ღმერთისთვის ადამიანი მის ხელთ არსებულ სათამაშოს ჰგავს, მის ხელში ხელით გაწელილ ატრიას — რომლის გათხელება ან გასქელება ღმერთს თავისი სურვილისამებრ შეუძლია; ღმერთი ადამიანს ისე ექცევა, როგორც მოისურვებს. სამართლიანია, ითქვას, რომ ადამიანი მართლაც სათამაშოა ღვთის ხელში, როგორც სპარსული კატა, რომელიც ქალბატონმა ბაზარში იყიდა; ადამიანზე ნამდვილად შეიძლება ითქვას, რომ იგი სათამაშოა ღვთის ხელში. შესაბამისად, პეტრეს ცოდნაში არაფერი იყო მცდარი. აქედან ჩანს, რომ საქმე, რომელსაც ღმერთი ადამიანზე ასრულებს და სიტყვები, რომლებსაც იგი ადამიანს ეუბნება, სიმსუბუქითა და სიამოვნებით სრულდება და გამოითქმის და არა გონების დაძაბვით ან გეგმების შედგენით, როგორც ეს ადამიანებს წარმოუდგენიათ. საქმე, რომელსაც იგი ადამიანზე ასრულებს, ძალიან ნორმალურია, ისევე როგორც სიტყვები, რომლებსაც იგი ადამიანს ეუბნება. როდესაც ღმერთი საუბრობს, თითქოს ენას თავისუფლებას აძლევს, ამბობს იმას, რაც თავში მოუვა, ყოველგვარი შეზღუდვის გარეშე. თუმცა, ღვთის სიტყვების წაკითხვის შემდეგ ადამიანები სრულად რწმუნდებიან, სიტყვები არ ჰყოფნით, თვალებგაფართოებულნი და გაოგნებულნი რჩებიან. რა ხდება აქ? ეს კარგად აჩვენებს, თუ რამხელაა ღვთის სიბრძნე. თუკი, როგორც ადამიანებს წარმოუდგენიათ, ღვთის საქმე ადამიანზე ზედმიწევნით უნდა ყოფილიყო გათვლილი, რათა ზუსტი და სწორი ყოფილიყო, მაშინ მათ შეუძლიათ განაგრძონ და მიჰყვნენ ამ აზროვნებას: ტერმინები „ღვთის სიბრძნე“, „ღვთის საოცრება“ და „ღვთის შეუცნობლობა“ რაიმე გაზომვადს აღნიშნავდა. ეს აჩვენებს, რომ ადამიანთა მიერ ღვთის „შეფასება“ მეტისმეტად დაბალია. რადგან ადამიანთა ქმედებებში ყოველთვის არის უგუნურება, ისინი ღმერთსაც იმავე საზომით ზომავენ. ღმერთი არ ადგენს გეგმებს ან განრიგს თავისი საქმისთვის; ამის ნაცვლად, მას უშუალოდ ღვთის სული ახორციელებს. პრინციპები, რომლებითაც ღვთის სული მოქმედებს, თავისუფალი და შეუზღუდავია. თითქოს ღმერთი ყურადღებას არ აქცევს ადამიანის მდგომარეობებს; იგი ისე საუბრობს, როგორც მოესურვება — და მაინც, ადამიანს უჭირს ღვთის სიტყვებისგან მოწყვეტა, რაც ღვთის სიბრძნის დამსახურებაა. ფაქტები, საბოლოო ჯამში, ფაქტებია. რადგან ღვთის სულის საქმე ყველა ადამიანზე ასე აშკარაა, ეს საკმარისია ღვთის საქმის პრინციპების საჩვენებლად. ღმერთს რომ ასეთი დიდი მსხვერპლი გაეღო ქმნილებებზე თავის საქმეში, განა ეს არ იქნებოდა უროს გამოყენება კაკლის გასატეხად? აუცილებელია, ღმერთმა პირადად იმოქმედოს? ეღირებოდა კი ეს ამად? რადგან ღვთის სული ამდენი ხნის განმავლობაში მოქმედებდა, და მაინც, საუკუნეთა განმავლობაში ღვთის სულს არასოდეს უმოქმედია ამგვარად, არავის არასოდეს სცოდნია ის გზები და პრინციპები, რომლებითაც ღმერთი მოქმედებს და ისინი არასოდეს ყოფილა ნათელი. დღეს ისინი ნათელია, რადგან ღვთის სულმა პირადად გამოავლინა ისინი და ეს ეჭვგარეშეა. ისინი უშუალოდ ღვთის სულის მიერ იქნა გამოვლენილი და არ არის ისეთი რამ, რაც ადამიანის მიერ შეჯამების შედეგად იქნა