ყველა ამ სიტყვიდან ყველაზე დაუვიწყარი სწორედ დღევანდელი სიტყვებია. ადრე ღვთის სიტყვები ადამიანის მდგომარეობებს ამხელდა ან ზეცის საიდუმლოებებს ამჟღავნებდა, მაგრამ ეს ახლანდელი გამონათქვამი წარსულის გამონათქვამებს არ ჰგავს. ეს არც დაცინვაა და არც სატირა, არამედ რაღაც სრულიად მოულოდნელი: ეს არის ღმერთი, რომელიც ზის და მშვიდად ესაუბრება ადამიანებს. რა არის მისი მიზანი? რას ხედავ, როცა ღმერთი ამბობს: „დღეს მე ახალი საქმე დავიწყე სამყაროების თავზე, რაც იწვევს იმას, რომ დედამიწაზე მცხოვრებ ადამიანებს ახალი დასაწყისი აქვთ და ყველა მათგანს ვთხოვ, ჩემი სახლიდან გადავიდნენ. და რადგან ადამიანები ყოველთვის ხარბად ესწრაფვიან საკუთარ სურვილებს, ვურჩევ მათ, ცოტა მეტი თავშეკავება გამოიჩინონ და მუდამ ნუ უქმნიან დაბრკოლებას ჩემს საქმეს“? და რა არის ეს „ახალი დასაწყისი“, რომელზეც ღმერთი საუბრობს? ღმერთს ადრეც უთქვამს მსგავსი სიტყვები და ადამიანებისთვის წასვლა ურჩევია, მაგრამ ღვთის თავდაპირველი განზრახვის თანახმად, ეს სიტყვები ადამიანთა რწმენის გამოსაცდელად იყო გამოყენებული. მაშ, დღეს, როცა ის განსხვავებული ტონით საუბრობს, ამას გულწრფელად ამბობს თუ მხოლოდ მოჩვენებით? ადრე ადამიანებმა არ იცოდნენ, რა განსაცდელებზე საუბრობდა ღმერთი. მხოლოდ მსახურების შემსრულებელთა საქმის ამ ეტაპზე იხილეს მათ საკუთარი თვალით და პირადად გამოცადეს ღვთის განსაცდელები. ამრიგად, იმ დროიდან მოყოლებული, პეტრეს ასობით განსაცდელის მაგალითის გამო, ადამიანები ხშირად გადახრაში ჩავარდნილან და უფიქრიათ: „ეს ღვთისგან მოვლენილი განსაცდელია“. უფრო მეტიც, ღვთის სიტყვებში ნათქვამიდან ძალიან ცოტა რამ მოვლენია ადამიანებს კონკრეტული ფაქტების სახით. ამის გამო ადამიანები სულ უფრო ღრმად ეფლობოდნენ ღვთის განსაცდელების შესახებ ბრმა რწმენაში და ამიტომ, რასაც არ უნდა ამბობდეს ღმერთი, მათ არასოდეს სჯეროდათ, რომ ეს იყო ღვთის მიერ ფაქტების სახით შესრულებული საქმე; ამის ნაცვლად, მათ სჯეროდათ, რომ ღმერთს სხვა არაფერი ჰქონდა გასაკეთებელი და საგანგებოდ იყენებდა სიტყვებს ადამიანთა გამოსაცდელად. სწორედ ასეთ განსაცდელებში — რომლებიც უიმედოა, თუმცა, თითქოს იმედს მაინც ტოვებს — მიჰყვებოდნენ ადამიანები ღმერთს, ამიტომ მას შემდეგაც კი, რაც ღმერთმა თქვა: „ყველას, ვინც დარჩება, დიდი ალბათობით უბედურება დაატყდება თავს“, ადამიანები კვლავ ყურადღებით მიჰყვებოდნენ მას და წასვლას არ აპირებდნენ. ადამიანები ასეთ ილუზიებში მიჰყვებოდნენ ღმერთს და ვერცერთი მათგანი ვერ ბედავდა დარწმუნებით ეთქვა, რომ იმედი არ არსებობდა — ეს ღვთის გამარჯვების ერთ-ერთი მტკიცებულებაა. ღვთის თვალთახედვა გვიჩვენებს, რომ ის ყველაფერს ისე წარმართავს, რომ ყველაფერი მას ემსახუროს, და ადამიანთა ამ ილუზიის გამოყენებით ღმერთი უბიძგებს მათ, რომ დროისა და ადგილის