი. მაგრამ, გარკვეული დროის განმავლობაში შეუპოვარი შრომის შემდეგ იწყებენ იმის ფიქრს, რომ წინამძღოლობის საქმე ზედმეტად დამღლელია და ნეგატიურ განწყობაზე დგებიან — სურთ უფრო მარტივ საქმეზე გადასვლა და არ არიან მზად ტანჯვის ასატანად. ასეთ ადამიანებს აკლიათ შეუპოვრობა. მეხუთე, კიდევ ერთი მახასიათებელი, რომელიც ზარმაც ადამიანებს განასხვავებს, არის სურვილის არქონა, აკეთონ რეალური საქმე. როგორც კი ხორციელ ტანჯვას განიცდიან, იგონებენ საბას, რათა თავი აარიდონ და გაექცნენ თავიანთ საქმეს ან სხვას გადააბარონ იგი. და როდესაც ის ადამიანი ასრულებს საქმეს, თავად უსირცხვილოდ იღებენ შედეგებს. ეს არის ზარმაცი ადამიანების ხუთი ძირითადი მახასიათებელი. უნდა შეამოწმოთ, არიან თუ არა ასეთი ზარმაცი ადამიანები ეკლესიების წინამძღოლებსა და მუშაკებს შორის. თუ იპოვით ასეთს, დაუყოვნებლივ უნდა გათავისუფლდეს. შეუძლიათ ზარმაც ადამიანებს კარგად შეასრულონ საქმე, როგორც წინამძღოლებმა? როგორი სულიერი მონაცემებიც არ უნდა ჰქონდეთ ან როგორიც არ უნდა იყოს მათი ადამიანობის ხარისხი, თუ ზარმაცები არიან, ვერ შეძლებენ თავიანთი საქმის კარგად შესრულებას და შეაფერხებენ საქმესა და მნიშვნელოვან საკითხებს. ეკლესიის საქმე მრავალმხრივია; მისი თითოეული ასპექტი მოიცავს ბევრ დეტალურ დავალებას და მოითხოვს ჭეშმარიტების შესახებ თანაზიარებას პრობლემების გადასაჭრელად, რათა საქმე კარგად შესრულდეს. ამიტომ, წინამძღოლები და მუშაკები გულმოდგინენი უნდა იყვნენ — მათ ყოველდღიურად ბევრი საუბარი და ბევრი მუშაობა უწევთ, რათა უზრუნველყონ საქმის ეფექტურობა. თუ ძალიან ცოტას საუბრობენ ან აკეთებენ, შედეგი არ იქნება. ასე რომ, თუ წინამძღოლი ან მუშაკი ზარმაცი ადამიანია, ის ნამდვილად ცრუ წინამძღოლია და არ შეუძლია რეალური საქმის კეთება. ზარმაცი ადამიანები არ აკეთებენ რეალურ საქმეს, მით უმეტეს, თავად არ მიდიან სამუშაო ადგილზე და არ სურთ პრობლემების გადაჭრა ან რაიმე კონკრეტულ საქმეში ჩართვა. მათ ოდნავადაც არ ესმით და არ ფლობენ ინფორმაციას ნებისმიერ საქმეში არსებული პრობლემების შესახებ. მხოლოდ ზედაპირული, ბუნდოვანი წარმოდგენა ექმნებათ სხვათა ნათქვამის მოსმენის საფუძველზე და ფონს გადიან მხოლოდ მცირედი მოძღვრების ქადაგებით. შეგიძლიათ ამოიცნოთ ამგვარი წინამძღოლი? შეგიძლიათ თქვათ, რომ ისინი ცრუ წინამძღოლები არიან? (გარკვეულწილად.) ზარმაცი ადამიანები დაუდევრად ეკიდებიან ნებისმიერ მოვალეობას, რომელსაც ასრულებენ. როგორიც არ უნდა იყოს მოვალეობა, მათ აკლიათ შეუპოვრობა, მუშაობენ ნაწყვეტ-ნაწყვეტად და წუწუნებენ, როდესაც რაიმე ტანჯვას განიცდიან, დაუსრულებლად აფრქვევენ საჩივრებს. შეურაცხყოფას აყენებენ ყველას, ვინც აკრიტიკებს ან სხლავს მათ, მუდამ სურთ თავიანთი ბრაზის სხვებზე გადმონთხევა ქუჩაში ხალხის მლანძღველი ავი ქალივით და არ სურთ თავიანთი მოვალეობის შესრულება. რაზე მიუთითებს ის, რომ არ სურთ თავიანთი მოვალეობის შესრულება? ეს მიუთითებს იმაზე, რომ არ ატარებენ ტვირთს, არ სურთ პასუხისმგებლობის აღება და ზარმაცი ადამიანები არიან. არ სურთ ტანჯვის ატანა ან ფასის გაღება. ეს განსაკუთრებით ეხება წინამძღოლებსა და მუშაკებს: თუ არ ატარებენ ტვირთს, შეუძლიათ შეასრულონ წინამძღოლთა და მუშაკთა პასუხისმგებლობები? აბსოლუტურად არა.

ცრუ წინამძღოლები საქმეს თვალყურს არ ადევნებენ და არც მითითებებს იძლევიან

ახლახან განვიხილეთ წინამძღოლებისა და მუშაკების მეხუთე პასუხისმგებლობის ეს ასპექტი: „საქმის თითოეული ელემენტის სტატუსის მუდმივი კონტროლი და გააზრება“. ამ ასპექტის განხილვით ჩვენ ვამხილეთ ცრუ წინამძღოლების ზოგიერთი კონკრეტული გამოვლინება ისევე, როგორც მათი ადამიანობა და ზნეობა. ახლა, მოდით, განვიხილოთ „საქმის თითოეული ელემენტის სტატუსის მუდმივი კონტროლი და გააზრება“. რა თქმა უნდა, საქმის მიმდინარეობა გარკვეულწილად დაკავშირებულია საქმის სტატუსთან, ეს კავშირი შედარებით მჭიდროა. თუ ადამიანს არ შეუძლია საქმის თითოეული ელემენტის სტატუსის მუდმვი კონტროლი და გააზრება, მაშინ ის ასევე ვერ შეძლებს საქმის მიმდინარეობის მუდმივ კონტროლსა და გააზრებას. მაგალითად, როგორია საქმის მიმდინარეობა, რა ეტაპამდე მიაღწია მან, როგორია მასში ჩართული ადამიანების მდგომარეობა, არის თუ არა რაიმე სირთულე პროფესიულ ასპექტებთან დაკავშირებით, აქვს თუ არა საქმეს ისეთი მიმართულებები, რომლებიც არ აკმაყოფილებს ღვთის სახლის მოთხოვნებს, როგორია მიღწეული შედეგები, გადიან თუ არა სწავლებას ის ადამიანები, რომლებიც არ არიან ძალიან დახელოვნებულნი საქმის პროფესიულ ასპექტებში, ვინ უკეთებს ორგანიზებას სწავლას, რას სწავლობენ, როგორ სწავლობენ და ა.შ. — ყველა ეს კონკრეტული კითხვა დაკავშირებულია საქმის პროგრესთან.. მაგალითად, განა საგალობლების შექმნის საქმე საკმაოდ მნიშვნელოვანი არ არის? რა კონკრეტული დავალებების შესრულებაა საჭირო ერთი საგალობლისთვის, დაწყებული ღვთის სიტყვის ძირითადი მონაკვეთების პირველადი შერჩევიდან დამთავრებული კომპოზიციით? უპირველეს ყოვლისა, საჭიროა ღვთის სიტყვის იმ ძირითადი მონაკვეთების შერჩევა, რომლებიც გამოსადეგია საგალობლად და ისინი შესაბამისი სიგრძის უნდა იყოს. მეორე ნაბიჯი მოიცავს იმაზე ფიქრს, თუ რომელი სტილის მელოდია შეესაბამება ამ მონაკვეთს, რათა ის სასიამოვნო და შესასრულებლად ტკბილხმოვანი გახდეს. შემდეგ კი უნდა მოიძებნონ შესაფერისი ადამიანები საგალობლის შესასრულებლად. განა ეს კონკრეტული დავალებები არ არის? (დიახ.) საგალობლის შექმნის შემდეგ ცრუ წინამძღოლი საერთოდ არ კითხულობს, არის თუ არა კომპოზიცია სტანდარტის შესაბამისი ან სტილი — შესაფერისი. კომპოზიტორი როდესაც ამჩნევს კონტროლის არარსებობას, პირადად მიიჩნევს, რომ ის ადეკვატურია და მის ჩაწერას იწყებს. ღვთის სიტყვების ის ნაწყვეტი, რომლის საგალობლად გადაქცევასაც ყველა მოუთმენლად ელოდა, საბოლოოდ მუსიკალურად ფორმდება და საგალობლად იქცევა, მაგრამ უმეტესობა მიიჩნევს, რომ გალობისას მას მაინც აქვს ნაკლოვანებები. რა პრობლემა ჩნდება? შექმნილი საგალობელი არ შეესაბამება სტანდარტს: ის ჩაიწერა მიუხედავად იმისა, რომ აკლდა მელოდიურობა და მიმზიდველობა. ცრუ წინამძღოლი, მისი მოსმენის შემდეგ კითხულობს: „ვინ შექმნა ეს საგალობელი? რატომ ჩაწერეს ის?“ იმ დროისთვის, როცა ის ამ კითხვას სვამს, სულ მცირე ერთი თვე უკვე გასულია. ამ თვის განმავლობაში განა წინამძღოლს თვალყური არ უნდა ედევნებინა და დროულად არ უნდა მიეღო ინფორმაცია ამ საქმის მიმდინარეობის შესახებ? მაგალითად, როგორ მიმდინარეობდა კომპოზიციის შექმნა? განისაზღვრა თუ არა ძირითადი მელოდია? ჰქონდა თუ არა საგალობელს საერთოდ რამე მელოდია? შეესაბამებოდა თუ არა ამ საგალობლის მელოდია და სტილი ღვთის სიტყვებს? ეხმარებოდნენ თუ არა მის შექმნაში შესაბამისი გამოცდილების მქონე პირები? შესაძლებელი იქნებოდა თუ არა ამ საგალობლის ფართოდ შესრულება მისი შექმნის შემდეგ? რა ეფექტს მოახდენდა ის? კარგი იყო თუ არა მელოდია? ცრუ წინამძღოლი საერთოდ არ ადევნებდა თვალყურს მსგავს საკითხებს. და მას აქვს მიზეზი, რის გამოც თვალყურს არ ადევნებს: „არ მესმის, როგორ იქმნება საგალობლები. როგორ შემიძლია თვალყური ვადევნო იმას, რაც არ მესმის? ეს შეუძლებელია.“ არის ეს საფუძვლიანი მიზეზი? (არა.) ეს არ არის საფუძვლიანი მიზეზი; მაშ, შეუძლია თუ არა მას, ვინც არ იცის, როგორ ხდება საგალობლების შექმნა, მაინც ადევნოს თვალყური? (დიახ.) როგორ უნდა ადევნოს თვალყური? (მას შეუძლია ითანამშრომლოს ძმებთან და დებთან და შეამოწმოს მელოდია პრინციპებზე დაყრდნობით, რათა დარწმუნდეს, არის თუ არა ის შესაფერისი; მას შეუძლია პრაქტიკულად აკეთოს ეს საქმე ნაცვლად იმისა, რომ მასზე ხელი დაიბანოს.) ცრუ წინამძღოლების საქმის მთავარი მახასიათებელი მოძღვრების შესახებ ფუჭად ყბედობა და ლოზუნგების ძახილია. ბრძანებების გაცემის შემდეგ ისინი უბრალოდ იბანენ ხელს ამ საქმეზე. არ სვამენ კითხვებს საქმის შემდგომ განვითარებაზე; არ კითხულობენ, წარმოიშვა თუ არა რაიმე პრობლემა, გადაცდომა ან სირთულე. ისინი თავიანთ საქმეს დასრულებულად მიიჩნევენ, როგორც კი მას გაანაწილებენ. სინამდვილეში როგორც წინამძღოლმა თვალყური უნდა ადევნო საქმის მიმდინარეობას მისი განაწილების შემდეგ. მაშინაც კი, თუ არ იცნობ ამ მიმართულებას — თუნდაც არავითარი ცოდნა არ გქონდეს მის შესახებ — შეგიძლია იპოვო გზა შენი საქმის შესასრულებლად. შეგიძლია იპოვო ვინმე, ვისაც ჭეშმარიტად ესმის საქმის არსი, ვინც ერკვევა აღნიშნულ პროფესიაში, რათა მან ჩაატაროს შემოწმება და მოგცეს რეკომენდაციები. მისი რეკომენდაციების საფუძველზე შენ შეგიძლია შესაბამისი პრინციპების განსაზღვრა და ამგვარად, შეძლებ საქმის მსვლელობის გაკონტროლებას. მიუხედავად იმისა, იცნობ თუ არა, ან გესმის თუ არა აღნიშნული პროფესია, სულ მცირე, უნდა ხელმძღვანელობდე საქმეს, აკონტროლებდე მის შესრულებას და მუდმივად იკვლევდე და კითხვებს სვამდე მის მიმდინარეობაზე. უნდა ფლობდე ინფორმაციას ასეთ საკითხებზე; ეს შენი პასუხისმგებლობაა, ეს შენი საქმის ნაწილია. საქმის მსვლელობის გაუკონტროლებლობა, სხვებზე მისი განაწილების შემდეგ არაფრის კეთება და მასზე ხელის დაბანა — სწორედ ასე მოქმედებენ ცრუ წინამძღოლები. საქმის მსვლელობის გაუკონტროლებლობა და მითითებების არმიცემა, კითხვების დაუსმელობა, წამოჭრილი პრობლემების გადაუჭრელობა და საქმის მიმდინარეობის ან ეფექტურობის არცოდნა — ესეც ცრუ წინამძღოლების გამოვლინებებია.

