ბოლო შეკრებაზე ჩვენ თანაზიარება გვქონდა წინამძღოლთა და მუშაკთა პასუხისმგებლობების მეათე პუნქტზე: „ღვთის სახლის სხვადასხვა მატერიალური ნივთების (წიგნები, სხვადასხვა აღჭურვილობა, მარცვლეული და ა.შ.) სათანადო დაცვა და გონივრული განაწილება და დაზიანებისა და გაფლანგვის შემცირების მიზნით რეგულარული შემოწმების, მოვლა-პატრონობისა და შეკეთების ჩატარება; ასევე, ბოროტმოქმედთა მიერ მათი მითვისების თავიდან აცილება.“ მეათე პუნქტზე თანაზიარება ეხებოდა იმ საქმეს, რომელიც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა შეასრულონ და იმ პასუხისმგებლობებს, რომლებიც მათ უნდა აღასრულონ ღვთის სახლის სხვადასხვა მატერიალურ ნივთებთან დაკავშირებით და ამავდროულად, ამ თანაზიარებამ შედარების საფუძველზე გამოააშკარავა ცრუ წინამძღოლების სხვადასხვა გამოვლინება. თუ წინამძღოლები და მუშაკები ასრულებენ იმ პასუხისმგებლობებს, რომელთა შესრულებაც ევალებათ და შეუძლიათ ღვთის სახლის საქმის თითოეულ პუნქტში, მაშინ ისინი სტანდარტის შესაბამისი წინამძღოლები და მუშაკები არიან; ხოლო თუ ისინი არ ასრულებენ თავიანთ პასუხისმგებლობებს და არ აკეთებენ არავითარ პრაქტიკულ საქმეს, მაშინ სრულიად ნათელია, რომ ისინი ცრუ წინამძღოლები არიან. რაც შეეხება მეათე პუნქტს, ცრუ წინამძღოლები, რა თქმა უნდა, კარგად არ ასრულებენ ღვთის სახლის სხვადასხვა მატერიალური ნივთების სათანადოდ დაცვისა და გონივრულად განაწილების საქმეს — ეს ნივთები არ არის კარგად დაცული ან შესაძლოა საერთოდ არ იყოს დაცული და ცრუ წინამძღოლები მათი განაწილებისას არეულობას იწვევენ. შესაძლოა, ამ საქმეს საერთოდ არც კი მოეკიდონ სერიოზულად. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ზოგადი საქმეა, ის მაინც ის პასუხისმგებლობაა, რომელიც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა შეასრულონ და ის საქმეა, რომელიც უნდა აკეთონ. იმის მიუხედავად, თავად ასრულებენ ამ საქმეს, თუ შესაფერის ადამიანებს ავალებენ მის შესრულებას და ასევე ახორციელებენ ზედამხედველობას, შემოწმებებს, მონიტორინგს და ა.შ., ნებისმიერ შემთხვევაში, ეს საქმე განუყოფელია წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობებისგან — ისინი უშუალოდ არის დაკავშირებული. შესაბამისად, როდესაც საქმე ამას ეხება, თუ წინამძღოლები და მუშაკები სათანადოდ არ იცავენ და გონივრულად არ ანაწილებენ ღვთის სახლის სხვადასხვა მატერიალურ ნივთებს, ისინი არ ასრულებენ თავიანთ პასუხისმგებლობებს და კარგად არ აკეთებენ თავიანთ საქმეს. ეს ცრუ წინამძღოლების ერთ-ერთი გამოვლინებაა. ბოლო შეკრებაზე ჩვენ მარტივად ვამხილეთ და გავაანალიზეთ ის გამოვლინებები, რომლებსაც ცრუ წინამძღოლები ავლენენ ამ ზოგადი საქმის შესრულებისას და რამდენიმე მაგალითიც მოვიყვანეთ. თუ ვინმე ცრუ წინამძღოლია, მაშინ მას ნამდვილად არ შეუსრულებია თავისი პასუხისმგებლობები ამ საქმეში და მის მიერ შესრულებული საქმე არ შეესაბამება სტანდარტს. ეს იმიტომ ხდება, რომ ცრუ წინამძღოლები არასოდეს დებენ ძალისხმევას პრაქტიკულ საქმეში — როგორც კი საქმეს გაანაწილებენ, ისინი ამით ამთავრებენ და არასოდეს ახდენენ მონიტორინგს და არც საქმეში მონაწილეობენ. კიდევ ერთი მთავარი მიზეზი ის არის, რომ ცრუ წინამძღოლებს არ ესმით არცერთი საქმის პრინციპი, რომელსაც ასრულებენ. მაშინაც კი, თუ ისინი უსაქმოდ არ არიან თავიანთ საქმეში, რასაც ისინი აკეთებენ, შეუსაბამოა ღვთის სახლის მიერ მოთხოვნილ პრინციპებსა და წესებთან ან სრულიად აცდენილია პრინციპებს. რას ნიშნავს პრინციპებიდან აცდენა? ეს გულისხმობს, რომ ისინი მოქმედებენ დაუფიქრებლად, მოქმედებენ თვითნებურად თავიანთი წარმოდგენების, ნებისა და გრძნობების საფუძველზე და ა.შ. ასეა თუ ისე, არსებობს ცრუ წინამძღოლების ორი ძირითადი გამოვლინება, როდესაც საქმე ეხება წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობების ამ პუნქტს: პირველი ის არის, რომ ისინი არ აკეთებენ პრაქტიკულ საქმეს და მეორე ის, რომ მათ არ შეუძლიათ პრინციპების აღქმა, ამიტომ არ შეუძლიათ პრაქტიკული საქმის კეთება. ეს არის ძირითადი გამოვლინებები. ჩვენს ბოლო შეკრებაზე თანაზიარება გვქონდა და გამოვააშკარავეთ, თუ როგორ ვლინდება ცრუ წინამძღოლების ადამიანობა ამგვარი ზოგადი საქმის შესრულებისას. თუნდაც ამ მარტივი, ერთეული საქმის შემთხვევაშიც კი, ცრუ წინამძღოლებს არ შეუძლიათ თავიანთი პასუხისმგებლობების შესრულება. მათ აქვთ ამ საქმის შესრულების უნარი, მაგრამ არ აკეთებენ მას. ეს დაკავშირებულია ამგვარი ადამიანების ზნეობასა და ადამიანობასთან. რა პრობლემა აქვს მათ ადამიანობას? მათი გული არ არის სწორად განწყობილი და მათი ზნეობა მდაბალია. ჩვენ, ძირითადად, დავასრულეთ ჩვენი თანაზიარება წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობებზე, ზოგად პრინციპებსა და ცრუ წინამძღოლების სხვადასხვა გამოვლინებაზე მეათე პუნქტის ფარგლებში. დღეს ჩვენ გავაგრძელებთ თანაზიარებას წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობების მეთერთმეტე პუნქტის შესახებ.

პუნქტი მეთერთმეტე: შესაწირავების სისტემატური რეგისტრაციის, აღრიცხვისა და დაცვისათვის ისეთი სანდო ადამიანების შერჩევა, რომელთა ადამიანობაც სტანდარტებს შეესაბამება; შემოსავლისა და გასავლის რეგულარული განხილვა და შემოწმება, რათა დროულად გამოვლინდეს გაფლანგვის, დანაკარგის ან არაგონივრული ხარჯვის შემთხვევები — მსგავს ქმედებებს უნდა დაესვას წერტილი და მოთხოვნილ იქნეს გონივრული კომპენსაცია; გარდა ამისა, ნებისმიერი საშუალებით აღიკვეთოს ბოროტი ადამიანების მიერ შესაწირავების ხელში ჩაგდება და მითვისება

რა არის შესაწირავი

წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობების მეთერთმეტე პუნქტის შინაარსი ასეთია: „შესაწირავების სისტემატური რეგისტრაციის, აღრიცხვისა და დაცვისათვის ისეთი სანდო ადამიანების შერჩევა, რომელთა ადამიანობაც სტანდარტებს შეესაბამება; შემოსავლისა და გასავლის რეგულარული განხილვა და შემოწმება, რათა დროულად გამოვლინდეს გაფლანგვის, დანაკარგის ან არაგონივრული ხარჯვის შემთხვევები — მსგავს ქმედებებს უნდა დაესვას წერტილი და მოთხოვნილ იქნეს გონივრული კომპენსაცია; გარდა ამისა, ნებისმიერი საშუალებით აღიკვეთოს ბოროტი ადამიანების მიერ შესაწირავების ხელში ჩაგდება და მითვისება“. რა არის წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობები ამ საქმეში? რა არის ის მთავარი საქმე, რომელიც მათ უნდა შეასრულონ? (შესაწირავების სათანადოდ დაცვა.) მეათე პუნქტი ეხებოდა ღვთის სახლის სხვადასხვა მატერიალური ნივთების დაცვასა და გონივრულად განაწილებას; ეს პუნქტი კი ეხება შესაწირავების სათანადოდ დაცვას. ღვთის სახლის სხვადასხვა მატერიალური ნივთები და მისი შესაწირავები გარკვეულწილად მსგავსია — მაგრამ არის კი ისინი ერთი და იგივე? (არა.) რა არის განსხვავება? (შესაწირავები ძირითადად ფულს გულისხმობს.) ფული ამის ერთ-ერთი ასპექტია. რით განსხვავდება ღვთის სახლის სხვადასხვა მატერიალური ნივთები და შესაწირავები ბუნებით? არის თუ არა ღვთის სიტყვის წიგნები შესაწირავები? არის თუ არა საქმისთვის გამოყენებული სხვადასხვა მანქანა-დანადგარი შესაწირავი? არის თუ არა ის ყოველდღიური მოხმარების სხვადასხვა საგანი, რომლებსაც ღვთის სახლი ყიდულობს, შესაწირავი? (არა.) მაშ, რა არის ეს? ღვთის სახლში ღვთის სიტყვის ყველა წიგნი და მისი საქმისთვის საჭირო ყველა სახის მოწყობილობა, რომლებსაც იგი ღვთის რჩეული ხალხის მიერ შეწირული ფულით ყიდულობს, მათ შორის ისეთი სხვადასხვა ნივთები, როგორებიცაა კამერები, ხმის ჩამწერები, კომპიუტერები და მობილური ტელეფონები — ყოველივე ეს ღვთის სახლის მატერიალური ნივთებია. გარდა ამისა, მაგიდები, სკამები, მერხები, საკვები და სხვა მსგავსი ყოველდღიური მოხმარების საგნები ასევე ღვთის სახლის მატერიალური ნივთებია. ამ ნივთებიდან ზოგიერთს და-ძმები ყიდულობენ, ზოგს კი ღვთის სახლი შესაწირავებით იძენს; ყველა მათგანი კლასიფიცირდება, როგორც ღვთის სახლის მატერიალური ნივთები. ამ თემაზე ჩვენ ბოლო შეკრებაზე გვქონდა თანაზიარება. ახლა ჩვენ გადავალთ ერთი მნიშვნელოვანი საკითხის განხილვაზე, რომელზეც მეთერთმეტე პუნქტის ფარგლებში გვექნება თანაზიარება: შესაწირავები. კონკრეტულად რა არის შესაწირავები? როგორ არის განსაზღვრული მათი ფარგლები? სანამ წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობებზე გვექნება თანაზიარება, აუცილებელია გაირკვეს საკითხი, თუ რა არის შესაწირავები. მიუხედავად იმისა, რომ წარსულში ადამიანთა უმეტესობას იესოსი სწამდა და უკვე რამდენიმე წელია, რაც მათ საქმის ეს ეტაპი მიიღეს, მათი წარმოდგენა შესაწირავების შესახებ კვლავ ბუნდოვანი რჩება. მათთვის გაურკვეველია, სინამდვილეში რა არის შესაწირავები. ზოგიერთი იტყვის, რომ შესაწირავები არის ფული და მატერიალური ნივთები, რომლებიც ღმერთს ეწირება, სხვები კი იტყვიან, რომ შესაწირავები ძირითადად ფულს გულისხმობს. ამ განცხადებებიდან რომელია ზუსტი? (თუკი რაიმე ღმერთს ეწირება, მიუხედავად იმისა, ეს ფულია თუ ნებისმიერი ნივთი, დიდი თუ მცირე, ის შესაწირავია.) ეს შედარებით ზუსტი შეჯამებაა. ახლა, როდესაც შესაწირავების ფარგლები და საზღვრები ნათელია, მოდით, ზუსტად განვსაზღვროთ, კონკრეტულად რა არის შესაწირავები, რათა ყველასთვის ნათელი იყოს ეს ცნება.

შესაწირავების თემაზე ბიბლიაში წერია, რომ თავდაპირველად ღმერთმა ადამიანს მოსთხოვა, ღვთისთვის მეათედი შეეწირა — ეს არის შესაწირავი. მიუხედავად იმისა, შეწირული რაოდენობა დიდი იყო თუ მცირე და მიუხედავად იმისა, თუ რა იყო შეწირული — ფული თუ მატერიალური ნივთები — თუკი ეს იყო ადამიანის შემოსავლის მეათედი, რომელიც უნდა შეეწირა, ის ნამდვილად შესაწირავი იყო. ეს იყო ის, რასაც ღმერთი ითხოვდა ადამიანისგან, ეს იყო ის, რაც ღვთის მორწმუნეებს უნდა შეეწირათ ღვთისთვის. ეს მეათედი შესაწირავების ერთ-ერთი ასპექტია. ზოგიერთი კითხულობს: „ეს მეათედი მხოლოდ ფულს გულისხმობს?“ აუცილებელი არ არის. მაგალითად, თუ ადამიანი ათი აკრიდან იღებს მარცვლეულის მოსავალს, მაშინ მიუხედავად იმისა, თუ რამდენი მარცვლეულია, ერთი აკრის ოდენობის მარცვლეული საბოლოოდ ღმერთს უნდა შეეწიროს — ეს მეათედი არის ის, რაც ადამიანებმა უნდა შესწირონ. ამრიგად, „მეათედის“ ცნება მხოლოდ ფულს არ გულისხმობს — ეს არ ნიშნავს მხოლოდ იმას, რომ როდესაც ადამიანი გამოიმუშავებს ათას იუანს, მან ღმერთს ასი უნდა შესწიროს — ნაცვლად ამისა, ის გულისხმობს ყველაფერს, რასაც ადამიანები იღებენ, რაც ბევრად მეტს მოიცავს, მათ შორის მატერიალურ ნივთებსა და ფულს. სწორედ ამაზე საუბრობს ბიბლია. რა თქმა უნდა, დღესდღეობით ღვთის სახლი არ მიჰყვება ბიბლიას ისე მკაცრად, რომ ადამიანებისგან მოითხოვოს იმ ყველაფრის მეათედის გაცემა, რასაც ისინი მოიპოვებენ. აქ მე უბრალოდ თანაზიარება მაქვს და ვავრცელებ „მეათედის“ ცნებასა და განმარტებას, რათა ადამიანებმა იცოდნენ, რომ მეათედი შესაწირავების ერთ-ერთი ასპექტია. მე არ მოვუწოდებ ადამიანებს მეათედის შეწირვისაკენ; ის, თუ რამდენს სწირავენ ადამიანები, დამოკიდებულია მათ პირად წვდომის უნარსა და მზაობაზე, და ღვთის სახლს არ აქვს არავითარი დამატებითი მოთხოვნა ამ საკითხთან დაკავშირებით.

შესაწირავების კიდევ ერთი ასპექტია ის ნივთები, რომლებსაც ადამიანები ღმერთს სწირავენ. ფართო გაგებით ეს, რა თქმა უნდა, მოიცავს მეათედსაც; კონკრეტულად კი, მეათედის გარდა, ნებისმიერი რამ, რასაც ადამიანები ღმერთს სწირავენ, შესაწირავების კატეგორიას განეკუთვნება. ღვთისთვის შეწირული ნივთები დიდ ფარგლებს მოიცავს, მაგალითად, საკვები, საყოფაცხოვრებო ტექნიკა, ყოველდღიური მოხმარების საგნები, საკვები დანამატები, ასევე ძროხები, ცხვრები და ა.შ., რომლებიც ძველი აღთქმის დროს სამსხვერპლოზე იწირებოდა. ყოველივე ეს შესაწირავია. არის თუ არა რაიმე შესაწირავი, დამოკიდებულია შემწირველის განზრახვაზე; თუ შემწირველი ამბობს, რომ ეს ნივთი ღმერთს ეწირება, მაშინ მიუხედავად იმისა, ის უშუალოდ ღმერთს ეძლევა თუ ღვთის სახლში ინახება დასაცავად, ის შესაწირავების კატეგორიას განეკუთვნება და ადამიანებს არ შეუძლიათ მისი თვითნებურად შეხება. მაგალითად: როდესაც ვინმე ყიდულობს მაღალი კლასის კომპიუტერს და მას ღმერთს სწირავს, ის შესაწირავი ხდება; როდესაც ვინმე ღმერთს მანქანას ყიდულობს, ის შესაწირავი ხდება; როდესაც ვინმე ყიდულობს ორ ბოთლ საკვებ დანამატს და მათ ღმერთს სწირავს, ეს ბოთლები შესაწირავები ხდება. არ არსებობს კონკრეტული, ზუსტი განმარტება იმისა, თუ რა არის ღვთისთვის შეწირული მატერიალური ნივთები. მოკლედ რომ ვთქვათ, ეს ძალიან ფართო სფეროა — ეს არის ის ნივთები, რომლებსაც ღმერთს სწირავენ ისინი, ვინც მას მიჰყვება. ზოგიერთმა შეიძლება თქვას: „ღმერთი ახლა განკაცებულია დედამიწაზე და მისთვის შეწირული ნივთები მას ეკუთვნის — მაგრამ რა იქნებოდა, ის რომ დედამიწაზე არ ყოფილიყო? როდესაც ღმერთი ზეცაშია, განა მისთვის შეწირული ნივთები შესაწირავები არ არის?“ არის ეს სწორი? (არა.) ეს არ არის დამოკიდებული იმაზე, იმყოფება თუ არა ღმერთი განკაცების პერიოდში. ნებისმიერ შემთხვევაში, თუკი რაიმე ღმერთს ეწირება, ის შესაწირავია. სხვებმა შეიძლება თქვან: „იმდენი რამ ეწირება ღმერთს. შეუძლია მას მათი გამოყენება? შეუძლია მას ყველა მათგანის გამოყენება?“ (ამას ადამიანთან არავითარი კავშირი არ აქვს.) ეს სწორი და მახვილგონივრული ნათქვამია. ამ ნივთებს ადამიანები სწირავენ ღმერთს; ის, თუ როგორ იყენებს იგი მათ და შეუძლია თუ არა ყველა მათგანის გამოყენება და როგორ ანაწილებს და განაგებს მათ, ადამიანთან არავითარ კავშირში არ არის. არ არის საჭირო ამაზე წუხილი ან ნერვიულობა. მოკლედ, როგორც კი ვინმე რაიმეს სწირავს ღმერთს, ეს ნივთი შესაწირავების ფარგლებში ექცევა. ის ღვთისაა და არავითარი კავშირი არ აქვს არცერთ ადამიანთან. ზოგიერთმა შეიძლება თქვას: „როგორც შენ ამბობ, ისე ჟღერს, თითქოს ღმერთი ძალისმიერად ითხოვს ამ ნივთზე საკუთრების უფლებას.“ ასე ხდება? (არა.) ეს ნივთი ღვთისაა, ამიტომ მას შესაწირავი ეწოდება. ადამიანებს არ შეუძლიათ მას შეეხონ ან თვითნებურად გაანაწილონ. ზოგიერთმა შეიძლება იკითხოს: „განა ეს ფლანგვა არ არის?“ ასეც რომ იყოს, ეს შენი საქმე არ არის. სხვებმა შეიძლება თქვან: „როდესაც ღმერთი ზეცაშია და არ არის განკაცებული, მას არ შეუძლია დატკბეს ან გამოიყენოს ის ნივთები, რომლებსაც ადამიანები სწირავენ მას. რა უნდა გაკეთდეს მაშინ?“ ამის მოგვარება მარტივია: ღვთის სახლი და ეკლესია არსებობს იმისათვის, რომ ეს ნივთები პრინციპების მიხედვით განაგონ; არ არის საჭირო, რომ შენ ამაზე იდარდო ან ინერვიულო. მოკლედ, მიუხედავად იმისა, თუ როგორ ხდება ნივთის განკარგვა, როგორც კი ის შესაწირავების კატეგორიაში ექცევა, როგორც კი ის კლასიფიცირდება როგორც შესაწირავი, მას ადამიანთან არავითარი კავშირი არ აქვს. და რადგან ეს ნივთი ღმერთს ეკუთვნის, ადამიანებს არ შეუძლიათ მასთან ისე მოქცევა, როგორც მოესურვებათ — ამას შედეგები მოჰყვება. ძველი აღთქმის ეპოქაში, შემოდგომაზე მოსავლის აღებისას ადამიანები სამსხვერპლოებზე ყოველგვარ ნივთს სწირავდნენ. ზოგიერთი სწირავდა მარცვლეულს, ხილს და სხვადასხვა მოსავალს, სხვები კი — ძროხებსა და ცხვრებს. ტკბებოდა ღმერთი მათით? ჭამს კი ის ამ ნივთებს? (არა.) საიდან იცი, რომ არ ჭამს? შენ ეს დაინახე? ეს შენი წარმოდგენაა. შენ ამბობ, რომ ღმერთი მათ არ ჭამს — და ერთი ლუკმა რომ ეჭამა, რას იგრძნობდი? იქნებოდა ეს შენს წარმოდგენებსა და ფანტაზიებთან შეუსაბამო? განა ზოგიერთ ადამიანს არ სჯერა, რომ რადგან ღმერთი არ ჭამს ან არ ტკბება ამ ნივთებით, არ არის საჭირო მათი შეწირვა? როგორ შეგიძლიათ იყოთ ასე დარწმუნებულნი? თქვენ ამბობთ „ღმერთი მათ არ ჭამს“ იმიტომ, რომ ფიქრობთ, რომ ის სულიერი სხეულია და არ შეუძლია ჭამა, თუ იმიტომ, რომ ფიქრობთ, რომ ღმერთს აქვს თავისი ვინაობა, როგორც ღმერთს, ის არ არის ხორციელი და მოკვდავი და არ უნდა დატკბეს ამ ნივთებით? სამარცხვინოა ღვთისთვის იმ შესაწირავებით ტკბობა, რომლებსაც ადამიანები სწირავენ მას? (არა.) მაშ, ეს ადამიანების წარმოდგენებთან არის შეუსაბამო, თუ ღვთის ვინაობასთან? კონკრეტულად რომელია? (ადამიანებმა არ უნდა განიხილონ ეს.) სწორია — ეს არ არის ის, რაზეც ადამიანებმა უნდა იდარდონ. შენ არ გჭირდება იმის გადაწყვეტა, რომ ღმერთი აუცილებლად უნდა დატკბეს ან არ უნდა დატკბეს მათით. აკეთე ის, რაც უნდა აკეთო, შეასრულე შენი მოვალეობა და შენი პასუხისმგებლობები და შეასრულე შენი ვალდებულებები — ეს საკმარისი იქნება. ამით შენ დაასრულებ შენს საქმეს. რაც შეეხება იმას, თუ როგორ განაგებს ღმერთი ამ ნივთებს, ეს მისი საქმეა. გაუნაწილებს ღმერთი მათ ადამიანებს, თუ გაფუჭების საშუალებას მისცემს ან დატკბება მათი მცირე ნაწილით, თუ შეხედავს მათ, ეს არ ექვემდებარება კრიტიკას და ეს ლეგიტიმურია. ღმერთს აქვს თავისი თავისუფლება, როდესაც საქმე ეხება ამ საკითხების მართვას. ეს არ არის ის, რაზეც ადამიანებმა უნდა იდარდონ და არც ის არის, რაზეც მათ განაჩენი უნდა გამოიტანონ. ადამიანებმა არ უნდა დაიწყონ თვითნებურად ფანტაზიორობა ამ საკითხებზე, მით უმეტეს, თვითნებურად არ უნდა განსაჯონ ან განაჩენი გამოიტანონ მათზე. ახლა გესმით? როგორ განაგებს ღმერთი იმ შესაწირავებს, რომლებსაც ადამიანები სწირავენ მას? (ის განაგებს მათ ისე, როგორც თავად სურს.) სწორია. ადამიანებს, რომლებსაც ეს ასე ესმით, ნორმალური გონება აქვთ. ღმერთი განაგებს ამ ნივთებს ისე, როგორც თავად სურს. მან შეიძლება თვალი შეავლოს მათ ან უბრალოდ არ შეხედოს ან საერთოდ არ მიაქციოს ყურადღება. იზრუნე მხოლოდ იმაზე, რომ შესწირო მაშინ, როდესაც ამის დრო მოვა და შესწირო მაშინ, როდესაც გსურს, ღვთის მოთხოვნების შესაბამისად და შეასრულო ადამიანის პასუხისმგებლობა. ნუ იდარდებ იმაზე, თუ როგორ განაგებს და ეპყრობა ღმერთი ასეთ საკითხებს. მოკლედ, საკმარისია, თუ ის, რასაც შენ აკეთებ, ღვთის მოთხოვნების ფარგლებშია, შეესაბამება სინდისის სტანდარტს და შეესაბამება კაცობრიობის მოვალეობას, ვალდებულებასა და პასუხისმგებლობას. რაც შეეხება იმას, თუ როგორ განაგებს და ეპყრობა ღმერთი ამ ნივთებს, ეს მისი საქმეა და ადამიანებმა არავითარ შემთხვევაში არ უნდა განსაჯონ ან განაჩენი გამოიტანონ ამასთან დაკავშირებით. თქვენ დიდი შეცდომა დაუშვით სულ რაღაც რამდენიმე წამში. მე გკითხეთ, ტკბება თუ არა ღმერთი ან ჭამს თუ არა ამ ნივთებს და თქვენ თქვით, რომ ის არ ჭამს ან არ ტკბება მათით. რა იყო თქვენი შეცდომა? (ღვთის განკითხვა.) ეს იყო ნაჩქარევი შეზღუდვების დაწესება და ნაჩქარევი განაჩენის გამოტანა და ეს ამტკიცებს, რომ ადამიანებს თავიანთ თავში ჯერ კიდევ აქვთ მოთხოვნები ღვთის მიმართ. მათთვის არასწორია, რომ ღმერთი ტკბებოდეს ამ ნივთებით და არასწორია, რომ არ ტკბებოდეს. თუ ის ასე მოიქცევა, ისინი იტყვიან: „შენ სულიერი სხეული ხარ და არა ხორციელი, მოკვდავი. რატომ უნდა დატკბე ამ ნივთებით? ეს ისეთი წარმოუდგენელია!“ და თუ ღმერთი ყურადღებას არ მიაქცევს ამ ნივთებს, ადამიანები მაშინ იტყვიან: „ჩვენ საგულდაგულო ძალისხმევა გავიღეთ, რათა ჩვენი გულები შეგვეწირა შენთვის, მხოლოდ იმისთვის, რომ შენ არც კი შეგეხედა იმ ნივთებისთვის, რომლებიც ჩვენ შემოგწირეთ. საერთოდ თუ გვცემ პატივს?“ აქაც ადამიანებს აქვთ სათქმელი. ეს მოკლებულია გონიერებას. მოკლედ, როგორია ის დამოკიდებულება, რომლითაც ადამიანები უნდა მოეპყრონ ამ საკითხს? (ადამიანებმა უნდა შესწირონ ის, რაც უნდა შესწირონ ღმერთს და რაც შეეხება იმას, თუ როგორ განაგებს ღმერთი ამ ნივთებს, ადამიანებს საერთოდ არ უნდა ჰქონდეთ წარმოდგენები ან ფანტაზიები ამის შესახებ და არც უნდა განსაჯონ ეს.) დიახ — ეს არის ის გონიერება, რომელიც ადამიანებს უნდა გააჩნდეთ. ეს ეხება იმ ნივთებს, რომლებიც ღმერთს ეწირება, რაც ასევე შესაწირავების ერთ-ერთი ასპექტია. ღვთისთვის შეწირული მატერიალური ნივთები მოიცავს ნივთების ფართო სპექტრს. ეს იმიტომ ხდება, რომ ადამიანები ცხოვრობენ მატერიალურ სამყაროში და ფულის, ოქროს, ვერცხლისა და სამკაულების გარდა, არსებობს კიდევ ბევრი სხვა რამ, რასაც ისინი საკმაოდ კარგად და ღირებულად მიიჩნევენ და როდესაც ზოგიერთი ადამიანი ფიქრობს ღმერთზე ან ფიქრობს ღვთის სიყვარულზე, ისინი მზად არიან შესწირონ ღმერთს ის, რასაც ძვირფასად და ღირებულად მიიჩნევენ. როდესაც ეს ნივთები ღმერთს ეწირება, ისინი შესაწირავების ფარგლებში ექცევა; ისინი შესაწირავები ხდება. და ამავე დროს, როდესაც ისინი შესაწირავები ხდება, ღმერთზეა დამოკიდებული მათი განკარგვა — ადამიანებს შემდგომ აღარ შეუძლიათ, მათ შეეხონ, ისინი არ არის ადამიანების კონტროლის ქვეშ და ისინი არ ეკუთვნის ადამიანებს. როგორც კი შენ რაიმეს შესწირავ ღმერთს, ის ღმერთს ეკუთვნის, შენზე არ არის დამოკიდებული მისი განკარგვა და შენ აღარ შეგიძლია ჩაერიო ამ საკითხში. მიუხედავად იმისა, თუ როგორ განაგებს ან ეპყრობა ღმერთი ამ ნივთს, მას ადამიანთან არავითარი კავშირი არ აქვს. ღვთისთვის შეწირული მატერიალური ნივთები ასევე შესაწირავების ერთ-ერთი ასპექტია. ზოგიერთი ადამიანი კითხულობს: „შეიძლება მხოლოდ ფული და ძვირფასი ოქრო, ვერცხლი და სამკაულები იყოს შესაწირავი? ვთქვათ, ვინმემ შესწირა ერთი წყვილი ფეხსაცმელი, ერთი წყვილი წინდა ან ერთი წყვილი ღაბაში ღმერთს — ითვლება თუ არა ისინი შესაწირავად?“ თუ ჩვენ მივყვებით შესაწირავების განმარტებას, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად დიდია ან მცირე, ან რამდენად ძვირფასია ან იაფია რაიმე — თუნდაც ეს იყოს კალამი ან ფურცელი — თუკი ის ღმერთს ეწირება, ის შესაწირავია.

