იმ დროიდან მოყოლებული, რაც ღმერთმა ადამიანს „ღვთის სიყვარულის“ გაკვეთილი — სხვა ყველა გაკვეთილზე ღრმა — ამცნო, იგი ყურადღებას ამახვილებს ამ თემაზე საუბარზე „შვიდი სულის გამონათქვამებში“ და სთხოვს ყველა ადამიანს, რომ შეეცადოს, გაიგოს ადამიანური ცხოვრების სიცარიელე და ამგვარად აღმოაჩინოს მათში არსებული ჭეშმარიტი სიყვარული. როგორ უყვართ ადამიანებს ღმერთი არსებულ სიტუაციაში? იცით? „ღვთის სიყვარულის“ გაკვეთილს საზღვრები არ აქვს. რამდენად კარგად ესმის ყველა ადამიანს ადამიანური ცხოვრება? როგორია მათი დამოკიდებულება ღვთის სიყვარულის მიმართ? სურთ თუ არ სურთ? დიდ მასებს მიჰყვებიან თუ სძულთ ხორცი? ეს ყოველივე თქვენთვის ნათელი უნდა იყოს და უნდა გესმოდეთ. ნუთუ მართლაც არაფერია ადამიანებში? „მე მსურს ადამიანის ჭეშმარიტი სიყვარული ჩემ მიმართ; დღეს კი ხალხი კვლავ ფეხს ითრევს და არ შეუძლია თავისი ჭეშმარიტი სიყვარულის მოცემა. თავიანთ წარმოსახვაში ისინი თვლიან, რომ თუკი ჭეშმარიტ სიყვარულს მომცემენ, თავად ხელცარიელნი დარჩებიან.“ რეალურად რას ნიშნავს ამ სიტყვებში „ჭეშმარიტი სიყვარული“? რატომ ითხოვს ღმერთი კვლავ ადამიანთა ჭეშმარიტ სიყვარულს იმ დროს, როდესაც „ყველა ადამიანს უყვარს ღმერთი“? ამგვარად, ღვთის განზრახვაა, მოსთხოვოს ადამიანს, რომ პასუხების ფურცელზე ჭეშმარიტი სიყვარულის მნიშვნელობა დაწეროს, და სწორედ ეს არის ის საშინაო დავალება, რომელიც ღმერთმა ადამიანისთვის განსაზღვრა. ამჟამინდელ ვითარებაში, მიუხედავად იმისა, რომ ღმერთი ადამიანთან დიდ მოთხოვნებს არ აყენებს, ადამიანებს ჯერ კიდევ არ მიუღწევიათ იმისთვის, რასაც ღმერთი თავიდანვე ითხოვდა ადამიანისგან — სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მათ ჯერ კიდევ არ ჩაუდიათ სრული ძალისხმევა ღვთის სიყვარულში. ამრიგად, მათი სურვილის უქონლობის მიუხედავად, ღმერთი მაინც აყენებს თავის მოთხოვნებს ადამიანების მიმართ, მანამ, სანამ ეს საქმე შედეგს არ გამოიღებს და ის დიდებას არ მოიპოვებს ამ საქმეში. გულახდილად რომ ვთქვათ, დედამიწაზე არსებული საქმე ღვთის სიყვარულით სრულდება. ამდენად, მხოლოდ მაშინ, როდესაც ღმერთი ასრულებს თავის საქმეს, იგი ადამიანს ყველაზე მნიშვნელოვან საქმეზე მიუთითებს. თუკი თავისი საქმის დასასრულს ღმერთი ადამიანს სიკვდილისთვის გაიმეტებს, რა მოუვა ადამიანს, რა მოუვა ღმერთს და რა მოუვა სატანას? მხოლოდ მაშინ, როდესაც დედამიწაზე ადამიანის სიყვარული გამოვლინდება, შეიძლება ითქვას, რომ „ღმერთმა დაიპყრო ადამიანი“. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ხალხი იტყვის, რომ ღმერთი თავის ძალას იყენებს ადამიანის დასაჩაგრად და ამგვარად, ღმერთი შეურაცხყოფილი იქნება. ღმერთი არ იქნება ისეთი სულელი, რომ თავისი საქმე უჩუმრად მიიყვანოს ბოლომდე. ამრიგად, როდესაც საქმე მალე უნდა დასრულდეს, ღმერთი აღძრავს ენთუზიაზმის ტალღას ღვთის სიყვარულისთვის და „ღვთის სიყვარულს“ აქტუალურ თემად აქცევს. რა თქმა უნდა, ღვთის ამგვარ სიყვარულში არაფერია შერეული ადამიანის მხრიდან; ეს არის განუყოფელი სიყვარული, რომელიც ჰგავს სათნო ცოლის სიყვარულს ქმრის მიმართ, ან პეტრეს სიყვარულს. ღმერთს არ სურს იობისა და პავლეს სიყვარული, არამედ სურს იესოს სიყვარული იეჰოვას მიმართ, სიყვარული მამასა და ძეს შორის: „მხოლოდ მამაზე ზრუნავს, პირადი წაგებისა თუ მოგების განხილვის გარეშე, უყვარს მხოლოდ მამა და სხვა არავინ, და სხვა არაფერს ითხოვს“. შესწევს ადამიანს ამის უნარი?

