ეკლესიის მშენებლობის პერიოდში ღმერთს სამეფოს მშენებლობა საერთოდ არ უხსენებია. მაშინაც კი, როდესაც მან ეს თემა წამოსწია, ეს იმავე მანერით გააკეთა, როგორც ეკლესიის მშენებლობის პერიოდში საუბრობდა. როგორც კი სასუფევლის ეპოქა დადგა, ღმერთმა ერთი ხელის მოსმით ხაზი გადაუსვა ეკლესიის მშენებლობის საკითხებსა და გარკვეულ პრაქტიკას, და მას შემდეგ მათ შესახებ ერთი სიტყვაც კი აღარ უთქვამს. ეს არის სწორედ იმის არსი, რომ „ღმერთი თავად“ არის ყოველთვის ახალი და არასოდეს ძველი. რაც არ უნდა კარგად ყოფილიყო საქმეები გაკეთებული წარსულში, ის, საბოლოო ჯამში, გუშინდელი დღის საქმეებია, ამიტომ ღმერთი ასეთ წარსულ მოვლენებს ქრისტემდელ პერიოდად ყოფს, ხოლო დღევანდელი დღე ცნობილია, როგორც ქრისტეს შემდეგი პერიოდი. აქედან ჩანს, რომ ეკლესიის მშენებლობა სამეფოს მშენებლობის წინაპირობა იყო; მან ჩაუყარა საფუძველი ღმერთს სამეფოში თავისი ხელმწიფების ძალაუფლების გამოსაყენებლად. ეკლესიის მშენებლობა დღევანდელი დღის მხოლოდ ერთი კადრია; დედამიწაზე ღმერთის საქმე ძირითადად მიმართულია სწორედ ამ ნაწილზე, რაც სამეფოს მშენებლობას წარმოადგენს. სანამ ეკლესიის მშენებლობა დასრულდებოდა, მას უკვე მომზადებული ჰქონდა ყველაფერი შესასრულებელი საქმისთვის, ხოლო როდესაც შესაფერისი დრო დადგა, მან ოფიციალურად დაიწყო თავისი საქმე. აი, რატომ თქვა ღმერთმა: „სამეფოს ეპოქა, საბოლოო ჯამში, განსხვავდება წარსული დროისგან. ის არ ეხება იმას, თუ როგორ მოქმედებს კაცობრიობა; არამედ, მე ჩამოვედი დედამიწაზე, რათა პირადად შევასრულო ჩემი საქმე, რაც ისეთი რამ არის, რასაც ადამიანები ვერც წარმოიდგენენ და ვერც შეასრულებენ“. მართლაც, ეს საქმე ღმერთმა პირადად უნდა შეასრულოს — არცერთ ადამიანს არ შესწევს ასეთი საქმის შესრულების უნარი; ისინი უბრალოდ ვერ შეძლებენ ამას. ვის შეუძლია, ღმერთის გარდა, ასეთი დიდი საქმის შესრულება კაცობრიობაში? კიდევ ვის ძალუძს მთელი კაცობრიობის ნახევრად სასიკვდილოდ „ტანჯვა“? განა შეეძლოთ ადამიანებს ასეთი საქმის ორგანიზება? რატომ ამბობს ის: „მე ჩამოვედი დედამიწაზე, რათა პირადად შევასრულო ჩემი საქმე“? ნუთუ ღვთის სული მართლაც გაქრა მთელი სივრციდან? ფრაზა „მე ჩამოვედი დედამიწაზე, რათა პირადად შევასრულო ჩემი საქმე“, მიუთითებს როგორც იმ ფაქტზე, რომ ღვთის სული განკაცდება საქმის შესასრულებლად, ასევე იმ ფაქტზე, რომ ღვთის სული აშკარად მოქმედებს კაცობრიობაზე. თავისი საქმის პირადად შესრულებით, ის ბევრ ადამიანს აძლევს საშუალებას, საკუთარი თვალით დაინახოს, რომ ის თავად ღმერთია; მათთვის ზედმეტია საკუთარ სულში ამის გულმოდგინედ ძიება. გარდა ამისა, ის აძლევს საშუალებას ყველა ადამიანს, საკუთარი თვალით დაინახოს სულის მოქმედება და დაინახოს არსებითი განსხვავება ადამიანის ხორცსა და ღვთის ხორცს შორის. ამავდროულად, მთელ სივრცეში, სამყაროში, ღვთის სული კვლავ აგრძელებს მოქმედებას. მთელი ღვთის ხალხი, რომელიც გაცისკროვნებულია და მიიღო ღმერთის სახელი, ხედავს, როგორ მოქმედებს ღვთის სული და, ამგვარად, კიდევ უფრო მეტად შეიცნობს განკაცებულ ღმერთს. ამგვარად, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ღვთის ღვთაებრიობა პირდაპირ იმოქმედებს — ანუ, თუ ღვთის სულს შეეძლება მუშაობა ყოველგვარი დაბრკოლების გარეშე — შეძლებს კაცობრიობა თავად პრაქტიკული ღმერთის შეცნობას. ეს არის სამეფოს მშენებლობის რაობა.