შესაწირავების კიდევ ერთი ასპექტი არსებობს: მატერიალური ნივთები, რომლებიც ეწირება ღვთის სახლსა და ეკლესიას. ეს ნივთები ასევე შესაწირავების კატეგორიას განეკუთვნება. რას მოიცავს ასეთი მატერიალური ნივთები? მაგალითად, ვინმემ იყიდა მანქანა და მას შემდეგ, რაც ცოტა ხანს ატარა, იგრძნო, რომ ცოტა მოძველდა, შემდეგ კი იყიდა ახალი და ძველი შესწირა ღვთის სახლს, რათა ღვთის სახლს შეძლებოდა მისი გამოყენება თავის საქმეში. ეს მანქანა მაშინ ღვთის სახლს ეკუთვნის. ნივთები, რომლებიც ღვთის სახლს ეკუთვნის, უნდა კლასიფიცირდეს როგორც შესაწირავები — ეს სწორია. რა თქმა უნდა, მოწყობილობები და აღჭურვილობა არ არის ერთადერთი რამ, რაც ეწირება ეკლესიასა და ღვთის სახლს, არსებობს სხვა ნივთებიც; მათი მასშტაბი საკმაოდ დიდია. ზოგიერთი ადამიანი ამბობს: „მეათედი, რომელსაც ადამიანები სწირავენ ყველაფრიდან, რასაც იღებენ, არის შესაწირავი, ისევე როგორც ფული და მატერიალური ნივთები, რომლებიც ღმერთს ეწირება; ჩვენ არ გვაქვს პრეტენზია მათ შესაწირავებად კლასიფიცირებაზე, ამაში საეჭვო არაფერია. მაგრამ რატომ განეკუთვნება ეკლესიისა და ღვთის სახლისთვის შეწირული მატერიალური ნივთებიც შესაწირავების კატეგორიას? ეს მნიშვნელოვნად მოკლებულია აზრს.“ მითხარით, აქვს თუ არა აზრი მათ კლასიფიცირებას შესაწირავებად? (დიახ.) და რატომ ამბობთ ამას? (ეკლესია მხოლოდ იმიტომ არსებობს, რომ ღმერთი არსებობს და ამიტომ ნებისმიერი რამ, რაც ეკლესიას ეწირება, ასევე შესაწირავია.) კარგად არის ნათქვამი. ეკლესია და ღვთის სახლი ღმერთს ეკუთვნის და ისინი მხოლოდ იმიტომ არსებობს, რომ ღმერთი არსებობს; და-ძმებისთვის შესაკრებად და საცხოვრებლად ადგილი მხოლოდ იმიტომ არსებობს, რომ ეკლესია არსებობს და და-ძმების ყველა პრობლემის მოსაგვარებლად ადგილი მხოლოდ იმიტომ არსებობს და და-ძმებს ჭეშმარიტი სახლი მხოლოდ იმიტომ აქვთ, რომ არსებობს ღვთის სახლი. ყოველივე ეს მხოლოდ ღვთის არსებობის საფუძველზე არსებობს. ადამიანები არ სწირავენ ნივთებს ეკლესიასა და ღვთის სახლს იმიტომ, რომ ეკლესიაში მყოფ ადამიანებს სწამთ ღმერთის და არიან ღვთის სახლის წევრები — ეს არ არის სწორი მიზეზი. სწორედ ღვთის გამო სწირავენ ადამიანები ნივთებს ეკლესიასა და ღვთის სახლს. რა იგულისხმება ამაში? ვინ შესწირავდა ნივთებს ეკლესიას ასე მარტივად, რომ არა ღმერთი? ღვთის გარეშე ეკლესია არ იარსებებდა. როდესაც ადამიანებს აქვთ ნივთები, რომლებიც არ სჭირდებათ ან რომლებიც ზედმეტია მათ მოთხოვნებთან შედარებით, მათ შეუძლიათ გადაყარონ ან არ გამოიყენონ ისინი; ზოგიერთი ნივთის გაყიდვაც შეიძლება. ყველა ეს მეთოდი შეიძლება გამოყენებულ იქნას ამ ნივთების განსაკარგავად, არა? მაშ, რატომ არ განაგებენ ადამიანები მათ ამგვარად — რატომ სწირავენ სანაცვლოდ მათ ეკლესიას? განა ეს ღვთის გამო არ ხდება? (დიახ.) სწორედ იმიტომ, რომ ღმერთი არსებობს, ადამიანები სწირავენ ნივთებს ეკლესიას. ამიტომ, ნებისმიერი რამ, რაც ეწირება ეკლესიას ან ღვთის სახლს, უნდა კლასიფიცირდეს როგორც შესაწირავი. ზოგიერთი ადამიანი ამბობს: „მე ვწირავ ამ ჩემს ნივთს ეკლესიას.“ ამ ნივთის ეკლესიისთვის შეწირვა მისი ღვთისთვის შეწირვის ტოლფასია და ეკლესიასა და ღვთის სახლს აქვთ სრული ხელმწიფება ასეთი ნივთების განკარგვაზე. როდესაც შენ რაიმეს სწირავ ეკლესიას, ის კარგავს ყოველგვარ კავშირს შენთან. ღვთის სახლი და ეკლესია გონივრულად გაანაწილებს, გამოიყენებს და განაგებს ამ მატერიალურ ნივთებს ღვთის სახლის მიერ დადგენილი პრინციპების შესაბამისად. მაშ, საიდან მოდის ეს პრინციპები? ღვთისგან. ძირითადად, ამ ნივთების გამოყენების პრინციპი არის ის, რომ ისინი უნდა იქნას გამოყენებული ღვთის მართვის გეგმისთვის და ღვთის სახარებისეული საქმის გასავრცელებლად. ისინი არ არის განკუთვნილი რომელიმე ინდივიდის, მით უმეტეს ადამიანთა რომელიმე ჯგუფის მიერ ექსკლუზიური გამოყენებისთვის, არამედ უნდა იქნას გამოყენებული სახარების გავრცელების საქმისთვის და ღვთის სახლის სხვადასხვა საქმისთვის. ამიტომ, არავის აქვს პრივილეგია, გამოიყენოს ეს ნივთები; მათი გამოყენებისა და განაწილების ერთადერთი პრინციპი და საფუძველი არის ამის გაკეთება ღვთის სახლის მიერ მოთხოვნილი პრინციპების შესაბამისად. ეს გონივრული და მართებულია.

ეს არის შესაწირავების განმარტების სამი ნაწილი, რომელთაგან თითოეული არის შესაწირავების ერთ-ერთი ასპექტის განმარტება და მათი ფარგლების ერთ-ერთი ასპექტი. ახლა ყველასთვის ნათელია, თუ რა არის შესაწირავები, არა? (დიახ.) ადრე იყვნენ ისეთები, რომლებიც ამბობდნენ: „ეს ნივთი არ არის ფული და იმ ადამიანს, ვინც ის შესწირა, არ უთქვამს, რომ ის ღვთისთვის იყო. მათ უბრალოდ თქვეს, რომ სწირავდნენ მას. ამიტომ, ის ვერ იქნება გამოყენებული ღვთის სახლისთვის, და მით უმეტეს, ვერ მიეცემა ღმერთს.“ და ამგვარად, ისინი არ აღრიცხავდნენ მას და იყენებდნენ ამ ნივთს ფარულად, როგორც მოესურვებოდათ. არის ეს გონივრული? (არა.) რასაც ისინი ამბობდნენ, თავისთავად არაგონივრულია; ისინი ასევე ამბობდნენ: „ეკლესიისა და ღვთის სახლისთვის შეწირული შესაწირავები საერთო საკუთრებაა — ნებისმიერს შეუძლია მათი გამოყენება“, რაც აშკარად არაგონივრულია. სწორედ იმიტომ, რომ ადამიანთა უმეტესობისთვის ბუნდოვანი და გაურკვეველია შესაწირავების განმარტება და ცნება, ზოგიერთი მდაბალი ბოროტმოქმედი და ზოგიერთი ადამიანი, ხარბი გულითა და არამართებული სურვილებით, სარგებლობს სიტუაციით და ფიქრობს ამ ნივთების ხელში ჩაგდებაზე. ახლა, როდესაც თქვენთვის ნათელია შესაწირავების ზუსტი განმარტება და ცნება, თქვენ გექნებათ გარჩევის უნარი, როდესაც მომავალში გადააწყდებით ასეთ მოვლენებსა და ადამიანებს.

წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობა შესაწირავის დაცვასთან დაკავშირებით

I. შესაწირავის სათანადო დაცვა

შემდეგ ჩვენ გავაგრძელებთ იმის განხილვას, თუ ზუსტად რა პასუხისმგებლობები უნდა აიღონ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა თავიანთ თავზე, როდესაც საქმე შესაწირავების დაცვას ეხება. რაც შეეხება შესაწირავებს, წინამძღოლებსა და მუშაკებს, უპირველეს ყოვლისა, უნდა ესმოდეთ, თუ რა არის შესაწირავი. როდესაც ადამიანები სწირავენ იმის მეათედს, რასაც იღებენ, ეს შესაწირავია; როდესაც ისინი მკაფიოდ აცხადებენ, რომ სწირავენ ფულს ან ნივთებს ღმერთს, ეს შესაწირავებია; როდესაც ისინი მკაფიოდ აცხადებენ, რომ სწირავენ ნივთს ეკლესიასა და ღვთის სახლს, ეს შესაწირავია. მას შემდეგ, რაც გაიგებენ შესაწირავების განმარტებასა და ცნებას, წინამძღოლებმა და მუშაკებმა ზუსტად უნდა იცოდნენ და მართონ ის შესაწირავები, რომლებსაც ადამიანები სწირავენ და სათანადოდ უნდა გააკონტროლონ ეს საკითხი. უპირველეს ყოვლისა, მათ უნდა იპოვონ სანდო ადამიანები, რომელთა ადამიანობაც სტანდარტის შესაბამისია, რათა მათ, როგორც მეურვეებმა, სისტემატურად აღრიცხონ და დაიცვან შესაწირავები. ეს არის პირველი ამოცანა იმ საქმეში, რომელიც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა შეასრულონ. შესაწირავების ეს მეურვეები შეიძლება საშუალო სულიერი მონაცემების მქონენი იყვნენ და არ შეეძლოთ წინამძღოლობა ან მუშაკობა, მაგრამ ისინი იქნებიან სანდონი და არაფერს მიითვისებენ; მათი მფლობელობის პერიოდში შესაწირავები არ დაიკარგება, არ აირევა და ჯეროვნად იქნება დაცული. ამისთვის სამუშაო განაწესებში არსებობს წესები. მხოლოდ სანდო ადამიანი, რომლის ადამიანობაც სტანდარტის შესაბამისია, გამოდგება ამისთვის. როდესაც ცუდი ადამიანობის მქონე ადამიანები რაიმე კარგს ხედავენ, ისინი ხარბად ესწრაფვიან მას და ყოველთვის ეძებენ შესაძლებლობას, რომ ის მიითვისონ. რაც არ უნდა მოხდეს, ისინი ყოველთვის სარგებლის მიღებას ცდილობენ. ასეთი ადამიანების გამოყენება არ შეიძლება. ადამიანი, რომლის ადამიანობაც სტანდარტის შესაბამისია, სულ მცირე, პატიოსანი ადამიანი უნდა იყოს, ისეთი, ვისაც ხალხი ენდობა. თუ მათ დაევალებათ შესაწირავების დაცვა ან ეკლესიის ქონების მართვა, ისინი ამას კარგად, ზედმიწევნით, გულმოდგინედ და დიდი სიფრთხილით გააკეთებენ. მათ აქვთ ღვთისმოშიში გული და არ გამოიყენებენ ამ ნივთებს არამიზნობრივად, არ გაასესხებენ მათ და ა.შ. მოკლედ, როდესაც შესაწირავებს მათ ხელში გადასცემ, შენ შეგიძლია მშვიდად იყო, რომ არცერთი თეთრი და არცერთი ნივთი არ დაიკარგება. სწორედ ასეთი ადამიანი უნდა მოიძებნოს. გარდა ამისა, ღვთის სახლს აქვს წესი, რომ არა მხოლოდ ერთი ასეთი ადამიანი უნდა მოიძებნოს; საუკეთესო ვარიანტია ორი ან სამი — ზოგიერთი მათგანი აღრიცხავს, ზოგი კი დაიცავს. როგორც კი ეს ადამიანები მოიძებნებიან, შესაწირავები უნდა დახარისხდეს და სისტემატურად უნდა აღირიცხოს, თუ ვინ იცავს ნივთების რომელ კატეგორიას და რა რაოდენობას იცავენ ისინი. როგორც კი შესაფერისი ადამიანები მოიძებნებიან და ნივთები დაცული და კატეგორიების მიხედვით დარეგისტრირებული იქნება, ამით მთავრდება ყველაფერი? (არა.) მაშინ რა უნდა გაკეთდეს შემდეგ? შემოსავლისა და გასავლის ანგარიშები უნდა შემოწმდეს ყოველ სამ-ხუთ თვეში, რათა დადგინდეს, არის თუ არა ისინი სწორი — ანუ, იყო თუ არა აღმრიცხველი ზუსტი თავის ჩანაწერებში, ხომ არ გამოუტოვებია რაიმე რეგისტრაციისას, შეესაბამება თუ არა საერთო ჯამი შემოსავლისა და გასავლის ანგარიშებს და ა.შ. ასეთი საბუღალტრო საქმე ზედმიწევნით უნდა შესრულდეს. წინამძღოლებმა და მუშაკებმა, რომლებიც არ არიან კარგად გათვითცნობიერებულნი ასეთ საქმეში, უნდა დაავალონ ვინმეს, ვინც შედარებით დახელოვნებულია მასში, რომ შეასრულოს იგი, შემდეგ კი რეგულარული შემოწმებები ჩაატარონ და მოუსმინონ მათ ანგარიშებს. მოკლედ, მიუხედავად იმისა, თავად ესმით თუ არა ბუღალტერიისა და საერთო დაგეგმარების საქმე, მათ არ აქვთ უფლება შესაწირავების დაცვის საქმე უყურადღებოდ დატოვონ, არც იგნორირება გაუკეთონ და უბრალოდ არ მოიკითხონ იგი. ნაცვლად ამისა, მათ უნდა ჩაატარონ რეგულარული შემოწმებები, იკითხონ, როგორია შემოწმებული ანგარიშები და ემთხვევა თუ არა ისინი ერთმანეთს და შემდეგ შემთხვევითობის პრინციპით შეამოწმონ ხარჯების ზოგიერთი ჩანაწერი, რათა ნახონ, როგორი იყო ბოლოდროინდელი ხარჯვის სიტუაცია, ხომ არ ჰქონია ადგილი გაფლანგვას, რა მდგომარეობაშია ბუღალტერია და ემთხვევა თუ არა შემოსავალი გასავალს. წინამძღოლები და მუშაკები კარგად უნდა აკონტროლებდნენ ყველა ამ გარემოებას. ეს არის შესაწირავების დაცვასთან დაკავშირებული ერთ-ერთი ამოცანა. თქვენ იტყოდით, რომ ეს ამოცანა მარტივია? არის მასში გარკვეული სირთულე? ზოგიერთი წინამძღოლი და მუშაკი ამბობს: „მე არ მიყვარს ციფრები; მათ დანახვაზე თავი მტკივდება.“ მაშინ, იპოვე შესაფერისი ადამიანი, რომელიც დაგეხმარება შემოწმებებსა და ზედამხედველობაში; სთხოვე მას, დაგეხმაროს ამ საკითხების გაკონტროლებაში. შეიძლება არ მოგწონდეს ან არ იყო კარგი ამ საქმეში, მაგრამ თუ იცი ადამიანების გამოყენება და ამას სწორად აკეთებ, მაინც შეძლებ ამ საქმის კარგად შესრულებას. გამოიყენე შესაფერისი ადამიანები მის შესასრულებლად და შეგიძლია უბრალოდ მოუსმინო მათ ანგარიშებს. ესეც მისაღებია. დაიცავი ეს პრინციპი: რეგულარულად შეამოწმე და აღრიცხე ყველა დაცული აქტივი იმ ადამიანთან ერთად, ვინც პასუხისმგებელია ამ საქმეზე და შემდეგ დასვი რამდენიმე კითხვა მნიშვნელოვანი ხარჯების შესახებ — შეგიძლია ამის მიღწევა? (დიახ.) რატომ უნდა შეასრულონ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა ეს საქმე? იმიტომ, რომ ეს შესაწირავების დაცვაა — ეს შენი პასუხისმგებლობაა.

შესაწირავები, რომლებსაც ადამიანები ღმერთს სწირავენ, ღვთის მიერ სათნო-საყოფად განკუთვნილი. მაგრამ იყენებს კი ის მათ? სჭირდება კი ღმერთს ეს ფული და ეს ნივთები? განა ღვთისთვის შეწირული ეს შესაწირავები არ არის გამიზნული სახარების საქმის გასავრცელებლად? განა ისინი არ არის გამიზნული ღვთის სახლის საქმის ყველა ხარჯისთვის? რადგან ისინი უკავშირდება ღვთის სახლის საქმეს, შესაწირავების მართვაც და ხარჯვაც ერთნაირად მოიცავს წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობებს. მიუხედავად იმისა, თუ ვინ სწირავს ამ ფულს ან საიდან მოდის ეს ნივთები, თუკი ისინი ღვთის სახლს ეკუთვნის, შენ კარგად უნდა მართო ისინი, უნდა გაუწიო მონიტორინგი ამ საქმეს, შეამოწმო ის და იზრუნო მასზე. თუ ღვთისადმი შეწირული შესაწირავები არ შეიძლება სათანადოდ დაიხარჯოს ღვთის სახარებისეული საქმის გასავრცელებლად, არამედ ნაცვლად ამისა, უგუნურად იფლანგება და უყაირათოდ იხარჯება ან თუნდაც ბოროტმოქმედთა მიერ არის მიტაცებული ან მითვისებული, არის ეს მართებული? განა ეს არ არის პასუხისმგებლობის უგულებელყოფა წინამძღოლებისა და მუშაკების მხრიდან? (დიახ.) ეს არის პასუხისმგებლობის უგულებელყოფა მათი მხრიდან. ამიტომ, წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა შეასრულონ ეს საქმე. ეს მათი მოვალეობაა. შესაწირავების კარგად მართვა, მათი სწორად გამოყენების უზრუნველყოფა სახარების საქმის გავრცელებაში და ნებისმიერ საქმეში, რომელიც დაკავშირებულია ღვთის მიერ მართვასთან, არის წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობა და ის არ უნდა იქნას უგულებელყოფილი. და-ძმები საგულდაგულო ძალისხმევით ახერხებენ ცოტაოდენი ფულის დაზოგვას, რათა ღმერთს შესწირონ. დავუშვათ, რომ წინამძღოლებისა და მუშაკების დაუდევრობისა და თავიანთი მოვალეობების უგულებელყოფის გამო ეს ფული ბოროტმოქმედთა ხელში ხვდება — ის მთლიანად დაუფიქრებლად იფლანგება და უყაირათოდ იხარჯება ბოროტმოქმედთა მიერ ან სულაც მათ მიერ არის მიტაცებული. შედეგად, წინამძღოლებსა და მუშაკებს არ აქვთ საკმარისი ფული მგზავრობის ან საცხოვრებელი ხარჯებისთვის და არ არის საკმარისი ფული მაშინაც კი, როდესაც დგება ღვთის სიტყვის წიგნების დაბეჭდვის ან აუცილებელი მოწყობილობებისა და ინსტრუმენტების შეძენის დრო. განა ეს არ აფერხებს საქმეს? როდესაც და-ძმების მიერ შეწირული ფული ბოროტმოქმედთა მიერ არის მითვისებული, ნაცვლად იმისა, რომ სათანადოდ იქნას გამოყენებული და ფულის ღვთის სახლის საქმისთვის დახარჯვის საჭირობა დგას, მაგრამ ის არ არის საკმარისი, განა მაშინ საქმე არ ფერხდება? განა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა ვერ შეასრულეს თავიანთი პასუხისმგებლობა? (დიახ.) იმის გამო, რომ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა ვერ შეასრულეს თავიანთი პასუხისმგებლობა და კარგად არ მართეს შესაწირავები და ისინი არ იყვნენ კარგი განმგებლები ან გული არ დაუდეს თავიანთი პასუხისმგებლობის შესრულებას ამ საქმესთან დაკავშირებით, შესაწირავებს ზიანი მიადგა და ეკლესიის ზოგიერთი საქმე პარალიზებული აღმოჩნდა ან გარკვეული დროით შეჩერდა. განა წინამძღოლებსა და მუშაკებს არ ეკისრებათ დიდი პასუხისმგებლობა ამაზე? ეს არის ბოროტება. შენ შეიძლება არ ჩაგიგდია ხელში, არ გაგიფლანგავს ან უყაირათოდ არ დაგიხარჯავს ეს შესაწირავები და შეიძლება არც ჩაგიდევს ისინი საკუთარ ჯიბეში, მაგრამ ეს სიტუაცია შეიქმნა შენი დაუდევრობისა და პასუხისმგებლობის უგულებელყოფის გამო. განა შენ არ უნდა იტვირთო პასუხისმგებლობა ამაზე? (დიახ.) ეს არის ძალიან დიდი პასუხისმგებლობა, რომელიც უნდა იტვირთო!