ცრუ წინამძღოლები არ აკეთებენ რეალურ საქმეს, რაც მის მიმდინარეობას აფერხებს

ვინაიდან ცრუ წინამძღოლები თვალს არ ადევნებენ საქმის მსვლელობას და არ ძალუძთ ოპერატიულად გამოავლინონ — და მით უმეტეს, გადაჭრან — წამოჭრილი პრობლემები, ეს ხშირად მრავალგზის შეფერხებებს იწვევს. გარკვეულ საქმესთან მიმართებაში რადგან ადამიანებს არ ესმით პრინციპები და არ არსებობს შესაფერისი პირი, რომელიც პასუხისმგებელი იქნება ან უხელმძღვანელებს მას, შემსრულებლები ხშირად ნეგატიურ, პასიურ და მომლოდინე მდგომარეობაში იმყოფებიან, რაც სერიოზულად აფერხებს საქმის მიმდინარეობას. წინამძღოლებს რომ განეხორციელებინათ თავიანთი პასუხისმგებლობები — ეხელმძღვანელათ საქმისთვის, წინ წაეწიათ იგი, გაეკონტროლებინათ და ეპოვათ ვინმე, ვისაც ესმის ეს სფერო და შეძლებდა საქმის წარმართვას, მაშინ საქმე უფრო სწრაფად წაიწევდა წინ და მრავალგზის შეფერხებებს არ განიცდიდა.ამიტომ წინამძღოლებისთვის უკიდურესად მნიშვნელოვანია საქმის მდგომარეობის ცოდნა და მისი გაცნობიერება. რა თქმა უნდა, წინამძღოლთათვის ასევე მეტად აუცილებელია იცოდნენ და ფლობდნენ ინფორმაციას იმის შესახებ, თუ როგორ მიმდინარეობს საქმე, რადგან ეს განაპირობებს მის ეფექტურობასა და იმ შედეგებს, რომელთა მიღწევაც იგეგმება. თუ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა არ იციან, როგორ მიმდინარეობს ეკლესიის საქმე, არ აკონტროლებენ და არ ადევნებენ თვალყურს, მაშინ ეკლესიის საქმის პროგრესი აუცილებლად შენელდება. ეს იიტომ ხდება, რომ მოვალეობის შემსრულებელთა უმეტესობა უკიდურესად არაკეთილსინდისიერია, არ აქვს პასუხისმგებლობის შეგრძნება და ხშირად არის ნეგატიური, პასიური და ზედაპირული. თუ არავინ არის ისეთი, ვინც იგრძნობდა პასუხისმგებლობას, ფლობდა საჭირო უნარებს, აიღებდა საკუთარ თავზე კონკრეტულ მოვალეობებს, დროულად გაეცნობოდა საქმის მიმდინარეობას, უხელმძღვანელებდა, გააკონტროლებდა, გაწვრთნიდა და გასხლავდა მოვალეობის შემსრულებელ პერსონალს, მაშინ, ბუნებრივია, საქმის ეფექტურობის დონე ძალიან დაბალი იქნება, ხოლო შედეგები — ძალიან ცუდი. თუ წინამძღოლებსა და მუშაკებს ამის ნათლად დანახვაც კი არ შეუძლიათ, ისინი უგუნურნი და ბრმები არიან. ამიტომ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა ოპერატიულად უნდა მოიკვლიონ, თვალყური ადევნონ და ფლობდნენ ინფორმაციას საქმის მიმდინარეობაზე, გამოიკვლიონ, რა პრობლემები აქვთ მოვალეობის შემსრულებელ ადამიანებს, რომლებიც გადაჭრას საჭიროებს და გაიგონ, რომელი პრობლემები უნდა გადაიჭრას უკეთესი შედეგების მისაღწევად. ეს ყველაფერი ძალიან მნიშვნელოვანია; წინამძღოლის როლში მყოფ ადამიანს ნათლად უნდა ესმოდეს ეს საკითხები. შენი მოვალეობის ჯეროვნად შესასრულებლად არ უნდა იყო ცრუ წინამძღოლის მსგავსი, რომელიც აკეთებს გარკვეულ ზედაპირულ საქმეს და შემდეგ ჰგონია, რომ თავისი მოვალეობა კარგად შეასრულა. ცრუ წინამძღოლები უყურადღებონი და დაუდევარნი არიან თავიანთ საქმესთან მიმართებაში, არ გააჩნიათ პასუხისმგებლობის გრძნობა, არ აგვარებენ პრობლემებს მათი წარმოშობისას და რა საქმესაც არ უნდა აკეთებდნენ, მხოლოდ ზედაპირულად ეხებიან მას და გულგრილად უდგებიან; მხოლოდ მაღალფარდოვან სიტყვებს ამბობენ, მოძღვრებებსა და ფუჭ სიტყვებს აფრქვევენ და მხოლოდ მოვალეობის მოხდის მიზნით მოქმედებენ. ზოგადად ასე მოქმედებენ ცრუ წინამძღოლები. მიუხედავად იმისა, რომ ანტიქრისტეებთან შედარებით ცრუ წინამძღოლები აშკარად და განზრახ არ სჩადიან ბოროტებას, თუ მათ მიერ შესრულებული საქმის ეფექტურობას შევხედავთ, სამართლიანი იქნება, თუ მათ დავახასიათებთ, როგორც ზედაპირულებს, უპასუხისმგებლოებს და ორგულებს საკუთარი მოვალეობის მიმართ, ვისაც არ შეუძლია თავისი ტვირთის ზიდვა.

ახლახან გვქონდა თანაზიარება იმაზე, რომ ცრუ წინამძღოლები არ აკეთებენ რეალურ საქმეს და არ იციან და არ ფლობენ ინფორმაციას თითოეული საქმის მიმდინარეობის შესახებ. რაც შეეხება ეკლესიის საქმეში წარმოშობილ პრობლემებსა და სირთულეებს, ისეც ხდება, რომ ცრუ წინამძღოლები უბრალოდ ყურადღებას არ აქცევენ მათ ან მხოლოდ მცირეოდენ მოძღვრებას აფრქვევენ და ლოზუნგებს გაჰყვირიან მათ თავიდან ასარიდებლად. ყველა საქმესთან მიმართებაში ვერასდროს ნახავთ, რომ თავად მივიდნენ სამუშაო ადგილზე საქმეში გასარკვევად და მისთვის თვალყურის სადევნებლად. ვერ ნახავთ, რომ იქ ჭეშმარიტებაზე ჰქონდეთ თანაზიარება პრობლემების გადასაჭრელად და მით უმეტეს ვერ ნახავთ, რომ პირადად იძლეოდნენ მითითებებს და აკონტროლებდნენ საქმეს, რათა თავიდან აიცილონ ნაკლოვანებებისა და გადახრების წარმოშობა. ეს არის ცრუ წინამძღოლების ზედაპირული საქმიანობის ყველაზე აშკარა გამოვლინება. მიუხედავად იმისა, რომ ცრუ წინამძღოლები ანტიქრისტეებისგან განსხვავებით, არ ცდილობენ ეკლესიის საქმის ჩაშლასა და არევ-დარევას, არც სხვადასხვა ბოროტებას სჩადიან და არც საკუთარ დამოუკიდებელ სამეფოებს აარსებენ; მათი სხვადასხვა ზედაპირული ქცევა უზარმაზარ დაბრკოლებებს უქმნის ეკლესიის საქმეს, რის გამოც პრობლემები დაუსრულებლად ჩნდება და გადაუჭრელი რჩება. ეს სერიოზულად აფერხებს ეკლესიის თითოეული საქმის მიმდინარეობას და გავლენას ახდენს ღვთის რჩეული ხალხის სიცოცხლეში შესვლაზე. განა ასეთი ცრუ წინამძღოლები არ უნდა განიდევნონ? ცრუ წინამძღოლებს არ შეუძლიათ რეალური საქმის კეთება — რასაც არ უნდა აკეთებდნენ, კარგად იწყებენ, მაგრამ ბოლოს კი არაფერი გამოსდით. როლი, რომელსაც ისინი ასრულებენ, ცერემონიების გამხსნელის როლია: ლოზუნგებს გაიძახიან და მოძღვრებებს ქადაგებენ და როდესაც საქმეს სხვებს გაუნაწილებენ და პასუხისმგებელი პირების დანიშვნას დაასრულებენ, ამით ამთავრებენ. ისინი ჰგვანან მყვირალა რუპორებს, რომლებსაც ჩინეთის სოფლებში ნახავთ — ეს არის მათი როლის მაქსიმუმი. მხოლოდ მცირეოდენ წინასწარ საქმეს აკეთებენ; დანარჩენი საქმისთვის კი არსად ჩანან. რაც შეეხება კონკრეტულ კითხვებს, მაგალითად, როგორ მიმდინარეობს თითოეული საქმე, შეესაბამება თუ არა ის პრინციპებს და არის თუ არა ეფექტური — არ იციან პასუხები. არასდროს ურთიერთობენ სიღრმისეულად უბრალო ხალხთან და არ სტუმრობენ სამუშაო ადგილს, რათა გაიგონ და ფლობდნენ ინფორმაციას თითოეული საქმის მიმდინარეობასა და დეტალებზე. ამიტომ, ცრუ წინამძღოლები შესაძლოა არ ცდილობდნენ ჩაშლასა და არევ-დარევას ან სხვადასხვა ბოროტების ჩადენას თავიანთი წინამძღოლობის პერიოდში, მაგრამ, სინამდვილეში, პარალიზებას უკეთებენ საქმეს, აფერხებენ ეკლესიის თითოეული საქმის მიმდინარეობას და შეუძლებელს ხდიან ღვთის რჩეული ხალხისთვის თავიანთი მოვალეობების ჯეროვნად შესრულებასა და სიცოცხლეში შესვლას. ამგვარად მუშაობით, როგორ შეძლებდნენ ღვთის რჩეული ხალხის გაძღოლას ღვთისადმი რწმენის სწორ გზაზე? ეს აჩვენებს, რომ ცრუ წინამძღოლები არ აკეთებენ არავითარ რეალურ საქმეს. ვერ ადევნებენ თვალყურს იმ საქმეს, რომელზეც პასუხისმგებელნი უნდა იყვნენ, ან ვერ იძლევიან მითითებებს და ვერ უწევენ ზედამხედველობას, რათა უზრუნველყონ ეკლესიის საქმის ნორმალური მიმდინარეობა; ვერ ასრულებენ წინამძღოლებისა და მუშაკების განსაზღვრულ ფუნქციებს და ვერ ავლენენ ერთგულებას ან ვერ განახორციელებენ თავიანთ პასუხისმგებლობებს. ეს ადასტურებს, რომ ცრუ წინამძღოლები არ ავლენენ ერთგულებას თავიანთი მოვალეობების შესრულებისას და მხოლოდ ზედაპირულად მოქმედებენ; ატყუებენ როგორც ღვთის რჩეულ ხალხს, ისე თავად ღმერთს, რითაც უარყოფითად მოქმედებენ და აფერხებენ მისი ნების აღსრულებას. ეს ფაქტი ყველასთვის ხილულია. შესაძლოა, ცრუ წინამძღოლი მართლაც ვერ უმკლავდებოდეს საქმეს; ასევე შესაძლოა, თავს არიდებდეს საქმეს და განზრახ მოქმედებდეს ზედაპირულად. ასეა თუ ისე, ფაქტი ფაქტად რჩება, რომ ეკლესიის საქმეს სრულიად თავდაყირა აყენებს. ეკლესიის თითოეულ საქმეში მცირედი პროგრესიც კი არ შეინიშნება და დაგროვილი პრობლემების დიდი ხნის განმავლობაში გადაუჭრელი რჩება. ეს არა მხოლოდ უარყოფითად მოქმედებს სახარების საქმის გავრცელებაზე, არამედ სერიოზულად აფერხებს ღვთის რჩეული ხალხის სიცოცხლეში შესვლას. ეს ფაქტები საკმარისია იმის საჩვენებლად, რომ ცრუ წინამძღოლებს არა მხოლოდ არ ძალუძთ რეალური საქმის კეთება, არამედ იწვევენ დაბრკოლებას სახარების გავრცელების საქმეში და აფერხებენ ეკლესიაში ღვთის ნების აღსრულებას.