ზუსტად რამდენჯერ განკაცდა ღმერთი? შეიძლება ეს რამდენჯერმე მოხდა? რატომ არის, რომ ღმერთმა არაერთხელ თქვა: „მე ერთხელ ჩამოვედი ადამიანთა სამყაროში და გამოვცადე და დავაკვირდი მათ ტანჯვას, მაგრამ ეს გავაკეთე ჩემი განკაცების მიზნის შესრულების გარეშე“? ნუთუ ღმერთი რამდენჯერმე განკაცდა, მაგრამ კაცობრიობამ იგი ერთხელაც ვერ შეიცნო? ეს განცხადება ამას არ გულისხმობს. პირველად, როდესაც ღმერთი განკაცდა, მისი მიზანი სინამდვილეში, არ ყოფილა ის, რომ ადამიანებს შეეცნოთ იგი; არამედ, მან დაასრულა თავისი საქმე და შემდეგ შეუმჩნევლად „გაუჩინარდა“, ხოლო ადამიანებს არასოდეს ჰქონიათ მისი შეცნობის შესაძლებლობა. ადამიანებმა ვერ შეძლეს მისი სრულად შეცნობა და მასაც სრულად არ შეუცნია განკაცების მნიშვნელობა; ამგვარად, ვერ იტყოდნენ, რომ ის სრულად განკაცდა. პირველი განკაცებისას ღმერთმა უბრალოდ გამოიყენა ცოდვილი ბუნებისგან თავისუფალი ფიზიკური სხეული ამ საქმის შესასრულებლად; მისი დასრულების შემდეგ კი აღარ იყო საჭირო მისი შემდგომი ხსენება. რაც შეეხება იმ ადამიანებს, რომლებსაც ღმერთი იყენებდა საუკუნეების განმავლობაში, მათ, მითუმეტეს, ვერ ვუწოდებთ განკაცებულ ღმერთს. ჭეშმარიტად განკაცებულ ღმერთად შეიძლება იწოდოს მხოლოდ თავად დღევანდელი პრაქტიკული ღმერთი, რომელიც დაფარულია ნორმალური ადამიანობით, რომელშიც არის სრული ღვთაებრიობა და რომლის მეშვეობითაც ადამიანებს ეძლევათ მისი შეცნობის შესაძლებლობა. სამყაროში ღვთის პირველი მოსვლის მნიშვნელობა მხოლოდ ერთი ნაწილია განკაცების მნიშვნელობისა, რომელზეც დღეს ლაპარაკობენ; ის არ შეიცავს განკაცების სრულ მნიშვნელობას. აი, რატომ თქვა ღმერთმა: „ჩემი განკაცების მნიშვნელობის შესრულების გარეშე“. ადამიანთა ტანჯვის განცდა და დაკვირვება, როგორც ღვთის სიტყვები ამბობს, მიუთითებს ღვთის სულსა და ორ განკაცებაზე. ამ მიზეზით ღმერთმა თქვა: „როგორც კი დაიწყო სამეფოს მშენებლობა, ჩემმა განკაცებულმა ხორცმა ოფიციალურად დაიწყო ჩემი მსახურების შესრულება; ანუ, სამეფოს მეფემ ოფიციალურად აიღო თავისი ხელმწიფების ძალაუფლება“. თუმცა ეკლესიის მშენებლობა ღვთის სახელის დასამოწმებლად ხდებოდა, საქმე ჯერ კიდევ არ ყოფილა ოფიციალურად დაწყებული; მხოლოდ დღეს შეიძლება ითქვას, რომ ეს არის სამეფოს მშენებლობა. ყველაფერი, რაც მანამდე გაკეთდა, მხოლოდ მომასწავებელი იყო; ეს არ ყოფილა ნამდვილი რამ. მიუხედავად იმისა, რომ ნათქვამი