II. ანგარიშების შემოწმება

თავიანთ საქმეში, გარდა იმისა, რომ ჯეროვნად ახორციელებენ სხვადასხვა სამუშაო განრიგს და შეუძლიათ ჭეშმარიტებაზე თანაზიარება პრობლემების მოსაგვარებლად, წინამძღოლებმა და მუშაკებმა კარგად უნდა დაიცვან შესაწირავები. მათ უნდა იპოვონ შესაფერისი ადამიანები, ღვთის სახლის მოთხოვნების შესაბამისად, რათა მათ განახორციელონ შესაწირავების სისტემატური მართვა და დროდადრო მათ უნდა შეამოწმონ ანგარიშები. ზოგიერთი კითხულობს: „როგორ შემიძლია მათი შემოწმება, როდესაც გარემოებები ამის საშუალებას არ იძლევა?“ „გარემოებები ამის საშუალებას არ იძლევა“ — არის ეს მიზეზი იმისა, რომ არ შეამოწმო ანგარიშები? შენ შეგიძლია მათი შემოწმება მაშინაც კი, როდესაც გარემოებები ამის საშუალებას არ იძლევა; თუ შენ თავად არ შეგიძლია წასვლა, უნდა გაგზავნო სანდო, შესაფერისი ადამიანი ზედამხედველობის განსახორციელებლად და ნახო, იცავს თუ არა მეურვე შესაწირავებს სათანადოდ, არის თუ არა რაიმე შეუსაბამობა ანგარიშებში, არის თუ არა მეურვე სანდო, როგორი იყო მისი მდგომარეობა ბოლო დროს და იყო თუ არა ის ნეგატიური, იგრძნო თუ არა შიში, როდესაც გარკვეულ სიტუაციებს წააწყდა და არის თუ არა ღალატი მოსალოდნელი. დავუშვათ, შენ გაიგე, რომ მის ოჯახს ფინანსურად უჭირდა — შესაძლებელია თუ არა, რომ მან არამიზნობრივად გამოიყენოს შესაწირავები? თანაზიარებისა და სიტუაციის შესწავლის მეშვეობით შენ შეიძლება დაინახო, რომ მეურვე საკმაოდ სანდოა, რომ მან იცის, რომ შესაწირავებს არ უნდა შეეხოს და რომ რაც არ უნდა უჭირდეს მის ოჯახს ფინანსურად, მას ხელი არ უხლია შესაწირავებისთვის და ხანგრძლივი დაკვირვების შედეგად შეიძლება დამტკიცდეს, რომ მეურვე სრულიად სანდოა. გარდა ამისა, უნდა შემოწმდეს, არის თუ არა საშიში იმ სახლის მიმდებარე გარემო, სადაც შესაწირავები ინახება, ხომ არ დაპატიმრებულა იქ დიდი წითელი დრაკონის მიერ რომელიმე და-ძმა, შეექმნა თუ არა რაიმე საფრთხე შესაწირავების მეურვეს, ინახება თუ არა შესაწირავები შესაფერის ადგილას და უნდა მოხდეს თუ არა მათი გადატანა. მეურვეების სახლების გარემო და გარემოებები ხშირად უნდა შემოწმდეს, რათა ნებისმიერ დროს შესაძლებელი იყოს სათანადო რეაგირება და გეგმების შედგენა. ამის კეთებისას შენ ასევე დროდადრო უნდა იკითხო, რომელმა გუნდებმა შეიძინეს ახალი მოწყობილობები ბოლო დროს და როგორ იქნა მოპოვებული ეს მოწყობილობები. თუ ისინი ნაყიდი იყო, უნდა იკითხო, განიხილა თუ არა ვინმემ განაცხადები და მოაწერა თუ არა ხელი მათ შეძენამდე, მაღალ ფასად იყიდეს ისინი თუ გონივრულ საბაზრო ფასად, ხომ არ დაიხარჯა ზედმეტი ფული და ა.შ. ვთქვათ, ანგარიშების შემოწმებისა და განხილვის შედეგად საბუღალტრო ჩანაწერებში არანაირი პრობლემა არ აღმოჩნდა, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ზოგიერთი მყიდველი ფუფუნებისთვის ხარჯავს შესაწირავს. რაც არ უნდა ძვირი ღირდეს რაიმე, ისინი მაინც იყიდიან მას; უფრო მეტიც, როდესაც მათ კარგად იციან, რომ პროდუქტზე ფასდაკლება იქნება, რომ მისი ფასი დაეცემა, ისინი არ იცდიან და ნაცვლად ამისა, დაუყოვნებლივ ყიდულობენ მას, ისინი ყიდულობენ კარგ, მაღალი კლასის ნივთებს, უახლეს მოდელებს. ეს მყიდველები ფულს ხარჯავენ პრინციპების გარეშე და ფუფუნებისთვის და ისინი ხარჯავენ შესაწირავებს ღვთის სახლისთვის ნივთების საყიდლად ისე, თითქოს თავიანთი მტრისთვის აკეთებდნენ რამეს. ისინი არასოდეს ყიდულობენ პრაქტიკულ ნივთებს პრინციპების შესაბამისად, არამედ უბრალოდ პოულობენ ნებისმიერ მაღაზიას და დაუყოვნებლივ ყიდულობენ ნივთებს, მიუხედავად მათი ფასისა და ხარისხისა. როგორც კი ნივთებს მოიტანენ, ისინი გამოყენებიდან რამდენიმე დღეში ფუჭდება და ეს მყიდველები არ აკეთებენ მათ, როდესაც ისინი ფუჭდება — ისინი ყიდულობენ ახლებს. იმ შემთხვევაში, თუ ანგარიშების შემოწმებისა და ფინანსური ხარჯების განხილვისას აღმოჩნდება, რომ ზოგიერთი ადამიანი სერიოზულად ფლანგავდა და უყაირათოდ ხარჯავდა შესაწირავებს, როგორ უნდა მოგვარდეს ეს? უნდა მიეცეთ თუ არა ამ ადამიანებს დისციპლინური გაფრთხილება, თუ უნდა დაეკისროთ კომპენსაციის გადახდა? რა თქმა უნდა, ორივე აუცილებელია. თუ აღმოჩნდება, რომ მათი გული არასწორად არის განწყობილი, რომ ისინი უბრალოდ არამორწმუნეები, ურწმუნოები არიან, რომ ისინი ეშმაკები არიან, მაშინ პრობლემა არ მოგვარდება მხოლოდ დისციპლინური გაფრთხილების მიცემით ან მათი გასხვლით. რაც არ უნდა ეზიარონ ჭეშმარიტებას, ისინი არ მიიღებენ მას; რაც არ უნდა გაისხლან, ისინი ამას სერიოზულად არ მიიღებენ. თუ მათ მოეთხოვათ კომპენსაციის გადახდას, ისინი ამას გააკეთებენ, მაგრამ მომავალშიც ისევე მოიქცევიან და არ შეიცვლებიან. ისინი ნამდვილად არ იმოქმედებენ ღვთის სახლის მოთხოვნების შესაბამისად; ნაცვლად ამისა, ისინი იმოქმედებენ თვითნებურად, დაუფიქრებლად და უპრინციპოდ. როგორ უნდა მოვექცეთ ასეთ ადამიანს? შეიძლება თუ არა მათი გამოყენება მომავალში? არ უნდა მოხდეს მათი გამოყენება; თუ ასე მოხდება, მაშინ წინამძღოლები და მუშაკები დიდი სულელები არიან — ისინი უბრალოდ ძალიან სულელები არიან! როდესაც ასეთი ურწმუნოები აღმოჩნდებიან, ისინი დაუყოვნებლივ უნდა გათავისუფლდნენ, განიდევნონ და განიწმინდონ ეკლესიიდან. ისინი არც კი არიან კვალიფიციურნი შრომისთვის — ისინი შეუფერებელნი არიან ამის გასაკეთებლად!

როდესაც წინამძღოლები და მუშაკები ამოწმებენ ანგარიშებსა და ხარჯებს, მათ შეიძლება აღმოაჩინონ არა მხოლოდ გაფლანგვისა და უყაირათო ხარჯვის შემთხვევები ან ზოგიერთი არაგონივრული ხარჯი — მათ ასევე შეიძლება აღმოაჩინონ, რომ ზოგიერთი ადამიანი, ვინც ამ საქმეს აკეთებს, მდაბალი ზნეობისაა, რომ ისინი ეგოისტები და საძაგლები არიან და რომ მათ ზარალი მიაყენეს ეკლესიის საქმეს. თუ შენ აღმოაჩენ მსგავს სიტუაციას, როგორ უნდა მოაგვარო ის? მისი მოგვარება მარტივია: უნდა გაუმკლავდე და გადაჭრა ის ადგილზევე — გაათავისუფლო ეს ადამიანები, შემდეგ კი აირჩიო შესაფერისი ადამიანები ამ საქმის შესასრულებლად. შესაფერისი ადამიანები ნიშნავს მათ, ვისი ადამიანობაც სტანდარტის შესაბამისია, ვისაც აქვს სინდისი და გონება და ვისაც შეუძლია საქმეების მოგვარება ღვთის სახლის პრინციპების შესაბამისად. როდესაც ისინი ყიდულობენ რამეს ღვთის სახლისთვის, ისინი იყიდიან ეკონომიურ ნივთებს, რომლებიც ასევე შედარებით პრაქტიკული და გამძლეა, ნივთებს, რომელთა ყიდვაც აუცილებელია. ისინი სულაც არ ცდილობენ მაინცდამაინც იაფიანი ნივთების ყიდვას, მაგრამ არც ყველაზე ძვირადღირებული ნივთების ყიდვის საჭიროებას გრძნობენ; ერთმანეთის მსგავსი პროდუქტების ჯგუფში ისინი აირჩევენ მათ, რომლებსაც აქვს საკმაოდ კარგი შეფასება და რეპუტაცია, ასევე შესაფერისი ფასი და რა თქმა უნდა, თუ მათი საგარანტიო ვადა უფრო ხანგრძლივია, ეს კიდევ უკეთესია. სწორედ ასეთი ადამიანი უნდა იპოვო ღვთის სახლისთვის საყიდლებზე სასიარულოდ. მათი გული სწორად უნდა იყოს განწყობილი და თავიანთ ქმედებებში უნდა ითვალისწინებდნენ ღვთის სახლს და კარგად ფიქრობდნენ ყველაფერზე; მათ ასევე უნდა მოაგვარონ საქმეები ღვთის სახლის მოთხოვნების შესაბამისად, იმოქმედონ და წარმართონ საკუთარი თავი წესიერად, ორაზროვნების გარეშე და სიცხადით. როგორც კი იპოვი ასეთ ადამიანს, დაავალე მას რამდენიმე საქმის მოგვარება ღვთის სახლისთვის და დააკვირდი მას. თუ ის შედარებით შესაფერისად გამოიყურება, შეიძლება მისი გამოყენება. მაგრამ ამის მოგვარებით ყველაფერი არ მთავრდება — მომავალში, უნდა შეხვდე მას, გქონდეს მასთან თანაზიარება და შეამოწმო მისი საქმე. ზოგიერთი კითხულობს: „ეს იმიტომ ხდება, რომ ისინი არ არიან სანდონი?“ ეს მთლიანად ნდობის ნაკლებობას არ უკავშირდება — ზოგჯერ, მაშინაც კი, თუ ისინი სანდონი არიან, შემოწმებები მაინც უნდა ჩატარდეს. და რა უნდა შემოწმდეს? ნახე, ხომ არ ყოფილა გადახრები მათ პრაქტიკაში ისეთ სიტუაციებში, როდესაც მათ არ ესმოდათ პრინციპები ან ხომ არ ჰქონდათ უკუღმართი გაგება. აუცილებელია მათი დახმარება შემოწმების ჩატარებით. მაგალითად, დავუშვათ, რომ ისინი ამბობენ, რომ ბაზარზე არის ძალიან პოპულარული ნივთი, მაგრამ მათ არ იციან, სჭირდება თუ არა ის ღვთის სახლს ეს ნივთი და ისინი წუხან, რომ თუ ახლა არ იყიდიან მას, შეიძლება მომავალში აღარ გაიყიდოს. ისინი გეკითხებიან შენ, როგორ მოაგვარონ ეს საკითხი. თუ შენ არ იცი, მაშინ უნდა ურჩიო მათ, რომ ჰკითხონ ვინმეს, ვინც ამ პროფესიულ საქმეშია ჩართული. ის პროფესიონალი შემდეგ იტყვის, რომ ეს ნივთი არის სიახლე, რომელიც უმეტესწილად გამოუსადეგარი იქნება და რომ არ არის საჭირო მასზე ფულის დახარჯვა. პროფესიონალის აზრის გათვალისწინებით მიიღება გადაწყვეტილება, რომ არ არის საჭირო ამ ნივთის ყიდვა, რომ მისი ყიდვა გაფლანგვა იქნებოდა და მისი ახლა არყიდვა არანაირი დანაკარგი არ იქნებოდა. წინამძღოლებმა და მუშაკებმა თავიანთი საქმე ამ დონეზე უნდა შეასრულონ. რაც არ უნდა მნიშვნელოვანი ან უმნიშვნელო იყოს რაიმე, თუ მათ შეუძლიათ მისი დანახვა, მასზე ფიქრი ან მასზე ინფორმაციის მოძიება, მაშინ მათ ერთნაირად უნდა ჩაატარონ მონიტორინგი და შეამოწმონ იგი და გააკეთონ ეს დადგენილი წესით ღვთის სახლის მოთხოვნების შესაბამისად. სწორედ ამას ნიშნავს საკუთარი პასუხისმგებლობის შესრულება.

ზოგიერთი ადამიანი ხშირად აკეთებს განაცხადს ზოგიერთი ნივთის შესაძენად, სთხოვს რა ღვთის სახლს ამ პროდუქტების ყიდვას და ყურადღებიანი განხილვისა და შემოწმების შედეგად, როგორც წესი, აღმოჩნდება, რომ მოთხოვნილი ხუთი ნივთიდან მხოლოდ ერთის ყიდვაა საჭირო და დანარჩენი ოთხის ყიდვის საჭიროება არ არსებობს. რა უნდა გაკეთდეს ასეთ შემთხვევებში? ის ნივთები, რომლებზეც ისინი განაცხადს აკეთებენ, მკაცრად უნდა იქნას განხილული და აწონ-დაწონილი, ისინი არ უნდა იქნას შესყიდული ნაჩქარევად. ეს ნივთები არ უნდა იქნას შეძენილი მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს ადამიანები ამბობენ, რომ საქმე მოითხოვს მათ — ამ ადამიანებს არ უნდა მიეცეთ უფლება, თვითნებურად გააკეთონ განაცხადი ნივთებზე იმ საბაბით, თითქოს ეს მათი საქმისთვისაა საჭირო. რა საბაბიც არ უნდა გამოიყენონ ამ ადამიანებმა ისინი და რაც არ უნდა გადაუდებელი იყოს მათი მოთხოვნა, წინამძღოლები და მუშაკები ან შესაწირავების მართვაზე პასუხისმგებელი პირები აბსოლუტურად მტკიცენი უნდა იყვნენ გულში. მათ კეთილსინდისიერად უნდა შეამოწმონ და გადაამოწმონ ეს ნივთები; დაუშვებელია თუნდაც უმცირესი შეცდომა. ის ნივთები, რომელთა ყიდვაც აბსოლუტურად აუცილებელია, უნდა იქნას შესწავლილი და მწვანე შუქი აენთოს წინამძღოლების მიერ და თუ მათი ყიდვა არჩევითია, ისინი უნდა იქნას უარყოფილი და არ დამტკიცდეს. თუ წინამძღოლები და მუშაკები ამ საქმეს ზედმიწევნით, კონკრეტულად და სიღრმისეულად შეასრულებენ, ეს შეამცირებს შესაწირავების გაფლანგვისა და უყაირათოდ ხარჯვის შემთხვევებს და, მით უმეტეს და რა თქმა უნდა, ეს შეამცირებს არაგონივრულ ხარჯებს. ამ საქმის შესრულება არ ნიშნავს მხოლოდ იმის ყურადღებით შემოწმებას, თუ რა შემოსავლები და გასავლებია დაფიქსირებული ჩანაწერებში, რა ციფრებია იქ. ეს მეორეხარისხოვანია. ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ შენი გული სწორად უნდა იყოს განწყობილი და რომ შენ თითოეულ ხარჯს და თითოეულ ჩანაწერს ისე უნდა მოეპყრო, თითქოს ეს შენი საკუთარი საბანკო ანგარიშის ჩანაწერი იყოს. მაშინ შენ დეტალურად შეხედავ მათ, შეძლებ მათ დამახსოვრებას და მათ გაგებას — და თუ დაფიქსირდება შეცდომა ან პრობლემა, შეძლებ ამის შემჩნევას. თუ შენ მათ სხვის ანგარიშებად ან საჯარო ანგარიშებად მიიჩნევ, აუცილებლად ბრმა იქნები თვალითაც და გონებითაც და ვერ შეძლებ ვერანაირი პრობლემის აღმოჩენას. ზოგიერთი ადამიანი ბანკში ცოტაოდენ ფულს ზოგავს და ყოველთვიურად კითხულობს ამონაწერს და ამოწმებს პროცენტს, შემდეგ კი ამოწმებს ანგარიშებს — ისინი ამოწმებენ, რამდენს ხარჯავენ ყოველთვე, რამდენჯერ გამოაქვთ ფული და რამდენს გადადებენ. თითოეული ჩანაწერი აღრიცხულია მათ გონებაში, მათ იციან თითოეული ციფრი ისევე კარგად, როგორც საკუთარი მისამართი და ისინი ნათლად ხედავენ მათ თავიანთ გონებაში. თუ სადმე პრობლემა წარმოიქმნება, მათ შეუძლიათ მისი ერთი შეხედვით შემჩნევა და უმცირეს შეცდომასაც კი არ ტოვებენ უყურადღებოდ. ადამიანები შეიძლება იყვნენ ასეთი ფრთხილები საკუთარი ფულის მიმართ, მაგრამ იჩენენ კი ისინი იმავე მზრუნველობას ღვთის შესაწირავების მიმართ? ჩემი აზრით, ადამიანთა 99.9% ამას არ აკეთებს, ამიტომ როდესაც ღვთის შესაწირავები გადაეცემათ ადამიანებს დასაცავად, ხშირად ფიქსირდება გაფლანგვისა და უყაირათოდ ხარჯვის შემთხვევა და სხვადასხვა სახის არაგონივრული ხარჯები და მაინც არავინ თვლის, რომ ეს პრობლემაა, ამ საქმეზე პასუხისმგებელი ადამიანები არასოდეს გრძნობენ სინდისის ქენჯნას. რომ აღარაფერი ვთქვათ ასი იუანის დაკარგვაზე — ათასი, ათი ათასიც რომ დაკარგონ, ისინი არ გრძნობენ არანაირ საყვედურს, დანაშაულის გრძნობას ან ბრალდებას გულში. რატომ არიან ადამიანები ასე დაბნეულები, როდესაც საქმე ამ საკითხს ეხება? განა ეს არ მიუთითებს იმაზე, რომ ადამიანთა უმეტესობის გული არ არის სწორად განწყობილი? როგორ ხდება, რომ შენ ასე ნათლად იცი, რამდენი ფული გაქვს შენახული ბანკში? როდესაც ღვთის სახლის ფული დროებით განთავსდება შენს ანგარიშზე, რათა შენ დაიცვა ის, არ ეკიდები მას სერიოზულად და არ ზრუნავ მასზე. რა აზროვნებაა ეს? შენ ერთგულიც კი არ ხარ ღვთის შესაწირავების დაცვის საქმეში, მაშ, ხარ კი შენ კვლავ ღვთის მორწმუნე? ადამიანების დამოკიდებულება შესაწირავების მიმართ არის მათი ღვთისადმი დამოკიდებულების მტკიცებულება — მათი დამოკიდებულება შესაწირავების მიმართ ძალიან ბევრის მთქმელია. ადამიანები გულგრილები არიან შესაწირავების მიმართ და ისინი არ ზრუნავენ მათზე. მათ არ ანაღვლიანებთ შესაწირავების დაკარგვა; ისინი არ იღებენ პასუხისმგებლობას და არ ადარდებთ. მაშ, განა მათ არ აქვთ იგივე დამოკიდებულება ღვთის მიმართ? (დიახ.) ამბობს კი ვინმე: „ღვთის შესაწირავები მას ეკუთვნის. თუკი მე არ ვესწრაფვი ხარბად ან არ ვითვისებ მათ, ყველაფერი კარგადაა. ვინც მათ მიითვისებს, დაისჯება — ეს მათი საქმეა და ისინი ამას იმსახურებენ. ამას ჩემთან არავითარი კავშირი არ აქვს. მე არ მაქვს ვალდებულება, რომ ვიზრუნო ამაზე“? არის ეს განცხადება სწორი? აშკარად არ არის. მაშ, სად არის შეცდომა? (მათი გული არ არის სწორად განწყობილი; ისინი არ იცავენ ღვთის სახლის საქმეს და არ იცავენ შესაწირავებს.) როგორია ამგვარი ადამიანის ადამიანობა? (ის არის ეგოისტური და საძაგელი. ისინი მეტად ზრუნავენ საკუთარ ნივთებზე და ძალიან კარგად იცავენ მათ, მაგრამ არ ადარდებთ და არ კითხულობენ ღვთის შესაწირავების შესახებ. ასეთი ადამიანების ადამიანობა ასეთი დაბალი ხარისხისაა.) უპირველეს ყოვლისა, ის არის ეგოისტური და მდაბალი. განა ამგვარი ადამიანები ცივსისხლიანები არ არიან? ისინი არიან ეგოისტები და მდაბალნი, ცივსისხლიანები და მოკლებულნი ადამიანურ გრძნობებს. შეუძლიათ ასეთ ადამიანებს, უყვარდეთ ღმერთი? შეუძლიათ მათ, დაემორჩილონ მას? შეუძლიათ მათ ჰქონდეთ ღვთისმოშიში გული? (არა.) მაშ, რისთვის მიჰყვებიან ასეთი ადამიანები ღმერთს? (კურთხევების მისაღებად.) განა ეს სირცხვილის დაკარგვა არ არის? ის, თუ როგორ ეპყრობა ადამიანი ღვთის შესაწირავებს, ყველაზე მეტად ამხელს მის ბუნებას. ადამიანებს სინამდვილეში არ შეუძლიათ არაფრის გაკეთება ღვთისთვის. თუნდაც შეეძლოთ მცირეოდენი მოვალეობის შესრულება, ეს ძალიან შეზღუდულია. თუ შენ ღვთის კუთვნილ შესაწირავებს სათანადოდ ვერ ეპყრობი ან კარგად ვერ იცავ მათ, თუ ასეთი ხედვა და დამოკიდებულება გაქვს, მაშინ განა შენ არ ხარ ის, ვისაც ყველაზე მეტად აკლია ადამიანობა? განა ყალბი არ არის შენთვის იმის თქმა, რომ შენ გიყვარს ღმერთი? განა ეს მზაკვრობა არ არის? ეს ძალიან მზაკვრულია! ასეთ ადამიანში საერთოდ არ არის ადამიანობა — გადაარჩენდა ღმერთი ასეთ ნაძირალას?

