სასუფევლის ეპოქა, ბოლოს და ბოლოს, განსხვავდება წარსული დროისგან. ის არ ეხება იმას, თუ როგორ მოქმედებს კაცობრიობა; არამედ, მე ჩამოვედი დედამიწაზე ჩემი საქმის პირადად შესასრულებლად, რაც არის ისეთი რამ, რასაც ადამიანები ვერც წარმოიდგენენ და ვერც შეასრულებენ. ამდენი წლის განმავლობაში, სამყაროს შექმნიდან მოყოლებული, საქმე მხოლოდ ეკლესიის შენებას ეხებოდა, მაგრამ სამეფოს შენების შესახებ არავის სმენია. მიუხედავად იმისა, რომ ამაზე საკუთარი პირით ვსაუბრობ, არის ვინმე, ვინც იცის მისი რაობა? მე ერთხელ ჩამოვედი ადამიანთა სამყაროში და განვიცადე და დავაკვირდი მათ ტანჯვას, მაგრამ ეს გავაკეთე ჩემი განკაცების მიზნის შესრულების გარეშე. როგორც კი დაიწყო სამეფოს შენება, ჩემმა განკაცებულმა ხორცმა ოფიციალურად დაიწყო ჩემი მსახურების შესრულება; ანუ, სამეფოს მეფემ ოფიციალურად აიღო თავისი ხელმწიფების ძალაუფლება. აქედან აშკარაა, რომ სამეფოს ჩამოსვლას ადამიანთა სამყაროში არა მხოლოდ სიტყვიერი მხარე აქვს, არამედ კიდევ უფრო მეტად პრაქტიკული, რაც წარმოადგენს მნიშვნელობის ნაწილს ფრაზისა — „პრაქტიკის რეალობა“. ადამიანებს არასოდეს უხილავთ ჩემი არცერთი მოქმედება და არც ჩემი არცერთი გამონათქვამი სმენიათ. ჩემი მოქმედებებიც რომ ეხილათ, რას აღმოაჩენდნენ? და ჩემი საუბარიც რომ მოესმინათ, რას გაიგებდნენ? მთელ მსოფლიოში ყველა ჩემი მოწყალებისა და სიყვარულის ქვეშ არსებობს, მაგრამ მთელი კაცობრიობა ასევე ჩემი განკითხვის ქვეშ იმყოფება და ასევე ექვემდებარება ჩემს განსაცდელებს. მე ვიყავი მოწყალე და მოსიყვარულე ადამიანების მიმართ მაშინაც კი, როდესაც ყველანი, გარკვეულწილად, გაირყვნენ. ისინი მაშინაც კი გავკიცხე, როდესაც ყველანი ჩემს ტახტს დაემორჩილნენ. თუმცა, არსებობს კი ადამიანი, რომელსაც ჩემ მიერ მოვლენილი ტანჯვა და გამოწრთობა არ გაუვლია? იმდენი ადამიანი ეძებს სინათლეს სიბნელეში ხელის ცეცებით და იმდენი იბრძვის მწარედ განსაცდელების დროს. იობს ჰქონდა რწმენა, მაგრამ განა ის არ ეძებდა გამოსავალს თავისთვის? მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს ხალხს შეუძლია მტკიცედ დგომა განსაცდელების წინაშე, არის ვინმე, ვისაც ხმამაღლა თქმის გარეშე, გულის სიღრმეში ასევე აქვს რწმენა? თუ უფრო ისეა, რომ ადამიანები აცხადებენ, თითქოს აქვთ რწმენა, როდესაც გულში მაინც ეჭვები აქვთ? არ არსებობენ ადამიანები, რომლებიც მტკიცედ იდგნენ განსაცდელის დროს ან ჭეშმარიტად მორჩილებდნენ გამოცდისას. სახე რომ არ დამეფარა ამ სამყაროს ყურებისგან თავის ასარიდებლად, მთელი კაცობრიობა დაემხობოდა ჩემი მწველი მზერის ქვეშ, რადგან მე არაფერს ვითხოვ ადამიანებისგან.

