ჩემი ურიცხვი ხალხი ყიჟინით მეგებება მე, ჩემი ურიცხვი ხალხი მადიდებს მე; უთვალავი ბაგე წარმოთქვამს ერთადერთი ჭეშმარიტი ღმერთის სახელს, უთვალავი ადამიანი აღაპყრობს მზერას, რათა შორიდან იხილოს ჩემი საქმენი. სასუფეველი ეშვება ადამიანთა სამყაროში, ჩემი პიროვნება მდიდარი და უხვია. ვის არ გაუხარდებოდა ეს? ვინ არ იცეკვებდა სიხარულით? ო, სიონო! აღმართე შენი ძლევამოსილი გამარჯვების დროშა ჩემს სადიდებლად! იმღერე შენი ძლევამოსილი გამარჯვების სიმღერა ჩემი წმინდა სახელის გამოსაცხადებლად! ყოველო ქმნილებავ დედამიწის კიდეებამდე! იჩქარეთ, განიწმინდეთ, რათა შემომეწიროთ მე! ვარსკვლავთა სიმრავლე ზეცაში! იჩქარეთ, დაუბრუნდით თქვენს ადგილებს, რათა აჩვენოთ ჩემი ძლევამოსილება ცის კაბადონზე! მე ყურს ვუგდებ და გულისყურით ვისმენ დედამიწაზე ჩემი ხალხის ხმას, რომელიც სიმღერით გადმოღვრის ჩემდამი უსაზღვრო სიყვარულსა და მოწიწებას! ამ დღეს, როდესაც ყოველი ქმნილება ძალებს იბრუნებს, მე მოვევლინები ადამიანთა სამყაროს. სწორედ ამ წამს, ყველა ყვავილი იფურჩქნება, ყველა ჩიტი ერთხმად გალობს, ყოველივე სიხარულით ივსება! სასუფევლის ზარბაზნების გრიალში სატანის სამეფო ინგრევა, ნადგურდება სასუფევლის ჰიმნის ქუხილში რათა აღარასოდეს აღდგეს!

დედამიწაზე ვინ ბედავს აღზევებას და წინააღმდეგობის გაწევას? დედამიწაზე დაშვებისას მომაქვს ცეცხლი, მომაქვს რისხვა, მომაქვს ყოველგვარი უბედურება. მიწიერი სამეფოები ახლა ჩემი სასუფეველია! მაღლა ცაში ღრუბლები ტრიალებს და ბორგავს; ცის ქვეშ ტბები და მდინარეები ბობოქრობს და სიხარულით უკრავს ამაღელვებელ მელოდიას. მძინარე ცხოველები თავიანთი ბუნაგებიდან გამოდიან და ჩემს ურიცხვ ხალხს მე ვაღვიძებ ძილისგან. ჩემი ურიცხვი ხალხის მიერ ნანატრი დღე საბოლოოდ დადგა! ისინი ყველაზე ლამაზ სიმღერებს მიძღვნიან მე!

ამ მშვენიერ წამს, ამ ამაღელვებელ ჟამს,

ქება-დიდება გაისმის ყველგან, მაღლა ზეცაში და დაბლა დედამიწაზე. ვინ არ აღელვდება ამით?

ვისი გული არ შემსუბუქდება? ვინ არ ატირდება ამ სანახაობით?

ცა აღარ არის ძველი ცა, ახლა ის სასუფევლის ცაა.

დედამიწა აღარ არის ისეთი, როგორიც იყო, ახლა ის წმინდა მიწაა.

კოკისპირული წვიმის გადაღების შემდეგ, ბინძური ძველი სამყარო სრულიად განახლდა.

მთები იცვლება... წყლები იცვლება...

ადამიანებიც იცვლებიან... ყოველივე იცვლება...

ოჰ, თქვენ, მდუმარე მთებო! აღდექით და იცეკვეთ ჩემთვის!

ოჰ, თქვენ, უძრავო წყლებო! განაგრძეთ დინება!

თქვენ, სიზმრებში მყოფნო ადამიანებო! გამოფხიზლდით და ესწრაფეთ!

მე მოვედი... მე ვარ მეფე...

ყველა საკუთარი თვალით იხილავს ჩემს სახეს, საკუთარი ყურით მოისმენს ჩემს ხმას,

თავად იცხოვრებს სასუფევლის ცხოვრებით...

რა ტკბილია... რა მშვენიერია...

დაუვიწყარია... შეუძლებელია დავიწყება...

ჩემი რისხვის ცეცხლში დიდი წითელი დრაკონი იტანჯება;

ჩემს დიდებულ სამსჯავროზე ეშმაკნი თავიანთ ჭეშმარიტ სახეს ავლენენ;

ჩემს მკაცრ სიტყვებზე ადამიანები ღრმა სირცხვილს გრძნობენ და დასამალი არსად აქვთ.

ისინი იხსენებენ წარსულს, როგორ დამცინოდნენ და მასხრად მიგდებდნენ,

როგორ არ ყოფილა დრო, როცა თავს არ იწონებდნენ, არ ყოფილა დრო, როცა არ ამბოხდებოდნენ.

და მაინც, დღეს ვინ არ ტირის? ვინ არ სდებს მსჯავრს საკუთარ თავს?

მთელი სამყარო სავსეა ტირილით...

სავსეა სიხარულის ხმებით... სავსეა მხიარული ხმებით...

შეუდარებელი სიამოვნება... სიამოვნება, რომელსაც არაფერი შეედრება...

წვიმის ნაზი ფრქვევა... თოვლის დიდი, მოფარფატე ფიფქები...

ადამიანთა გულებში მწუხარება და სიხარული ერთმანეთს ერწყმის... ზოგი იცინის...

ზოგი ქვითინებს... და ზოგიც ყიჟინებს...

თითქოს ყველას დაავიწყდა... არის ეს წვიმითა და ღრუბლებით სავსე გაზაფხული,

აყვავებული ყვავილების ზაფხული, უხვი მოსავლის შემოდგომა,

თუ ყინვასა და ყინულივით ცივი ზამთარი, არავინ იცის...

ცაში ღრუბლები მიცურავს, დედამიწაზე ოკეანეები ბობოქრობს.

ჩემი ურიცხვი ძენი ხელებს იქნევენ... ჩემი ურიცხვი ხალხი ცეკვას ფეხს აყოლებს...

ანგელოზები შრომობენ... ანგელოზები გზას უკვალავენ...

დედამიწაზე ხალხი ფუსფუსებს და დედამიწაზე ყოველივე მრავლდება.