III. ყველა სახის ხარჯების თვალყურის დევნება, შესწავლა და შემოწმება, მკაცრი შემოწმების ჩატარება

იმისათვის, რომ წინამძღოლები და მუშაკები ღვთის სახლის კარგი განმგებლები იყვნენ, პირველი საქმე, რომელიც მათ ჯეროვნად უნდა შეასრულონ, შესაწირავების სათანადოდ მართვაა. შესაწირავების სათანადოდ დაცვის გარდა, მათ უნდა ჩაატარონ მკაცრი შემოწმება შესაწირავების ხარჯვასთან დაკავშირებით. რას ნიშნავს მკაცრი შემოწმების ჩატარება? უპირველეს ყოვლისა, ეს ნიშნავს არაგონივრული ხარჯების აბსოლუტურად აღმოფხვრას და ძალისხმევას, რათა შესაწირავის თითოეული ხარჯი იყოს გონივრული და ეფექტიანი, ნაცვლად შესაწირავების გაფლანგვისა და უყაირათოდ ხარჯვისა. თუ გამოვლინდება გაფლანგვისა და უყაირათოდ ხარჯვის შემთხვევები, წინამძღოლებმა და მუშაკებმა არა მხოლოდ დაუყოვნებლივ უნდა აღკვეთონ ისინი, არამედ პასუხიც უნდა დააკისრონ დამნაშავეებს და ასევე შეარჩიონ შესაფერისი ადამიანები ამ საქმის შესასრულებლად. წინამძღოლებმა და მუშაკებმა ზუსტად უნდა იცოდნენ, სად მიდის თითოეული ხარჯი და რისთვისაა განკუთვნილი მათი მართვის ფარგლებში; მათ მკაცრად უნდა შეამოწმონ ეს. თუ ოთახში ვენტილატორი არ არის, მათ უნდა გასცენ მითითება, ვინ უნდა იყიდოს იგი, რამდენი უნდა დაიხარჯოს მასზე და რა ფუნქციები იქნება მისთვის ყველაზე შესაფერისი. ზოგიერთი წინამძღოლი და მუშაკი ამბობს: „ჩვენ დაკავებულები ვართ; არ შეგვიძლია დრო გამოვყოთ, რომ საყიდლად გავყვეთ.“ არავინ გთხოვს, რომ პირადად წახვიდე და იყიდო. უნდა მოძებნო კარგი ადამიანი, სულიერი მონაცემების მქონე პიროვნება ამ დავალების შესასრულებლად. არ გაუშვა საყიდლად უგუნური ან ცუდი ადამიანი, რომლის გულიც არ არის წრფელი. ნორმალური ადამიანობის მქონე ადამიანებმა იციან, რომ უნდა იყიდონ შესაბამისი ფუნქციებისა და ფასის მქონე ნივთები; ზედმეტი ფუნქციები უსარგებლოა და გაცილებით ძვირი ჯდება. ამის საპირისპიროდ, სიამოვნების მაძიებლები, რომელთა გულიც არ არის წრფელი, ყიდულობენ არაპრაქტიკულ ნივთებს, რომლებსაც უამრავი სხვადასხვა ფუნქცია აქვს, რაც გაცილებით მეტი ფული ჯდება. მყიდველებს უნდა ჰქონდეთ გონება; მათ უნდა ესმოდეთ პრინციპები. შეძენილი ნივთები უნდა იყოს პრაქტიკული, არ უნდა ჯდებოდეს ძვირი და ყველასთვის შესაფერისად უნდა მიიჩნეოდეს. თუ ამ შესყიდვისთვის უპასუხისმგებლო ადამიანს გაუშვებ, რომელსაც უყვარს ფულის განურჩევლად ხარჯვა და გაფლანგვა, ის უბრალოდ მაღალ ფასს გადაიხდის უმაღლესი კლასის კონდიციონერში, რაც ათჯერ მეტი დაჯდება, ვიდრე ვენტილატორის ყიდვა. მას სჯერა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ეს ცოტა მეტი ფული ჯდება, ადამიანი უნდა იყოს მთავარი პრიორიტეტი; ეს კონდიციონერი არა მხოლოდ ფილტრავს ჰაერს, არამედ შეუძლია დაარეგულიროს ტენიანობა და ტემპერატურა და აქვს სხვადასხვა ტაიმერი და რეჟიმი. განა ეს არ არის უყაირათოდ ხარჯვა? ეს არის გაფლანგვა და უყაირათოდ ხარჯვა. ეს ადამიანი საკუთარი სიამოვნებისთვის მოქმედებს და ფულს ხარჯავს გასართობად, თავის მოსაწონებლად და არა პრაქტიკული ნივთების საყიდლად. ასეთი ადამიანების გული არ არის წრფელი. თუ ისინი საკუთარი თავისთვის ყიდულობენ რამეს, პოულობენ ფულის დაზოგვის გზებს, ეძებენ ფასდაკლებულ ნივთებს და ცდილობენ ფასზე შევაჭრებას. ისინი ზოგავენ ფულს, თუკი შეუძლიათ — რაც უფრო იაფია, მით უკეთესი. თუმცა, როდესაც ისინი ღვთის სახლისთვის ყიდულობენ რამეს, არ ანაღვლებთ, რამდენ ფულს დახარჯავენ. ისინი იაფფასიან ნივთებს არც კი უყურებენ; მათ მხოლოდ ძვირადღირებული, მაღალი კლასის, ულტრათანამედროვე ნივთების ყიდვა სურთ. ეს ნიშნავს, რომ მათი გული არ არის წრფელი. შეიძლება თუ არა იმ ადამიანების გამოყენება, რომელთა გულიც არ არის წრფელი? (არა.) ღვთის სახლისთვის დავალებების შესრულებისას, ადამიანები, რომელთა გულიც არ არის წრფელი, მხოლოდ აბსურდულ და უსარგებლო საქმეებს ასრულებენ. ისინი ფულს სწორ ნივთებზე არ ხარჯავენ; ისინი უბრალოდ ფლანგავენ და უყაირათოდ ხარჯავენ შესაწირავებს და მათი თითოეული ხარჯი არაგონივრულია.

ზოგიერთ სხვა ადამიანს ღარიბული მენტალიტეტი აქვს და სჯერა, რომ ღვთის სახლისთვის საყიდლებზე სიარულისას ყველაზე იაფი ნივთები უნდა იყიდოს — რაც უფრო იაფია, მით უკეთესი. მას ჰგონია, რომ ამით ღვთის სახლს ფულს უზოგავს, ამიტომ მხოლოდ მოძველებულ, იაფფასიან ნივთებს ყიდულობს. შედეგად, ის იძენს ყველაზე იაფფასიან, უხარისხო აპარატურას. ეს აპარატურა გამოყენებისთანავე ფუჭდება, შეკეთებას არ ექვემდებარება და გამოუსადეგარი ხდება. შემდეგ აუცილებელი ხდება სხვა, სათანადო ხარისხის ნივთების ყიდვა, რომელთა ნორმალურად გამოყენებაც შესაძლებელია და ამგვარად კიდევ დამატებითი თანხა იხარჯება. განა ეს სისულელე არ არის? ასეთ ადამიანებს ძუნწები უნდა ვუწოდოთ, რომლებსაც ღარიბული მენტალიტეტი აქვთ. მათ ყოველთვის სურთ ღვთის სახლს ფული დაუზოგონ, მაგრამ რა მოსდევს მათ ამ ხელმომჭირნეობასა და დაზოგვას? ეს ფულის გაფლანგვად და უყაირათოდ ხარჯვად იქცევა. ისინი საკუთარ თავსაც კი ამართლებენ: „ეს განგებ არ გამიკეთებია. კეთილი განზრახვა მქონდა — უბრალოდ ვცდილობდი ღვთის სახლისთვის ფული დამეზოგა — არ მინდოდა ფულის განურჩევლად ხარჯვა.“ აქვს კი რაიმე აზრი იმას, რომ მათ ეს არ სურდათ? სინამდვილეში, ისინი ფულს განურჩევლად ხარჯავენ, იწვევენ დანაკარგებს და ეს მართლაც მოითხოვს ფულისა და ადამიანური რესურსის ხარჯვას. არც ასეთი ადამიანების გამოყენება შეიძლება — ისინი უგუნურები არიან, არ არიან საკმარისად საზრიანები. მოკლედ რომ ვთქვათ, ღვთის სახლისთვის შესყიდვების გასაკეთებლად არ უნდა იქნენ გამოყენებულნი ის ადამიანები, რომელთა გულიც არ არის წრფელი, და არც უგუნურები. უნდა იქნან გამოყენებული საზრიანი ადამიანები, რომლებსაც აქვთ შესყიდვების გარკვეული გამოცდილება და გარკვეული სულიერი მონაცემები და რომლებიც ყველაფერს მიუკერძოებლად აფასებენ. რასაც არ უნდა ყიდულობდნენ, ის პრაქტიკული უნდა იყოს, მისი ფასი — გონივრული და რომც გაფუჭდეს, ადვილად შესაკეთებელი უნდა იყოს და მისთვის ნაწილების შოვნა არ უნდა ჭირდეს. ეს გონივრულია. ზოგიერთი ადამიანი რამის ყიდვის შემდეგ ხედავს, რომ მას დაბრუნების ერთთვიანი ვადა აქვს და ჩქარობს მის გამოცდას და ამ თვის განმავლობაში იღებს შედეგს. თუ ის ოდნავ წუნდებულია და კარგად არ მუშაობს, მაშინვე აბრუნებს მას და სხვა რამეს ირჩევს, რითაც ამცირებს დანაკარგებს. ამ ადამიანებს შედარებით კარგი ადამიანობა აქვთ. ადამიანობის არმქონე პირები რამეს იყიდიან და შემდეგ გვერდზე გადადებენ. ისინი არ ცდიან მას, რათა ნახონ, ხომ არ აქვს რაიმე ხარვეზი ან არის თუ არა გამძლე, არც იმას ამოწმებენ, რამდენ ხანს გრძელდება მისი საგარანტიო ვადა ან რამდენი დრო აქვთ მის დასაბრუნებლად — მათ ეს ყოველივე არ ანაღვლებთ. როდესაც ერთ დღესაც უეცრად დაინტერესდებიან ამ ნივთით, იღებენ და ცდიან მას და მხოლოდ მაშინ აღმოაჩენენ, რომ ის გაფუჭებულია. ამოწმებენ ქვითარს და ხედავენ, რომ დაბრუნების ვადა გასულია და ნივთის დაბრუნება აღარ შეიძლება. შემდეგ ამბობენ: „მოდი, სხვა ვიყიდოთ.“ განა ეს გაფლანგვა არ არის? „მოდი, სხვა ვიყიდოთ“ — ამ ფრაზით ღვთის სახლს კიდევ დამატებითი თანხის გადახდა უწევს. ახლის შეძენის მოთხოვნა ერთი შეხედვით ეკლესიის საქმის საკეთილდღეოდ და გონივრულ ხარჯად ჩანს, მაშინ როცა სინამდვილეში, ყოველივე ამის მიღმა იმალება მათი უპასუხისმგებლობა მოვალეობის მიმართ, რადგან დროულად არ შეამოწმეს ნივთი მისი შეძენის შემდეგ. შესაწირავების ერთი ნაწილი იფლანგება, მეორე კი იხარჯება და ახალ ნივთს კვლავ არ ჰყავს კარგი მომვლელი მის დასაცავად, ამიტომ ისიც მხოლოდ მცირე ხნით გამოიყენება, სანამ გაფუჭდება. გასაკვირია, რომ არავინ არის ამ ყველაფრის ზედამხედველი, არავინ აგვარებს წარმოქმნილ პრობლემებს — რას აკეთებენ წინამძღოლები და მუშაკები? მათ სრულიად უგულებელყვეს თავიანთი პასუხისმგებლობები ამ საქმესთან მიმართებით — არ შეასრულეს ზედამხედველობის, შემოწმებისა და მკაცრი შემოწმების ფუნქცია და ამიტომ შესაწირავები ასე იფლანგება და უყაირათოდ იხარჯება. თუ მყიდველები პასუხისმგებლობის მქონე ადამიანები არიან, ისინი დაუყოვნებლივ დააბრუნებენ შეძენილ ნივთს, როცა დაინახავენ, რომ ის არ არის პრაქტიკული. ეს ამცირებს დანაკარგსა და გაფლანგვას. თუ ისინი უპასუხისმგებლო ადამიანები არიან, რომელთა გულიც არ არის წრფელი, უხარისხო ნივთებს იყიდიან და ამით შესაწირავებს გაფლანგავენ. მაშ, ვის უნდა დაეკისროს ფულის ეს დანაკარგი? განა მყიდველს, ისევე როგორც წინამძღოლებსა და მუშაკებს, არ ეკისრებათ პასუხისმგებლობა ამაზე? წინამძღოლებსა და მუშაკებს ეს საკითხი კეთილსინდისიერად, კონკრეტულად და გულდასმით რომ მოეგვარებინათ, განა არ გამოვლინდებოდა ეს პრობლემები? განა არ გამოსწორდებოდა ეს ხარვეზები? (დიახ.) თუ წინამძღოლები და მუშაკები ხშირად დადიან სხვადასხვა ადგილის ეკლესიებში შესაწირავების ხარჯვის სტატუსის შესამოწმებლად, ისინი შეძლებენ პრობლემების აღმოჩენას და ამგვარი გაფლანგვისა და უყაირათოდ ხარჯვის აღმოფხვრას. თუ წინამძღოლები და მუშაკები ზარმაცები და უპასუხისმგებლონი არიან, არაგონივრული ხარჯების, გაფლანგვისა და უყაირათოდ ხარჯვის ეს შემთხვევები კვლავაც წარმოიქმნება — ისინი მუდმივად გამრავლდება. რა იწვევს ამ გამრავლებას? განა ეს არ უკავშირდება იმას, რომ წინამძღოლები და მუშაკები რეალურ საქმეს არ აკეთებენ, ნაცვლად ამისა, სხვებზე მაღლა აყენებენ თავს და უმაქნისი ჩინოვნიკებივით იქცევიან? (დიახ.) ასეთ წინამძღოლებსა და მუშაკებს არ აქვთ სინდისი ან გონება და ადამიანობა. რადგან მთელი ფული, რომელსაც ეკლესია ხარჯავს, ღვთის სახლს ეკუთვნის და ეს ყველაფერი ღვთის შესაწირავებია და მათ სჯერათ, რომ ეს მათ არ ეხებათ, ისინი არც ზრუნავენ, არც კითხულობენ ამის შესახებ და უგულებელყოფენ მას. ადამიანთა უმეტესობას სჯერა, რომ ღვთის სახლის ფული უნდა დაიხარჯოს, რომ მისი ნებისმიერი სახით ხარჯვა მისაღებია და, თუკი მას ჯიბეში არ ჩაიდებენ ან არ მიითვისებენ, არ აქვს მნიშვნელობა, გაიფლანგება თუ არა იგი, და რომ ამით ხალხი უბრალოდ გამოცდილებას იძენს და თვალსაწიერს იფართოებს. წინამძღოლები და მუშაკები უბრალოდ თვალს ხუჭავენ ამაზე: „ნებისმიერს შეუძლია დახარჯოს ეს ფული ისე, როგორც სურს და იყიდოს ის, რაც სურს. არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენი გაიფლანგება — ვინც ფულს ფლანგავს, ის არის მასზე პასუხისმგებელი და ის მომავალში დაისჯება და მიეზღვება — ამას ჩემთან არანაირი კავშირი არ აქვს. ბოლოს და ბოლოს, მე არ ვხარჯავ მას და არც ჩემი ფული იხარჯება.“ განა ეს არ არის იგივე შეხედულება და დამოკიდებულება, რაც არამორწმუნეებს აქვთ საჯარო სახსრების ხარჯვის მიმართ? თითქოს ისინი თავიანთი მტრების ფულს ხარჯავდნენ. როდესაც არამორწმუნეები ქარხანაში მუშაობენ, თუ მენეჯმენტი სუსტია, საერთო ნივთებს ყოველთვის იპარავენ და სახლებში მიაქვთ ან დაუდევრად აფუჭებენ და თუ რამე ტყდება, ქარხანას ახლის ყიდვას სთხოვენ. როდესაც ისინი ქარხნისთვის აკეთებენ შესყიდვებს, მხოლოდ კარგ, ძვირადღირებულ ნივთებს ყიდულობენ. ნებისმიერ შემთხვევაში, ფული თვითნებურად და ყოველგვარი ზედა ზღვრის გარეშე იხარჯება. თუ ღვთის მორწმუნეებსაც ასეთი მენტალიტეტი აქვთ შესაწირავების მიმართ, შეიძლება მათი გადარჩენა? იმუშავებს კი ღმერთი ადამიანთა ასეთ ჯგუფზე? (არა.) თუ ადამიანებს ასეთი დამოკიდებულება აქვთ ღვთის შესაწირავების მიმართ, მაშინ ჩემი თქმის გარეშეც უნდა იცოდე, როგორი დამოკიდებულება აქვს ღმერთს ასეთი ადამიანების მიმართ.

ყველაზე პირდაპირი გზა, რომლითაც ადამიანის დამოკიდებულება ღვთის მიმართ ვლინდება, არის მისი დამოკიდებულება შესაწირავების მიმართ. როგორი დამოკიდებულებაც გაქვს შესაწირავების მიმართ, ისეთივე დამოკიდებულება გაქვს ღვთის მიმართ. თუ შესაწირავებს ისე ეპყრობი, როგორც საკუთარ საბანკო ანგარიშზე არსებულ თანხებს — ზედმიწევნით, ფრთხილად, ყურადღებით, მკაცრად, პასუხისმგებლობითა და გულისყურით — მაშინ შენი დამოკიდებულება ღვთის მიმართ მეტ-ნაკლებად ასეთივეა. თუ შენი დამოკიდებულება შესაწირავების მიმართ ისეთივეა, როგორიც საჯარო საკუთრების ან ბაზარში ბოსტნეულის მიმართ — უდარდელად ყიდულობ რამდენიმეს, რაც გჭირდება, და არც კი უყურებ იმ ბოსტნეულს, რომელიც არ მოგწონს, უგულებელყოფ მათ, სადაც არ უნდა ეწყოს, არ განაღვლებს, თუ ვინმე აიღებს და გამოიყენებს მათ, თავს ისე აჩვენებ, თითქოს ვერ ხედავ, როცა ისინი ძირს ვარდება და ვინმე ფეხს აბიჯებს და გჯერა, რომ ამ ყველაფერს შენთან არანაირი კავშირი არ აქვს — მაშინ ეს შენთვის დიდ პრობლემას წარმოადგენს. თუ შესაწირავების მიმართ ასეთი დამოკიდებულება გაქვს, ხარ კი პასუხისმგებლობის მქონე ადამიანი? შეუძლია კი შენნაირ ადამიანს მოვალეობის ჯეროვნად აღსრულება? აშკარაა, როგორი ადამიანობა გაქვს. მოკლედ რომ ვთქვათ, შესაწირავების მართვის საქმეში, წინამძღოლებისა და მუშაკების მთავარი პასუხისმგებლობა, მათი სათანადოდ დაცვის გარდა, არის ის, რომ თვალი ადევნონ შემდგომ საქმეს — რაც ყველაზე მთავარია, მათ რეგულარულად უნდა შეამოწმონ ანგარიშები, ასევე თვალი ადევნონ, გამოიძიონ და შეამოწმონ ყველა სახის ხარჯი და ჩაატარონ მკაცრი შემოწმება. მათ აბსოლუტურად უნდა აღმოფხვრან არაგონივრული ხარჯები, სანამ ისინი გაფლანგვასა და უყაირათოდ ხარჯვას გამოიწვევს და თუ არაგონივრულმა ხარჯებმა უკვე გამოიწვია ეს შედეგები, პასუხისმგებლობა უნდა დააკისრონ ამ პირებს, გააფრთხილონ ისინი და მოსთხოვონ ზარალის ანაზღაურება. თუ ამ საქმის ჯეროვნად შესრულებაც კი არ შეგიძლია, იჩქარე და გადადექი — ნუ დაიკავებ წინამძღოლის ან მუშაკის პოზიციას, რადგან არ შეგიძლია მათი საქმის კეთება. თუ ამ საქმის ხელმძღვანელობაც კი არ შეგიძლია და ვერ ასრულებ მას ჯეროვნად, რისი გაკეთება შეგიძლია? მითხარი თანმიმდევრულად: საერთო ჯამში, რამდენი დავალება უნდა შეასრულონ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა შესაწირავებთან დაკავშირებით? (პირველი არის მათი დაცვა. მეორე არის ანგარიშების შემოწმება. მესამე არის ყველა სახის ხარჯისთვის თვალის დევნება, მათი გამოძიება და შემოწმება, და მკაცრი შემოწმების ჩატარება; არაგონივრული ხარჯები უნდა აღმოიფხვრას და ვინც არ უნდა გამოიწვიოს გაფლანგვა ან უყაირათოდ ხარჯვა, მათ უნდა დაეკისროთ პასუხისმგებლობა და აანაზღაურონ ზარალი.) ადვილია ამ ნაბიჯების მიხედვით საქმის შესრულება? (დიახ.) ეს არის საქმის შესრულების მკაფიოდ განსაზღვრული გზა. თუ ასეთი მარტივი საქმის კეთებაც კი არ შეგიძლია, მაშინ რისი გაკეთება შეგიძლია, როგორც წინამძღოლს ან მუშაკს — როგორც ღვთის სახლის განმგებელს? ყოველ ნაბიჯზე ხდება შესაწირავების გაფლანგვისა და უყაირათოდ ხარჯვის შემთხვევები და თუ, როგორც წინამძღოლს ან მუშაკს, არ გაქვს ამის შეგნება და საერთოდ არ განიცდი ამას, მაშინ არის კი ღმერთი შენს გულში — არის კი იქ მისთვის ადგილი? ეს საეჭვოა. ამბობ, რომ შენი ღვთისმოყვარე გული დიდია და რომ მართლაც გაქვს ღვთისმოშიში გული, მაგრამ როდესაც მისი შესაწირავები ასე იფლანგება და უყაირათოდ იხარჯება, რატომღაც არ გაქვს ამის შეგნება და საერთოდ არ განიცდი ამას — განა ეს ეჭვქვეშ არ აყენებს შენს სიყვარულსა და ღვთისმოშიშებას? (დიახ.) შენი რწმენაც კი საეჭვოა, რომ აღარაფერი ვთქვათ შენს სიყვარულსა და ღვთისმოშიშებაზე. შენი სიყვარული და ღვთისმოშიშება ვერ უძლებს კრიტიკას — ეს უსაფუძვლოა! შესაწირავების სათანადოდ დაცვა არის ვალდებულება, რომელიც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა შეასრულონ და ეს ასევე მათი გარდაუვალი პასუხისმგებლობაა. თუ შესაწირავები სათანადოდ არ არის დაცული, ეს მათი მხრიდან პასუხისმგებლობის უგულებელყოფაა — შეიძლება ითქვას, რომ ყველა, ვინც ცუდად იცავს შესაწირავებს, ცრუ წინამძღოლი და ცრუ მუშაკია.