მიუხედავად, ღმერთი არ მიატოვონ. ამიტომ, ამ ეტაპზე სწორედ ადამიანთა არასრულყოფილი მოტივების მეშვეობით ღმერთი აიძულებს მათ, მისთვის მოწმობის ერთი ეტაპი გასცენ, და სწორედ ამაში მდგომარეობს ღვთის სიტყვების ღრმა მნიშვნელობა: „მე ადამიანთა ნაწილი მოვიპოვე“. სატანა ადამიანის მოტივებს დაბრკოლებების შესაქმნელად იყენებს, ხოლო ღმერთი ადამიანის მოტივებს მომსახურების გასაწევად იყენებს — ეს არის ღვთის სიტყვების ჭეშმარიტი მნიშვნელობა, რომ „ადამიანებს ჰგონიათ, რომ შეძლებენ შეძრომას, მაგრამ როდესაც ყალბ შესასვლელ საშვებს მაწვდიან, მე მაშინვე ცეცხლის ორმოში ვყრი მათ, და როცა ხედავენ საკუთარ „გულის სისხლს“ ცეცხლის ალში, იმედს კარგავენ.“ ღმერთი ყველაფერს ისე წარმართავს, რომ ყველაფერი მას ემსახუროს, ამიტომ ის თავს არ არიდებს ადამიანთა სხვადასხვა მოსაზრებას, არამედ გაბედულად ეუბნება მათ, რომ წავიდნენ; სწორედ ამაში მდგომარეობს ღვთის საქმის საოცრება და სიბრძნე — ის პატიოსან სიტყვებსა და ამ მეთოდს ერთ მთლიანობად აერთიანებს, რის გამოც ადამიანები თავბრუდახვეულნი და დაბნეულნი რჩებიან. აქედან შეიძლება დავინახოთ, რომ ღმერთი მართლაც სთხოვს ადამიანებს, დატოვონ მისი სახლი, რომ ეს არ არის რაიმე სახის განსაცდელი, და ღმერთი ამ შესაძლებლობას იყენებს, რათა თქვას: „თუმცა ადამიანებს იმასაც ვეუბნები, რომ თუ კურთხევებს ვერ მოიპოვებენ, არავის აქვს უფლება, ჩემზე იწუწუნოს“. ღვთის სიტყვებში ჭეშმარიტება და სიცრუე ერთმანეთშია შერეული და ვერავინ ახერხებს მათში გარკვევას; თუმცა ღმერთი ამ შესაძლებლობას იყენებს ადამიანთა სტაბილიზაციისთვის, რათა წაართვას მათ წასვლის სურვილი. ამრიგად, თუ ერთ დღეს ისინი დაწყევლილნი იქნებიან, ღვთის სიტყვებით უკვე წინასწარ იქნებიან გაფრთხილებულნი, ისევე როგორც ადამიანები ამბობენ: „სწორედ ის სიტყვებია კარგი, რომელთა მოსმენაც უსიამოვნოა“. დღეს ადამიანებს ღმერთი სრულიად გულწრფელად უყვართ, და იმ სიტყვებში, რომელთა ჭეშმარიტებისა თუ სიცრუის გარჩევაც არ შეეძლოთ, ისინი დაიპყრეს და ღმერთი შეიყვარეს, ამიტომ ღმერთმა თქვა: „მე უკვე აღვასრულე ჩემი დიდი წამოწყება“. როცა ღმერთი ამბობს: „იმედი მაქვს, ისინი თავად იპოვიან გადარჩენის გზას. მე ამაში უძლური ვარ“, ეს არის ღმერთის მიერ ყველა ამ სიტყვის წარმოთქმის რეალობა — თუმცა ადამიანები ასე არ ფიქრობენ; ამის ნაცვლად, ისინი მუდამ მიჰყვებოდნენ ღმერთს ისე, რომ მის სიტყვებს ოდნავ ყურადღებასაც კი არ აქცევდნენ. ამგვარად, როცა ღმერთი ამბობს: „მომავალში ჩვენ შორის აღარ იქნება არავითარი სიტყვები, სალაპარაკოც აღარაფერი გვექნება და ერთმანეთის საქმეებში აღარ ჩავერევით, არამედ ყოველი ჩვენგანი საკუთარ გზას გაჰყვება“, ეს სიტყვები რეალობაა და ოდნავადაც არ არის შებღალული. რასაც არ უნდა ფიქრობდნენ ადამიანები, სწორედ ასეთია ღვთის „არაგონივრულობა“. ღმერთმა