ცრუ წინამძღოლები არ აკეთებენ რეალურ საქმეს და არ ძალუძთ რეალური პრობლემების გადაჭრა. ეს არა მხოლოდ აფერხებს საქმის მიმდინარეობას და გავლენას ახდენს მის შედეგებზე, არამედ სერიოზულ ზიანს აყენებს ეკლესიის საქმეს, ფლანგავს დიდ ადამიანურ, მატერიალურ და ფინანსურ რესურსებს. ამიტომ ცრუ წინამძღოლებმა უნდა აანაზღაურონ ეკონომიკური ზარალი. ზოგიერთი ამბობს: „თუ წინამძღოლებსა და მუშაკებს მოუწევთ თავიანთი საქმის ცუდად შესრულებით გამოწვეული ზარალის ანაზღაურება, მაშინ არავინ ისურვებს წინამძღოლობას ან მუშაკობას.“ ასეთი უპასუხისმგებლო ადამიანები არ არიან შესაფერისნი იმისთვის, რომ იყვნენ წინამძღოლები ან მუშაკები. ისინი, ვისაც არ გააჩნია სინდისი ან გონიერება, ბოროტი ადამიანები არიან — განა პრობლემატური არ არის, თუ ბოროტ ადამიანებს სურთ იყვნენ წინამძღოლები და მუშაკები? რადგან ღვთის სახლის საქმის დიდი ნაწილი ეკონომიკურ ხარჯებს უკავშირდება, განა არ არის აუცილებელი მათი აღრიცხვა? განა ღვთისთვის გაღებული შესაწირავი ისაა, რაც ადამიანებს შეუძლიათ ნება-სურვილისამებრ გაფლანგონ და გაანიავონ? რა უფლება აქვთ წინამძღოლებსა და მუშაკებს, გაფლანგონ ღვთისთვის გაღებული შესაწირავი? ეკონომიკური ზარალის გამოწვევა უნდა ანაზღაურდეს; ეს სრულიად ბუნებრივი და გამართლებულია, და ამას ვერავინ უარყოფს. მაგალითად, ვთქვათ, არის საქმე, რომლის დასრულებაც ერთ ადამიანს ერთ თვეში შეუძლია. თუ ამ საქმის შესრულებას ექვსი თვე სჭირდება, განა დარჩენილი ხუთი თვის ხარჯები ზარალს არ წარმოადგენს? ნება მიბოძეთ, მოვიყვანო მაგალითი სახარების ქადაგების შესახებ. ვთქვათ, ადამიანს სურს ჭეშმარიტი გზის შესახებ მოკვლევა და სავარაუდოდ, მისი მოპოვება მხოლოდ ერთ თვეში იქნებოდა შესაძლებელი, რის შემდეგაც ის შემოვიდოდა ეკლესიაში, გააგრძელებდა მორწყვისა და საზრდოს მიღებას და ექვს თვეში შეძლებდა საძირკვლის ჩაყრას. მაგრამ თუ სახარების მქადაგებლის დამოკიდებულება ამ საკითხის მიმართ უყურადღებო და ზედაპირულია და წინამძღოლები და მუშაკებიც უგულებელყოფენ თავიანთ პასუხისმგებლობებს, რის გამოც ამ ადამიანის მოქცევას საბოლოოდ ნახევარი წელი სჭირდება, განა ეს ნახევარი წელი არ იქნება დანაკარგი მისი სიცოცხლისთვის? თუ ის დიდი კატასტროფების წინაშე აღმოჩნდება და ჯერ კიდევ არ ექნება ჩაყრილი საძირკველი ჭეშმარიტ გზაზე, საფრთხეში აღმოჩნდება და განა მაშინ ის ხალხი არ უმტყუნებს მას? ასეთი დანაკარგის შეფასება ფულით ან მატერიალური ნივთებით შეუძლებელია. თუ ამ ადამიანის მიერ ჭეშმარიტების გაგება ნახევარი წლით შეფერხდება და ნახევარი წლით დაუგვიანდება საძირკვლის ჩაყრა და თავისი მოვალეობის შესრულების დაწყება, ვინ აიღებს ამაზე პასუხისმგებლობას? შესწევთ კი წინამძღოლებსა და მუშაკებს ამაზე პასუხისმგებლობის აღების ძალა? არავის შესწევს ძალა, აიღოს პასუხისმგებლობა ვინმეს სიცოცხლის შეფერხებაზე. რადგან არავის შესწევს ამ პასუხისმგებლობის აღების ძალა, რა არის მართებული, რომ გააკეთონ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა? პასუხი ასეთია: ძალ-ღონე არ დაიშუროთ. რისთვის არ უნდა დაიშუროთ ძალ-ღონე? საკუთარი პასუხისმგებლობების განსახორციელებლად, რათა გააკეთოთ ყველაფერი, რასაც საკუთარი თვალით ხედავთ, გონებით ფიქრობთ და რისი მიღწევაც საკუთარი სულიერი მონაცემებით შეგიძლიათ. სწორედ ეს არის ძალ-ღონის არდაშურება, ეს არის ერთგულება და პასუხისმგებლობა, და ეს არის ის პასუხისმგებლობა, რომელიც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა შეასრულონ. ზოგიერთი წინამძღოლი და მუშაკი სახარების ქადაგებას სერიოზულად არ ეკიდება. ფიქრობს: „ღვთის ცხვარი ღვთის ხმას მოისმენს. ვინც გამოიკვლევს და მიიღებს, იკურთხება; ვინც არ გამოიკვლევს და არ მიიღებს, არ იკურთხება და იმსახურებს კატასტროფაში სიკვდილს!“ ცრუ წინამძღოლები ოდნავადაც არ ითვალისწინებენ ღვთის განზრახვებს და არ იღებენ პასუხისმგებლობას სახარების საქმისთვის; ასევე არ იღებენ პასუხისმგებლობას ახალმოსულებზე, რომლებიც ახლახან შემოვიდნენ ეკლესიაში და სერიოზულად არ ეკიდებიან ღვთის რჩეული ხალხის სიცოცხლეში შესვლას — მუდამ ფოკუსირებულნი არიან სტატუსის სიკეთეებით ტკბობაზე. რამდენი ადამიანიც არ უნდა იკვლევდეს ჭეშმარიტ გზას, საერთოდ არ შფოთავენ, მუდამ ისეთი მენტალიტეტი აქვთ, რომ ფონს გავიდნენ და გადამდგარი იმპერატორივით ან თანამდებობის პირივით იქცევიან. რაც არ უნდა კრიტიკული ან გადაუდებელი იყოს საქმე, არასდროს ჩნდებიან ადგილზე, არ კითხულობენ და არ ეცნობიან საქმის ვითარებას, არ ადევნებენ თვალყურს მას და არ ჭრიან პრობლემებს. უბრალოდ ანაწილებენ დავალებებს და ჰგონიათ, რომ მათი საქმე დასრულებულია და სჯერათ, რომ ეს საქმის კეთებას ნიშნავს. განა ეს ზედაპირულობა არ არის? განა ეს არ არის როგორც ზემდგომების, ისე ქვემდგომების მოტყუება? არიან კი ასეთი წინამძღოლები და მუშაკები ღვთისთვის გამოსადეგნი? განა ისინი დიდი წითელი დრაკონის თანამდებობის პირებს არ ჰგვანან? ფიქრობენ: „წინამძღოლობა ან მუშაკობა თანამდებობის დაკავებას ჰგავს და ადამიანი უნდა დატკბეს ამ სტატუსის სიკეთეებით. თანამდებობა ამ პრივილეგიას მანიჭებს და მათავისუფლებს იმისგან, რომ ყველა საქმის შესრულებას პირადად დავესწრო. მუდამ ადგილზე რომ ვიყო, საქმეს თვალყურს ვადევნებდე და ვითარებას ვეცნობოდე, რა დამღლელი იქნებოდა ეს, რა დამამცირებელი! არ შემიძლია ასეთი დაღლილობის ატანა!“ სწორედ ასე მუშაობენ ცრუ წინამძღოლები და ცრუ მუშაკები, ზრუნავენ მხოლოდ კომფორტისკენ სწრაფვასა და სტატუსის სიკეთეებით ტკბობაზე ისე, რომ არ აკეთებენ არავითარ რეალურ საქმეს და სრულიად მოკლებულნი არიან ყოველგვარ სინდისსა და გონიერებას. ასეთი პარაზიტები ნამდვილად უნდა განიდევნონ და რომც დაისაჯონ, ამას იმსახურებენ! ზოგიერთმა წინამძღოლმა და მუშაკმა, ეკლესიის საქმის კეთების მრავალწლიანი გამოცდილების მიუხედავად არ იცის, როგორ იქადაგოს სახარება და მით უმეტეს, როგორ დაამოწმოს. თუ შენ სთხოვ მას, ადამიანებს, რომლებმაც სახარება შეიძლება მიიღონ, გაუზიაროს ყველა ჭეშმარიტება ღვთის საქმის ხილვების შესახებ, მას ამის უნარი არ შესწევს. როდესაც ეკითხებიან: „ოდესმე თუ გამოგიჩენია ძალისხმევა, რომ ხილვების ჭეშმარიტებით აღჭურვილიყავი?“ ცრუ წინამძღოლები ფიქრობენ: „რატომ უნდა გამოვიჩინო ასეთი ძალისხმევა? ჩემი მაღალი სტატუსით, ეს დავალება ჩემთვის არ არის; ამის გასაკეთებლად ბევრი სხვა არსებობს.“ მითხარით, რა ჯურის ქმნილებები არიან ისინი? მრავალი წელია ეკლესიის საქმეს აკეთებენ, თუმცა არ იციან, როგორ იქადაგონ სახარება. და როდესაც საქმე დამოწმებას ეხება, უნდა იპოვონ სახარების მქადაგებელი, რათა ეს მათ ნაცვლად გააკეთოს. თუ, როგორც წინამძღოლს ან მუშაკს არ ძალგიძს სახარების ქადაგება, დამოწმება ან ადამიანებთან ხილვების შესახებ ჭეშმარიტებებზე თანაზიარება, რისი გაკეთება შეგიძლია? რა არის შენი პასუხისმგებლობები? შეასრულე ისინი? უბრალოდ იმით გადიხარ ფონს, რაც უკვე გაქვს? რა არის ის, რაც გაქვს? ვინ მოგცა უფლება, ფონს გახვიდე იმით, რაც უკვე გაქვს? სახარების გუნდის ზოგიერთი ზედამხედველი არასდროს დაკვირვებია და მოუსმენია სხვებისთვის, რომლებიც სახარებას ქადაგებენ. არ აინტერესებს ამის მოსმენა; თავს არ იწუხებს, ეს მეტისმეტად პრობლემატურად მიაჩნია და მოთმინება არ ჰყოფნის. ისინი ხომ წინამძღოლები არიან — არც მეტი, არც ნაკლები, თანამდებობის პირები — ამიტომ არ ასრულებენ ამ კონკრეტულ დავალებებს; ძმებსა და დებს ავალებენ მათ გაკეთებას. დავუშვათ, სახარების მუშაკები აწყდნენ მაღალი სულიერი მონაცემების მქონე ადამიანს, რომელიც ყველაფერს სერიოზულად უდგება და სურს გაიგოს ზოგიერთი კონკრეტული ჭეშმარიტება ხილვების შესახებ. სახარების მუშაკებს არ ძალუძთ სრულიად ნათლად თანაზიარება, ამიტომ სთხოვენ თავიანთ წინამძღოლებს ამის გაკეთებას. წინამძღოლები სიტყვებს ვერ პოულობენ და თავის მართლებასაც კი მიმართავენ, ამბობენ რა: „ თავად არასდროს გამიკეთებია ეს საქმე. თქვენ წადით და გააკეთეთ; მე ზურგს გაგიმაგრებთ. თუ რაიმე პრობლემა წარმოიშვება, დაგეხმარებით მათ მოგვარებაში; მხარს გიჭერთ. არ ინერვიულოთ. რისი უნდა გვეშინოდეს, როცა ღმერთი ჩვენთანაა? როდესაც ვინმე ჭეშმარიტ გზას ეძიებს, შეგიძლიათ დაამოწმოთ ან გქონდეთ თანაზიარება ხილვების ჭეშმარიტებებზე. მე მხოლოდ სიცოცხლეში შესვლის ჭეშმარიტებების შესახებ თანაზიარებაზე ვარ პასუხისმგებელი. დამოწმების საქმე თქვენი სატარებელი მძიმე ტვირთია, ჩემი იმედი ნუ გექნებათ.