IV. შესაწირავის ადგილსამყოფლის, ასევე მათი მეურვეების სხვადასხვა გარემოებების შესახებ დაუყოვნებლივ გარკვევა

შესაწირავების ხარჯვის სტატუსის შემოწმებისა და არაგონივრული ხარჯების აღმოფხვრის გარდა, წინამძღოლებსა და მუშაკებს კიდევ ერთი უმნიშვნელოვანესი დავალება აქვთ: მათ დაუყოვნებლივ უნდა გაარკვიონ შესაწირავების ადგილსამყოფელი, ასევე მათი მეურვეების სხვადასხვა გარემოება. ამის მიზანია, ხელი შეუშალოს ბოროტმოქმედებს, ბნელი ზრახვებისა და ხარბი გულის მქონე პირებს, რათა მათ არ ისარგებლონ დაუდევრობით შესაწირავების ხელში ჩასაგდებად. ზოგიერთი ადამიანი ხედავს, რომ ღვთის სახლს ამდენი რამ აქვს და ზოგიერთ მათგანს არავინ დარაჯობს ან არავინ აღრიცხავს, ამიტომ ისინი მუდმივად იმაზე ფიქრობენ, როდის აქციონ ეს ნივთები საკუთარ პირად საკუთრებად და გამოიყენონ თავიანთი საჭიროებისთვის. ასეთი ადამიანები ყველგან არიან. ზოგიერთი ადამიანი გარეგნულად ისე გამოიყურება, თითქოს სხვებს არ იყენებს და არ აქვს მატერიალური ნივთების ან ფულის დიდი სურვილი, მაგრამ ეს იმიტომ ხდება, რომ სიტუაცია და პირობები არ არის შესაფერისი — შესაწირავები მართლაც რომ ჩააბარონ დასაცავად, შესაძლოა მიითვისონ კიდეც. ზოგიერთი კითხულობს: „მაგრამ ის ხომ მანამდე ასეთი კარგი ადამიანი იყო: არ იყო ხარბი და კარგი ზნეობა ჰქონდა — მაშ, რატომ გამოააშკარავა ის მის ხელში მხოლოდ მცირეოდენი შესაწირავის ჩაგდებამ?“ ეს იქიდან მოდის, რომ დიდი დრო არ გაგიტარებია ამ ადამიანებთან, ღრმად არ შეგისწავლია ისინი და არ ჩასწვდომიხარ მათ ბუნება-არსებას. თავიდანვე რომ მიმხვდარიყავი, როგორი ადამიანია ის, შესაწირავები გადაურჩებოდა ბოროტმოქმედთა ხელში ჩავარდნის უბედურებას. ამიტომ, რათა თავიდან იქნას აცილებული შესაწირავების ბოროტმოქმედთა ხელში ჩავარდნა, წინამძღოლებსა და მუშაკებს კიდევ ერთი, უფრო მნიშვნელოვანი დავალება აქვთ: დროულად მოიკვლიონ და თვალყური ადევნონ შესაწირავების ადგილსამყოფელსა და მათი მეურვეების სხვადასხვა გარემოებას. ვთქვათ, ვინმეს სამართავად აქვს რამდენიმე ასეული ან რამდენიმე ათასი იუანი, თუ მას ოდნავ მაინც აქვს სინდისი, არ მიითვისებს მას — მაგრამ თუ ეს იქნება ათობით ან ასობით ათასი, ადამიანების უმეტესობას ვერ ენდობი, ეს სახიფათო იქნება და მათი გული შეიძლება შეიცვალოს. როგორ შეიძლება შეიცვალოს მათი გული? რამდენიმე ასეული ან ათასი არ არის საკმარისი ადამიანის გულის შესაცვლელად, მაგრამ ათიათასობით ან ასიათასობით იუანმა შესაძლოა ადვილად შეცვალოს მათი გული. „ამხელა თანხას რამდენიმე სიცოცხლეშიც ვერ ვიშოვიდი, ახლა კი ის ჩემს ხელშია — რამდენად უკეთ ვიცხოვრებდი, ჩემი რომ ყოფილიყო!“ ის ფიქრობს ამაზე: „ამ ფიქრების გამო თავს დამნაშავედ არ ვგრძნობ — მაშ, სინამდვილეში არსებობს ღმერთი თუ არა? სად არის ღმერთი? განა ასე არ არის, რომ არავინ იცის ჩემი ამ ფიქრების შესახებ? არავინ იცის და არც თავს ვგრძნობ დამნაშავედ ან ცუდად — ნუთუ ეს იმას ნიშნავს, რომ ღმერთი არ არსებობს? მაშინ, თუ ამ ფულს ჩემთვის ავიღებ, არ დავისჯები ან არ მომეზღვება? განა არანაირი შედეგი არ დადგება?“ განა ამ ადამიანის გული ცვლილების პროცესში არ არის? განა მის ხელში არსებული შესაწირავები საფრთხეში არ არის? (დიახ, არის.) გარდა ამისა, ზოგიერთი ადამიანი, ვინც შესაწირავებს მართავს, საკმაოდ კარგია, მათ აქვთ ღვთისადმი რწმენის საფუძველი და ერთგულნი არიან თავიანთ ქმედებებში და თუნდაც რამდენიმე ათიათასი ან ასიათასი იუანის დაცვა დაავალო, ისინი შეძლებენ ამის კარგად გაკეთებას და გარანტირებულია, რომ არ მიითვისებენ მას. მაგრამ მათ ოჯახებში არის რამდენიმე არამორწმუნე და, როდესაც ეს ადამიანები ფულს ხედავენ, თვალები უწითლდებათ, ისევე, როგორც მსხვერპლის დანახვისას მგელს. დაივიწყეთ ათიათასობით ან ასიათასობით — ათას იუანსაც რომ მოჰკრან თვალი, ჯიბეებში ჩაიდებენ, მათ არ ანაღვლებთ, ვისია ის; სჯერათ, რომ ის ეკუთვნის მას, ვინც მოახერხებს მის ჯიბეში ჩადებას, ვინც პირველი დასტაცებს ხელს. თუ შესაწირავების დამცველი ადამიანის გარშემო ასეთი ბოროტი მგლები არიან, განა შესაწირავები არ არის იმის საფრთხის ქვეშ, რომ ნებისმიერ ადგილას და ნებისმიერ დროს იქნას მითვისებული? შეიძლება თუ არა ასეთი სიტუაცია მოხდეს? (შეიძლება.) განა სახიფათო არ არის, თუ წინამძღოლები და მუშაკები უყურადღებონი არიან, არ აქვთ პასუხისმგებლობის გრძნობა და ვერც კი ამჩნევენ ამას ან არ კითხულობენ და არ იკვლევენ, როდესაც შესაწირავები ასეთ სახიფათო მდგომარეობაშია? შეიძლება ნებისმიერ ადგილას და ნებისმიერ დროს პრობლემა შეიქმნას. არსებობს სხვა სახის სიტუაციაც: ზოგიერთი მეურვე თავის სახლში იცავს როგორც ფულს, ისე სხვადასხვა ნივთს და ამავდროულად მასპინძლობს დებსა და-ძმებს, წინამძღოლებსა და მუშაკებს. ეს შეიძლება დროებით შედარებით უსაფრთხო იყოს, მაგრამ არის თუ არა მიზანშეწონილი შესაწირავების იქ შენახვა გრძელვადიან პერსპექტივაში? (არა.) თუნდაც მათი დამცველი ადამიანი შესაფერისი იყოს, გარემო და პირობები აბსოლუტურად არ არის შესაფერისი. ან ის ადამიანები უნდა წავიდნენ, ვისაც მასპინძლობენ, ან შესაწირავები უნდა გაიტანონ. თუ წინამძღოლები და მუშაკები არც იკვლევენ ამ საქმეს და არც თავიანთ პასუხისმგებლობას ასრულებენ მასთან მიმართებით, შეიძლება ნებისმიერ ადგილას და ნებისმიერ დროს პრობლემა შეიქმნას; შესაწირავებმა შესაძლოა განიცადოს დანაკარგი და ნებისმიერ ადგილას და ნებისმიერ დროს ჩავარდეს ბოროტი დემონების ხელში. არის კიდევ ერთი სიტუაცია: ზოგიერთი ეკლესია მტრულ გარემოშია, სადაც ადამიანებს ხშირად აპატიმრებენ და ამის გამო, დიდია იმის ალბათობა, რომ იმ სახლების ადგილმდებარეობა, სადაც შესაწირავები ინახება, გაიცემა და დიდი წითელი დრაკონის მიერ გაიჩხრიკება — შესაწირავები შესაძლოა ნებისმიერ დროს გაძარცვონ ბოროტმა დემონებმა. არის თუ არა ასეთი ადგილები შესაფერისი შესაწირავების შესანახად? (არა.) მაშ, თუ ისინი უკვე იქ არის განთავსებული, რა უნდა გაკეთდეს? დაუყოვნებლივ უნდა იქნას გატანილი. ზოგიერთი წინამძღოლი და მუშაკი არ ასრულებს თავის პასუხისმგებლობას და არ აკეთებს რეალურ საქმეს. მათ არ შეუძლიათ ამ ყველაფრის წინასწარ განჭვრეტა ან გააზრება, არ აქვთ ამის შეგნება და მხოლოდ მაშინ, როცა პრობლემა იქმნება და შესაწირავებს ბოროტი დემონები იტაცებენ, ფიქრობენ: „მაშინვე უნდა გადაგვეტანა ისინი“ და მხოლოდ ცოტაოდენ სინანულს გრძნობენ. მაგრამ თუ არაფერი გაფუჭდა, კიდევ ათი წელი გავა და შესაწირს მაინც არ გადაიტანენ. ისინი ვერ ხედავენ, რა სერიოზული შედეგები შეიძლება მოჰყვეს ამ საკითხს და არ შეუძლიათ პრიორიტეტების განსაზღვრა მნიშვნელობისა და გადაუდებლობის მიხედვით. წინამძღოლებსა და მუშაკებს მკაფიოდ უნდა ესმოდეთ ეს ვითარება, როდესაც მას აწყდებიან: „ერთ-ერთი ადგილი, სადაც შესაწირავები ინახება, არ არის შესაფერისი. გარემო ძალიან საშიშია და საკმაოდ ბევრი და და ძმა დააპატიმრეს, უთვალთვალებენ ან მეთვალყურეობის ქვეშ არიან მიმდებარე ტერიტორიაზე. უნდა მოვიფიქროთ გზა, რომ შესაწირავები იქიდან გავიტანოთ. მათი შედარებით უსაფრთხო ადგილას გადატანა უკეთესი ნაბიჯი იქნებოდა, ვიდრე მათი იქ დატოვება და ლოდინი, სანამ მათ მიიტაცებენ.“ როდესაც ვითარება ახალი წარმოქმნილია და ისინი წინასწარ ხედავენ, რომ შესაწირავები საფრთხეშია, დაუყოვნებლივ უნდა გადაიტანონ ისინი, რათა არ მოხდეს მათი მითვისება და შთანთქმა დიდი წითელი დრაკონის, ბოროტი ეშმაკის მიერ. ეს არის ერთადერთი გზა შესაწირავების უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად და ნებისმიერი ხარვეზის ან შეცდომის თავიდან ასაცილებლად. ეს არის საქმე, რომელიც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა შეასრულონ. როგორც კი საფრთხის უმცირესი ნიშანი გაჩნდება, როგორც კი ვინმეს დააპატიმრებენ, როგორც კი ვითარება წარმოიქმნება, წინამძღოლებისა და მუშაკების პირველი ფიქრი უნდა იყოს ის, არის თუ არა შესაწირავები უსაფრთხოდ განთავსებული, ხომ არ ჩავარდება ისინი ბოროტმოქმედთა ხელში, ხომ არ მიითვისებენ ან ხომ არ გაიტაცებენ მათ ბოროტი დემონები და ხომ არ განიცადა შესაწირავებმა რაიმე დანაკარგი. მათ დაუყოვნებლივ უნდა მიიღონ ზომები შესაწირავების დასაცავად. ეს არის წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობა. ზოგიერთმა წინამძღოლმა და მუშაკმა შეიძლება თქვას: „ამ ყველაფრის კეთება ჩვენგან რისკზე წასვლას მოითხოვს. შეგვიძლია, ეს არ გავაკეთოთ? განა ასე არ არის, რომ ადამიანი ჩვენი მთავარი პრიორიტეტია, რაც იმას ნიშნავს, რომ არ არის აუცილებელი შესაწირავის პირველ ადგილზე დაყენება და ადამიანები უნდა დავაყენოთ პირველ ადგილზე?“ რას ფიქრობ მათ კითხვაზე? აქვთ ამ ადამიანებს ადამიანობა? (არა.) შესაწირავების სათანადოდ დაცვა, მათი სათანადოდ მართვა და მათზე სათანადოდ მეთვალყურეობა — ეს ის პასუხისმგებლობებია, რომლებიც კარგმა განმგებელმა უნდა შეასრულოს. უფრო სერიოზულად რომ ვთქვათ, სიცოცხლის გაღებაც რომ მოგიწიოს, ეს ამად ღირს და ეს არის ის, რაც უნდა გააკეთო. ეს შენი პასუხისმგებლობაა. ადამიანები ყოველთვის გაჰყვირიან: „ღვთისთვის სიკვდილი ღირსეული სიკვდილია.“ მართლა მზად არიან ადამიანები ღვთისთვის სიკვდილისთვის? ახლა არავინ გთხოვს ღვთისთვის სიკვდილს; უბრალოდ მოგეთხოვება, რომ ცოტაოდენ რისკზე წახვიდე შესაწირავების საიმედოდ დასაცავად. მზად ხარ ამის გასაკეთებლად? სიხარულით უნდა თქვა: „მზად ვარ!“ რატომ? იმიტომ, რომ ეს არის ღვთიური მისია და მოთხოვნა ადამიანის მიმართ, ეს შენი გარდაუვალი პასუხისმგებლობაა და არ უნდა ეცადო მისგან თავის დაღწევას. იმის გათვალისწინებით, რომ ამტკიცებ, თითქოს ღვთისთვის მოკვდებოდი, მაშინ რატომ არ შეგიძლია მცირეოდენი საფასურის გადახდა და მცირეოდენ რისკზე წასვლა შესაწირავების დასაცავად? განა ეს არ არის ის, რაც უნდა გააკეთო? თუ არაფერ რეალურს არ აკეთებ, მაგრამ ყოველთვის გაიძახი ღვთისთვის სიკვდილზე, განა ეს სიტყვები ფუჭი არ არის? წინამძღოლებსა და მუშაკებს უნდა ჰქონდეთ შესაწირავების დაცვის საქმის წმინდა გაგება და მათ უნდა იტვირთონ ეს პასუხისმგებლობა. მათ არ უნდა აარიდონ თავი ან გაექცნენ მას და არ უნდა დაიხიონ უკან თავიანთი პასუხისმგებლობის წინაშე. რადგან წინამძღოლი ან მუშაკი ხარ, ეს საქმე არის ტვირთი, რომელიც გაკისრია. ეს მნიშვნელოვანი საქმეა — მზად ხარ მის შესასრულებლად, მაშინაც კი, თუ გარკვეულ რისკზე მიდიხარ, მაშინაც კი თუ, შენი სიცოცხლე დგას სასწორზე? უნდა გააკეთო ეს? (დიახ.) მზად უნდა იყო ამის გასაკეთებლად; არ უნდა უარყო ეს პასუხისმგებლობა. ეს არის ღვთის მოთხოვნა ადამიანის მიმართ და ღვთიური მისია, რომელსაც ის აკისრებს ადამიანს. ღმერთმა გითხრა თავისი ყველაზე მინიმალური მოთხოვნა და დავალება — თუ მისი შესრულებაც კი არ გსურს, მაშინ რისი გაკეთება შეგიძლია?

წინამძღოლებმა და მუშაკებმა შესაწირავების დაცვისა და ხარჯვის საქმე რაც შეიძლება გულდასმით და კონკრეტულად უნდა შეასრულონ. ისინი არ უნდა მოეკიდონ მას დაუდევრად, მით უმეტეს, არ უნდა მოექცნენ მას ისე, თითქოს სხვისი საქმე იყოს და არ უნდა უარყონ პასუხისმგებლობა. წინამძღოლებმა და მუშაკებმა პირადად უნდა ჩაატარონ მკაცრი შემოწმება, ჩაერთონ და გამოიკვლიონ ეს საკითხები და პირადადაც კი მოაგვარონ ისინი, რათა ხელი შეუშალონ ბოროტმოქმედებსა და ცუდი ადამიანობის მქონე პირებს დაუდევრობით სარგებლობასა და ზიანის მიყენებაში. რაც უფრო გულდასმით შეასრულებ ამ საქმეს, მით ნაკლები შესაძლებლობა ექნებათ ბოროტმოქმედებსა და ცუდ ადამიანებს, ისარგებლონ დაუდევრობით; რაც უფრო დეტალური იქნება შენი მოკვლევა და რაც უფრო მკაცრი იქნება შენი მართვა, მით უფრო ნაკლები იქნება არაგონივრული ხარჯების, გაფლანგვისა და უყაირათოდ ხარჯვის შემთხვევები. ზოგიერთი ამბობს: „ამის კეთება ღვთის სახლისთვის ფულის დაზოგვას ემსახურება? ღვთის სახლს სახსრები აკლია? თუ ასეა, კიდევ შევწირავ.“ ასეა საქმე? (არა.) ეს არის წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობა, ეს არის ღვთის მოთხოვნა ადამიანის მიმართ და ეს არის პრინციპი, რომელიც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა უნდა დაიცვან ამ საქმის შესრულებისას. როგორც ღვთის მორწმუნის, როგორც ადამიანის, რომელმაც იტვირთა განმგებლის როლი ღვთის სახლში, შენი დამოკიდებულება შესაწირავების მიმართ უნდა იყოს პასუხისმგებლობით სავსე და უნდა ატარებდე მკაცრ შეფასებას; წინააღმდეგ შემთხვევაში, არ ხარ კვალიფიციური ამ საქმის შესასრულებლად. რიგითი მორწმუნე რომ ყოფილიყავი, რომელსაც არ აქვს პასუხისმგებლობის გრძნობა და არ ესწრაფვის ჭეშმარიტებას, არ მოგეთხოვებოდა ამ ყველაფრის კეთება. წინამძღოლი ან მუშაკი ხარ; თუ არ გაქვს ეს პასუხისმგებლობის გრძნობა, შეუფერებელი ხარ ამ პოზიციისთვის და თუნდაც მსახურობდე ასეთად, უპასუხისმგებლო ცრუ წინამძღოლი ან ცრუ მუშაკი ხარ და ადრე თუ გვიან იქნები გარიცხული. ყველა, ვისაც სრულიად აკლია პასუხისმგებლობის გრძნობა, არის ადამიანი, რომელიც საერთოდ არ იცავს ღვთის სახლის საქმეს — მათ არც ერთს არ აქვს სინდისისა და გონების უმცირესი ნატამალიც კი. როგორ შეუძლიათ ასეთ ადამიანებს მოვალეობების შესრულება? ისინი ყველანი უგუნური ნაგავი არიან — დაუყოვნებლივ უნდა დატოვონ ღვთის სახლი და დაბრუნდნენ იმ სამყაროში, რომელსაც ეკუთვნიან!

ამგვარად რომ არ გვქონოდა თანაზიარება შესაწირავების შესახებ ზოგად ცოდნაზე, ასევე შესაწირავების დაცვასთან დაკავშირებულ ჭეშმარიტებებსა და იმ პრინციპებზე, რომლებიც ადამიანებმა პრაქტიკაში უნდა გამოიყენონ, განა თქვენთვის ეს ყველაფერი გაურკვეველი არ იქნებოდა? (დიახ.) როდესაც ადამიანებისთვის ზუსტი პრინციპები გაურკვეველია, შეუძლიათ კი თავიანთი პასუხისმგებლობის ნაწილობრივ მაინც შესრულება? ასრულებდნენ კი თავიანთ პასუხისმგებლობას? განა ადამიანთა უმეტესობა არ ხელმძღვანელობდა ყველაზე ზედაპირული თეორიითა და პრინციპით: „ნებისმიერ შემთხვევაში, მე არ ვხარბდები ღვთის შესაწირავებს, არ ვითვისებ და არც არამიზნობრივად ვიყენებ მათ, სათანადოდ ვიცავ და არ ვაძლევ ხალხს მათი თვითნებურად ხარჯვის უფლებას — ეს საკმარისია“? არის კი ეს ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელება? არის კი ეს საკუთარი პასუხისმგებლობის შესრულება? (არა.) თუ ადამიანთა უმეტესობის ცოდნა ამ სტანდარტს არ სცდება, მაშინ ეს თემა ნამდვილად იმსახურებს თანაზიარებას. ამ თანაზიარების მეშვეობით ახლა ცოტათი მეტად ხომ არ ჩასწვდით და გაიგეთ, თუ როგორ უნდა დაიცვათ შესაწირავები და როგორი დამოკიდებულება და ცოდნა უნდა გქონდეთ მათი დაცვისას? (დიახ.) აქ დავასრულებთ ჩვენს თანაზიარებას იმ ჭეშმარიტებებზე, რომლებიც ეხება შესაწირს და იმ პრინციპებს, რომლებიც დაკავშირებულია შესაწირავის მოპყრობასა და მართვასთან.