იყო, რომ სამეფოს არსებობა დაიწყო, მასში ჯერ კიდევ არანაირი საქმე არ სრულდებოდა. კაცობრიობა საბოლოოდ სამეფოში შევიდა მხოლოდ დღეს, როდესაც საქმე ჭეშმარიტად სრულდება ღვთის ღვთაებრიობის ფარგლებში და თავად ღმერთმა ოფიციალურად დაიწყო თავისი საქმე. ამიტომ, განცხადება: „სამეფოს ჩამოსვლას ადამიანთა სამყაროში არა მხოლოდ სიტყვასიტყვითი ასპექტი აქვს; უფრო მეტიც, მას აქვს პრაქტიკული ასპექტი, რაც ფრაზის — „პრაქტიკის რეალობა“ — მნიშვნელობის ნაწილია“, იძლევა ყოველივე ზემოთ განხილულის ყოვლისმომცველ შეჯამებას. ამ აღწერილობის გადმოცემის შემდეგ, ღმერთი გადადის კაცობრიობის ზოგადი მდგომარეობის შეჯამებაზე, რითაც ტოვებს ადამიანებს მუდმივი დაკავებულობის მდგომარეობაში. „მთელ მსოფლიოში, ყველა არსებობს ჩემს წყალობასა და გულმოწყალებაში, მაგრამ ასევე მთელი კაცობრიობა იმყოფება ჩემი განკითხვის ქვეშ და ასევე ექვემდებარება ჩემს განსაცდელებს“. პრინციპები და წესები, რომლებიც მართავს მთელი კაცობრიობის ცხოვრებას, როგორც ეს ღვთის მიერ არის მოწყობილი, შემდეგია: იქნება ბედნიერების დრო, იმედგაცრუების მომენტები და, კიდევ უფრო მეტიც, ტანჯვის გზით გამოწრთობის დრო. ამგვარად, არავინ იცხოვრებს სიმწარისა თუ სიტკბოს გარეშე; ყოველ ცხოვრებას ექნება თავისი აღმავლობა და დაღმავლობა. მთელ კაცობრიობაში ადამიანებს შეუძლიათ არა მხოლოდ დაინახონ ღვთის წყალობა და გულმოწყალება, არამედ იხილონ მისი განკითხვა და მისი მთლიანი ხასიათი. შეიძლება ითქვას, რომ ყველა ადამიანი ღვთის განსაცდელების პირობებში არსებობს, არა? ამ ვრცელ სამყაროში ადამიანები დაკავებულნი არიან გამოსავლის ძიებით. მათ არ იციან, რა როლს ასრულებენ და ზოგიერთები ბედისწერის გამო საკუთარ სიცოცხლესაც კი აზიანებენ ან კარგავენ. იობიც კი არ ყოფილა გამონაკლისი: მიუხედავად იმისა, რომ მანაც გაუძლო ღვთის განსაცდელებს, ის მაინც ეძებდა გამოსავალს. არავის არასოდეს შეეძლო მტკიცედ დგომა ღვთის განსაცდელების დროს. ადამიანის სიხარბისა და ბუნების გამო, არავინ არის კმაყოფილი თავისი ამჟამინდელი მდგომარეობით და არავინ დგას მტკიცედ განსაცდელების დროს; ყველა ინგრევა ღვთის განკითხვის ქვეშ. ღმერთი კვლავ სერიოზულად რომ ეკიდებოდეს კაცობრიობას და კვლავ ასეთ მკაცრ მოთხოვნებს უყენებდეს ადამიანებს, მაშინ ყველაფერი ზუსტად ისე იქნებოდა, როგორც მან თქვა: „მთელი კაცობრიობა დაემხობოდა ჩემი მწველი მზერის ქვეშ“.