“ ყოველ ჯერზე, როდესაც საქმე სახარების ქადაგებისას დამოწმების გადამწყვეტ მომენტამდე მიდის, ისინი იმალებიან. სრულად აცნობიერებენ, რომ არ გააჩნიათ ჭეშმარიტება, მაშ, რატომ არ იჩენენ ძალისხმევას, რომ აღიჭურვონ მისით? კარგად იციან, რომ არ გააჩნიათ ჭეშმარიტება, მაშ, რატომ ცდილობენ მუდამ ასე სასოწარკვეთით, რომ წინამძღოლები გახდნენ? არავითარი ნიჭი არ გააჩნიათ და მაინც ჰყოფნით თავხედობა, დაიკავონ ნებისმიერი ოფიციალური თანამდებობა — იმპერატორის როლსაც კი მოირგებდნენ, ნება რომ დართოთ — ისინი მეტისმეტად უსირცხვილონი არიან! რა დონის წინამძღოლიც არ უნდა იყვნენ, არ ძალუძთ რეალური საქმის კეთება, თუმცა ბედავენ დატკბნენ სტატუსის სიკეთეებით ისე, რომ სინდისის ქენჯნას არ განიცდიან. განა ისინი სრულიად უსირცხვილო ადამიანები არ არიან? გასაგები იქნებოდა, უცხო ენაზე საუბარი რომ ეთხოვათ და ვერ შეგძლებოდა; მაგრამ ხილვების ჭეშმარიტებებსა და ღვთის განზრახვებზე შენს მშობლიურ ენაზე თანაზიარება ხომ შესაძლებელი უნდა იყოს, არა? ადამიანებს, რომლებსაც მხოლოდ სამი-ხუთი წელია, რაც სწამთ, შეიძლება ეპატიოთ, რომ არ ძალუძთ ჭეშმარიტებაზე თანაზიარება. მაგრამ ზოგიერთს თითქმის 20 წელია, რაც სწამს ღმერთი და რატომღაც მაინც არ შეუძლია ხილვების შესახებ ჭეშმარიტებებზე თანაზიარება — განა ასეთი ადამიანები უსარგებლონი არ არიან? განა ისინი არაფრისმაქნისები არ არიან? მაოცებს იმის მოსმენა, რომ ადამიანს მრავალი წელია სწამს ღმერთი, თუმცა არ იცის, როგორ ჰქონდეს თანაზიარება ხილვების შესახებ ჭეშმარიტებებზე. რას გრძნობთ ყველანი ამის მოსმენის შემდეგ? განა ეს წარმოუდგენელი არ არის? როგორ აკეთებდნენ ისინი თავიანთ საქმეს მთელი ამ წლების განმავლობაში? როდესაც სთხოვენ მითითებების მიცემას მუსიკის შექმნასთან დაკავშირებით, არ იციან როგორ გააკეთონ ეს და ამბობენ, რომ ეს სპეციალიზებული სფერო მეტისმეტად რთულია, რომ ეს არ არის ის, რისი გაგებაც რიგით ადამიანს შეუძლია. როდესაც სთხოვენ მითითებების მიცემას ხელოვნების ნიმუშების შექმნის ან კინოწარმოების საქმეში, აცხადებენ, რომ ეს საქმეები ტექნიკური უნარების მეტისმეტად მაღალ დონეს მოითხოვს მათთან გასამკლავებლად. როდესაც სთხოვენ გამოცდილებითი დამოწმების სტატიების დაწერას, ამბობენ, რომ მათი განათლების დონე მეტისმეტად დაბალია და არ იციან მათი დაწერა და რომ არასდროს გაუვლიათ ამაში წვრთნა. თუ არ შეუძლიათ ამგვარი სამუშაოების შესრულება, ეს საპატიებელია, მაგრამ სახარების საქმე ძირითადად მათი მოვალეობის ნაწილია. ისინი ამ საქმეს იმაზე უკეთ იცნობენ, ვიდრე ნებისმიერ სხვას — განა ეს მათთვის მარტივი არ უნდა იყოს? ხილვების შესახებ ჭეშმარიტებებზე თანაზიარების ყველაზე მნიშვნელოვანი ასპექტია საქმის სამი ეტაპის ჭეშმარიტების ნათლად თანაზიარება. თავიდან ადამიანებს ამ მხრივ დიდი გამოცდილება არ აქვთ და შესაძლოა არ გამოუვიდეთ თანაზიარება, მაგრამ დროთა განმავლობაში წვრთნის შედეგად ისინი უკეთ სწავლობენ თანაზიარებას, ეჩვევიან სტრუქტურირებულად ლაპარაკს ზუსტი და ნათელი სიტყვებისა და ფრაზების გამოყენებით. განა ეს არ არის სპეციალიზებული საქმის კონკრეტული მიმართულება, რომელიც წინამძღოლებმა უნდა აითვისონ? ეს ხომ არ არის იგივე, თევზს ხმელეთზე ცხოვრება აიძულო, არა? (არა, არ არის.) მაგრამ ასეთი ცრუ წინამძღოლები არ არიან კომპეტენტურნი ამ მცირეოდენი საქმის შესასრულებლადაც კი. და მაინც, ისინი კვლავაც მსახურობენ წინამძღოლებად? რას აკეთებენ, რომ კვლავაც იკავებენ ამ პოზიციას? ზოგიერთი ამბობს: „ არეული და ბუნდოვანი აზროვნება მაქვსმოკლებული ლოგიკას და არც ისე კარგად გამომდის ხილვების შესახებ ჭეშმარიტებებზე საუბარი.“ თუ ეს ასეა, შეგიძლია ამოიცნო და მოაგვარო ის ხარვეზები და გადახრები, რომლებიც სახარების საქმეში ჩნდება? თუ არ შეგიძლია მათი ამოცნობა, მაშინ, რა თქმა უნდა, არც მათი გადაჭრა შეგიძლია. როდესაც ცრუ წინამძღოლები ხელმძღვანელობენ სახარების საქმეს, ისინი არანაირ როლს არ თამაშობენ შემოწმებასა თუ ზედამხედველობაში; უბრალოდ აძლევენ თავიანთ დაქვემდებარებულებს უფლებას, აკეთონ ის, რაც სურთ ისე, რომ ნებისმიერს შეუძლია აკეთოს საქმე ისე, როგორც მას სურს და უქადაგოს მას, ვისაც სურს — აბსოლუტურად არავითარი პრინციპი ან სტანდარტი არ გამოიყენება. ზოგიერთი ადამიანი ახირებების მიხედვით მოქმედებს გონიერებას და განსაკუთრებით პრინციპებს მოკლებული, და დაუფიქრებლად სჩადის გადაცდომებს. ცრუ წინამძღოლები სრულიად ვერ ამჩნევენ ან ვერ ავლენენ ამ პრობლემებს.

ამბობენ, რომ სამხრეთ ამერიკასა და აფრიკაში ზოგიერთი ღარიბი ადამიანი სახარების საქმის წყალობით შემოიყვანეს ეკლესიაში. ამ ადამიანებს არ აქვთ სტაბილური შემოსავალი და მათთვის საკმარისი საკვების შოვნა და გადარჩენაც კი პრობლემას წარმოადგენს. მაშ, რა უნდა გაკეთდეს? იყვნენ წინამძღოლები, რომლებიც ამბობდნენ: „ღვთის განზრახვა კაცობრიობის გადარჩენაა და გადასარჩენად ადამიანს ჯერ საკმარისი საჭმელი უნდა ჰქონდეს, არა? განა ღვთის სახლმა არ უნდა გაუწიოს მათ დახმარება? თუ მათ სწამთ ღმერთი, შეგვიძლია ღვთის სიტყვების წიგნები დავურიგოთ. მათ არ აქვთ კომპიუტერები ან ტელეფონები, მაშ, რა უნდა ვქნათ, თუ მოვალეობების შესრულებას ითხოვენ? გამოიკვლიეთ, ნახეთ, არიან თუ არა გულწრფელად მზად მოვალეობების შესასრულებლად.“ გამოკვლევის შედეგად დადგინდა, რომ ამ ადამიანებს ამჟამად ფული არ ჰქონდათ, მაგრამ ფული რომ ჰქონოდათ და საკუთარი თავის გამოკვება შეძლებოდათ, მზად იქნებოდნენ გასულიყვნენ, ექადაგათ სახარება და შეესრულებინათ თავიანთი მოვალეობა. ამ გარემოებების გაგების შემდეგ წინამძღოლებმა დაიწყეს დახმარების ფონდების განაწილება და მათ ყოველთვიურად გასცემდნენ. ამ ადამიანების კვება, საცხოვრებელი და ინტერნეტის გადასახადიც კი, ასევე ტელეფონების, კომპიუტერებისა და სხვა აღჭურვილობის შეძენა ღვთის სახლის მიერ ფინანსდებოდა. ამ ადამიანთათვის ფულის დარიგება მიზნად ისახავდა არა სახარების საქმის გავრცელებას, არამედ მათი გადარჩენისთვის დახმარების გაწევას. შეესაბამებოდა თუ არა ეს პრინციპებს? (არა, არ შეესაბამებოდა.) აქვს თუ არა ღვთის სახლს წესი, რომ სახარების ქადაგებისას, როდესაც ღარიბ ადამიანებს ხვდებიან, რომლებსაც საარსებო წყარო არ გააჩნიათ, თუ მათ შეუძლიათ საქმის ამ ეტაპის მიღება, დახმარება უნდა გაეწიოთ? არსებობს ასეთი პრინციპი? (არა.) მაშ, რა პრინციპით ურიგებდნენ ეს წინამძღოლები მათ თანხებს დახმარების მიზნით? იმიტომ, რომ ფიქრობდნენ, ღვთის სახლს ფული ჰქონდა, მაგრამ არ იცოდა რაში დაეხარჯა თუ იმიტომ, რომ ეს ადამიანები მეტისმეტად ებრალებოდათ, თუ იმ იმედით, რომ ეს ადამიანები სახარების გავრცელებაში დაეხმარებოდნენ? კონკრეტულად რა იყო მათი განზრახვა? რის მიღწევას ცდილობდნენ? როდესაც საქმე ტელეფონების, კომპიუტერებისა და საცხოვრებელი ხარჯების განაწილებას ეხებოდა, დიდ ენთუზიაზმს ავლენდნენ; სიამოვნებდათ ისეთ საქმეში ჩართვა, რომელიც სხვებისთვის სარგებლის მომტანი იყო, რადგან ეს მათ საშუალებას აძლევდა, ამ ადამიანების კეთილგანწყობა და გული მოეპოვებინათ; ისინი მთელი მონდომებით იყვნენ ჩართულნი ამგვარი დავალებების შესრულებაში, სულ უფრო შორს მიდიოდნენ და ოდნავადაც არ რცხვენოდათ. ეს არის ღვთის ფულის გამოყენება ადამიანთა კეთილგანწყობისა და სიყვარულის მოსაპოვებლად. სინამდვილეში ამ უპოვარ ადამიანებს ჭეშმარიტად არ სწამდათ ღმერთი; უბრალოდ ცდილობდნენ კუჭის ამოვსებას და თავის სარჩენი გზის პოვნას. ასეთი ადამიანები არ ეძიებდნენ ჭეშმარიტების ან ხსნის მოპოვებას. გადაარჩენდა ღმერთი ამ ადამიანებს? ზოგიერთი, თუნდაც მზად