ცრუ წინამძღოლების დამოკიდებულება და გამოვლინებები შესაწირავებთან დაკავშირებით

I. შესაწირავის საერთო საკუთრებად მიჩნევა

შემდეგ მარტივად ვამხელთ და გავაანალიზებთ ცრუ წინამძღოლებს წინამძღოლთა და მუშაკთა პასუხისმგებლობების მეთერთმეტე პუნქტთან მიმართებით. ვნახავთ, რა გამოვლინებები აქვთ ცრუ წინამძღოლებს შესაწირავების მიმართ თავიანთ დამოკიდებულებაში და მათ დაცვასა და მართვაში. პირველი გამოვლინება ის არის, რომ ცრუ წინამძღოლებს აკლიათ ზუსტი ცოდნა შესაწირავების შესახებ. სჯერათ: „შესაწირავები ნომინალურად ღმერთს ეწირება, მაგრამ სინამდვილეში, ეკლესიას ეწირება. არ ვიცით, სად არის ღმერთი და მას მაინც არ შეუძლია ამდენი რამის გამოყენება. ეს შესაწირავები ღმერთს მხოლოდ სახელად ეწირება; სინამდვილეში, ეკლესიასა და ღვთის სახლს ეწირება და კონკრეტულად არცერთ ადამიანს არ ეძღვნება. ეკლესია და ღვთის სახლი მთელი მათი ხალხის სინონიმია, რაც იმას გულისხმობს, რომ შესაწირავები ყველასია, ხოლო ის, რაც ყველასია, საერთო საკუთრებაა. ამიტომ, შესაწირავები საერთო საკუთრებაა, რომელიც ყველა ძმასა და დას ეკუთვნის.“ არის თუ არა ეს გაგება ზუსტი? სრულიად ნათელია, რომ არა. განა არ არის პრობლემა იმ ადამიანების ადამიანობაში, ვისაც ასეთი გაგება აქვს? განა არ არიან ისინი ადამიანები, რომლებიც შესაწირავებს ხარბად ესწრაფვიან? ადამიანები, რომლებსაც ხარბი გული აქვთ და შესაწირავების მიტაცება სურთ, სწორედ ამ მეთოდსა და შეხედულებას იყენებენ, როდესაც საქმე შესაწირავებს ეხება. ნათელია, რომ თვალს ადგამენ შესაწირავებს და სურთ მათი მითვისება საკუთარი სიამოვნებისთვის. რა ჯურის არსებები არიან ესენი? განა იუდას ჯიშისანი არ არიან? მაშასადამე, ასეთი წინამძღოლი ან მუშაკი ღვთის შესაწირავებს ეკლესიის საერთო საკუთრებად მიიჩნევს. გულში სწორედ ასეთი დამოკიდებულება აქვთ — გულმოდგინედ არ იცავენ შესაწირავებს ან არ მართავენ მათ გონივრულად და პასუხისმგებლობით, ნაცვლად ამისა, შესაწირავებს იყენებენ ნება-სურვილისამებრ, თავხედურად და სრულიად აღვირახსნილად, პრინციპების დაცვის გარეშე. ნებისმიერს აძლევენ მათი გამოყენების უფლებას და ვისი „თანამდებობაც“ უფრო დიდია, ვისი სტატუსიც უფრო მაღალია, ვინბ და-ძმებს შორის ავტორიტეტით სარგებლობს, ფლობისა და გამოყენების პრიორიტეტიც მას ენიჭება. ეს ზუსტად ისეა, როგორც საზოგადოების კომპანიებსა და ქარხნებში, სადაც სამსახურებრივი მანქანები და კარგი, მაღალი კლასის ნივთები მენეჯერების, ქარხნის დირექტორებისა და თავმჯდომარეების მიერ გამოსაყენებლადაა განკუთვნილი. მათ სჯერათ, რომ ღვთის შესაწირავებთან მიმართებითაც ასე უნდა იყოს, რომ ვინც წინამძღოლი ან მუშაკია, მას აქვს პრიორიტეტი, დატკბეს ღვთის სახლის მაღალი კლასის ნივთებითა და ღვთისთვის მიძღვნილი შესაწირავებით. ამიტომ, ყველა, ვინც წინამძღოლობასა და მუშაკობას იყენებს საბაბად, რათა იყიდოს მაღალი კლასის კომპიუტერები და მობილური ტელეფონები, ისევე როგორც ყველა ის წინამძღოლი და მუშაკი, რომელიც შესაწირავებს ითვისებს, მიიჩნევს, რომ შესაწირავები საერთო საკუთრებაა და მათი გამოყენება და გაფლანგვა საკუთარი ნება-სურვილისამებრ უნდა ხდებოდეს. როდესაც ზოგიერთი ძმა და და სწირავს ოქროსა და ვერცხლის სამკაულებს, ჩანთებს, ტანსაცმელსა და ფეხსაცმელს, არ აკონკრეტებენ, რომ ღმერთს სწირავენ, ამიტომ ზოგიერთ ცრუ წინამძღოლს სჯერა: „რადგან არ დაუკონკრეტებიათ, რომ ეს ნივთები ღმერთს ეწირება, ეკლესიის მიერ უნდა იქნას გამოყენებული. რაც ეკლესიას გადაეცემა, საერთო საკუთრებაა, ხოლო წინამძღოლებსა და მუშაკებს საერთო საკუთრებით სარგებლობისას პრიორიტეტი უნდა ენიჭებოდეთ.“ და ამგვარად, ამ ნივთებს სრულიად ბუნებრივად ითვისებენ. ის ნივთები კი, რომლებიც მათ მიერ გადარჩევის შემდეგ რჩება, შეუძლია გამოიყენოს და წაიღოს ყველამ, ვისაც სურს — ყველა ინაწილებს მათ. ეს წინამძღოლები და მუშაკები ამას დოვლათის განაწილებას უწოდებენ; ხალხს, ვინც მათ მიყვება, შეუძლია კარგად ჭამოს და სვას და მართლაც ისიამოვნოს. ყველა ბედნიერია და ამბობენ: „მადლობა ღმერთს — შევძლებდით კი ამ ნივთებით ტკბობას, მისი რომ არ გვწამდეს? ეს შესაწირავებია და არ ვართ მათი ტკბობით ღირსნი!“ ამბობენ, რომ ღირსნი არ არიან, თუმცა ამ ნივთებს ეჭიდებიან და ხელს არ უშვებენ. ასეთი წინამძღოლები და მუშაკები მხოლოდ შესაწირავებს კი არ იტაცებენ, ინაწილებენ და პირადად ტკბებიან სხვების ნებართვის გარეშე — ამის კეთებისას საერთოდ არ აქცევენ ყურადღებას შესაწირავების მართვას, ხარჯვასა და გამოყენებას, არც შესაფერის ადამიანებს ირჩევენ მათ სამართავად და აღსარიცხად და მით უმეტეს, არ ამოწმებენ ანგარიშებს და მკაცრ შემოწმებას არ ატარებენ ხარჯების მდგომარეობაზე. ცრუ წინამძღოლების გულგრილობას შესაწირავების მართვის მიმართ მივყავართ ქაოსამდე, ზოგიერთი შესაწირავი კი იკარგება და იფლანგება. ცრუ წინამძღოლების საქმეში ყველაზე მეტად ის იკვეთება, რომ ყველა საკუთარი ნება-სურვილით მოქმედებს. რასაც ნებისმიერი გუნდის ზედამხედველი იტყვის, ისე ხდება და როდესაც რომელიმე გუნდს რამის ყიდვა სჭირდება, შეუძლია თავად მიიღოს გადაწყვეტილება, დასამტკიცებლად მოთხოვნის გაგზავნის გარეშე. თუკი საქმისთვის რამეა საჭირო, შეუძლიათ მისი ყიდვა ისე, რომ არ იდარდონ მის ღირებულებაზე, შეძლებენ თუ არა მის გამოყენებას ან არის თუ არა ის აუცილებელი — ასეა თუ ისე, შესაწირავებს ხარჯავენ და არა რომელიმე ადამიანის ფულს. ცრუ წინამძღოლები ამას არ ზედამხედველობენ და არც მკაცრ შემოწმებას ატარებენ, მით უმეტეს, არ აქვთ თანაზიარება პრინციპების შესახებ. როდესაც რაღაც უკვე ნაყიდია, ცრუ წინამძღოლები საერთოდ არ აქცევენ ყურადღებას იმას, არის თუ არა ვინმე მისი დამცველი, შეიძლება თუ არა რამე დაუშავდეს მას ან ღირს თუ არა ის დახარჯულ ფულად. რატომ არ აქცევენ ამ ყველაფერს ყურადღებას? იმიტომ, რომ ფული მათი არ არის — ფიქრობენ, რომ ნებისმიერს შეუძლია მისი დახარჯვა, რადგან ასეა თუ ისე, მათი ფული არ იხარჯება. შესაწირავების მართვის ყველა ასპექტში ქაოსია. რამდენად ქაოსურია ეს? ეს ზუსტად ისეა, როგორც სოციალისტური ქვეყნების დიდ სახელმწიფო ქარხნებში, სადაც ყველა თანაბარ წილს იღებს იმის მიუხედავად, თუ რამდენს მუშაობს. ყველას მიაქვს ნივთები სახლში, ჭამს ქარხნის საჭმელს, გამოიმუშავებს ქარხნის ფულს და ითვისებს ქარხნის ნივთებს. ეს სრული ქაოსია. ცრუ წინამძღოლები არ ადგენენ წესებს ნებისმიერი მოწყობილობის ან აღჭურვილობის შეძენის ხარჯებთან დაკავშირებით. ღვთის სახლი ადგენს წესებს, მაგრამ მკაცრად არ ამოწმებენ, არ აკონტროლებენ, თვალყურს არ ადევნებენ და არ ათვალიერებენ ხარჯებს. ამ საქმეთაგან არცერთს არ ასრულებენ. ცრუ წინამძღოლების საქმე სრულიად ქაოსურია, არაფერში არ არის წესრიგი და ყველგან ხარვეზებია. ყოველ ნაბიჯზე ბოროტმოქმედებსა და მათ, ვისი გულიც არ არის წრფელი, ეძლევათ საშუალება, გამოიყენონ ზედაპირულობა და ისარგებლონ ამით. ღვთის შესაწირავები ამ ადამიანების მიერ იფლანგება და უყაირათოდ იხარჯება, თუმცა არ ისჯებიან და არანაირი სანქცია არ ეკისრებათ — გაფრთხილებასაც კი არ აძლევენ. რა სახის წინამძღოლები და მუშაკები არიან ესენი? განა იმ ტოტს არ ჭრიან, რომელზეც სხედან? არიან ღვთის სახლის განმგებლები? ისინი ღვთის სახლის ქურდი მოღალატეები არიან!

როგორ უნდა შევხედოთ ამ წინამძღოლებსა და მუშაკებს, რომლებიც არ იღებენ პასუხისმგებლობას, როდესაც საქმე შესაწირავების დაცვას ეხება? განა არ არიან მდაბალი ზნეობისანი და სინდისსა და გონებას მოკლებულნი? ეს ცრუ წინამძღოლები ღვთისა და ეკლესიისთვის ძმებისა და დების მიერ შეწირულ ნივთებს ღვთის სახლის საკუთრებად მიიჩნევენ და ამბობენ, რომ ისინი ძმებმა და დებმა ერთობლივად უნდა მართონ. ამგვარად, როდესაც პრობლემები გამოაშკარავდა და ზემდგომი ადამიანებს პასუხს აგებინებს, ისინი ყველანაირად ცდილობენ თავის დაცვას და არ აღიარებენ, თუ ბუნებით რამდენად სერიოზულია ის, რომ მათ მოიპარეს და მიითვისეს ღვთის შესაწირავები მას შემდეგ, რაც წინამძღოლები გახდნენ და სტატუსი მოიპოვეს. განა ესენი მდაბალი ზნეობის ადამიანები არ არიან? უბრალოდ უსირცხვილონი არიან! არ იციან, რატომ სწირავენ ძმები და დები ფულსა და ნივთებს ან ვის სწირავენ მათ. ღმერთი რომ არ არსებობდეს, ვინ შესწირავდა ასე მარტივად იმ ნივთებს, რომლებიც მოსწონს? ეს ასეთი მარტივი ლოგიკაა, თუმცა ამ ეგრეთ წოდებულმა „წინამძღოლებმა“ ეს არ იციან და არ ესმით. ამ ცრუ წინამძღოლებს აქვთ საყვარელი ფრაზა: „ღვთის სახლის შესაწირავები“. განა ეს გამოთქმა შესწორებას არ საჭიროებს? როგორი უნდა იყოს სწორი გამოთქმა? „შესაწირავები“ ან „ღვთის შესაწირავები“. თუკი განმსაზღვრელის დამატებას აპირებთ, უნდა დაამატოთ „ღვთის“ — შესაწირავები მხოლოდ ღმერთს ეკუთვნის. თუ განმსაზღვრელს არ დაამატებთ, ეს უბრალოდ „შესაწირავებია“ — ადამიანებმა მაინც უნდა იცოდნენ, რომ შესაწირავების მფლობელი არის შემოქმედი, ღმერთი, და არა ადამიანი. ადამიანი არ არის შესაწირავების ფლობის ღირსი, და მღვდლებსაც კი არ შეუძლიათ თქვან, რომ შესაწირავები მათია — შეუძლიათ ისიამოვნონ შესაწირავებით ღვთის ნებართვით, მაგრამ მათ არ ეკუთვნით. „შესაწირავების“ განმსაზღვრელი არასოდეს იქნება რომელიმე ადამიანი — ეს შეიძლება იყოს მხოლოდ ღმერთი და სხვა არავინ. მაშასადამე, სრულიად ნათელია, რომ ცრუ წინამძღოლების მიერ ხშირად წარმოთქმული ფრაზა „ღვთის სახლის შესაწირავები“ მცდარია და უნდა გამოსწორდეს. არ უნდა არსებობდეს ისეთი გამოთქმა, როგორიცაა „ღვთის სახლის შესაწირავები“ ან „ეკლესიის შესაწირავები“. არსებობენ ადამიანები, რომლებიც კიდეც ამბობენ: „ჩვენი შესაწირავები“ და „ჩვენი ღვთის სახლის შესაწირავები“. ყველა ეს გამოთქმა არასწორია. შესაწირავებს ღმერთს სწირავს შექმნილი კაცობრიობა, ისინი, ვინც ღმერთს მიჰყვებიან. მხოლოდ ღმერთს აქვს ექსკლუზიური უფლება, იყოს მათი მფლობელი, მომხმარებელი და მათით მოსარგებლე. შესაწირავები არ არის საერთო საკუთრება; არ ეკუთვნის ადამიანს, მით უმეტეს, ეკლესიასა და ღვთის სახლს, ნაცვლად ამისა, ეკუთვნის ღმერთს. ღმერთი ეკლესიასა და ღვთის სახლს აძლევს მათი გამოყენების ნებას — ეს მისი დავალებაა. ამიტომ, ყველა ისეთი გამოთქმა, როგორიცაა „ღვთის სახლის შესაწირავები“, „ეკლესიის შესაწირავები“ და „ჩვენი შესაწირავები“, არ არის ზუსტი და მეტიც, ეს ფარული მოტივების მქონე ადამიანთა გამოთქმებია, რომლებიც მიზნად ისახავს ხალხის შეცდომაში შეყვანას, გაბრუებას და კიდევ უფრო მეტად გზასაცდენას. ეს ადამიანები შესაწირავებს აკუთვნებენ ეკლესიის, ან ღვთის სახლის, ან ყველა ძმისა და დის საერთო საკუთრებას. ყოველივე ეს პრობლემური და მცდარია და უნდა გამოსწორდეს. ეს არის ერთგვარი ცრუ წინამძღოლის გამოვლინება. ასეთი ადამიანები შესაწირავებს საერთო საკუთრებად მიიჩნევენ და იყენებენ საკუთარი ნება-სურვილისამებრ ან სჯერათ, რომ როგორც წინამძღოლებს, აქვთ ამ ნივთების განაწილების უფლება და ამიტომ უნაწილებენ მათ იმ ადამიანებს, რომლებიც მოსწონთ ან ყველას – თანაბრად. როგორი სცენარის შექმნას ცდილობენ? ისეთის, სადაც ყველა თანასწორია, სადაც ყველას შეუძლია, დატკბეს ღვთის მადლით, სადაც ყველა იზიარებს ყველაფერს. სურთ ხალხის კეთილგანწყობის მოპოვება ღვთის სახლის რესურსების გულუხვად გაცემით. განა ეს ამაზრზენი არ არის? ეს საძაგელი, უსირცხვილო საქციელია! როგორ უნდა დახასიათდნენ ასეთი ადამიანები? ასეთი ცრუ წინამძღოლები ხარბად ესწრაფვიან შესაწირავებს და იმისათვის, რომ ხალხმა ზედამხედველობა,არ გაუწიოს არ ამხილოს და არ ამოიცნოს ისინი, დარჩენილ ნივთებს, რომლებსაც თავად არ იყენებენ, ძმებსა და დებს უნაწილებენ, რითაც ყიდულობენ მათს კეთილგანწყობას და ქმნიან სცენარს, სადაც ყველა თანასწორია. ამით ყველას აძლევენ საშუალებას, ისარგებლონ მათთან კავშირით, რათა არავინ ამხილოს ისინი. თქვენ რომ შეგხვედროდათ ამგვარი წინამძღოლი, რომელიც მოგცემდათ რაიმე სარგებლის მიღების საშუალებას და რომელთან ერთადაც შეგეძლებოდათ დატკბობა „საერთო საკუთრებით“ — რომ გქონოდათ ეს უფლება და გესარგებლათ ამგვარი უპირატესობით, იქნებოდით ამით ბედნიერნი? შეძლებდით ამაზე უარის თქმას? (ჩვენ შევძლებდით.) თუ თქვენ ანგარებიანი ხართ, არ გაქვთ ღვთისმოშიში გული და არ გეშინიათ ღვთის, ამას ვერ შეძლებთ. ნებისმიერი, ვინც ოდნავ მაინც პატიოსანია, აქვს გონიერება და ღვთისმოშიში გული, უარყოფს ამას და ასევე აღდგება ამ წინამძღოლის გასაკიცხად, გასასხლავად და შესაჩერებლად და ეტყვის: „პირველი, რასაც შენ, როგორც წინამძღოლი უნდა აკეთებდე, შესაწირავების კარგად მართვაა და არა მათი მითვისება, მით უმეტეს არა იმის გადაწყვეტა უნებართვოდ, რომ გაუნაწილო ისინი ყველას საკუთარი ნება-სურვილის საფუძველზე. შენ არ გაქვს ამის უფლება; ღმერთს ეს შენთვის არ დაუვალებია. შესაწირავები ღვთის გამოსაყენებელია და ეკლესიის მიერ მათი გამოყენების პრინციპები არსებობს — არავის აქვს მათთან დაკავშირებით საბოლოო სიტყვის თქმის უფლება. შეიძლება, წინამძღოლი ხარ, მაგრამ არ გაქვს ეს პრივილეგია. ღმერთს ეს არ უბოძებია შენთვის. არ გაქვს ღვთის ნივთების გამოყენების უფლება — ღმერთს ეს საქმე შენთვის არ დაუვალებია. ამიტომ, იჩქარე და მოიხსენი ოქროსა და ვერცხლის სამკაულები, რომლებიც ძმებმა და დებმა ღმერთს შესწირეს და გაიხადე ტანსაცმელი, რომელიც მას შესწირეს. იჩქარე და გადაიხადე კომპენსაცია იმისთვის, რაც შეჭამე და არ უნდა გეჭამა. თუ ჯერ კიდევ ადამიანი ხარ და ოდნავ მაინც გაქვს სირცხვილის გრძნობა, დაუყოვნებლივ გააკეთე ეს. გარდა ამისა, ვისთვისაც არ უნდა გაგეგზავნა შენ ეს შესაწირავები მათი კეთილგანწყობის მოსაპოვებლად ან ვისთვისაც არ უნდა მიგეცა მათი მითვისებისა და მათით ტკბობის უფლება, დაუყოვნებლივ დაიბრუნე ეგ შესაწირავები. თუ ამას არ იზამ, ვაცნობებთ ყველა ძმასა და დას და მოგექცევით ისე, როგორც იუდას!“ გაბედავდით ამის გაკეთებას? (დიახ.) ყველას აქვს ეს პასუხისმგებლობა, როდესაც საქმე შესაწირავებს ეხება და ამგვარი სინდისითა და დამოკიდებულებით უნდა მოეპყრონ ამ საკითხს. რა თქმა უნდა, ასევე აქვთ ვალდებულება, ზედამხედველობა გაუწიონ იმას, თუ როგორ ეპყრობიან სხვები შესაწირავებს, კარგად იცავენ თუ არა მათ და მართავენ თუ არა მათ პრინციპების შესაბამისად. არ იფიქროთ, რომ ამას თქვენთან არანაირი კავშირი არ აქვს და ნუ აარიდებთ თავს პასუხისმგებლობას სიტყვებით: „ასეა თუ ისე, არ ვარ წინამძღოლი ან მუშაკი, ეს ჩემი პასუხისმგებლობა არ არის. რომც აღმოვაჩინო, არ არის საჭირო, ამაზე ვინერვიულო ან რამე ვთქვა — ეს წინამძღოლებისა და მუშაკების საქმეა. ვინც ფულს თვითნებურად ხარჯავს და შესაწირავებს ითვისებს, იუდაა, და ღმერთი დასჯის მათ, როცა დრო მოვა. ვინც იწვევს შედეგს, ის არის მასზე პასუხისმგებელი. არ მჭირდება ამაზე ნერვიულობა. რა სიკეთეს მომიტანს ამაზე უადგილოდ საუბარი?“ რას ფიქრობთ ამგვარ ადამიანზე? (მათ სინდისი არ აქვთ.) თუ აღმოაჩენ, რომ ზოგიერთ სფეროში, რომელსაც წინამძღოლები და მუშაკები არ ამოწმებენ, არიან ადამიანები, რომლებიც ფლანგავენ და იტაცებენ შესაწირავებს, პირადად უნდა გააფრთხილო ამაში ჩართული პირები და ასევე დაუყოვნებლივ შეატყობინო წინამძღოლებსა და მუშაკებს. უნდა თქვა: „ჩვენი გუნდის ხელმძღვანელი და წინამძღოლი ხშირად ითვისებენ შესაწირავებს. ასევე, თვითნებურად ხარჯავენ შესაწირავებს, არ განიხილავენ სხვებთან და თავად წყვეტენ ამისა თუ იმის ყიდვას. მათი ხარჯების უმეტესობა არ შეესაბამება პრინციპებს. შეუძლია ღვთის სახლს ამის მოგვარება?“ ღვთის რჩეული ხალხის პასუხისმგებლობაა, განაცხადონ და შეატყობინონ მათ მიერ აღმოჩენილი პრობლემების შესახებ. წინა თანაზიარება ეხებოდა ერთი ტიპის ცრუ წინამძღოლის გამოვლინებას — მათი დამოკიდებულება შესაწირავების მიმართ არის ის, რომ საერთო საკუთრებად მიიჩნევენ მათ.

II. შესაწირავის ხარჯებისადმი ინტერესის უქონლობა ან მათ შესახებ კითხვების არარსებობა

ცრუ წინამძღოლების კიდევ ერთი გამოვლინება შესაწირავების დაცვასთან დაკავშირებით არის ის, რომ მათ არ იციან, როგორ მართონ შესაწირავები. მათ იციან მხოლოდ ის, რომ შესაწირავებს არ უნდა შეეხონ, რომ მათი თვითნებურად მითვისება ან გაფლანგვა არ შეიძლება, რომ ისინი წმიდაა, წმინდად გამოყოფილია და რომ მათთან დაკავშირებით არასათანადო ფიქრები არ შეიძლება გქონდეს. მაგრამ როდესაც საქმე ეხება იმას, თუ ზუსტად როგორ უნდა მართონ შესაწირავები კარგად, როგორ იყვნენ კარგი განმგებლები მათ დაცვაში, არ აქვთ გზა, არ აქვთ პრინციპები, არ აქვთ კონკრეტული გეგმები ან ნაბიჯები ამ საქმისთვის. ამიტომ ისეთ საკითხებში, როგორებიც არის შესაწირავების რეგისტრაცია, აღრიცხვა და დაცვა, ასევე შემოსავლებისა და გასავლების ანგარიშების შემოწმება და ხარჯების კონტროლი, ეს ცრუ წინამძღოლები საკმაოდ პასიურები არიან. როდესაც ვინმე რამეს წარადგენს დასამტკიცებლად, ხელს აწერენ. როდესაც ვინმე ითხოვს ანაზღაურებას, აძლევენ მას. როდესაც ვინმე ითხოვს ფულს რაიმე მიზნისთვის, გასცემენ. არ იციან, სად ინახება სხვადასხვა მანქანა-დანადგარი და აღჭურვილობა. ასევე არ იციან, არის თუ არა მათი მეურვე შესაფერისი, არც ის იციან, როგორ გაარკვიონ ეს; არ შეუძლიათ ადამიანების გულების დანახვა და არ შეუძლიათ, ჩაწვდნენ ადამიანების არსს. ამიტომ, თუმცა კი არსებობს ყველა გაცემული შესაწირავის ჩანაწერი ამ ადამიანების მართვის სფეროში, ამ ანგარიშებში ხარჯების დეტალების დათვალიერებისას, ბევრი ხარჯი არაგონივრული და არასაჭიროა — ბევრი მათგანი გადაჭარბებული და უყაირათოა. შესაწირავები იკარგება ამ წინამძღოლებისა და მუშაკების ხელმოწერების ქვეშ. გარეგნულად ისე ჩანს, თითქოს კონკრეტულ საქმეს ასრულებენ, მაგრამ სინამდვილეში, მათ ქმედებებს არანაირი პრინციპი არ გააჩნია. არ ატარებენ მკაცრ შემოწმებას — უბრალოდ ზედაპირულად ასრულებენ მოვალეობას, იცავენ წესებსა და რეგულაციებს და მეტს არაფერს აკეთებენ. ეს საერთოდ არ აკმაყოფილებს შესაწირავების მართვის სტანდარტებს, მით უმეტეს მის პრინციპებს. ამიტომ, იმ პერიოდში, როდესაც ცრუ წინამძღოლები მუშაობენ, ძალიან ბევრი არაგონივრული ხარჯია. თუ იქ არის ვიღაც, ვინც ზედამხედველობს და მართავს საქმეებს, როგორ ჩნდება ეს არაგონივრული ხარჯები? ეს იმიტომ ხდება, რომ ეს წინამძღოლები და მუშაკები არ იღებენ პასუხისმგებლობას თავიანთ საქმეზე. ზედაპირულად და გულგრილად ეკიდებიან მას და არ მოქმედებენ პრინციპების შესაბამისად. არ ანაწყენებენ სხვებს, იქცევიან, როგორც ადამიანთა მაამებელნი, და არ ატარებენ სათანადო მკაცრ შემოწმებას. შესაძლოა, შესაწირავების მმართველთა შორის არც კი იყოს ჭეშმარიტად პასუხისმგებლიანი ადამიანი, არც ერთი, ვისაც ჭეშმარიტად შეუძლია მკაცრი შემოწმების ჩატარება. ცრუ წინამძღოლები ყურადღებას არ აქცევენ იმას, არიან თუ არა შესაწირავების დამცველი ადამიანები შესაფერისნი ან არის თუ არა რაიმე სახიფათო სიტუაცია ამ ადამიანების ეკლესიებში. მათთვის, ვიდრე თავად არიან უსაფრთხოდ, ყველაფერი რიგზეა. როდესაც საფრთხე ჩნდება, პირველი, რაზეც ფიქრობენ, არის ის, თუ სად შეუძლიათ გაქცევა და ხომ არ წაართმევენ პირად ფულს, მაშინ, როცა არც იკვლევენ და არც კითხულობენ შესაწირავების ადგილსამყოფელს ან იმას, არის თუ არა ისინი საფრთხეში. ინციდენტიდან რამდენიმე თვის ან თუნდაც ნახევარი წლის შემდეგ, შეიძლება იკითხონ სინდისის გამო და როდესაც გაიგებენ, რომ ზოგიერთი შესაწირავი დიდი წითელი დრაკონის მფლობელობაში აღმოჩნდა, რომ ზოგიერთი ბოროტმოქმედებმა გაფლანგეს და რომ ზოგიერთის ადგილსამყოფელი უცნობია, ცოტა ხნით ცუდად იგრძნობენ თავს — ცოტას ილოცებენ, აღიარებენ თავიანთ შეცდომას და ამით ყველაფერი დასრულდება. რა სახის არსებები არიან ეს ადამიანები? განა არ არის პრობლემა ამგვარად საქმის კეთებაში? როგორ მოექცევა ღმერთი მას, ვისაც ასეთი დამოკიდებულება აქვს შესაწირავების მიმართ? მიიჩნევს თუ არა მას ჭეშმარიტ მორწმუნედ? (არა.) მაშ, რად მიიჩნევს? (არამორწმუნედ.) როდესაც ღმერთი ვინმეს არამორწმუნედ მიიჩნევს, უჩნდება თუ არა ამ ადამიანს რაიმე გრძნობა? სულიერად უგრძნობი და გონებაჩლუნგი ხდება და, როდესაც მოქმედებს, არ არის გაცისკროვნებული და არ აქვს წინამძღოლობა, ან რაიმე სინათლე. არ ჰყავს ღმერთი, რომელიც დაიცავს, როდესაც რამე ემართება და ხშირად ნეგატიური და სუსტია, ცხოვრობს სიბნელეში. თუმცა ხშირად უსმენს ქადაგებებს და შეუძლია, დაიტანჯოს და ფასი გადაიხადოს თავის საქმეში, უბრალოდ არანაირ პროგრესს არ აღწევს და საცოდავად გამოიყურება. ეს არის მისი „შედეგები“. განა ეს სასჯელზე უფრო ძნელი ასატანი არ არის? მითხარით, თუ ეს არის ვინმეს ღვთისადმი რწმენის შედეგი, არის ეს სიხარულისა და ზეიმის მიზეზი, თუ – მწუხარებისა და გლოვის? ჩემი აზრით, ეს არ არის კარგი ნიშანი.