როდესაც სამეფოს მისალმება გაისმება — რაც ასევე არის დრო, როდესაც შვიდი ქუხილი დაიგრგვინებს — ეს ხმა შეაძრწუნებს ცასა და მიწას, შეარყევს ზეცას და თითოეული ადამიანის გულის სიმებს რხევას აიძულებს. სამეფოს ჰიმნი ოფიციალურად აღიმართება დიდი წითელი დრაკონის ქვეყანაში, რაც დაამტკიცებს, რომ მე გავანადგურე ეს ქვეყანა და დავაარსე ჩემი სამეფო. უფრო მეტიც, ჩემი სამეფო დაარსებულია დედამიწაზე. ამ მომენტში ჩემი ანგელოზები იგზავნებიან მსოფლიოს თითოეულ ქვეყანაში სამოგზაუროდ, რათა მწყემსონ ჩემი ძეები და ჩემი ხალხი; ეს ასევე არის ჩემი საქმის შემდეგი ნაბიჯის მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად. თუმცა, მე პირადად მოვდივარ იმ ადგილას, სადაც დიდი წითელი დრაკონია გაწოლილი და „ვერკინები“ მას. როგორც კი ყველა ადამიანი შემიცნობს ხორცში და შეძლებს ჩემი საქმეების ხორცში ხილვას, დიდი წითელი დრაკონის ბუდე ფერფლად იქცევა და უკვალოდ გაქრება. როგორც ჩემი სამეფოს ხალხმა, რადგან ძვალსა და რბილში გაქვთ გამჯდარი დიდი წითელი დრაკონის სიძულვილი, თქვენი მოქმედებებით უნდა გაახაროთ ჩემი გული და ამგვარად სირცხვილი აჭამოთ დრაკონს. ნამდვილად გრძნობთ, რომ დიდი წითელი დრაკონი საძულველია? ჭეშმარიტად გრძნობთ, რომ ის სამეფოს მეფის მტერია? მართლა გაქვთ რწმენა, რომ შეგიძლიათ ჩემთვის საოცარი მოწმობის გაცემა? მართლა გაქვთ რწმენა, რომ დაამარცხებთ დიდ წითელ დრაკონს? ეს არის ის, რასაც გთხოვთ; ყველაფერი, მხოლოდ ის მჭირდება, რომ შეძლოთ ამ ნაბიჯის მიღწევა. შეძლებთ ამის გაკეთებას? გწამთ, რომ ამას მიაღწევთ? ზუსტად რისი გაკეთება შეუძლიათ ადამიანებს? განა ამას მე თავად არ ვაკეთებ? რატომ ვამბობ, რომ მე პირადად მოვდივარ იმ ადგილას, სადაც ბრძოლა მიმდინარეობს? მე მხოლოდ თქვენი რწმენა მინდა და არა თქვენი საქმეები. არცერთ ადამიანს არ შეუძლია ჩემი სიტყვების პირდაპირი გზით გაგება და ამის ნაცვლად უბრალოდ ირიბ მზერას აპყრობს მათ. დაგეხმარათ ეს თქვენი მიზნების მიღწევაში? ასე შემიცანით? სიმართლე რომ ვთქვა, დედამიწაზე მყოფ ადამიანთაგან არცერთს არ შეუძლია პირდაპირ სახეში ჩამხედოს და არცერთს არ შეუძლია ჩემი სიტყვების მნიშვნელობის სუფთად გაგება. ამიტომ მე ავამოძრავე უპრეცედენტო პროექტი დედამიწაზე, რათა მივაღწიო ჩემს მიზნებს და მივცე უფლება ჩემს ჭეშმარიტ ხატებას, დაიკავოს თავისი ადგილი ადამიანთა გულებში. ამგვარად, ბოლოს მოვუღებ ეპოქას, რომელშიც წარმოდგენები მართავს ადამიანებს.