ყოფილიყო მოვალეობის შესასრულებლად, არ იყო გულწრფელი, არამედ მოტივირებული იყო ტელეფონებისა და კომპიუტერების, ცხოვრებაში კომფორტის მიღების სურვილით. მაგრამ ცრუ წინამძღოლები ამაზე არ ზრუნავდნენ; თუკი ვინმე მზად იყო მოვალეობის შესასრულებლად, ზრუნავდნენ მასზე, არა მხოლოდ აძლევდნენ ფულს საცხოვრებლისა და საკვებისთვის, არამედ ყიდულობდნენ კომპიუტერებს, ტელეფონებსა და სხვადასხვა აღჭურვილობას. მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ეს ადამიანები თავიანთ მოვალეობებს ისე ასრულებდნენ, რომ არავითარ შედეგს არ აღწევდნენ. განა ცრუ წინამძღოლები უბრალოდ ფულს არ ყრიდნენ? განა ღვთის სახლის ფულს არ იყენებდნენ თავიანთი გულუხვობის საჩვენებლად? (დიახ.) არის ეს ის საქმე, რომელიც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა აკეთონ? (არა.) განა ესენი ცრუ წინამძღოლები არ იყვნენ? ცრუ წინამძღოლებს უყვართ სიკეთის, გულმოწყალებისა და კეთილშობილების თვალთმაქცობა. თუ გსურს კეთილშობილების გამოჩენა, კარგი, უბრალოდ საკუთარი ფული გამოიყენე! თუ მათ ტანსაცმელი არ აქვთ, გაიხადე შენი და მიეცი მათ; ნუ ხარჯავ ღვთისთვის გაღებულ შესაწირავებს! ისინი განკუთვნილია სახარების გავრცელების საქმისთვის და არა სოციალური დახმარების გასაცემად და მით უმეტეს, არა უპოვართათვის დახმარების გასაწევად. ღვთის სახლი არ არის სოციალური დახმარების დაწესებულება. ცრუ წინამძღოლებს არ ძალუძთ რეალური საქმის კეთება და მით უმეტეს არ შეუძლიათ ჭეშმარიტების ან სიცოცხლის უზრუნველყოფა. ფოკუსირდებიან მხოლოდ ღვთის შესაწირავების გამოყენებაზე სოციალური დახმარების გასანაწილებლად, რათა მოიპოვონ ადამიანთა კეთილგანწყობა და შეინარჩუნონ საკუთარი რეპუტაცია და სტატუსი. განა ისინი უსირცხვილო მფლანგველები არ არიან? თუ ასეთი ცრუ წინამძღოლები გამოვლინდებიან, შეუძლია ვინმეს მათი დროულად მხილება და შეჩერება? არავინ აღმდგარა მათ შესაჩერებლად. ზემდგომს რომ არ გაეგო და არ შეეჩერებინა ეს, ღვთის ფულის გამოყენების პრაქტიკა ადამიანებისთვის სარგებლის მისაცემად არასდროს დასრულდებოდა. ის ღარიბი ადამიანები სულ უფრო მეტად იშვერენ ხელებს და მუდამ მეტი სურთ. გაუმაძღარნი არიან; რამდენიც არ უნდა მისცე, არასდროს არის საკმარისი. მათ, ვისაც გულწრფელად სწამს ღმერთი, შეუძლიათ მიატოვონ თავიანთი ოჯახები და კარიერა, რათა შეასრულონ თავიანთი მოვალეობა გადასარჩენად და ცხოვრებაში სირთულეებსაც რომ წააწყდნენ, შეუძლიათ იპოვონ გზები მათ დამოუკიდებლად გადასაჭრელად, ისე, რომ მუდმივად არ ითხოვონ რაღაცები ღვთის სახლისგან. ისინი დამოუკიდებლად ჭრიან იმას, რისი გადაჭრაც შეუძლიათ, ხოლო რისი გადაჭრაც არ შეუძლიათ, ლოცულობენ ღვთის მიმართ და ეყრდნობიან თავიანთ რწმენას, რათა განიცადონ. ისინი, ვინც მუდამ მათხოვრობენ და ელიან, რომ ღვთის სახლი დაფარავს მათ საცხოვრებელ ხარჯებს და შეინახავს მათ, სრულიად მოკლებულნი არიან გონიერებას! მათ არ სურთ რაიმე მოვალეობის შესრულება, თუმცა სურთ დატკბნენ ცხოვრებით, იციან მხოლოდ ხელების გაშვერა ღვთის სახლისკენ რაიმის მოსათხოვნად და მაშინაც კი, ეს არასდროს არის საკმარისი. განა მათხოვრები არ არიან? და ცრუ წინამძღოლები — ეს უგუნურები — უბრალოდ აგრძელებდნენ სარგებლის გაცემას და არ ჩერდებოდნენ, მუდმივად ასიამოვნებდნენ ადამიანებს მათი მადლიერების მოსაპოვებლად და ფიქრობდნენ კიდეც, რომ ასეთი ქმედებები ღმერთს განადიდებს. ეს არის ის, რისი კეთებაც ცრუ წინამძღოლებს ყველაზე მეტად სიამოვნებთ. მაშ, არის ვინმე, ვისაც შეუძლია ამ პრობლემების დადგენა და მათ არსში ჩაწვდომა? წინამძღოლთა უმეტესობა თვალს ხუჭავს და ფიქრობს: „ასეა თუ ისე, მე არ ვარ პასუხისმგებელი სახარების საქმეზე, რატომ უნდა ვზრუნავდე ამ საკითხებზე? ჩემი ფული ხომ არ იხარჯება. სანამ ჩემს ჯიბეში არსებულ ნაღდ ფულს არავინ ეხება, ყველაფერი კარგადაა. შეგიძლიათ მისცეთ ვისაც გსურთ, რა შუაშია ეს ჩემთან? ეს ფული ხომ მაინც არ ხვდება ჩემს საფულეში.“ ირგვლივ ბევრი ასეთი უპასუხისმგებლო ადამიანია, მაგრამ რამდენს შეუძლია ღვთის სახლის საქმის დაცვა?

ამჟამად საზღვარგარეთ სახარების საქმე საყოველთაოდ მიმდინარეობს. ზოგიერთ ქვეყანაში მეტია იმ ადამიანთა რაოდენობა, რომლებსაც შეუძლიათ ჭეშმარიტების მიღება, მაშინ როდესაც სხვა ქვეყნების მოსახლეობას უფრო დაბალი სულიერი მონაცემები აქვს, რაც იწვევს ჭეშმარიტების მიღების უნარის მქონე ადამიანების რიცხვის შემცირებას. ზოგიერთ ქვეყანაში არ არის რელიგიის თავისუფლება, რაც ძლიერ წინააღმდეგობას უქმნის ჭეშმარიტ გზასა და ღვთის საქმეს და მცირედთ თუ ძალუძთ ჭეშმარიტების მიღება. გარდა ამისა, ზოგიერთი ქვეყნის მოსახლეობა მეტისმეტად ჩამორჩენილია და იმდენად დაბალი სულიერი მონაცემები აქვს, რომ როგორც არ უნდა უტარებდნენ თანაზიარებას, მაინც ვერ იგებენ ჭეშმარიტებას და როგორც ჩანს, იქაური ადამიანები ვერ სწვდებიან ჭეშმარიტებას. ასეთ ადგილებში სახარება არ უნდა იქადაგებოდეს. თუმცა, სახარების მქადაგებლები ვერ ხედავენ პრობლემის არსს; ისინი არ უქადაგებენ მათ, ვისაც შეუძლია ჭეშმარიტების მიღება; ნაცვლად ამისა, ჯიუტად ეძებენ რთულ შემთხვევებს, მარტივებს კი უგულებელყოფენ. ისინი არ ქადაგებენ იქ, სადაც სახარების საქმე უკვე ვრცელდება და ქადაგება მარტივია. ნაცვლად ამისა, ისინი ჯიუტად ქადაგებენ სახარებას იმ ღარიბ და ჩამორჩენილ ადგილებში; უქადაგებენ მას ყველაზე დაბალი სულიერი მონაცემების მქონე ადამიანთა ჯგუფებს, რომელთაც არ ძალუძთ ჭეშმარიტების წვდომა და იმ ეთნიკურ ჯგუფებს, რომლებსაც ყველაზე მყარი რელიგიური წარმოდგენები აქვთ და ყველაზე ძლიერ წინააღმდეგობას უწევენ ღმერთს. განა ეს გადახრა არ არის? ავიღოთ, მაგალითად, იუდაიზმი და ზოგიერთი ღრმად ფესვგადგმული რასობრივი რელიგია, რომელიც ქრისტიანობას მტრად მიიჩნევს და დევნის კიდეც მას. ამგვარი ქვეყნებისა და ეთნიკური ჯგუფების შემთხვევაში სახარება უბრალოდ არ უნდა იქადაგებოდეს. რატომ არა? იმიტომ, რომ ქადაგება უშედეგოა. მთელი ადამიანური, ფინანსური და მატერიალური რესურსიც რომ ჩადო, შეიძლება სამმა, ხუთმა ან ათმა წელმაც კი განვლოს ისე, რომ ვერავითარ მნიშვნელოვან შედეგს ვერ მიაღწიო. ამ სიტუაციის გათვალისწინებით რა შეიძლება გაკეთდეს? თავდაპირველად, როდესაც სხვა უკეთესი არ გახსენდება, შეგიძლია სცადო; მაგრამ, როდესაც ნათლად დაინახავ გარემოებებს — რომ დიდი ძალისხმევის ფასად სახარების ქადაგებამ საბოლოოდ შეიძლება არ გამოიღოს კარგი შედეგი —უნდა აირჩიო სხვა გზა, ისეთი, რომელსაც შედეგის მოტანა შეეძლება. განა ეს არ არის ის, რაც წინამძღოლებსა და მუშაკებს უნდა ესმოდეთ? (დიახ.) მაგრამ ცრუ წინამძღოლებს ეს არ ესმით. როდესაც საქმე ეხება იმას, თუ საიდან უნდა დაიწყოს სახარების გავრცელება საზღვარგარეთ, ზოგი ამბობს: „დავიწყოთ ისრაელიდან. რადგან ისრაელი იყო ღვთის საქმის პირველი ორი ეტაპის საფუძველი, იქ უნდა ხდებოდეს ქადაგება. რაც არ უნდა რთული იყოს, დაჟინებით უნდა გავაგრძელოთ მათთვის ქადაგება.“ თუმცა ხანგრძლივი ქადაგების შემდეგ მნიშვნელოვანი შედეგები არ ჩანს, რაც იმედგაცრუებას იწვევს. რა უნდა გააკეთონ წინამძღოლებმა ამ დროს? ეს რომ ყოფილიყო წინამძღოლი, რომელსაც აქვს გარკვეული სულიერი მონაცემები და პასუხისმგებლობის გრძნობა, იტყოდა: „ჩვენს მიერ სახარების ქადაგება არანაირი პრინციპების მიხედვით არ ხდება; არ ვიცით, როგორ მოვერგოთ ვითარებას და მხოლოდ ჩვენს ფანტაზიებზე დაყრდნობით აღვიქვამთ მოვლენებს — ეს მეტისმეტად გულუბრყვილოა ჩვენი მხრიდან! ამ ადამიანების უგუნურება, სიჯიუტე და აბსურდულობა სულაც არ აღმოჩნდა ისეთი, რასაც ველოდით. მიგვაჩნდა, რომ რაკი მათ ათასობით წელია, რაც ღმერთი სწამთ გააჩნიათ, პირველებს უნდა მოესმინათ ღვთის სახარება, მაგრამ შევცდით; ისინი მეტისმეტად აბსურდულები არიან! სინამდვილეში, როდესაც ღმერთი გამოსყიდვის საქმეს ასრულებდა, მან უკვე უარი თქვა მათზე. ახლა რომ მათთან დავბრუნდეთ და ვუქადაგოთ, ეს ფუჭი ძალისხმევა იქნება; ეს იქნება ამაო შრომა და უგუნური საქციელი. ჩვენ არასწორად გავიგეთ ღვთის განზრახვები. ღმერთი არ ეხება ამ საკითხს; მაშ, რა საშუალებით შეგვიძლია ჩვენ, ადამიანებს, ამის გაკეთება? ჩვენ ვცადეთ, მაგრამ როგორც არ უნდა ვუქადაგოთ, ისინი არ იღებენ ჭეშმარიტ გზას. ჯერჯერობით ხელი უნდა ავიღოთ ამაზე, გვერდზე გადავდოთ და დროებით ყურადღება არ მივაქციოთ მათ. თუ გამოჩნდებიან ისეთები, ვისაც ძიება სურს, ჩვენ მივიღებთ მათ და დავუმოწმებთ ღვთის საქმის შესახებ. თუ არავინ ეძიებს, მაშინ არ არის საჭირო, რომ ჩვენ პროაქტიულად ვეძებოთ ისინი.