თუ შედარებას გავავლებთ იმასთან, რაც იესომ გააკეთა თავის არასრულყოფილ კაცობრიობაში, რას ვფიქრობთ? რა დონეს მიაღწიეთ თქვენი სრულქმნილი კაცობრიობით? შეგიძლიათ მიაღწიოთ იმის მეათედს, რაც იესომ გააკეთა? ხართ შესაფერისნი, რომ ჯვარზე ეცვათ ღვთისთვის? შეუძლია თქვენს ღვთისმოყვარე გულს სატანის შერცხვენა? და თქვენი კაცთმოყვარე გულიდან რამდენია განდევნილი? ჩაანაცვლა თუ არა იგი ღვთის სიყვარულმა? ნამდვილად ითმენთ ყველაფერს ღვთის სიყვარულისთვის? დაფიქრდით ერთი წუთით პეტრეზე, რომელიც წარსულში ცხოვრობდა, და შემდეგ გადახედეთ საკუთარ თავს, ვინც დღევანდელ დღეს ხართ — ნამდვილად დიდი შეუსაბამობაა; თქვენ არ ხართ ღირსნი, რომ ღვთის წინაშე წარსდგეთ. ღვთის სიყვარული უფრო მეტია თქვენ შორის თუ ეშმაკის სიყვარული? ისინი სათითაოდ უნდა აიწონოს სასწორის მარცხენა და მარჯვენა პინაზე, რათა გამოჩნდეს, რომელი გადაწონის — რეალურად რამდენია თქვენში ღვთის სიყვარული? ხართ ღირსნი, რომ ღვთის წინაშე მოკვდეთ? მიზეზი, თუ რატომ შეძლო იესომ ჯვარცმა, იყო ის, რომ მისი გამოცდილება დედამიწაზე საკმარისი აღმოჩნდა სატანის შესარცხვენად, და მხოლოდ ამ მიზეზის გამო მამა ღმერთმა გაბედულად დართო მას ნება, რომ აღესრულებინა საქმის ეს ეტაპი; ეს გამოწვეული იყო იმ განსაცდელებით, რომლებიც მას ჰქონდა გადატანილი, და მისი ღვთისმოყვარე გულით. მაგრამ თქვენ არ ხართ ასეთი შესაფერისი. ამიტომ, თქვენ უნდა განაგრძოთ გამოცდილების მიღება, უნდა მიაღწიოთ იმას, რომ გყავდეთ ღმერთი თქვენს გულებში და მეტი არაფერი — შეგიძლიათ ამის აღსრულება? აქედან ჩანს, თუ რაოდენ დიდი სიძულვილი და რაოდენ დიდი სიყვარული გაქვს ღვთის მიმართ. საქმე სულაც არ არის იმაში, რომ ღმერთი ადამიანის მიმართ ზედმეტად მომთხოვნია, არამედ საქმე ისაა, რომ ადამიანი არ შრომობს. განა ეს არ არის საქმის რეალური ვითარება? თუ ასე არაა, მაშინ რამდენი სასიყვარულო რამ აღმოაჩინე ღმერთში და რამდენი საძულველი იპოვე საკუთარ თავში? კარგად უნდა გაითვალისწინო ეს ყველაფერი. სამართლიანია ვიფიქროთ, რომ ცის ქვეშ მხოლოდ ცოტას უყვარს ღმერთი — მაგრამ შეგიძლია იყო პიონერი, რომელიც მსოფლიო რეკორდებს ხსნის იმისთვის, რომ ღმერთი შეიყვაროს? ღმერთი ადამიანისგან არაფერს ითხოვს. განა ადამიანს არ შეუძლია ღმერთს ეს მცირედი პატივისცემა მაინც უჩვენოს? ნუთუ არ შეუძლია თუნდაც ამას მიაღწიოს? მეტი რა უნდა ითქვას?