დღეს არა მხოლოდ დიდი წითელი დრაკონის ქვეყანაში ჩამოვდივარ, არამედ მთელი სამყაროსკენაც ვბრუნდები და მთელ ზეცას შევაზანზარებ. არის სადმე თუნდაც ერთი ადგილი, რომელიც არ ექვემდებარება ჩემს განკითხვას? განა არსებობს თუნდაც ერთი კუთხე, რომელიც გადაურჩება ჩემ მიერ მოვლენილ კატასტროფებს? ყველგან, სადაც კი მივდივარ, სხვადასხვა სახის „უბედურების თესლს“ ვფანტავ. ეს არის ჩემი მუშაობის ერთ-ერთი გზა და ეს უდავოდ არის კაცობრიობის ხსნის აქტი, და რასაც მე მათ ვთავაზობ, მაინც ერთგვარი გულმოწყალებაა. კიდევ უფრო მეტ ადამიანს მივცემ უფლებას, შემიცნოს და დამინახოს, და ამგვარად, შიში გაუჩნდეთ იმ ღმერთის მიმართ, რომელსაც ამდენი წლის განმავლობაში ვერ ხედავდნენ, მაგრამ ახლა პრაქტიკულია. რა მიზეზით შევქმენი სამყარო? რატომ არ გავანადგურე სრულად ადამიანები მას შემდეგ, რაც ისინი გაიხრწნენ? რა მიზეზით ცხოვრობს მთელი კაცობრიობა კატასტროფების შუაგულში? რა იყო ჩემი მიზანი, როდესაც მე პირადად შევისხი ხორცი? როდესაც ჩემს საქმეს ვასრულებ, კაცობრიობა იგებს არა მხოლოდ მწარეს, არამედ ტკბილის გემოსაც. ამქვეყნად მყოფ ადამიანთაგან ვინ არ ცხოვრობს ჩემი მადლით? მატერიალური კურთხევებით რომ არ დამეჯილდოებინა ადამიანები, ვინ შეძლებდა ამ სამყაროში აყვავებას? განა კურთხევაა ის, რომ გაძლევთ უფლებას მიაღწიოთ ჩემი ხალხის სტატუსს? ჩემი ხალხი კი არა, მსახურების შემსრულებლები რომ ყოფილიყავით, განა მაინც არ იარსებებდით ჩემს კურთხევებში? თქვენ შორის არცერთს არ შეუძლია ჩემი სიტყვების სათავის გაგება. ადამიანები არ აფასებენ ჩემ მიერ მინიჭებულ ტიტულებს. იმდენი ადამიანი ინახავს გულში წყენას „მსახურების შემსრულებლის“ წოდების გამო და იმდენ ადამიანს უღვივდება ჩემ მიმართ სიყვარული „ჩემი ხალხის“ წოდების გამო. ნურავინ შეეცდება ჩემს მოტყუებას, რადგან ჩემი მზერით ყველაფერს გულდასმით შევისწავლი! თქვენ შორის ვინ იღებს ამას ნებაყოფლობით და ვის შესწევს სრული მორჩილების ძალა? სამეფოს საზეიმო ჰანგები რომ არ გაჟღერებულიყო, განა მართლა შეძლებდით ბოლომდე მორჩილებას? ის, თუ რისი გაკეთება და ფიქრი შეუძლიათ ადამიანებს და რამდენად შორს შეუძლიათ წასვლა — ეს ყოველივე მე დიდი ხნის წინ წინასწარ განვსაზღვრე.

ადამიანთა უმრავლესობა ჩემი სახის შუქზე იღებს ჩემგან მოვლენილ ცეცხლს. ადამიანთა უმრავლესობა ჩემი გამხნევებით ფხიზლდება და წინ მიისწრაფვის. როდესაც სატანის ძალები თავს ესხმიან ჩემს ხალხს, მე იქვე ვარ მათ მოსაგერიებლად; როდესაც სატანის შეთქმულებები არევ-დარევას იწვევს მათ ცხოვრებაში, მე მას თავზარდაცემულს ვაიძულებ გაქცევას და ვაძევებ, რათა წავიდეს და აღარასოდეს დაბრუნდეს. დედამიწაზე ყოველგვარი ბოროტი სული მუდმივად ეძებს მოსასვენებელ ადგილს; ისინი დაუღალავად ეძებენ იმ ადამიანთა გვამებს, რომელთა შთანთქმაც შეუძლიათ. ჩემო ხალხო! თქვენ უნდა დარჩეთ ჩემი მზრუნველობისა და დაცვის ქვეშ. არასოდეს იყოთ თავშეუკავებელნი! არასოდეს მოიქცეთ დაუფიქრებლად! შენი ერთგულება ჩემს სახლს უნდა შესწირო და მხოლოდ ერთგულებით შეძლებ საპასუხო იერიშის მიტანას ეშმაკების მზაკვრობაზე. არავითარ შემთხვევაში არ უნდა მოიქცეთ ისე, როგორც წარსულში იქცეოდით, როცა ჩემ წინაშე