“ განა ეს არ არის სახარების ქადაგების პრინციპი? (დიახ.) მაშ, შეუძლია ცრუ წინამძღოლს პრინციპების დაცვა? (არა.) ცრუ წინამძღოლებს მწირი სულიერი მონაცემები აქვთ და არ შეუძლიათ პრობლემის არსში წვდომა; ისინი იტყვიან: „ღმერთმა თქვა, რომ ისრაელიტები მისი რჩეული ხალხია. ჩვენ არასდროს, არცერთ დროს არ შეგვიძლია მათზე უარის თქმა. ისინი პირველ ადგილზე უნდა იყვნენ; ჯერ მათ უნდა ვუქადაგოთ, სანამ სხვა ქვეყნების ხალხს ვუქადაგებდეთ. ღვთის საქმე ისრაელში რომ გავრცელდეს, რაოდენ დიდი დიდება იქნებოდა ეს! ღმერთმა დიდება ისრაელიდან აღმოსავლეთში მოიტანა, ჩვენ კი ეს დიდება აღმოსავლეთიდან ისევ ისრაელში უნდა დავაბრუნოთ და დავანახოთ მათ, რომ ღმერთი დაბრუნდა!“ განა ეს უბრალოდ ლოზუნგი არ არის? შეესაბამება ეს ფაქტებს? სწორედ ამას იტყოდნენ ისინი, ვისაც სულიერი გაგება არ გააჩნია. რას იტყვით იმ ცრუ წინამძღოლებზე, რომლებიც არავითარ რეალურ საქმეს არ აკეთებენ? ისინი ყურადღებას არ აქცევენ ამ საკითხებს. სახარების მქადაგებლები დიდი ხნის განმავლობაში წუხდნენ ამ საკითხზე, მერყეობდნენ დანებებასა და ქადაგების გაგრძელებას შორის და არ იცოდნენ, როგორ გამოეყენებინათ ეს პრაქტიკაში. ცრუ წინამძღოლები სრულიად ვერ აცნობიერებენ, რომ ეს პრობლემაა. როდესაც ხედავენ, რომ ეს ადამიანები წუხან გზის არქონის გამო, ამბობენ: „სანერვიულო რა არის? ჩვენ გვაქვს ჭეშმარიტება და გამოცდილებითი დამოწმება; უბრალოდ უქადაგეთ მათ!“ ვიღაც ამბობს: „არ გესმის, ამ ადამიანებისთვის ქადაგება მართლაც რთულია.“ როდესაც საქმეში მნიშვნელოვანი პრობლემები ჩნდება, რომლებიც წინამძღოლებმა უნდა გადაჭრან, ისინი კვლავ მხოლოდ ლოზუნგებს გაჰყვირიან და ცარიელ სიტყვებს წარმოთქვამენ. არის ეს წინამძღოლებისგან მოსალოდნელი ქცევა? როდესაც ეკითხებიან, უნდა ექადაგოთ თუ არა სახარება ასეთ პოტენციურ მსმენლებს, ამბობენ: „ყველას უნდა ექადაგოს, განსაკუთრებით ისრაელიტებს, მათ აუცილებლად უნდა ექადაგოთ.“ ხედავთ რაიმე პრობლემას ამ სიტყვებში? იციან მათ, რომ ეს არის გადახრა, ხარვეზი სახარების საქმეში, რომელიც მათ უნდა მოაგვარონ? ამ უქნარებმა არაფერი იციან და კვლავაც იქ არიან, მაღალფარდოვან სიტყვებს აფრქვევენ და ლოზუნგებს გაიძახიან, მართლაც უსარგებლო ნაგავი არიან! და მაინც, ისინი თავს გამჭრიახებად, სულიერი მონაცემების მქონედ და ჭკვიანებად მიიჩნევენ. იმასაც კი ვერ აცნობიერებენ, რომ საქმეში ასეთი დიდი ხარვეზი და გადახრა გაჩნდა; შეუძლიათ კი საერთოდ მისი გადაჭრის დაწყება? ეს კიდევ უფრო ნაკლებად სავარაუდოა. ყველა, ვინც სახარებას ქადაგებენ, ძალიან წუხს; სახარების საქმე დაზარალდა, ხელი შეეშალა და შეუფერხებლად ვერ მიმდინარეობს, ცრუ წინამძღოლებს კი, გასაკვირია, მაგრამ წარმოდგენა არ აქვთ საქმეში არსებულ გადახრაზე. ადამიანთა უმეტესობა, როდესაც საქმეში პრობლემებს ან გადახრებს აწყდება, ხშირად ყურადღებას არ აქცევს, ვერ ამჩნევს მათ და კვლავაც ჯიუტად, დაუფიქრებლად აგრძელებს არასწორ მიდგომას. თუ წინამძღოლები და მუშაკებიც დროულად არ გაიგებენ და არ გაერკვევიან ვითარებაში, მაშინ, როდესაც პრობლემა სერიოზული გახდება და უარყოფითად იმოქმედებს საქმის პროგრესზე და ადამიანთა უმეტესობა შეძლებს პრობლემის აღმოჩენას, წინამძღოლები და მუშაკები გაოგნებულნი დარჩებიან. ეს გამოწვეულია წინამძღოლებისა და მუშაკების მიერ პასუხისმგებლობის უგულებელყოფით. მაშ, როგორ შეუძლიათ თავიდან აიცილონ ასეთი მძიმე შედეგები? წინამძღოლებმა და მუშაკებმა რეგულარულად უნდა შეამოწმონ საქმე და დროულად გაიგონ საქმის ამჟამინდელი მდგომარეობა და პროგრესი. თუ საქმის დაბალი ეფექტურობა შეინიშნება, უნდა შეამოწმონ, რომელი მიმართულებით არსებობს ხარვეზები და პრობლემები, და დაფიქრდნენ: „ახლა ეს ადამიანები დაკავებულები ჩანან, მაგრამ რატომ არ არის აშკარა ეფექტურობა? მაგალითად, სახარების გუნდის საქმე; ამდენი ადამიანი ყოველდღე ქადაგებს სახარებას და მოწმობს; იმ ადამიანებთან ერთად, რომლებიც თანამშრომლობენ ამ საქმეზე; მაშ, რატომ არ ხდება ყოველთვიურად ბევრი ადამიანის მოქცევა? რომელ ნაწილშია პრობლემა? ვინ იწვევს პრობლემას? როგორ გაჩნდა ეს გადახრა? როდის დაიწყო? უნდა მოვინახულო თითოეული ჯგუფი, რათა გავარკვიო, ამჟამად ვინ რას აკეთებს, ვინ არიან სახარების ამჟამინდელი პოტენციური მსმენელები და არის თუ არა სახარების ქადაგების მიმართულება სწორი; მე ეს ყველაფერი უნდა გავარკვიო.“ კონსულტაციების, თანაზიარებისა და მსჯელობის პროცესში საქმეში არსებული გადახრები და ხარვეზები თანდათან აშკარა ხდება. როგორც კი პრობლემა აღმოჩნდება, მისი უყურადღებოდ დატოვება არ შეიძლება; ის უნდა გადაიჭრას. მაშ, როგორი წინამძღოლები ახერხებენ საქმეში გაჩენილი ზოგიერთი პრობლემის, გადახრისა და ხარვეზის აღმოჩენას? ამ წინამძღოლებმა უნდა იტვირთონ პასუხისმგებლობა, იყვნენ გულმოდგინენი და ჩართულნი კონკრეტული საქმის თითოეულ დეტალში; თვალყური ადევნონ, გაიგონ და ფლობდნენ ინფორმაციას თითოეულ ნაწილზე; დაადგინონ, ვინ რას აკეთებს, რამდენი ადამიანია შესაფერისი ამა თუ იმ დავალების შესასრულებლად, ვინ არიან ზედამხედველები, როგორია ამ ადამიანთა სულიერი მონაცემები, კარგად ასრულებენ თუ არა თავიანთ საქმეს, როგორია მათი ეფექტურობა, როგორ მიმდინარეობს საქმე და ასე შემდეგ— ეს ყველაფერი უნდა დადგინდეს. გარდა ამისა, სახარების საქმის უმნიშვნელოვანესი ნაწილია იმაში მდგომარეობს, ფლობენ თუ არა სახარების მქადაგებლები ჭეშმარიტებას, შეუძლიათ თუ არა ხილვების ჭეშმარიტებებზე ნათლად თანაზიარება ადამიანთა წარმოდგენებისა და პრობლემების გადასაჭრელად, შეუძლიათ თუ არა მისცენ ის, რაც აკლიათ სახარების პოტენციურ მსმენელებს მათ დასარწმუნებლად და პოტენციურმა მსმენელებმა უფრო მეტად შეძლონ, წარმართონ საუბარი ჭეშმარიტების თანაზიარების ფორმით, რათა სახარების პოტენციურმა მსმენლებმა უფრო მეტად შეძლონღვთის ხმის მოსმენა. მაგალითად, თუ სახარების პოტენციურ მსმენელს სურს გაიგოს ჭეშმარიტებები ღვთის განკაცების მნიშვნელობის შესახებ, მაგრამ რომელიღაც სახარების მქადაგებელი მუდმივად საუბრობს ღვთის საქმის მნიშვნელობასა და იმაზე, თუ რა არის რელიგიური წარმოდგენები, განა ეს პრობლემა არ არის? თუ ადამიანს უბრალოდ სურს გაიგოს, როგორ შეიძლება გადარჩეს და რა არის კაცობრიობის გადასარჩენად ღვთის მართვის გეგმის შინაარსი, განა ეს არ არის სწორედ ის დრო, როდესაც უნდა მოხდეს თანაზიარება ხილვის ჭეშმარიტებებზე ღვთის საქმის სამი ეტაპის შესახებ? (დიახ.) მაგრამ ეს სახარების მქადაგებელი განუწყვეტლივ საუბრობს ღვთის სამსჯავროსა და მის მიერ ადამიანთა გაკიცხვაზე, და იმაზე, თუ როგორ ამხელს ღმერთი ადამიანთა გახრწნილ ხასიათს, მათ შორის ამპარტავნებას, მზაკვრობასა და ბოროტებას, და სხვა მსგავს თემებზე. სანამ თანამოსაუბრე ღვთის საქმეს მიიღებს, სახარების მქადაგებელი იწყებს მას საუბარს გაკიცხვასა და სამსჯავროზე, ამხელს მის გახრწნილ ხასიათს. შედეგად, ადამიანი უარყოფითად განეწყობა, ვერ იღებს იმას, რაც სურს, და მისი პრობლემები, რომლებიც გადაჭრას საჭიროებს, მოუგვარებელი რჩება; ის კარგავს ინტერესს და აღარ სურს კვლევის გაგრძელება. განა ეს სახარების მქადაგებლის პრობლემა არ არის? სახარების მქადაგებელს არ ესმის ჭეშმარიტება ან სულიერი გაგება არ გააჩნია და ამიტომ სრულიად ვერ აცნობიერებს, რა სჭირდება მეორე ადამიანს, საუბრისას ვერ აყალიბებს აზრს, დიდხანს და უაზროდ ლაპარაკობს და საერთოდ ვერ აგვარებს სახარების პოტენციური მსმენლის პრობლემებს — როგორ შეუძლია მას ადამიანთა მოქცევა სახარების ამგვარად ქადაგებით?