ცრუ წინამძღოლები არასოდეს ეკიდებიან სერიოზულად შესაწირავების მართვის საქმეს. თუმცა კი ისინი ამბობენ: „ადამიანები არ უნდა შეეხონ ღვთის შესაწირავებს; ღვთის შესაწირავები არავინ უნდა მიითვისოს და ცუდი ადამიანების ხელში არ უნდა მოხვდეს“, და ამ ლოზუნგებს საკმაოდ კარგად გაჰყვირიან, მათი სიტყვები კი ძალიან ზნეობრივად და წესიერად ჟღერს, მაგრამ ისინი არ იქცევიან ადამიანებივით. მიუხედავად იმისა, რომ არ ითვისებენ შესაწირავებს და არ აქვთ მათთან დაკავშირებით შეუფერებელი ფიქრები ან მათი მიტაცების განზრახვა, ზოგიერთი მათგანი არც კი იყენებს ღვთის სახლის ფულს არასდროს და არ ეხება ღვთის შესაწირავებს რაიმე ხარჯისთვის, ნაცვლად ამისა, საკუთარ ფულს ხარჯავს, როგორც წინამძღოლები და მუშაკები, საერთოდ არ ასრულებენ რეალურ საქმეს, როდესაც საქმე შესაწირავების მართვას ეხება. ისეთ მარტივ რამეებსაც კი არ აკეთებენ, როგორიცაა შესაწირავების ხარჯვის მდგომარეობის მოკითხვა ან შესაწირავების ხარჯების მკაცრად შემოწმება. ნათელია, რომ ესენი ცრუ წინამძღოლები არიან. მათი დამოკიდებულება შესაწირავების მიმართ ასეთია: „არ ვხარჯავ და არ ვითვისებ და არც იმაზე ვწუხდები, თუ როგორ ხარჯავენ ან ითვისებენ მათ სხვები.“ ამ ცრუ წინამძღოლებს ვეუბნები, რომ ეს ნელთბილი დამოკიდებულება ძალიან პრობლემურია. არხარჯვა და არმითვისება ის არის, რაც ადამიანებმა უნდა აკეთონ, მაგრამ როგორც წინამძღოლმა ან მუშაკმა, შენ კიდევ უფრო მეტი უნდა აკეთო, კარგად მართო შესაწირავები, და მიუხედავად ამისა, შენ ვერ შეძელი ამის გაკეთება. ამას მოვალეობის შეუსრულებლობა ჰქვია. ეს ცრუ წინამძღოლის გამოვლინებაა. შეიძლება ერთი ცენტიც არ დაგიხარჯავს და არცერთი შესაწირავი არ მიგითვისებია, მაგრამ რადგან რეალურ საქმეს არ აკეთებ და შესაწირავებთან დაკავშირებით არანაირ კონკრეტულ მმართველობით საქმეს არ ასრულებ, ცრუ წინამძღოლად ხასიათდები და ამის გაკეთება სრულიად გამართლებული და გონივრულია. ზოგიერთი წინამძღოლი საერთოდ არ იღებს და არ იყენებს რაიმე შესაწირავს — მაშინაც კი, თუ ყველა სხვა წინამძღოლი და მუშაკი იყენებს მათ, ისინი მაინც არ აკეთებენ ამას და, როდესაც ღვთის სახლი მათთვის რამის მიცემას გადაწყვეტს, უარს ამბობენ. საკმაოდ სუფთად და სიხარბისგან თავისუფლად გამოიყურებიან, მაგრამ როდესაც შესაწირავების მართვა ევალებათ, საერთოდ არანაირ კონკრეტულ საქმეს არ შეასრულებენ. არ აქვს მნიშვნელობა, ვინ ხარჯავს შესაწირავებს, ხელს მოაწერენ ამას — არც კი გამოიკითხავენ და ამის შესახებ ერთ სიტყვასაც არ იტყვიან. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ადამიანები შესაწირავების ერთ ცენტსაც არ ითვისებენ, მათი მართვის სფეროში შესაწირავები ბოროტმოქმედების მფლობელობაში ხვდება და მათი უპასუხისმგებლობისა და მოვალეობის შეუსრულებლობის გამო, შესაწირავები შეიძლება ნებისმიერმა გაფლანგოს და უყაირათოდ დახარჯოს. განა ეს გაფლანგვა და უყაირათოდ ხარჯვა მათ არასწორ მართვასთან არ არის დაკავშირებული? განა ეს მათი მოვალეობის შეუსრულებლობით არ არის გამოწვეული? (დიახ.) განა არ მიუძღვით წილი ამ ადამიანების ბოროტ საქმეებში? განა არ ეკისრებათ პასუხისმგებლობა? ეს დიდი პასუხისმგებლობაა და თავს ვერ აარიდებენ მას! უბრალოდ თავისას გაიძახიან: „ასეა თუ ისე, არ ვითვისებ ღვთის შესაწირავებს და არც მსურს ან ვგეგმავ ამას. სულ ერთია, ვინ ხარჯავს ღვთის შესაწირავებს, არ ვხარჯავ; სულ ერთია, ვინ იღებს და იყენებს მათ, მე – არა; სულ ერთია, ვინ ტკბება მათით, მე არ ვტკბები. ეს არის ჩემი დამოკიდებულება შესაწირავების მიმართ — შენ შეგიძლია აკეთო, რაც გინდა!“ არიან ასეთი ადამიანები? (დიახ.) ანტიქრისტეები შესაწირავებს ძვირადღირებულ ტანსაცმელზე, ფუფუნების საგნებსა და მანქანებზეც კი ხარჯავენ. მითხარით, შეუძლია ამგვარ ცრუ წინამძღოლს ამ პრობლემის დანახვა? თავად არ ითვისებენ შესაწირავებს, აქვთ ასეთი დამოკიდებულება, მაშ, განა არ სჯერათ, რომ მათი მითვისება ცუდია? (სჯერათ.) მაშ, როდესაც ანტიქრისტეები ასეთ დიდ ბოროტებას სჩადიან, რატომ უგულებელყოფენ ამას და რატომ არ უღებენ ბოლოს? რატომ არ ეკიდებიან სერიოზულად? (არ სურთ ვინმეს განაწყენება.) განა ეს ბოროტი საქმე არ არის? (დიახ.) ეს არ არის იმ პასუხისმგებლობის შესრულება, რომელიც განმგებელს ეკისრება. თუ შენი მართვის პერიოდში შესაწირავები ბოროტმოქმედების მფლობელობაში ხვდება, თუ იფლანგება, უყაირათოდ და არაგონივრულად იხარჯება, თუ ასე იკარგება, შენ კი არანაირ საქმეს არ ასრულებ და სიტყვასაც არ ამბობ, განა ეს მოვალეობის შეუსრულებლობა არ არის? განა ეს ცრუ წინამძღოლის გამოვლინება არ არის? თუ არ ამბობ იმას, რაც უნდა თქვა, არ აკეთებ იმ საქმეს, რაც უნდა გააკეთო, არ ასრულებ იმ პასუხისმგებლობას, რაც უნდა შეასრულო და თუმცა ყველა მოძღვრება გესმის, უბრალოდ არ ასრულებ რეალურ საქმეს, მაშინ ნამდვილად ცრუ წინამძღოლი ხარ. გჯერა: „ასეა თუ ისე, არ ვითვისებ შესაწირავებს; თუ სხვები ითვისებენ, ეს მათი საქმეა.“ მაშ, განა ცრუ წინამძღოლი არ ხარ? შესაწირავების არმითვისება შენი პირადი საქმეა, მაგრამ კარგად დაიცავი შესაწირავები? შეასრულე პასუხისმგებლობა შესაწირავებთან მიმართებით? თუ არ შეგისრულებია, ცრუ წინამძღოლი ხარ. ნუ ეძებ გამართლებას საკუთარი თავისთვის და ნუ ამბობ: „ასეა თუ ისე, არ ვითვისებ შესაწირავებს, ამიტომ ცრუ წინამძღოლი არ ვარ!“ შესაწირავების არმითვისება არ გამოდგება იმის საზომ კრიტერიუმად, არის თუ არა წინამძღოლი ან მუშაკი სტანდარტის შესაბამისი; ჭეშმარიტი კრიტერიუმი იმისა, არის თუ არა ის სტანდარტის შესაბამისი, არის ის, ასრულებს თუ არა ის თავის პასუხისმგებლობას, აკეთებს თუ არა იმას, რაც ადამიანმა უნდა აკეთოს და ასრულებს თუ არა იმ ვალდებულებას, რაც ადამიანმა უნდა შეასრულოს ღვთის მიერ მისთვის მინდობილ საქმეებში — სწორედ ეს არის ყველაზე მნიშვნელოვანი. მაშ, შესაწირავების მართვაში, რა არის შენი ვალდებულება და პასუხისმგებლობა? სრულად შეასრულე ის? სრულიად ნათელია, რომ არ შეგისრულებია. უბრალოდ ზედაპირულად ასრულებ მოვალეობას; გეშინია, რომ ადამიანებს გაანაწყენებ, მაგრამ არ გეშინია ღვთის განაწყენების. შესაწირავებს უგულებელყოფ, რადგან გეშინია ადამიანების განაწყენების, მათ თვალში შენი კარგი რეპუტაციის შელახვის — თუ ეს გამოვლინება გაქვს, ნამდვილად ცრუ წინამძღოლი ხარ. ეს შენთვის იარლიყის მიწებება არ არის. ფაქტები ყველასთვის ნათელია: შენი ვალდებულებისა და პასუხისმგებლობის შესრულებაც კი არ შეგიძლია — შენ ისეთი ეგოისტი ხარ! საკუთარ ნივთებს, პირად საკუთრებას, საკმაოდ კარგად, კეთილსინდისიერად და ფრთხილად მართავ. შენ არ ტოვებ ამ ნივთებს გარემოს ზემოქმედების ქვეშ; არავის აძლევ მათი წაღების უფლებას და არავის აძლევ შენი გამოყენების საშუალებას. მაგრამ შესაწირავებთან მიმართებით, საერთოდ არ გაქვს პასუხისმგებლობის გრძნობა — იმ პასუხისმგებლობის მეათედსაც კი არ ასრულებ, რასაც საკუთარი ნივთების მართვისას იჩენ. როგორ შეიძლება ჩაითვალო კარგ განმგებლად? როგორ შეიძლება ჩაითვალო წინამძღოლად ან მუშაკად? აშკარაა, რომ ცრუ წინამძღოლი ხარ. ეს არის ერთი ტიპის ცრუ წინამძღოლის გამოვლინება.

III. გონივრული ხარჯების შეზღუდვა

არსებობს ცრუ წინამძღოლის კიდევ ერთი ტიპი და ისინიც საკმაოდ საზიზღრები არიან. მას შემდეგ, რაც ასეთი ადამიანები წინამძღოლები ხდებიან, ისინი ხედავენ, რომ პირი, რომელიც შესაწირავებს იცავდა, ფულს უყაირათოდ და მეტისმეტად მფლანგველურად ხარჯავდა, ამიტომ მას ათავისუფლებენ. შემდეგ სურთ, იპოვონ ისეთი ადამიანი, რომელსაც შეუძლია ზედმიწევნით დაგეგმვა და ბიუჯეტის ფრთხილად განკარგვა, რომელიც თითოეულ თეთრს უფრთხილდება და იცის, როგორ მართოს საოჯახო საქმეები ეკონომიურად. ისინი ფიქრობენ, რომ სწორედ ასეთი ადამიანი იქნებოდა კარგი განმგებელი, თუმცა აღმოჩნდება, რომ არავინ მიაჩნიათ შესაფერისად და საბოლოოდ თავად იწყებენ შესაწირავების დაცვას. როდესაც ძმები და დები ამბობენ, რომ სახარების საქადაგებლად ღვთის სიტყვის წიგნების რამდენიმე ეგზემპლარი უნდა დაიბეჭდოს, ეს წინამძღოლები ამის ნებას არ რთავენ, რადგან ფიქრობენ, რომ წიგნების ბეჭდვა საკმაოდ ძვირი ჯდება; არ ადარდებთ, არის თუ არა ეს საქმისთვის გადაუდებლად აუცილებელი, მათთვის მთავარია ფულის დაზოგვა. უბრალოდ არ იციან, სად იქნებოდა ღვთის შესაწირავების გამოყენება ყველაზე მეტად ღვთის განზრახვების შესაბამისი; ერთადერთი, რაც იციან, ღვთის შესაწირავების დაცვა და მათი ხელშეუხებლობის უზრუნველყოფაა. არ ხარჯავენ იმას, რაც უნდა დაიხარჯოს — მართლაც „კარგად“ ატარებენ მკაცრ შემოწმებას, რა თქმა უნდა! როგორ შეიძლება საქმე ასე წარიმართოს? აქვთ თუ არა ამ წინამძღოლებს თავიანთ ქმედებებში პრინციპები? (არა.) ისინი არ რთავენ ნებას სხვებს შეასრულონ ის საქმე, რომელიც უნდა შესრულდეს, არც იმ წიგნების დაბეჭდვის ნებას, რომლებიც უნდა დაიბეჭდოს, ან იმ ფულის დახარჯვის ნებას, რომელიც აუცილებლად უნდა დაიხარჯოს — არ უშვებენ არავითარ გონივრულ ხარჯს. არის ეს მართვა? (არა.) მაშ, რა არის ეს? ეს პრინციპების გაუგებრობაა. ადამიანებმა, რომლებსაც პრინციპები არ ესმით, არ იციან, როგორ მართონ შესაწირავები საქმის შესრულებისას. მათ მიაჩნიათ, რომ ფულს თვალყური უნდა ადევნონ და ერთი თეთრითაც არ უნდა შეამცირონ და რა ხარჯიც არ უნდა იყოს, ფულს ხელი არ უნდა ახლონ. შეესაბამება ეს ღვთის განზრახვებს? (არა, არ შეესაბამება.) საგნების დარეგულირება და პრინციპების გარეშე მკაცრი შემოწმების ჩატარება არ არის მართვა. უყაირათო ხარჯვა, გაფლანგვა და განიავება არ არის მართვა, მაგრამ არც ის არის მართვა, როცა შემოწმების გამო ერთი თეთრის დახარჯვის უფლებასაც არ იძლევიან და გონივრულ ხარჯებს ზღუდავენ. არცერთი მათგანი არ შეესაბამება პრინციპებს. რადგან ზოგიერთ ადამიანს არ ესმის შესაწირავების გამოყენების, განაწილებისა და მართვის პრინციპები, ყოველგვარი ფარსი და ქაოსი იჩენს თავს. გარედან ჩანს, რომ ეს წინამძღოლები საკმაოდ პასუხისმგებლიანები და თავდადებულები არიან, მაგრამ როგორია მათ მიერ შესრულებული საქმე? (უპრინციპოა.) და რადგან ის უპრინციპოა, მათ ტერიტორიაზე სახარების საქმე აწყდება დაბრკოლებასა და შეზღუდვას, ასევე შეზღუდულია ზოგიერთი პროფესიული საქმეც შესაწირავების გამოყენებაზე მათი ზედმეტად მკაცრი კონტროლის გამო. ერთი შეხედვით შესაწირავების დაცვისას ძალიან კეთილსინდისიერები და პასუხისმგებლიანები ჩანან. სინამდვილეში კი, რადგან არ აქვთ სულიერი გაგება და მხოლოდ საკუთარი წარმოდგენებისა და ფანტაზიების საფუძველზე მოქმედებენ და ეკლესიის სასარგებლოდ ეკონომიურობის საბაბით ღვთის სახლისთვის მკაცრ შემოწმებასაც კი ატარებენ, ისე, რომ თავადაც ვერ აცნობიერებენ, სერიოზულ ზიანს აყენებენ ეკლესიის სხვადასხვა საქმის წინსვლას. შეიძლება თუ არა ასეთი ადამიანების დახასიათება ცრუ წინამძღოლებად? (დიახ.) ეს მათ ცრუ წინამძღოლებად აქცევს. გარკვეულწილად, მათ უკვე გამოიწვიეს ჩაშლა და არეულობა სახარების საქმესა და ეკლესიის საქმეში. ეს ჩაშლა და არეულობა გამოწვეულია მათ მიერ პრინციპების გაუგებრობით, ასევე იმით, რომ დაუფიქრებლად მუშაობენ საკუთარი პრეფერენციებისა და წარმოდგენების საფუძველზე, არ ეძიებენ ჭეშმარიტება-პრინციპებს, არ განიხილავენ საკითხებს და არ თანამშრომლობენ სხვებთან. მათ ხელში შესაწირავები არ გაიფლანგება და არ განიავდება, მაგრამ არ შეუძლიათ შესაწირავების გონივრულად გამოყენება პრინციპების შესაბამისად და მხოლოდ მათი დაცვის მიზნით არ რთავენ მათი გამოყენების ნებას, რის შედეგადაც სახარების გავრცელების საქმე ფერხდება და ღვთის სახლის საქმის ნორმალური მიმდინარეობა ზიანდება. ამიტომ, ამ გამოვლინებაზე დაყრდნობით, მათი ცრუ წინამძღოლებად დახასიათება სულაც არ არის გადაჭარბებული. რატომ ხასიათდებიან ასეთი ადამიანებიც ცრუ წინამძღოლებად? მათ არ იციან საქმის კეთება, ხოლო მათი წვდომა იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა მოეპყრონ შესაწირავებს და მათდამი მოპყრობის გზები იმდენად დამახინჯებულია, რომ განა შეძლებენ სხვა საქმის კარგად შესრულებას? რა თქმა უნდა, არა. განა არ არის პრობლემა ამ ადამიანების წვდომაში? (არის.) მათი წვდომა დამახინჯებულია, იცავენ წესებს, თვალთმაქცობენ და ფსევდო-სულიერები არიან. არ ითვალისწინებენ ღვთის სახლის საქმეს და არ მოქმედებენ პრინციპების მიხედვით — არ შეუძლიათ მოქმედების პრინციპების პოვნა, უბრალოდ საკუთარი ეშმაკობითა და ადამიანური ნებით ხელმძღვანელობენ და წესებს იცავენ. სწორედ ამიტომ იწვევს მათი საქმე ჩაშლასა და არეულობას. მათი მუშაობის სტილი სულელური და მოუქნელია — ეს ამაზრზენია. ასეთი ადამიანები აშკარად ცრუ წინამძღოლები არიან. არის ზოგიერთი, ვინც ამბობს: „ასე კარგად ვიცავ შესაწირავებს, ამ საქმეს ასეთი ყურადღებით ვასრულებ და მაინც ცრუ წინამძღოლად მახასიათებენ. მაშინ აღარ ვმართავ მათ! ვისაც უნდა დახარჯოს; ვისაც უნდა გამოიყენოს; ვისაც უნდა წაიღოს!“ არის ვინმე, ვისაც ასეთი ფიქრი უჩნდება? მაშ, რა არის ჩვენი მიზანი სხვადასხვა სახის ცრუ წინამძღოლების განსხვავებული მდგომარეობებისა და გამოვლინებების მხილებისას? (რათა ადამიანები ჩასწვდნენ პრინციპებს და თავიდან აირიდონ ცრუ წინამძღოლების გზაზე სიარული.) სწორია. ეს ემსახურება იმას, რომ ადამიანები ჩასწვდნენ პრინციპებს, შეძლონ თავიანთი საქმის კარგად შესრულება და პასუხისმგებლობის პრინციპების შესაბამისად აღსრულება, არ დაეყრდნონ ფანტაზიებსა და წარმოდგენებს, არ მიეცნენ ადამიანურ ნებას ან დაუფიქრებლობას, არ დაუშვან, რომ მათ მიერ გამოგონილმა თეორიამ ჩაანაცვლოს ჭეშმარიტება-პრინციპები, არ მოაჩვენონ თავი სულიერებად და არ გამოიყენონ ის, რაც სულიერებად მიაჩნიათ, პრინციპების ყალბად წარმოსაჩენად ან ჩასანაცვლებლად. ასეთი ადამიანები ნამდვილად არსებობენ წინამძღოლებსა და მუშაკებს შორის და ღირს მათი გაფრთხილებად მიღება.