მიუხედავად იმისა, რომ სამეფოს მშენებლობა ოფიციალურად დაიწყო, სამეფოს მისალმება ჯერ კიდევ არ გაჟღერებულა ოფიციალურად; ახლა ეს მხოლოდ მომავლის წინასწარმეტყველებაა. როდესაც ღვთის ხალხი მთლიანად იქნება სრულყოფილი და დედამიწის ყველა ქვეყანა ქრისტეს სამეფოდ იქცევა, ეს იქნება დრო, როდესაც შვიდი ქუხილი გაიჟღერებს. დღევანდელი დღე არის ნაბიჯი ამ ეტაპისკენ; მოძრაობა ამ დღისკენ დაწყებულია. ეს არის ღვთის გეგმა და უახლოეს მომავალში ის განხორციელდება. თუმცა, რაზეც ღმერთი ლაპარაკობს, ყველაფერი უკვე შესრულებულია მის მიერ. ამრიგად, ნათელია, რომ დედამიწის ქვეყნები მხოლოდ ქვიშის ციხესიმაგრეებია, დანგრევის პირას მყოფი — უკანასკნელი დღე ახლოვდება და დიდი წითელი დრაკონი დაემხობა ღვთის სიტყვის ქვეშ. იმის უზრუნველსაყოფად, რომ ღვთის გეგმა სრულიად წარმატებული იყოს, ანგელოზები ჩამოვიდნენ ადამიანთა სამყაროში და დაიწყეს ყველაფრის გაკეთება ღვთის დასაკმაყოფილებლად, ხოლო განკაცებული ღმერთი თავად იმყოფება ბრძოლის ველზე მტერთან საომრად. სადაც განკაცებული ხორცია, სწორედ იქ ნადგურდება მტერი. ჩინეთი იქნება პირველი, რომელიც განადგურდება; იგი ღვთის ხელით აღიგვება პირისაგან მიწისა. ღმერთი მას აბსოლუტურად არანაირ წყალობას არ მისცემს. როდესაც ღვთის ხალხი უფრო მოწიფული ხდება, ეს ამტკიცებს, რომ დიდი წითელი დრაკონი კიდევ უფრო მეტად ნადგურდება; ეს ნათელია ადამიანისთვის. ღვთის ხალხის მომწიფება მტრის სიკვდილის ნიშანია. ეს არის მცირე განმარტება იმისა, თუ რა იგულისხმება სიტყვაში „შეჯიბრება“. ამრიგად, ღმერთმა არაერთხელ შეახსენა თავის ხალხს, რომ ლამაზად დაემოწმებინათ იგი, რათა გაეუქმებინათ წარმოდგენების სტატუსი ადამიანთა გულებში, რაც დიდი წითელი დრაკონის სიმახინჯეა. ღმერთი იყენებს ასეთ შეხსენებებს ადამიანების რწმენის გამოსაცოცხლებლად და, ამგვარად, აღწევს შედეგებს თავის საქმეში. ეს იმიტომ ხდება, რომ ღმერთმა თქვა: „ზუსტად რისი გაკეთება შეუძლიათ ადამიანებს? განა ყოველივე ამას თავად არ ვაკეთებ?“ ყველა ადამიანი ასეთია; ისინი არა მხოლოდ უუნარონი არიან, არამედ ხშირად გულგატეხილები და იმედგაცრუებულებიც. ამ მიზეზით, მათ არ შეუძლიათ ღვთის შეცნობა. ღმერთი არა მხოლოდ აცოცხლებს კაცობრიობის რწმენას, არამედ დროდადრო ფარულად ანიჭებს ადამიანებს ძალას.