ცრუ წინამძღოლები უგულებელყოფენ ნებისმიერ საკითხს, რომელსაც საქმეში აწყდებიან. რა პრობლემებიც არ უნდა წარმოიშვას სახარების საქმეში და როგორც არ უნდა შეუშალონ ხელი და მოახდინონ გავლენა ბოროტმა ადამიანებმა ამ საქმეზე, ყურადღებას არ აქცევენ არაფერს, თითქოს ეს მათ არ ეხებათ. ცრუ წინამძღოლები თავიანთ საქმეში დაბნეულნი არიან; მიუხედავად იმისა, აღწევს თუ არა ესა თუ ის ადამიანი რაიმე შედეგს ან შეესაბამება თუ არა მისი საქმიანობა ჭეშმარიტება-პრინციპებს, ისინი არ ახორციელებენ ზედამხედველობას ან შემოწმებას და ადამიანებს აძლევენ თავისუფლად მოქმედების უფლებას, მიუხედავად შედეგებისა. ეს იწვევს იმას, რომ სახარების საქმეში გაჩენილი გადახრები და ხარვეზები არასდროს გვარდება, და უამრავი ადამიანი, ვინც ჭეშმარიტ გზას ეძიებს, საბოლოოდ ხელიდან გვისხლტება და ვერ ხერხდება მათი ღვთის წინაშე რაც შეიძლება მალე მიყვანა. ზოგიერთი ადამიანი, უკანასკნელ დღეებში ღვთის საქმის მიღების შემდეგ ამბობს: „სინამდვილეში, სამი წლის წინ მიქადაგეს სახარება. საქმე იმაში კი არ იყო, რომ არ მინდოდა მისი მიღება ან ნეგატიური პროპაგანდის მჯეროდა; უბრალოდ, ის ადამიანი, ვინც მიქადაგა, ძალიან უპასუხისმგებლო იყო. მან ვერ მიპასუხა ჩემს კითხვებზე და გაურკვევლად ატარებდა თანაზიარებას, როდესაც ჭეშმარიტებას ვეძიებდი და მხოლოდ უსარგებლო სიტყვებს ამბობდა. შედეგად, ერთადერთი, რაც შევძელი, იმედგაცრუებული წასვლა იყო.“ სამი წლის შემდეგ ინტერნეტში კვლევისა და შემდეგ დებთან და ძმებთან თანაზიარებისა და ძიების შედეგად ეს ადამიანები სათითაოდ აქარწყლებენ გულში არსებულ ყველა წარმოდგენასა და დაბნეულობას, სრულად ადასტურებენ, რომ ეს ღმერთია, რომელიც გამოჩინდება და მოქმედებს, და იღებენ მას. ეს ნიშნავს, რომ ისინი იღებენ ღვთის საქმეს საკუთარი ძიებისა და კვლევის შედეგად. სახარების მქადაგებელს რომ შესძლებოდა ჭეშმარიტებაზე ნათლად თანაზიარება და მათი წარმოდგენებისა და კითხვების გადაჭრა სამი წლით ადრე, ისინი ამას სამი წლით ადრე მიიღებდნენ. რამხელა სულიერი ზრდა შეფერხდა ამ სამი წლის განმავლობაში! ეს უნდა ჩაითვალოს სახარების მქადაგებელთა მხრიდან პასუხისმგებლობის უგულებელყოფად და პირდაპირ კავშირშია იმასთან, რომ მათ არ ესმით ჭეშმარიტება. ზოგიერთი სახარების მუშაკი უბრალოდ არ ფოკუსირდება ჭეშმარიტებით აღჭურვაზე; მათ მხოლოდ ზოგიერთი მოძღვრების გადმოფრქვევა შეუძლია ისე, რომ არ ძალუძთ ადამიანთა წარმოდგენების ან რეალური საკითხების გადაჭრა. შედეგად, ბევრი ადამიანი დროულად ვერ იღებს სახარებას, როდესაც ისმენს მას, რაც რამდენიმე წლით აფერხებს მათ სულიერ ზრდას. უნდა ითქვას, რომ წინამძღოლებს, რომლებიც სახარების საქმეს ხელმძღვანელობენ, ეკისრებათ ამაზე პასუხისმგებლობა მათ მიერ გაწეული არაადეკვატური ხელმძღვანელობისა და არასაკმარისი ზედამხედველობის გამო. წინამძღოლებსა და მუშაკებს ჭეშმარიტად რომ ჰქონდეთ ნატვირთი პასუხისმგებლობა და შეეძლოთ ცოტა მეტი ტანჯვის ატანა, მეტი ვარჯიში ჭეშმარიტების თანაზიარებაში და ცოტა მეტი ერთგულების გამოალენა ჭეშმარიტების ყველა ასპექტზე ნათლად თანაზიარებით, რათა ამ სახარების მუშაკებმა შეძლონ ჭეშმარიტების თანაზიარება ადამიანთა წარმოდგენებისა და ეჭვების გადასაჭრელად, მაშინ სახარების ქადაგების შედეგები სულ უფრო უკეთესი გახდებოდა. ეს საშუალებას მისცემდა უფრო მეტ ადამიანს, ვინც იკვლევს ჭეშმარიტ გზას, უფრო ადრე მიეღო ღვთის საქმე და უფრო მალე დაბრუნებულიყო ღვთის წინაშე მისი ხსნის მისაღებად. ეკლესიის საქმე ფერხდება უბრალოდ იმიტომ, რომ ცრუ წინამძღოლები სერიოზულად უგულებელყოფენ თავიანთ პასუხისმგებლობებს, არ აკეთებენ რეალურ საქმეს, არ აკონტროლებენ და არ ზედამხედველობენ საქმეს და არ ძალუძთ ჭეშმარიტების თანაზიარება პრობლემების მოსაგვარებლად. რა თქმა უნდა, ეს იმიტომაც ხდება, რომ ეს ცრუ წინამძღოლები თავიანთი სტატუსის სიკეთეებით ტკბებიან, საერთოდ არ ეძიებენ ჭეშმარიტებას და არ სურთ თვალყური ადევნონ, ზედამხედველობა გაუწიონ ან მითითებები მისცენ სახარების გავრცელების საქმეს — რის შედეგადაც საქმე ნელა მიიწევს წინ და მრავალი ადამიანის მიერ გამოწვეული გადახრა და აბსურდულობა და მათი დაუფიქრებელი არასწორი ქმედება დროულად არ სწორდება ან არ გვარდება, რაც სერიოზულ გავლენას ახდენს სახარების გავრცელების ეფექტურობაზე. მხოლოდ მაშინ, როდესაც ამ პრობლემებს ზემდგომი აღმოაჩენს და წინამძღოლებსა და მუშაკებს აცნობებს, რომ ეს პრობლემები უნდა გამოასწორონ, ხდება მათი გამოსწორება. ბრმების მსგავსად ეს ცრუ წინამძღოლები ვერ ახერხებენ რაიმე პრობლემის აღმოჩენას და მათი ქმედებები არანაირ პრინციპებზე არაა დაფუძნებული, და მიუხედავად ამისა, არ შესწევთ უნარი გააცნობიერონ საკუთარი შეცდომები, და მხოლოდ მაშინ აღიარებენ თავიანთ შეცდომებს, როდესაც მათ ზემდგომი სხლავს. მაშ, ვის შეუძლია აიღოს პასუხისმგებლობა ამ ცრუ წინამძღოლების მიერ გამოწვეულ დანაკარგებზე? მათი თანამდებობებიდან გათავისუფლებითაც კი როგორ შეიძლება მათ მიერ გამოწვეული დანაკარგების ანაზღაურება? ამიტომ, როდესაც აღმოჩნდება, რომ არსებობენ ცრუ წინამძღოლები, რომლებსაც არ შეუძლიათ რაიმე რეალური საქმის კეთება, ისინი დაუყოვნებლივ უნდა გათავისუფლდნენ. ზოგიერთ ეკლესიაში სახარების საქმე განსაკუთრებით ნელა მიიწევს წინ და ეს უბრალოდ იმის ბრალია, რომ ცრუ წინამძღოლები არ აკეთებენ რეალურ საქმეს, ასევე მათი მხრიდან პასუხისმგებლობის უგულებელყოფისა და შეცდომების დაშვების მეტისმეტად ბევრი შემთხვევის გამო.

ცრუ წინამძღოლების მიერ შესრულებულ სხვადასხვა საქმეში სინამდვილეში უამრავი პრობლემა, გადახრა და ნაკლოვანებაა, რომლებიც მათ უნდა გადაჭრან, გამოასწორონ და აღმოფხვრან. თუმცა, ვინაიდან ამ ცრულიდერებს აკლიათ პასუხისმგებლობის გრძნობა და ისინი მხოლოდ საკუთარი სტატუსის სიკეთეებით ტკბებიან ისე, რომ არავითარ რეალურ საქმეს არ ასრულებენ, საბოლოოდ საქმეს სრულიად თავდაყირა აყენებენ. ზოგიერთ ეკლესიაში ადამიანები არ არიან ერთსულოვანნი, ყველა ეჭვის თვალით უყურებს, უფრთხის და ძირს უთხრის ერთმანეთს და ამავდროულად ეშინიათ, რომ ღვთის სახლი მათ მოკვეთავს. ამ სიტუაციების წინაშე აღმოჩენილი ცრუ წინამძღოლები არ მოქმედებენ მათ მოსაგვარებლად და არ ასრულებენ არავითარ რეალურ, კონკრეტულ საქმეს. ეკლესიის საქმე ჩერდება, თუმცა ცრუ წინამძღოლები ამის გამო საერთოდ არ წუხან,და კვლავაც სჯერათ, რომ თავად ბევრი საქმე გააკეთეს და ეკლესიის საქმე არ შეუფერხებიათ. ასეთი ცრუ წინამძღოლები პრინციპულად უუნარონი არიან, შეასრულონ სიცოცხლით უზრუნველყოფის საქმე და არც რეალური პრობლემების გადაჭრა ძალუძთ ჭეშმარიტების შესაბამისად. ისინი მხოლოდ მცირეოდენ ზოგად საქმეს ასრულებენ, რომელიც სპეციალურად არის დავალებული და განსაზღვრული ზემდგომის მიერ, თითქოს მათი საქმე მხოლოდ ზემდგომისთვის სრულდებოდეს. როდესაც საქმე ეხება ეკლესიის ძირითად საქმეს, რომელსაც ზემდგომი ყოველთვის მოითხოვდა — როგორიცაა სიცოცხლით უზრუნველყოფის საქმე და ადამიანთა კულტივირების საქმე — ან ზემდგომის მიერ განსაზღვრულ გარკვეულ სპეციალურ დავალებებს, მათ არ იციან, როგორ გააკეთონ ეს და არც ძალუძთ ამის კეთება. მხოლოდ სხვებს ანდობენ ამ დავალებების შესრულებას და შემდეგ თავიანთ საქმეს დასრულებულად მიიჩნევენ. ზუსტად იმდენს აკეთებენ, რამდენსაც ზემდგომი ავალებს და რაიმე მოქმედებას მხოლოდ დაჟინებული მოთხოვნის შემდეგ იწყებენ; წინააღმდეგ შემთხვევაში, უმოქმედონი და ზედაპირულნი არიან — ესენი არიან ცრუ წინამძღოლები. ვინ არის ცრუ წინამძღოლი? მოკლედ რომ ვთქვათ, ეს არის ადამიანი, რომელიც არ აკეთებს რეალურ საქმეს, რომელიც ვერ ართმევს თავს წინამძღოლის მოვალეობებს, ავლენს აშკარა გულგრილობას პასუხისმგებლობის მიმართ კრიტიკულად მნიშვნელოვან და ფუნდამენტურ საქმეებში და და არ მოქმედებს — ეს არის ცრუ წინამძღოლი. ცრუ წინამძღოლები მხოლოდ ზედაპირული ზოგადი საქმეებით არიან დაკავებულნი, შეცდომით მიიჩნევენ ამას რეალური საქმის კეთებად და სინამდვილეში, როდესაც საქმე ეხება მათ საქმეს წინამძღოლის ამპლუაში და ღვთის სახლის მიერ მათთვის მინდობილ კრიტიკულად მნიშვნელოვან საქმეს, არცერთ მათგანს არ ასრულებენ კარგად. გარდა ამისა, ეკლესიის სხვადასხვა საქმეში ხშირად ჩნდება პრობლემები, რომლებიც წინამძღოლის მხრიდან გადაჭრას მოითხოვს, თუმცა მას არ ძალუძს მათი გადაჭრა, ხშირად თავს არიდებს და და-ძმები ვერ პოულობენ მას, როდესაც პრობლემის მოგვარება სურთ. თუ მაინც ახერხებენ წინამძღოლის პოვნას, წინამძღოლი თავს არიდებს მათ იმ მიზეზით, რომ საქმით მეტისმეტად დაკავებულია, და სთხოვს დებსა და ძმებს, თავად წაიკითხონ ღვთის სიტყვები და ეძიონ ჭეშმარიტება თავიანთი პრობლემების დამოუკიდებლად გადასაჭრელად; ის ისე იქცევა, როგორც ხელმძღვანელი, რომელიც საქმეში არ ერევა. ეს საბოლოოდ იწვევს მოუგვარებელი საკითხების დაგროვებას, აჩერებს პროგრესს ყველა საქმეში და ეკლესიის საქმეს აფერხებს. ეს არის ცრუ წინამძღოლების მიერ რეალური საქმის შეუსრულებლობის შედეგი. ცრუ წინამძღოლები არასდროს არიან სერიოზულნი ან გულმოდგინენი თავიანთი ძირითადი პასუხისმგებლობების მიმართ და არც ჭეშმარიტებას ეძიებენ სხვადასხვა საკითხის მოსაგვარებლად. ეს იმას ნიშნავს, რომ ცრუ წინამძღოლები ვერ შეძლებენ რეალური საქმის კეთებასა და რაიმე საკითხის გადაჭრას. ცრუ წინამძღოლები გამოირჩევიან სიტყვებისა და მოძღვრებების ქადაგებით, ლოზუნგების ძახილითა და სხვების დამოძღვრებით და ამავდროულად კონცენტრირებულნი არიან მხოლოდ ზოგად საქმეებზე. რაც შეეხება ღვთის სახლის მიერ მათთვის მინდობილ ეკლესიის ფუნდამენტურ საქმეს, როგორიცაა სიცოცხლით უზრუნველყოფა და ჭეშმარიტების თანაზიარება საკითხების მოსაგვარებლად, მათ არ იციან, როგორ გააკეთონ ეს, არ გადიან წვრთნას ამის სასწავლად და არ ძალუძთ არცერთი რეალური პრობლემის გადაჭრა — ესენი არიან ცრუ წინამძღოლები.