ერთს აკეთებდით, ზურგს უკან კი — მეორეს; თუ ასე მოიქცევით, მაშინ უკვე განწირულნი ხართ. განა საკმარისზე მეტჯერ არ მითქვამს ამის მსგავსი სიტყვები? სწორედ იმიტომ, რომ კაცობრიობის ძველი ბუნება გამოუსწორებელია, მე მიწევს ადამიანებისთვის ამის არაერთხელ შეხსენება. ნუ მოგწყინდებათ! რასაც მე ვამბობ, მთლიანად თქვენი ბედისწერის გულისთვისაა! ბინძური და წაბილწული ადგილი სწორედ ის არის, რაც სატანას სჭირდება; რაც უფრო უიმედოდ გამოუსწორებელნი და თავშეუკავებელნი ხართ და შეზღუდვებს არ ემორჩილებით, მით უფრო მეტად გამოიყენებს ყოველგვარი არაწმიდა სული ნებისმიერ შესაძლებლობას თქვენში შესაღწევად. თუ ამ ზღვრამდე მიხვალთ, მაშინ თქვენი ერთგულება მხოლოდ ცარიელი ლაპარაკი იქნება, ყოველგვარი რეალობის გარეშე, თქვენს სიმტკიცეს კი არაწმიდა სულები შთანთქავენ და გადააქცევენ ამბოხებად და სატანის მზაკვრობად ჩემი საქმის ჩასაშლელად, რაც საშუალებას მომცემს, ნებისმიერ დროსა და ნებისმიერ ადგილას განგგმიროთ. ამ ვითარების სერიოზულობა არავის ესმის; ყველა უბრალოდ ყურს უყრუებს ამას და არანაირ სიფრთხილეს არ იჩენს. მე არ ვიხსენებ იმას, რაც წარსულში გაკეთდა; ნუთუ მართლა კვლავ ელოდები, რომ შემწყნარებელი ვიქნები შენ მიმართ და კიდევ ერთხელ „არ გავიხსენებ“? თუმცა ადამიანები მეწინააღმდეგებოდნენ, მე მათ ამას არ ჩავუთვლი, რადგან მათი სულიერი სიმწიფე ზედმეტად მცირეა და ამიტომ მათთვის ზედმეტად მაღალი მოთხოვნები არ დამიწესებია. მხოლოდ იმას ვითხოვ, რომ არ იყვნენ თავშეუკავებელნი და დაემორჩილონ შეზღუდვებს. განა ამ ერთი პირობის შესრულება თქვენს ძალებს აღემატება? ადამიანთა უმრავლესობა ელოდება, რომ კიდევ უფრო მეტ საიდუმლოს ავხსნი, რათა თვალები დაიტკბონ. თუმცა, ზეცის ყველა საიდუმლოც რომ შეიცნო, მერე რა? განა ეს გაზრდის შენს სიყვარულს ჩემ მიმართ? განა ეს გააღვიძებს შენს სიყვარულს ჩემ მიმართ? მე არ ვაკნინებ ადამიანებს და არც მსუბუქ განაჩენს გამოვუტან მათ. ეს რომ ადამიანების რეალური მდგომარეობა არ იყოს, მე მათ ასეთ იარლიყებს ასე უბრალოდ არასოდეს მივაკერებდი. გაიხსენეთ წარსული: რამდენჯერ დაგწამეთ ცილი? რამდენჯერ შევაფასე თქვენი შესაძლებლობები იმაზე ნაკლებად, ვიდრე სინამდვილეშია? რამდენჯერ შეგამოწმეთ გულდასმით თქვენი რეალური გარემოებების გაუთვალისწინებლად? რამდენჯერ ვერ შეძლო ჩემმა გამონათქვამებმა გულწრფელად მოეგო თქვენი გული? რამდენჯერ მითქვამს ისეთი რამ, რასაც თქვენს გულში ღრმა გამოძახილი არ ჰქონია? თქვენ შორის ვინ კითხულობს ჩემს სიტყვებს შიშისა და კანკალის გარეშე, იმის უდიდესი შიშით, რომ უძირო უფსკრულში გადავჩეხავ? ვისთვის არ გამხდარა ჩემი სიტყვები დიდი განსაცდელები? ჩემს გამონათქვამებში არის ხელმწიფება, მაგრამ ეს არ არის ადამიანების ნაჩქარევად განსასჯელად, პირიქით, მათი რეალური მდგომარეობიდან გამომდინარე, მე გამუდმებით ვუმჟღავნებ მათ ჩემს სიტყვებში არსებულ აზრს. სინამდვილეში, არის ვინმე, ვისაც შეუძლია ჩემი სიტყვებიდან ჩემი ყოვლისშემძლეობის შეცნობა? არის ვინმე, ვისაც შეუძლია ჩემს სიტყვებში არსებულ წმინდა ოქროს ჩასწვდეს? ამდენი რამ ვთქვი და ნუთუ ვინმემ მართლა გულთან მიიტანა ჩემი თითოეული სიტყვა?

3 მარტი, 1992 წ.