უკვე გასცა მოწმობა ამ ეტაპზე სატანის წინაშე და ღმერთმა თქვა, რომ დროისა და ადგილის მიუხედავად, ყველა ადამიანს აიძულებს, ღმერთი არ მიატოვონ — და ამგვარად, საქმის ეს ეტაპი დასრულებულია. ღმერთი ყურადღებას არ აქცევს ადამიანების არანაირ წუწუნს, მაგრამ მან წინასწარ თქვა ეს სიტყვები, ამიტომ ადამიანები უმწეო მდგომარეობაში რჩებიან და იძულებულნი არიან, რისხვა ჩაყლაპონ და ენებს კბილი დააჭირონ. ღმერთსა და სატანას შორის ბრძოლა მთლიანად ადამიანზეა დაფუძნებული. ადამიანებს არანაირი დამოუკიდებლობა არ გააჩნიათ; ისინი მართლაც მარიონეტები არიან, ხოლო ღმერთი და სატანა კულისებიდან მართავენ მათ ძაფებით. როდესაც ღმერთი ადამიანებს იყენებს იმისთვის, რომ მათ მისთვის მოწმობა გასცენ, ის ყველაფერს აკეთებს, რაც შეუძლია მოიფიქროს, ყველა შესაძლო საშუალებას მიმართავს, რათა ადამიანები მისთვის მომსახურების გასაწევად გამოიყენოს, რის შედეგადაც ისინი სატანის მანიპულირების ქვეშ ექცევიან და ამავე დროს ღმერთი წარმართავს მათ. და როცა მოწმობა, რომლის გაცემაც ღმერთს სურს, დასრულდება, ღმერთი ადამიანებს გვერდზე მოისვრის და ტანჯვაში ტოვებს, თავად კი ისე იქცევა, თითქოს მათთან არანაირი კავშირი არ ჰქონდეს. როდესაც მას კვლავ სურს ადამიანების გამოყენება, ისევ იღებს მათ და საქმეში იყენებს, ადამიანებს კი ამის შესახებ ოდნავი წარმოდგენაც არ აქვთ. ისინი უბრალოდ ჰგვანან ხარს ან ცხენს, რომელსაც პატრონი თავისი სურვილისამებრ იყენებს, და არცერთ მათგანს არანაირი პირადი ავტონომია არ გააჩნია. ეს შეიძლება ცოტა სევდიანად ჟღერდეს, მაგრამ მიუხედავად იმისა, აქვთ თუ არა ადამიანებს რაიმე ავტონომია, ღვთისთვის მომსახურების გაწევა პატივია და არა შემაწუხებელი რამ. თითქოს ღმერთი სწორედ ასე უნდა მოქმედებდეს. განა ყოვლისშემძლის საჭიროების დაკმაყოფილების უნარი საამაყო არ არის? მაშ, რას ფიქრობ? ოდესმე მიგიღია მტკიცე გადაწყვეტილება, რომ ღვთისთვის მომსახურება გასწიო? ნუთუ ჯერ კიდევ გსურს, მცირე ძალაუფლება მოიპოვო საკუთარი თავისუფლების ძიებაში?

რაც არ უნდა იყოს, ყველაფერი, რასაც ღმერთი აკეთებს, კარგია და მიბაძვის ღირსია, ხოლო ადამიანი და ღმერთი, ბოლოს და ბოლოს, განსხვავდებიან. ამის საფუძველზე, ღმერთი ადამიანური გულით უნდა გიყვარდეს, მიუხედავად იმისა, აფასებს თუ არა ღმერთი შენს სიყვარულს. ღვთის სიტყვები გვიჩვენებს, რომ ღვთის გულშიც დიდი მწუხარებაა. ადამიანები მხოლოდ ღვთის სიტყვების გამო იწრთობიან. თუმცა ეს საქმე, ბოლოს და ბოლოს, გუშინ მოხდა — მაშ, მაინც რას გააკეთებს ღმერთი შემდეგ? ეს დღემდე საიდუმლოდ რჩება, ამიტომ ადამიანებს არ შეუძლიათ მისი გაგება ან გააზრება და მხოლოდ იმ მუსიკას შეუძლიათ აჰყვნენ, რომელსაც ღმერთი უკრავს. მიუხედავად ამისა, ყველაფერი, რასაც ღმერთი ამბობს, რეალურია და ყველაფერი სრულდება — ეს ეჭვგარეშეა!