შემდეგ, ღმერთმა დაიწყო ლაპარაკი მთელ სამყაროსთან. ღმერთმა არა მხოლოდ ჩინეთში დაიწყო თავისი ახალი საქმე, არამედ მთელ სამყაროში დაიწყო დღევანდელი ახალი საქმის კეთება. საქმის ამ ეტაპზე, რადგან ღმერთი აპირებს გამოავლინოს თავისი ყველა საქმე მთელ მსოფლიოში, სანამ საბოლოოდ აიძულებს მთელ კაცობრიობას, რომელმაც უღალატა მას, კიდევ ერთხელ დაემორჩილოს დანებდეს მის ტახტს, ღვთის განკითხვა კვლავ შეიცავს მის წყალობასა და გულმოწყალებას. მთელ მსოფლიოში სხვადასხვა მოვლენის განვითარებასთან ერთად, რაც ადამიანების შეშფოთებას იწვევს, ჩნდება შესაძლებლობები, რომ მათ ეძიონ ღმერთი, რათა დაბრუნდნენ და კვლავ წარდგდნენ მის წინაშე. ამრიგად, ღმერთი ამბობს: „ეს არის ჩემი მუშაობის ერთ-ერთი გზა და ეს უდავოდ არის კაცობრიობის ხსნის აქტი, და რასაც მე მათ ვთავაზობ, მაინც ერთგვარი გულმოწყალებაა“. კაცობრიობის ჭეშმარიტი სახის გამოაშკარავებისას ღმერთი დარწმუნებულია წარმატებაში, რომელიც არავისზე ნაკლები არ არის, და საერთოდ არ აწყდება სირთულეს. ეს ადამიანებს აიძულებს სახეები სირცხვილით დამალონ, სრულიად დამცირებულებმა. ყოველ ჯერზე, როდესაც ღმერთი ლაპარაკობს, ის გარკვეულწილად მიუთითებს ადამიანების უშნო მდგომარეობაზე, რათა სიმშვიდეში მყოფმა ადამიანებმა არ დაივიწყონ საკუთარი თავის შეცნობა და არ მიიჩნიონ საკუთარი თავის შეცნობა ძველ თემად. ადამიანის ბუნებიდან გამომდინარე, ღმერთმა თუნდაც ერთი წამით რომ შეწყვიტოს ადამიანებზე მითითება, ისინი, სავარაუდოდ, გარყვნილები და ამპარტავნები გახდებიან. ამიტომ, დღეს ღმერთიც ამბობს: „ადამიანები არ აფასებენ ჩემ მიერ მინიჭებულ ტიტულებს. იმდენი ადამიანი ინახავს გულში წყენას „მსახურების შემსრულებლის“ წოდების გამო და იმდენ ადამიანს უღვივდება ჩემ მიმართ სიყვარული „ჩემი ხალხის“ წოდების გამო. ნურავინ შეეცდება ჩემს მოტყუებას, რადგან ჩემი მზერით ყველაფერს გულდასმით შევისწავლი!“ როგორც კი ადამიანები კითხულობენ ამ განცხადებას, ისინი მაშინვე უხერხულობას გრძნობენ. ისინი გრძნობენ, რომ მათი წარსული ქმედებები ზედმეტად მოუმწიფებელი იყო — სწორედ ისეთი ბინძური გარიგება, რომელიც შეურაცხყოფს ღმერთს. ახლა მათ სურთ ღმერთის დაკმაყოფილება, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ სურვილი ძალიან დიდი აქვთ, მათ აკლიათ ამის გაკეთების ძალა. მართლაც, მათ არ იციან, რა უნდა გააკეთონ. ისე, რომ ვერც კი აცნობიერებენ, მათ გულებში არსებული ძალა გარკვეულწილად იღვიძებს. ეს არის ამ სიტყვების წაკითხვის ეფექტი მას შემდეგ, რაც ადამიანი სიმშვიდეს ჰპოვებს.