მიღებული. რატომ არ უნდა გაემგზავროთ მესამე ცაში და არ ნახოთ, მართლა ასე ხდება თუ არა; ნახოთ, ამდენი საქმის შესრულების შემდეგ ღვთის შრომამ ხომ არ გამოფიტა იგი, ხომ არ სტკივა ზურგი და ფეხები, ან ხომ არ დაუკარგა ძილი და მადა; და მოუწია თუ არა მას უამრავი საცნობარო მასალის წაკითხვა ამდენი სიტყვის სათქმელად, არის თუ არა ღვთის გამონათქვამების მონახაზები მაგიდაზე მიმოფანტული და ხომ არ გამოუშრა პირი ამდენი საუბრის შემდეგ. ფაქტები კი სრულიად საპირისპიროა: ზემოთქმულ სიტყვებს არაფერი აქვთ საერთო იმ ადგილთან, სადაც ღმერთი მკვიდრობს. ღმერთი ამბობს: „მე დიდი დრო დავხარჯე და დიდი მსხვერპლი გავიღე ადამიანის გულისთვის — მაგრამ ამჟამად, უცნობი მიზეზის გამო, ადამიანთა სინდისი კვლავაც ვერ ასრულებს თავის თავდაპირველ ფუნქციას.“ მიუხედავად იმისა, აქვთ თუ არა ადამიანებს ღვთის მწუხარების რაიმე შეგრძნება, თუკი ისინი შეძლებდნენ ღვთის სიყვარულთან მიახლოებას საკუთარი სინდისის წინააღმდეგ წასვლის გარეშე, ეს რაციონალური და გონივრული იქნებოდა. ერთადერთი შიში ის არის, რომ მათ არ სურთ სინდისის თავდაპირველი ფუნქციის ამოქმედება. რას იტყვი, სწორია ეს? გეხმარება ეს სიტყვები? ჩემი იმედია, რომ თქვენ მიეკუთვნებით იმგვარ რამეებს, რომლებსაც სინდისი აქვთ და არ ხართ უსინდისო ნაგავი. რას ფიქრობთ ამ სიტყვებზე? აქვთ კი ადამიანებს საერთოდ რაიმე გრძნობა? ნუთუ გულში ნემსის ჩხვლეტა არ სტკივათ? ნუთუ ღმერთი უგრძნობ გვამს არჭობს ნემსს? ნუთუ ღმერთი ცდება და სიბერემ დაუქვეითა მხედველობა? მე ვამბობ, რომ ეს შეუძლებელია! ასეა თუ ისე, ეს ადამიანში არსებული რაიმე სენი უნდა იყოს. რატომ არ უნდა წავიდნენ საავადმყოფოში და არ გამოიკვლიონ? უდავოა, რომ ადამიანის გულს პრობლემა აქვს; მას ახალი „ნაწილების“ მორგება სჭირდება. რას ფიქრობთ? იზამდით ამას?

ღმერთი ამბობს: „მე ვუყურებ მათ მახინჯ სახეებსა და უცნაურ მდგომარეობებს და კვლავ განვეშორები ადამიანს. ასეთ ვითარებაში ადამიანები ისევ ვერაფერს იგებენ და უკან მიაქვთ ის ნივთები, რომლებიც მე უარვყავი და ჩემს დაბრუნებას ელიან.“ რატომ საუბრობს ღმერთი კვლავ ხარებშებმულ ურმებზე ამ „ახალი ტექნოლოგიების ეპოქაში“? რატომ ხდება ასე? იმიტომ ხომ არა, რომ ღმერთს ბუზღუნი უყვარს? ნუთუ ღმერთი დროს კლავს, რადგან უკეთესი საქმე არ აქვს? ნუთუ ღმერთი ადამიანს ჰგავს, რომელსაც დანაყრების შემდეგ უკეთესი საქმე არ აქვს? აქვს კი რაიმე აზრი ამ სიტყვების კვლავ და კვლავ გამეორებას? მე ვთქვი, რომ ადამიანები საცოდავები არიან, რომ ყოველთვის ყურში უნდა წაავლო ხელი, რათა რამე შეაგნებინო. მას შემდეგ, რაც დღეს სიტყვებს ეტყვიან, ხვალვე მყისიერად ივიწყებენ მათ — თითქოს ამნეზია აქვთ. ამგვარად, საქმე ის კი არ არის, რომ ზოგიერთი სიტყვა არ თქმულა, არამედ ის, რომ ადამიანებს არ უმოქმედიათ მათ შესაბამისად. თუ რამე მხოლოდ ერთხელ ან ორჯერ ითქვა, ადამიანები უმეცარნი რჩებიან — ის სამჯერ უნდა ითქვას, ეს მინიმალური რაოდენობაა. არსებობენ ისეთი „მოხუცებიც“, რომლებსაც ათიდან ოცამდე უნდა