ზოგიერთი ცრუ წინამძღოლი, როდესაც სთხოვენ ტექსტზე დაფუძნებული საქმის ხელმძღვანელობას, როგორიცაა სცენარების წერა, გამოცდილებითი დამოწმების სტატიების წერა და სხვა კონკრეტული დავალებები, ფიქრობს, რომ რადგან ეს მხოლოდ ხელმძღვანელობას გულისხმობს, მათ არ უწევს რაიმე კონკრეტული საქმის კეთება, ამიტომ ის უბრალოდ დახეტიალობს. „ჯან,“ ეუბნება ის, „როგორ მიდის შენი სტატიის საქმე?“ „თითქმის მზადაა.“ „ლი, გაქვს რაიმე სირთულე ამ სცენარის წერისას?“ „დიახ, შეგიძლია დამეხმარო მათ გადაჭრაში?“ „თქვენ თავად განიხილეთ ეს ერთმანეთში. ცოტა მეტი ილოცეთ.“ ეს ცრუ წინამძღოლები არა მხოლოდ ვერ უწევენ ხელმძღვანელობას და ვერ ეხმარებიან დებსა და ძმებს, არამედ არც საკუთარი საქმის კარგად შესრულებაზე კონცენტრირდებიან, მუდამ დახეტიალობენ და მშვიდი და კომფორტული ცხოვრებით ცხოვრობენ. ერთი შეხედვით ჩანს, რომ ამოწმებენ საქმეს, მაგრამ სინამდვილეში არ ჭრიან არცერთ პრობლემას — სინამდვილეში ბიუროკრატები არიან! არამორწმუნე სამყაროს ზოგიერთ ქვეყანაში ის კომპეტენტური თანამდებობის პირები ერთნაირად გახრწნილი ადამიანები არიან, მაგრამ ისინიც კი ბევრად აღემატებიან ამ ცრუ წინამძღოლებს, რომლებსაც არ გააჩნიათ პასუხისმგებლობის ის გრძნობა, რაც ამ თანამდებობის პირებს აქვთ. მაგალითად, პანდემიის დაწყების შემდეგ მსოფლიოს ქვეყნებმა პრევენციული ზომების განხორციელება დაიწყეს. საბოლოოდ, ამ ქვეყნების უმეტესობა დათანხმდა, რომ ტაივანის პრევენციული ძალისხმევა ეფექტური იყო, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ ტაივანის მთავრობის წარმომადგენლებმა პანდემიაზე რეაგირების ამოცანები უმაღლეს დონეზე და მაქსიმალური გულმოდგინებით შეასრულეს. სეკულარული ქვეყნისთვის გახრწნილ კაცობრიობაში მყოფი თანამდებობის პირებისა და პოლიტიკოსების მიერ დავალების უმაღლესი სტანდარტებითა და ასეთი დეტალურობით შესრულება მართლაც დასაფასებელია. ბევრ ევროპელ ჩინოვნიკს სურდა ტაივანს სწვევოდა და მისგან ესწავლა; ამ გადმოსახედიდან ტაივანის მთავრობის წარმომადგენლები ბევრად აღემატებოდნენ სხვა ერების წარმომადგენლებს. მხოლოდ იმიტომ, რომ მათი თანამდებობის პირების უმეტესობას შეეძლო კონკრეტული საქმის კეთება და თავისი პასუხისმგებლობების მთელი გულით განხორციელება; ეს ამტკიცებს იმას, რომ ეს თანამდებობის პირები სტანდარტებს შეესაბამებოდნენ. ეკლესიაში ზოგიერთი წინამძღოლი და მუშაკი ყოველთვის ზედაპირულად ახორციელებს თავის მოვალეობებს და როგორც არ უნდა გაისხლას, ეს უშედეგოა. ვხედავ, რომ ამ წინამძღოლებისა და მუშაკების ზნეობა არც კი შეესაბამება არამორწმუნე სამყაროს იმ თანამდებობის პირთა ზნეობას, რომლებსაც რეალური საქმის კეთება შეუძლიათ. მათი უმეტესობა ამტკიცებს, რომ სწამს ღმერთი და ეძიებს ჭეშმარიტებას, მაგრამ სინამდვილეში არ სურს საფასურის გადახდა. მათ ამდენი ჭეშმარიტება მიეწოდებათ, თუმცა ასეთია მათი დამოკიდებულება თავიანთი მოვალეობის შესრულების მიმართ. შედეგი ის არის, რომ ყველა მათგანი ცრუ წინამძღოლი ხდება, რომლებიც ბევრად ჩამოუვარდებიან მთავრობის მაღალჩინოსნებს! ჩემი მოთხოვნები ადამიანთა მიმართ სინამდვილეში არ არის მაღალი; არ მოვითხოვ, რომ ადამიანებს ესმოდეთ მეტისმეტად ბევრი ჭეშმარიტება ან ჰქონდეთ მეტისმეტად მაღალი სულიერი მონაცემები. მინიმალური სტანდარტია სინდისით მოქმედება და საკუთარი პასუხისმგებლობების შესრულება. როგორც მინიმუმ, შენ უნდა მოიპოვო არსობის პური და შეასრულო ღვთის მიერ მოცემული დავალება; მაგრამ ღვთის საქმე აქამდე სრულდება და განა ბევრ ადამიანს შეუძლია სინდისით მოქმედება? ვხედავ, რომ დემოკრატიულ ქვეყნებში ზოგიერთი თანამდებობის პირი გულწრფელად საუბრობს და მოქმედებს. ისინი არ აზვიადებენ და არ საუბრობენ მაღალფარდოვან თეორიებზე; მათი საუბარი განსაკუთრებით მკაცრი და გულწრფელია და შეუძლიათ ბევრი რეალური საკითხის მოგვარება. ისინი საკმაოდ კარგად ასრულებენ თავიანთ საქმეს, რაც ჭეშმარიტად ასახავს მათ პატიოსნებასა და ადამიანობას. თუ შევხედავთ ეკლესიაში წინამძღოლებისა და მუშაკების უმეტესობას ახლა, საქმის შესრულებისას მოვალეობის მოხდის მიზნით მოქმედებენ და ზედაპირულნი არიან, არ მიუღწევიათ ძალიან კარგი შედეგებისთვის და სრულად არ განუხორციელებიათ თავიანთი პასუხისმგებლობები. წინამძღოლებად გახდომის შემდეგ რელიგიურ თანამდებობის პირებად იქცევიან, მედიდურად სხედან და ბრძანებებს გასცემენ და ბიუროკრატები ხდებიან. მხოლოდ თავიანთი სტატუსის სიკეთეებით ტკბობაზე ფოკუსირდებიან და მოსწონთ, როდესაც ყველა მათ უკან დაჰყვება და მათ გარშემო ტრიალებს. იშვიათად ურთიერთობენ სიღრმისეულად უშუალოდ ძმებთან და დებთან რეალური პრობლემების მოსაგვარებლად. გულში სულ უფრო და უფრო შორდებიან ღმერთს. ამგვარი ცრუ წინამძღოლები და ცრუ მუშაკები სრულიად გამოუსწორებელნი არიან! ასე გულმოდგინედ ვატარებდი თანაზიარებას ჭეშმარიტებაზე, თუმცა ეს წინამძღოლები და მუშაკები არ იღებენ მას, ჯიუტად ებღაუჭებიან თავიანთ მცდარ იდეებს და შეურყეველნი არიან. მათი დამოკიდებულება თავიანთი მოვალეობების მიმართ ყოველთვის ზედაპირულია და მონანიების მცირედი განზრახვაც კი არ აქვთ. ვხედავ, რომ ეს ადამიანები უსინდისონი, გონებას მოკლებულნი არიან, საერთოდ არ არიან ადამიანები! შემდეგ ვფიქრობ: არის კი კვლავ აუცილებელი ამ ჭეშმარიტებებზე განმეორებით თანაზიარება ამგვარი ადამიანებისთვის? მჭირდება კი თანაზიარების ასე დაკონკრეტება? მჭირდება კი ამ ტანჯვის ატანა? ზედმეტი ხომ არ არის ეს სიტყვები? გარკვეული ფიქრის შემდეგ გადაწყვეტილებას ვღებულობ, რომ მაინც უნდა ვისაუბრო, რადგან მიუხედავად იმისა, რომ ამ სიტყვებს არავითარი გავლენა არ აქვს მათზე, ვინც მოკლებულია ყოველგვარ სინდისსა თუ გონიერებას, ისინი სასარგებლოა მათთვის, ვისაც, მიუხედავად იმისა, რომ ოდნავ მწირი სულიერი მონაცემები აქვს, შეუძლია მიიღოს ჭეშმარიტება და გულწრფელად შეასრულოს თავისი მოვალეობები. ცრუ წინამძღოლები არ აკეთებენ რეალურ საქმეს და არ ახორციელებენ თავიანთ პასუხისმგებლობებს, მაგრამ ისინი, ვინც ეძიებს ჭეშმარიტებას, გამოიტანენ გაკვეთილებს, მიიღებენ შთაგონებას და იპოვიან პრაქტიკის გზას ამ სიტყვებსა და გარემოებებზე დაყრდნობით. სიცოცხლეში შესვლა არც ისე ადვილია; მხარდაჭერისა და დახმარების გარეშე, ჭეშმარიტების თითოეული ასპექტის განხილვისა და განმარტების გარეშე, ადამიანები ძალიან სუსტები არიან და ხშირად უმწეობის, დაბნეულობის, ნეგატიურობისა და პასიურობის მდგომარეობაში აღმოჩნდებიან ხოლმე.ამიტომ, როდესაც ხშირად ვხედავ ამ ცრუ წინამძღოლებს, მათთან თანაზიარების სურვილი მეკარგება. თუმცა, როდესაც ვფიქრობ იმ ტანჯვასა და ფასზე, რომელსაც იხდიან ისინი, ვისაც გულწრფელად სწამს ღმერთი და ერთგულად ასრულებს თავის მოვალეობებს, აზრს ვიცვლი. ამას კი მხოლოდ ერთი მიზეზი აქვს: თუნდაც 30-50 ადამიანმა — ან სულ მცირე 8-10 ადამიანმა მაინც —შეძლოს გულწრფელად გაიღოს თავი და იყოს ერთგული თავისი მოვალეობების შესრულებისას და მზად იყოს მოსასმენად და დასამორჩილებლად, მაშინ ამ სიტყვების თქმა ამად ეღირება. არ მექნებოდა მოტივაცია, მესაუბრა და თანაზიარება მქონოდა მათთან, ვისაც არ აქვს სინდისი და გონიერება; ამ ადამიანებთან საუბარი დამღლელია და უშედეგო. თქვენი უმეტესობა არ ეძიებს ჭეშმარიტებას და არ იხდის საფასურს თავის მოვალეობებში — არ გაქვთ პასუხისმგბლობა ან ერთგულება, მხოლოდ მოვალეობის მოხდის მიზნით იქცევით და უხალისოდ აკეთებთ საქმეებს კურთხევის მიღების იმედით. ამ სიტყვების მოსმენა სინამდვილეში დაუმსახურებელი წყალობაა თქვენთვის. თქვენ სარგებლობთ იმ ადამიანებით, ვინც გულწრფელად ასრულებს თავის მოვალეობებს, ვინც ჭეშმარიტად იხდის საფასურს, ვისაც გააჩნია ერთგულება და პასუხისმგებლობა და ვინც მზად არის ჭეშმარიტება პრაქტიკაში გამოიყენოს. ეს სიტყვები ამ ადამიანებისთვისაა განკუთვნილი და თქვენ დაუმსახურებელ წყალობას იღებთ მათი მოსმენით. თუ ამ საკითხს ამ კუთხით შევხედავთ — კერძოდ, რომ თქვენი უმრავლესობა თავის მოვალეობებს ფორმალურად, ყოველგვარი გულწრფელობის გარეშე ეკიდება — მაშინ თქვენ არ ხართ ამ სიტყვების მოსმენის ღირსნი. რატომ არ ხართ ღირსნი? იმიტომ, რომ რომც მოუსმინოთ, ეს ყველაფერი ამაოა; რამდენიც არ უნდა ითქვას ან რაც არ უნდა დეტალურად, თქვენ უბრალოდ მოვალეობის მოხდის მიზნით უსმენთ და არ იყენებთ ამ სიტყვებს პრაქტიკაში, რაც არ უნდა კარგად გაიგოთ მათი მოსმენის შემდეგ. ვის უნდა ეთქვას ეს სიტყვები? ვინ არის მათი მოსმენის ღირსი? მხოლოდ ისინი, ვინც მზად არის გადაიხადოს საფასური, ვისაც შეუძლია გულწრფელად გაიღოს თავი და ვინც ერთგულია თავისი მოვალეობებისა და დავალების მიმართ, იმსახურებს მოსმენას. რატომ ვამბობ, რომ ისინი იმსახურებენ მოსმენას? იმიტომ, რომ როგორც კი მოსმენის შემდეგ ცოტაოდენ ჭეშმარიტებას გაიგებენ, შეუძლიათ მისი პრაქტიკაში გამოყენება და პრაქტიკაში იყენებენ იმას, რაც ესმით; არ არიან ცბიერნი და არ ზარმაცობენ; ისინი ჭეშმარიტებასა და ღვთის მოთხოვნებს გულწრფელობით ეპყრობიან და მათკენ ისწრაფვიან; აქვთ ჭეშმარიტების სიყვარულისა და მიღების უნარი. ამრიგად, მოსმენის შემდეგ, ეს სიტყვები გავლენას ახდენს მათზე და შედეგი მოაქვს.

13 თებერვალი, 2021 წ.