IV. შესაწირავის ჩამორთმევა და სარგებლობა

არსებობს ცრუ წინამძღოლის კიდევ ერთი ტიპი და შესაწირავების მართვისას მათი საქმე კიდევ უფრო არეულია. მიაჩნიათ, რომ როგორც წინამძღოლს ან მუშაკს, არ შეუძლიათ მუდამ შესაწირავებისკენ ჰქონდეთ თვალი მიპყრობილი ან ასეთი ყურადღებიანები იყვნენ შესაწირავების მიმართ. ფიქრობენ, რომ უბრალოდ ეკლესიის ადმინისტრაციული საქმე უნდა შეასრულონ კარგად, ჯეროვნად წარმართონ ეკლესიის ცხოვრება და ღვთის რჩეული ხალხის სიცოცხლეში შესვლის საქმე, ამასთან ერთად, უზრუნველყონ სხვადასხვა სახის პროფესიული საქმის კარგად შესრულება. სჯერათ, რომ შესაწირავები არის ფული და ნივთები, რომლებსაც ღმერთი აწვდის ეკლესიას, და რომ ეს ფული და ნივთები იქ იმისთვისაა, რომ დააკმაყოფილოს წინამძღოლებისა და მუშაკების საჭიროებები მათ ცხოვრებასა და საქმეში. იგულისხმება, რომ შესაწირავები წინამძღოლებისა და მუშაკებისთვისაა გამზადებული და როგორც კი ვინმე წინამძღოლად ან მუშაკად აირჩევა, ღმერთი მას ამ შესაწირავებით სარგებლობის ნებას რთავს; და, რომ წინამძღოლებსა და მუშაკებს ენიჭებათ პრიორიტეტი მათ განაწილებაში, მათით სარგებლობასა და მათ დახარჯვაში — ამგვარად, როგორც კი ადამიანი წინამძღოლი ან მუშაკი ხდება, ხდება შესაწირავების ბატონი, შესაწირავების განმგებელი და მფლობელი. როდესაც ამგვარი ადამიანები თავიანთ საქმეში შესაწირავებთან მოდიან შეხებაში, არ არეგისტრირებენ, არ აღრიცხავენ და არ იცავენ მათ, არც შემოსული და გასული შესაწირავების ანგარიშებს ამოწმებენ და, მით უმეტეს, არ აკონტროლებენ მათი დახარჯვისა და განაწილების სტატუსს. ნაცვლად ამისა, იკვლევენ და არკვევენ, თუ რა შესაწირავები არსებობს და არის თუ არა მათ შორის ისეთი, რომლითაც წინამძღოლებსა და მუშაკებს შეუძლიათ ისარგებლონ. სწორედ ასეთი დამოკიდებულება აქვთ ამ წინამძღოლებსა და მუშაკებს შესაწირავების მიმართ. მათი აზრით, შესაწირავებს არ სჭირდება რეგისტრაცია, აღრიცხვა, დაცვა ან მათი შემოსავალ-გასავლისა თუ ხარჯვის მდგომარეობის შემოწმება — მსგავსი რამეები მათ არ ეხებათ — უბრალოდ უნდა გაუნაწილონ შესაწირავები წინამძღოლებსა და მუშაკებს და მიანიჭონ პრიორიტეტი შესაწირავებით სარგებლობისას. მათი შეხედულებით, რასაც წინამძღოლები და მუშაკები ამბობენ, პრინციპია — მათი გადასაწყვეტია, როგორ დახარჯონ და გაანაწილონ შესაწირავები. მიაჩნიათ, რომ წინამძღოლად ან მუშაკად არჩევა ნიშნავს, რომ ადამიანი უკვე სრულქმნილია და რომ, მღვდლის მსგავსად, მას აქვს შესაწირავებით სარგებლობის პრივილეგია, ასევე, საბოლოო სიტყვის, გამოყენებისა და განაწილების უფლება, როდესაც საქმე შესაწირავებს ეხება. ზოგიერთ ეკლესიაში, სანამ ძმებისა და დების მიერ შეწირული ნივთები შესაბამისი პერსონალის მიერ დარეგისტრირდება, აღირიცხება და საწყობში შეინახება, წინამძღოლებსა და მუშაკებს უკვე დათვალიერებული, გადარჩეული და გაფილტრული აქვთ ისინი; იტოვებენ იმას, რისი გამოყენებაც შეუძლიათ, ჭამენ იმას, რისი ჭამაც შეუძლიათ, იცვამენ იმას, რისი ჩაცმაც შეუძლიათ და, რაც არ სჭირდებათ, პირდაპირ უნაწილებენ მას, ვისაც ეს ესაჭიროება, რითაც ღვთის ნაცვლად იღებენ გადაწყვეტილებებს. ეს არის მათი პრინციპი. რა ხდება აქ? ნუთუ მართლა ჰგონიათ, რომ მღვდლები არიან? განა ეს უკიდურესად არ არის მოკლებული გონიერებას? (დიახ, ასეა.) არსებობენ სხვა წინამძღოლები და მუშაკები, რომლებიც ხედავენ, რომ ერთ ოჯახს ორი სკამი აკლია, მეორეს — ღუმელი, ვიღაცას კი ჯანმრთელობის მდგომარეობა უუარესდება და საკვები დანამატების მიღება სჭირდება და შემდეგ ღვთის სახლის ფულს იყენებენ ამ ყველაფრის საყიდლად. ყველა შესაწირავის განაწილება, მოხმარება, დახარჯვა და გამოყენების უფლება ამ წინამძღოლებსა და მუშაკებს ეკუთვნით — აქვს ამას აზრი? განა ეს მიდგომა მათი აღქმის გაუკუღმართებით არ არის გამოწვეული? რის საფუძველზე იღებენ გადაწყვეტილებებს? აქვთ თუ არა წინამძღოლებსა და მუშაკებს შესაწირავების განკარგვის უფლება? (არა.) შესაწირავები არის მათი სამართავი და არ არის გამიზნული იმისთვის, რომ მათ განკარგონ და გამოიყენონ. არ აქვთ მათი სარგებლობის პრივილეგია. უტოლდებიან კი წინამძღოლები და მუშაკები მღვდლებს? სრულქმნილ ადამიანებს? არიან შესაწირავების მფლობელები? (არა.) მაშინ რატომ წყვეტენ შესაწირავების გამოყენებას ამა თუ იმ ოჯახისთვის ნივთების საყიდლად ნებართვის გარეშე — რატომ აქვთ ეს უფლება? ვინ მისცა მათ ეს უფლება? განა სამუშაო განკარგულებები ითვალისწინებს: „პირველი, რაც წინამძღოლებმა და მუშაკებმა თანამდებობის დაკავების შემდეგ უნდა გააკეთონ, ღვთის სახლის ფინანსებზე სრული კონტროლის აღებაა“? (არა.) მაშინ რატომ სჯერა ამის წინამძღოლებისა და მუშაკების გარკვეულ ნაწილს? რა არის აქ პრობლემა? როდესაც ძმა ან და ძვირადღირებულ სამოსს სწირავს და მეორე დღეს ის რომელიმე წინამძღოლს ან მუშაკს აცვია, რა ხდება? რატომ ხვდება ძმებისა და დების მიერ გაღებული შესაწირავები ინდივიდის ხელში? „ინდივიდი“ აქ სხვა არავინაა, თუ არა წინამძღოლი ან მუშაკი. არა მხოლოდ ვერ მართავენ შესაწირავებს კარგად, არამედ თავადვე არიან მოწინავენი მათ ჩამორთმევასა და მათით პირადად სარგებლობაში. რა არის აქ პრობლემა? თუ ამ წინამძღოლს ან მუშაკს იმ კუთხით შევხედავთ, რომ შესაწირავების მართვისას რეალურ საქმეს არ ასრულებს, მაშინ შეიძლება დახასიათდეს, როგორც ცრუ წინამძღოლი — მაგრამ თუ მას შესაწირავების ჩამორთმევისა და პირადად სარგებლობის კუთხით შევხედავთ, ასი პროცენტით შეიძლება დახასიათდეს, როგორც ანტიქრისტე. მაშ, კონკრეტულად რა არის ამ ადამიანის დახასიათების გონივრული გზა? (როგორც ანტიქრისტესი.) ერთდროულად ცრუ წინამძღოლიცაა და ანტიქრისტეც. შესაწირავების მართვისას ცრუ წინამძღოლები ათვალიერებენ ყველა შესაწირავს და ავალებენ ადამიანებს მათ მართვას. მაგრამ სანამ ამას გააკეთებენ, ნაწილს თავისთვის იტაცებენ და ნებართვის გარეშე წყვეტენ დარჩენილი ნაწილის განაწილებას. რაც შეეხება დარჩენილ ნივთებს, ის, რაც არც საკუთარი თავისთვის სურთ ან რომლებსაც ვერ ცნობენ, მაგრამ არც მათი გაცემა უნდათ — ამ ნივთებს დროებით გვერდზე გადადებენ. როდესაც საქმე ეხება ამ შესაწირავების ადგილსამყოფელს, არის თუ არა შესაფერისი ადამიანი მათ დასაცავად, უნდა შემოწმდეს თუ არა ისინი რეგულარულად, იპარავს ან ჩამოართმავს თუ არა მათ ვინმე, ცრუ წინამძღოლები ამ საკითხებით საერთოდ არ იწუხებენ თავს. მათი პრინციპი ასეთია: „უკვე ჩავიგდე ხელში ის, რითაც უნდა ვისარგებლო და რაც მჭირდება. ვისაც უნდა იმ დარჩენილი ნივთების წაღება, რომლებიც არ მჭირდება, შეუძლია წაიღოს; ვისაც უნდა მათი მართვა, შეუძლია მართოს. ეკუთვნის მას, ვინც პირველი დაეუფლება — ვის ხელშიც აღმოჩნდება, ის იხეირებს.“ რა პრინციპი და ლოგიკაა ეს? ასეთი ადამიანები უბრალოდ ეშმაკები და მხეცები არიან!

ერთხელ, ერთმა ცრუ წინამძღოლმა თქვა, რომ საწყობში საკმაოდ ბევრი ნივთი იყო და ვკითხე, დაარეგისტრირა თუ არა ისინი. მიპასუხა: „ზოგიერთი მათგანი არც კი ვიცი, რა არის, ამიტომ მათი დარეგისტრირება შეუძლებელია.“ ვუთხარი: „ეს სისულელეა. როგორ შეიძლება მათი დარეგისტრირება შეუძლებელი იყოს? მათი ჩანაწერები უნდა არსებობდეს იქიდან მოყოლებული, როდესაც ისინი პირველად მოიტანეს აქ!“ „ეს საკმაოდ დიდი ხნის წინ იყო, ამის გაგება შეუძლებელია.“ რას ნიშნავს ასეთი საუბარი? იღებს პასუხისმგებლობას? (არა.) ვუთხარი: „იქ ტანსაცმელია — ნახე, რომელ ძმასა და დას სჭირდება და დაურიგე მათ.“ „ზოგიერთი მათგანი მოდიდანაა გადასული. არავის აინტერესებს.“ ვუთხარი: „დაურიგე ის, რაც ძმებსა და დებს სჭირდებათ და რაც არ სჭირდებათ, სათანადოდ განკარგე.“ ეს არ შეასრულა. იყო ის კეთილსინდისიერი და გულმოდგინე? როდესაც საქმის შესრულებას სთხოვენ, მუდმივად წუწუნებს, ნეგატიურ რამეებს ამბობს და სირთულეებზე მიუთითებს. რასაც ის არ ამბობს, ისაა, რომ ამ საკითხებს კარგად, პრინციპების მიხედვით მოაგვარებს. მორჩილების არავითარი განზრახვა არ აქვს. არ აქვს მნიშვნელობა რა მოთხოვნას უყენებს ვინმე მას, მუდმივად სირთულეებზე საუბრობს, თითქოს, თუ ასეთი საუბრით ადამიანს უსიტყვოდ დატოვებს, გაიმარჯვებს, უპირატესობას მოიპოვებს და შემდეგ თავის საქმესაც დაასრულებს. რა სახის ქმნილებაა ეს ადამიანი? წინამძღოლად ან მუშაკად იმიტომ კი არ დაგნიშნეს, რომ პრობლემები შეგექმნა, ან სირთულეებსა და საკითხებზე მიგეთითებინა — არამედ იმიტომ, რომ პრობლემები გადაგეჭრა და სირთულეები მოგეგვარებინა. თუ საქმეში მართლაც უნარიანი ხარ, მაშინ საკითხებისა და სირთულეების წამოჭრის შემდეგ განაგრძობდი საუბარს იმაზე, თუ როგორ მოაგვარებდი და გადაჭრიდი მათ პრინციპების მიხედვით. ცრუ წინამძღოლებს მხოლოდ ლოზუნგების სროლა, მოძღვრების ქადაგება, დიდაქტიკური ლაპარაკი და ობიექტურ გამართლებებსა და საბაბებზე საუბარი შეუძლიათ — არავითარი რეალური მუშაობის უნარი არ აქვთ და შესაწირავების მართვისას, ასევე არ შეუძლიათ პრინციპების მიხედვით მოქმედება ან პასუხისმგებლობის შესრულება. აი, რამდენად სუსტი გონებისანი და უუნარონი არიან, თუმცა მაინც გრძნობენ, რომ რადგან ახლა წინამძღოლები ან მუშაკები არიან, აქვთ პრივილეგიები და სტატუსი, აქვთ გამორჩეული იდენტობა და არიან შესაწირავების მფლობელები და მომხმარებლები. ამგვარმა ცრუ წინამძღოლმა მხოლოდ შესაწირავების დახარჯვის პრივილეგიით ტკბობა იცის — არ შეუძლია დაინახოს ან აღმოაჩინოს შესაწირავების არაგონივრული, განურჩეველი ხარჯვის შემთხვევები და შეიძლება დაინახოს კიდეც, მაგრამ მათ მოსაგვარებლად არაფერს მოიმოქმედებს. რატომ ხდება ასე? იმიტომ, რომ მხოლოდ იმ უპირატესობის გრძნობით ტკბობა იცის, რაც წინამძღოლობას ან მუშაკობას ახლავს — საერთოდ არ ესმის ღვთის მოთხოვნები წინამძღოლებისა და მუშაკების მიმართ ან ღვთის სახლის საქმის შესრულების პრინციპები. უბრალოდ უსარგებლონი არიან, უბრალოდ ნაგვები არიან და უბრალოდ გონებასუსტები არიან. განა ამაზრზენი არ არის, რომ ასეთ დაბნეულ ადამიანებს მაინც სურთ სტატუსის სიკეთეებით ტკბობა? რა გაიგეთ ამგვარი ცრუ წინამძღოლის ასეთი მხილებიდან? როგორც კი ასეთი ადამიანი წინამძღოლი ან მუშაკი ხდება, სურს შესაწირავებთან დაკავშირებით ინტრიგები ხლართოს და თვალი შესაწირავებისკენ აქვს მიპყრობილი. ერთი შეხედვითაც შეიძლება იმის მიხვედრა, რომ დიდი ხანია სურდა ფულის უყაირათოდ ხარჯვა და შესაწირავების გაფლანგვა. ახლა, როგორც იქნა, მიეცა შანსი; შეუძლია ფული ასე თვითნებურად დახარჯოს და ღვთის შესაწირავი სურვილისამებრ გამოიყენოს, დატკბეს იმით, რისთვისაც არ უშრომია. ამგვარად, მისი ხარბი, ნამდვილი სახე სრულად მჟღავნდება. ხედავთ ასეთ ადამიანებს წარსულისა და აწმყოს წინამძღოლებსა და მუშაკებს შორის? ყოველთვის არასწორად განმარტავენ წინამძღოლებისა და მუშაკების პასუხისმგებლობებსა და განმარტებას და როგორც კი წინამძღოლები ან მუშაკები ხდებიან, თავი ღვთის სახლის ბატონებად მიაჩნიათ, მღვდელთა რიგებში ეწერებიან და თავი გამორჩეულ ადამიანებად წარმოუდგენიათ. განა ეს ოდნავ გონებასუსტობა არ არის? ნუთუ ასეა, რომ როგორც კი ადამიანი წინამძღოლი ან მუშაკი ხდება, აღარ არის გახრწნილი ადამიანი? ნუთუ ასეა, რომ მაშინვე განწმენდილ ადამიანად იქცევა? როგორც კი წინამძღოლები ხდებიან, აღარ იციან, ვინ არიან და ჰგონიათ, რომ შესაწირავებით უნდა დატკბნენ — განა ასეთი ადამიანები გონებასუსტები არ არიან? ასეთი ადამიანები ნამდვილად გონებასუსტები არიან, არ აქვთ ნორმალური ადამიანობის გონიერება. მას შემდეგაც კი, რაზეც უკვე გვქონდა თანაზიარება, მაინც არ იციან, რა არის წინამძღოლებისა და მუშაკების მოვალეობები და პასუხისმგებლობები. ასეთი წინამძღოლები და მუშაკები ნამდვილად არსებობენ და ასეთი ადამიანების გამოვლინებები საკმაოდ აშკარა და თვალსაჩინოა.

ძირითადად ასეთია სხვადასხვა ტიპის ცრუ წინამძღოლების გამოვლინებები შესაწირავების დაცვასთან დაკავშირებით. ისინი, ვისაც უფრო სერიოზული პრობლემები აქვთ, ცრუ წინამძღოლების კატეგორიაში არ ხვდებიან — ისინი ანტიქრისტეები არიან. ამიტომ, კარგად უნდა გაიაზროთ ეს ფარგლები. თუ ვინმე ცრუ წინამძღოლია, ის სწორედ ეს არის — მისი დახასიათება ანტიქრისტედ შეუძლებელია. ანტიქრისტეები ბევრად უფრო საზიზღრები არიან ვიდრე ცრუ წინამძღოლები ადამიანობის, ქმედებების, გამოვლინებებისა და არსის თვალსაზრისით. ცრუ წინამძღოლების უმეტესობას სუსტი სულიერი მონაცემები აქვს, გონებასუსტები არიან, არ აქვთ მუშაობის უნარი, მათი წვდომა დამახინჯებულია და არ აქვთ სულიერი გაგება, მათი ზნეობა დაბალია, ეგოისტები და საძაგლები არიან და მათი გული სწორად არ არის განწყობილი. ეს იწვევს იმას, რომ არ შეუძლიათ და არ ასრულებენ რეალურ საქმეს შესაწირავების დაცვასთან დაკავშირებით და ეს გავლენას ახდენს შესაწირავების გონივრულ მართვასა და სათანადო დაცვაზე. შესაწირავების ნაწილი ბოროტი ადამიანების ხელშიც კი ხვდება იმის გამო, რომ ცრუ წინამძღოლები არ ასრულებენ თავიანთ მოვალეობებს, არ აკეთებენ რეალურ საქმეს და არ მოქმედებენ ღვთის სახლის პრინციპებისა და მოთხოვნების შესაბამისად — ამგვარი პრობლემაც საკმაოდ ხშირად იჩენს თავს. ცრუ წინამძღოლების სხვადასხვა გამოვლინება შესაწირავების დაცვისას ძირითადად ასე მჟღავნდება: მათი ზნეობა დაბალია, ეგოისტები და საძაგლები არიან, მათი გაგება დამახინჯებულია, არ აქვთ მუშაობის უნარი, მათი სულიერი მონაცემები სუსტია, საერთოდ არ ეძიებენ ჭეშმარიტება-პრინციპებს და უგუნურ და გონებასუსტ ადამიანებს ჰგვანან. ზოგიერთმა შეიძლება თქვას: „ჩვენ ვაღიარებთ ყველა სხვა გამოვლინებას, რომელიც ამხილე, მაგრამ თუ უგუნურები და გონებასუსტები არიან, როგორ შეძლეს წინამძღოლები გამხდარიყვნენ?“ აღიარებთ თუ არა, რომ ზოგიერთი წინამძღოლი და მუშაკი უგუნური და გონებასუსტია? არსებობენ ასეთი ადამიანები? ზოგიერთმა შეიძლება თქვას: „ჩვენზე ძალიან ცუდს ფიქრობ. ყველანი თანამედროვე ადამიანები ვართ, კოლეჯის ან საშუალო სკოლის კურსდამთავრებულები — გვაქვს გარჩევის შესანიშნავი უნარი ამ საზოგადოებასა და კაცობრიობასთან მიმართებით. როგორ შეგვეძლო გონებაჩლუნგი ადამიანი აგვერჩია ჩვენს წინამძღოლად? ეს შეუძლებელია!“ რა არის ამაში შეუძლებელი? თქვენი უმეტესობა გონებასუსტია და არასაკმარისი ინტელექტიც გაქვთ, ამიტომ ძალიან ადვილია გონებაჩლუნგი ადამიანის წინამძღოლად არჩევა. რატომ ვამბობ, რომ თქვენი უმეტესობა გონებასუსტია? იმიტომ, რომ უმეტესობას, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენი გამოცდილება გაქვთ, არ შეგიძლიათ საგნების არსის და პრინციპების გაგება. შეგიძლიათ წლების განმავლობაში მხოლოდ წესების დაცვა განაგრძოთ, მუდმივად ერთი და იგივე მიდგომა გამოიყენოთ შეუცვლელად და მაინც ვერ შეძლოთ პრინციპების გაგება, მიუხედავად იმისა, თუ როგორ მოხდა თქვენთან ჭეშმარიტებაზე თანაზიარება. რა არის აქ პრობლემა? თქვენი სულიერი მონაცემები ძალიან სუსტია. არ შეგიძლიათ საგნების არსის ან პრობლემების ფესვის დანახვა და ვერ პოულობთ საგნების განვითარების კანონზომიერებებს, მით უმეტეს, ვერ მიჰყვებით იმ პრინციპებს, რომელთა ფლობაც აუცილებელია საქმის კეთებისას — ამას გონებასუსტობა ჰქვია. რამდენი დრო გჭირდებათ იმისათვის, რომ გაიაზროთ იმ საგნების პრინციპები, რომლებიც თქვენს მოვალეობებს უკავშირდება? არიან ადამიანები, რომლებიც რამდენიმე წელია ტექსტზე დაფუძნებულ სამუშაოს ასრულებენ, მაგრამ ახლაც კი, სტატიები და სცენარები, რომლებსაც წერენ, კვლავაც ფუჭი სიტყვებია, მაინც არ შეუძლიათ პრინციპების გაგება და არ იციან, რა არის რეალობა, ან როგორ თქვან რაიმე რეალური. ეს წარმოადგენს ძალიან სუსტი სულიერი მონაცემებისა და ძალიან დაბალი ინტელექტის ქონას. იმ ინტელექტით, რომელსაც ფლობთ, განა ძალიან ადვილი არ იქნებოდა გონებასუსტი ადამიანის წინამძღოლად არჩევა? და თქვენ არა მხოლოდ აირჩევდით მათ, თქვენ ასევე გულს დაუდებდით მათ. როდესაც მათი გათავისუფლების დრო მოვიდოდა, არ ისურვებდი, რომ ეს მომხდარიყო. ორი წლის შემდეგ, როდესაც მათ ნამდვილ სახეს დაინახავდი და გაგებას შეიძენდი, სწორედ მაშინ შეძლებდი ამოგეცნო, რომ ისინი ცრუ წინამძღოლები არიან, მაგრამ მაშინ, რაც არ უნდა გეთქვათ, შენ მათ გათავისუფლებას არ დაუშვებდი. განა მათზე უფრო გონებასუსტი არ ხარ? რატომ ვამბობ, რომ ზოგიერთ წინამძღოლსა და მუშაკს არასაკმარისი ინტელექტი აქვს? იმიტომ, რომ მხოლოდ ყველაზე მარტივი საქმის კეთება იციან. როდესაც საქმე ოდნავ უფრო რთულ სამუშაოს ეხება, არ იციან, როგორ შეასრულონ ის, როდესაც მცირე სირთულეს აწყდებიან, არ იციან, როგორ მოაგვარონ ის და, როდესაც დამატებით საქმეს აძლევენ მათ, არ იციან, რა მოიმოქმედონ. განა ეს მათი ინტელექტის პრობლემა არ არის? განა ასეთი წინამძღოლები თქვენ მიერ არ არიან არჩეულნი? და მათ წინაშე აღფრთოვანებით ემხობით: „სწამთ ღმერთი ისე, რომ არ ეძებენ რომანტიკულ პარტნიორს და მათ გაიღეს თავი ღვთისთვის ოც წელზე მეტი ხნის განმავლობაში. მათ აქვთ გადაწყვეტილი, იტანჯონ და მართლაც სერიოზულად ეკიდებიან თავიანთ საქმეს.“ „მაგრამ ესმით თუ არა თავიანთ საქმეში პრინციპები?“ „თუ არ ესმით, აბა, ვის ესმის?“ და აღმოჩნდება, რომ მათი საქმე სრული ქაოსია, როდესაც მას ამოწმებენ — არ შეუძლიათ არცერთი საქმის განხორციელება. მათ ეუბნებიან თავიანთი საქმის პრინციპებს, მაგრამ არასოდეს იციან, როგორ შეასრულონ ისინი. უბრალოდ განაგრძობენ კითხვების დასმას და არ იციან რა გააკეთონ, სანამ პირდაპირ არ ეტყვიან ამას. მათთვის პრინციპების თქმა იგივეა, რაც არაფრის თქმა; მაშინაც კი, თუ პრინციპები სათითაოდ არის ჩამოთვლილი, მაინც არ ეცოდინებათ, როგორ განახორციელონ საქმე. არსებობენ ასეთი წინამძღოლები? რაც არ უნდა მოუყვნენ მათ პრინციპების შესახებ, არ ესმით ისინი და არ შეუძლიათ საქმის განხორციელება. ექნებათ თანაზიარება ან მისცემენ მითითებებს ერთი და იგივე სიტყვების ან საგნის შესახებ რამდენჯერმე და მაინც, ვერ გაიგებენ, და პრობლემა ამის შემდეგაც სრულიად მოუგვარებელი დარჩება — კვლავ იკითხავენ, რა გააკეთონ და ეს არ იმუშავებს, თუ კი ერთი ხაზი მაინც გამოტოვებულია. განა გონებასუსტნი არ არიან? განა ეს გონებასუსტი წინამძღოლები თქვენ მიერ არ არიან არჩეულნი? (დიახ, არიან.) ამას ვერ უარყოფთ, არა? ასეთი წინამძღოლები ნამდვილად არსებობენ.

ცრუ წინამძღოლების სხვადასხვა გამოვლინება, რომლებზეც დღეს გვქონდა თანაზიარება, ძირითადად შესაწირავების მართვის საქმეს უკავშირდება. ცრუ წინამძღოლების სხვადასხვა გამოვლინების ჩვენეული მხილების მეშვეობით, ადამიანებმა უნდა იცოდნენ, რომ შესაწირავების მართვა წინამძღოლებისა და მუშაკებისთვის მნიშვნელოვანი საქმეა და, რომ არ უნდა უგულებელყონ ის. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ზოგადი საქმე სხვა საქმეებისგან განსხვავდება, ღვთის სახლის სხვა საქმეების ნორმალურ ფუნქციონირებას უკავშირდება. ამიტომ, შესაწირავების მართვა ძალიან მნიშვნელოვანი და გადამწყვეტი საქმეა. რამდენად მნიშვნელოვანია ის? შესაწირავების მართვის საქმეში დაცული ნივთები ღმერთს ეკუთვნის, ოდნავ შეუფერებლად რომ ვთქვათ, ეს ნივთები ღვთის პირადი საკუთრებაა, ამიტომ წინამძღოლები და მუშაკები კიდევ უფრო მეტი გულისყურით, კეთილსინდისიერებითა და გულმოდგინებით უნდა მოეკიდონ ამ საქმეს. თუ ამ საქმეს მისი ბუნების თვალსაზრისით შევხედავთ, არ მგონია გადაჭარბებული იყოს მისი ადმინისტრაციული საქმეების კატეგორიაში გაყვანა. მიზეზი, რის გამოც ჩვენ მას ადმინისტრაციული საქმის კატეგორიაში ვაჯგუფებთ არის ის, რომ ამ საქმის კეთება უკავშირდება ადამიანების დამოკიდებულებას ღვთისა და მისი ქონების მიმართ. ამიტომ, აუცილებელია, რომ ამ საქმის შესრულებისას ადამიანებს ჰქონდეთ სწორი დამოკიდებულება და გაიაზრონ სწორი პრინციპები. მისი ადმინისტრაციული საქმეების კატეგორიაში შეყვანის მიზეზი ისაა, რომ წინამძღოლებმა და მუშაკებმა გაიგონ, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ამ საქმის შესრულება და, რომ ეს საქმე უაღრესად მნიშვნელოვანი დავალება და ძალიან მძიმე ტვირთია. ეს ემსახურება იმას, რომ მათ გაიგონ, რომ არ უნდა მიუდგნენ მას ისე, თითქოს ეს იყოს ჩვეულებრივი ზოგადი საქმე — რომ უნდა ჰქონდეთ ამ საქმის მნიშვნელობის ზუსტი, ღრმა შემეცნება და შემდეგ მთელი გულით, კეთილსინდისიერად და გულმოდგინედ მოეკიდონ მას. ადამიანები შეიძლება უყურადღებონი იყვნენ სხვა ადამიანების მიმართ — შეცდომებიც რომ დაუშვან, ეს არ არის დიდი პრობლემა. მაგრამ მოვუწოდებ ადამიანებს, არ იყვნენ დაბნეულნი, არ იყვნენ ზედაპირულნი და დაუდევარნი და ღვთისადმი მოპყრობისას მხოლოდ სიტყვებით არ შემოიფარგლონ და უმოქმედონი არ დარჩნენ. შესაწირავების მართვის საქმის კარგად შესრულება ღვთისგან მიღებული მნიშვნელოვანი დავალებაა წინამძღოლებისა და მუშაკებისთვის.

2021 წლის 8 მაისი