გაუმეორო. ამგვარად, ერთი და იგივე რამ კვლავ და კვლავ სხვადასხვაგვარად ითქმება, რათა გამოჩნდეს, შეიცვალნენ თუ არა ადამიანები. თქვენ ჭეშმარიტად ამგვარად გიმუშავიათ? საქმე ის კი არ არის, რომ მე ადამიანებს ჭკუას ვარიგებ, არამედ ის, რომ ისინი ღმერთს ზერელედ ეპყრობიან; ყველამ იცის, რომ მეტი საკვები დანამატი უნდა მიიღოს, მაგრამ არ განიცდის შფოთვას ღვთის საქმისთვის. განა ეს ღვთის მსახურებაა? განა ეს ღვთის სიყვარულია? გასაკვირი არ არის, რომ ისინი მთელ დღეს უდარდელად და სრულიად უსაქმურად ატარებენ. მაგრამ მიუხედავად ამისა, ზოგიერთი ადამიანი მაინც უკმაყოფილოა და ცდილობს კიდეც საკუთარ თავში გარკვეული ხარისხის მწუხარება გააღვივოს. ცოტა პირდაპირ რომ ვთქვათ, სწორედ ამას ჰქვია საკუთარი თავის მიმართ ზედმეტად სენტიმენტალურობა! ღმერთია ის, ვინც შენ მწუხარებას გაგრძნობინებს? განა ეს საკუთარ თავზე ტანჯვის მოტანა არ არის? ნუთუ ღვთის არცერთი მადლი არ არის იმის ღირსი, რომ შენი ბედნიერებისა და სიხარულის წყარო იყოს? თავიდან ბოლომდე შენ არ ითვალისწინებდი ღვთის განზრახვებს და იყავი ნეგატიური, სნეული და დამწუხრებული — რატომ ხდება ასე? ნუთუ ღვთის განზრახვაა, რომ შენ ხორცში იცხოვრო? შენ უგულებელყოფ ღვთის განზრახვას, საკუთარ გულში იხუთები, ბუზღუნებ და წუწუნებ, მთელ დღეს მოწყენილობაში ატარებ, შენი ხორცი კი ტკივილსა და ტანჯვას განიცდის — სწორედ ამას იმსახურებ! შენ სხვებს სთხოვ, რომ გაკიცხვისას ღმერთი განადიდონ, გაკიცხვიდან გამოვიდნენ და მისგან არ შეიზღუდონ — თუმცა თავად მასში რჩები გამომწყვდეული და არ გამოდიხარ. ეს დუნ ცუნრუის მსგავსი „თავგანწირვის სულისკვეთება“ საკმარისია იმისთვის, რომ ადამიანებმა მას რამდენიმე წლის განმავლობაში მიბაძონ. როდესაც შენ სიტყვებსა და მოძღვრებებს აფრქვევ, ნუთუ არ გრცხვენია? იცნობ საკუთარ თავს? თქვი უარი საკუთარ თავზე? ჭეშმარიტად გიყვარს ღმერთი? თქვი უარი შენს პერსპექტივებსა და ბედზე? გასაკვირი არ არის, რომ ღმერთი ამბობს, რომ სწორედ ადამიანები არიან საოცარნი და შეუცნობელნი: ვინ იფიქრებდა, რომ ადამიანში ამდენი „საუნჯე“ იყო, რომელიც ჯერ არ ამოთხრილა? დღეს ამის დანახვაც კი საკმარისია „თვალების ასახელად“ — ადამიანები ასეთი „შთამბეჭდავები“ არიან! თითქოს ბავშვი ვიყო, რომელსაც თვლა არ შეუძლია. დღემდე ვერ გამირკვევია, რამდენ ადამიანს უყვარს ღმერთი ჭეშმარიტად. ეს რიცხვი ყოველთვის მავიწყდება — და ამიტომ, ჩემი „ორგულობის“ გამო, როდესაც ღვთის წინაშე ანგარიშის ჩაბარების დრო დგება, მე ყოველთვის ხელცარიელი ვარ, არ შემიძლია ისე მოვიქცე, როგორც ვისურვებდი, და ყოველთვის ღვთის ვალში ვარ. შედეგად, როდესაც ანგარიშს ვაბარებ, ღმერთი ყოველთვის „მსაყვედურობს“. არ ვიცი, რატომ არიან ადამიანები ასეთი სასტიკები, რომ ამის გამო ყოველთვის მტანჯავენ. ადამიანები ამ შანსს იყენებენ, რათა სიცილით დაიხოცონ, ისინი ნამდვილად არ არიან ჩემი მეგობრები. როდესაც გასაჭირში ვარ, ისინი არანაირ დახმარებას არ მიწევენ, არამედ განზრახ დამცინიან — მათ მართლაც არ აქვთ სინდისი!