ერთი მხრივ, ღმერთი ამბობს, რომ სატანა უკიდურესად შეშლილია, ხოლო, მეორე მხრივ, მიუთითებს, რომ ადამიანების უმეტესობის ძველი ბუნება არ შეცვლილა. აქედან გამომდინარე, ნათელია, რომ სატანის ქმედებები კვლავ ვლინდება ადამიანების მეშვეობით. ამიტომ, ღმერთი ხშირად ახსენებს ადამიანებს, რომ არ იყვნენ გარყვნილნი, რათა არ შთაინთქან სატანის მიერ. ეს არა მხოლოდ წინასწარმეტყველებს, რომ ზოგიერთი ადამიანი აჯანყდება, არამედ ეს არის განგაშის ზარი, რომელიც რეკავს, რათა გააფრთხილოს ყველა ადამიანი, რომ სასწრაფოდ გვერდზე გადადონ წარსული და მიჰყვნენ დღევანდელ დღეს. არავის სურს იყოს დემონებით შეპყრობილი ან ბოროტი სულების მიერ დაუფლებული, ამიტომ, ყველანი კიდევ უფრო მეტად იღებენ ღვთის სიტყვებს გაფრთხილებად. თუმცა, როდესაც ადამიანების უმეტესობა ძალისხმევას არ იშურებს ღვთის სიტყვებზე ფოკუსირებისთვის და ამ უკიდურესობაში გადადის, ღმერთი თავის მხრივ ამბობს: „ადამიანების უმეტესობა ელოდება, რომ კიდევ უფრო მეტ საიდუმლოს ავხსნი, რათა თვალები დაიტკბონ. თუმცა, ზეცის ყველა საიდუმლოც რომ შეიცნო, მერე რა? განა ეს გაზრდის შენს სიყვარულს ჩემ მიმართ? განა ეს გააღვიძებს შენს სიყვარულს ჩემ მიმართ?“ აქედან აშკარაა, რომ ადამიანის მდგომარეობა არ ემსახურება ღვთის სიტყვის გამოყენებას ღვთის შესაცნობად და ღვთის შესაყვარებლად, არამედ იმისთვის, რომ შეავსონ თავიანთი „პატარა საკუჭნაოს“ მარაგები. ამგვარად, ადამიანებში არსებულ ამ უკიდურესობაზე პასუხად, ღმერთი იყენებს ისეთ სიტყვებს, როგორიცაა „თვალების დატკბობა“, რაც ასახავს იმას, რომ ადამიანების სიყვარული ღვთის მიმართ ჯერ კიდევ არ არის სრულიად უბიწო. ღმერთს საიდუმლოებები რომ არ ეჩვენებინა, ადამიანები მის სიტყვებს დიდ ყურადღებას არ მიაქცევდნენ და მათ მხოლოდ ზედაპირულად გადაავლებდნენ თვალს, ისე, თითქოს ცხენზე ჯირითისას ყვავილების მზერით ტკბებოდნენ. ისინი არ დაუთმობდნენ დროს ღვთის სიტყვებზე გულდასმით დაფიქრებას ან მათ გააზრებას. ადამიანების უმეტესობა არ უფრთხილდება მის სიტყვებს. არავინ იჩენს დიდ ძალისხმევას, რომ ჭამოს და სვას მისი სიტყვები; ნაცვლად ამისა, ისინი უბრალოდ ზედაპირულად გადაავლებენ ხოლმე თვალს. რატომ ლაპარაკობს ღმერთი ახლა სხვანაირად, ვიდრე წარსულში ლაპარაკობდა? რატომ არის მისი ყველა სიტყვა ასე რთული გასაგები ადამიანებისთვის? ამის მაგალითია სიტყვა „მიკერება“ ფრაზაში — „მე მათ ასეთ იარლიყებს ასე უბრალოდ არასოდეს მივაკერებდი,“ „წმინდა ოქრო“ ფრაზაში — „არის ვინმე, ვისაც შეუძლია ჩემს სიტყვებში არსებულ წმინდა ოქროს ჩასწვდეს?“ მისი წინა ხსენება „დამუშავების“ შესახებ ფრაზაში — „სატანის მიერ ყოველგვარი დამუშავების გარეშე“, და სხვა მსგავსი ფრაზები. ადამიანებს არ ესმით, რატომ ლაპარაკობს ღმერთი ასე, რატომ ლაპარაკობს ასეთი ხუმრობითი, იუმორისტული და პროვოკაციული მანერით. ეს სწორედ ერთ-ერთი გამოვლინებაა იმ მიზნისა, რომლის მიღწევასაც ღმერთი თავისი სიტყვებით ცდილობს. თავიდანვე ადამიანები ყოველთვის მოკლებულნი იყვნენ ღვთის სიტყვის წვდომის უნარს, და ყოველთვის ისე ჩანდა, თითქოს მისი ყველა სიტყვა სავსებით სერიოზულია. იუმორის ოდნავი ელფერის შეტანით და აქა-იქ რამდენიმე ტერმინის დამატებით, ის თავისი სიტყვით განმუხტავს განწყობას და საშუალებას აძლევს ადამიანებს გარკვეულწილად მოდუნდნენ. ამით ის კიდევ უფრო დიდ ეფექტს აღწევს, რაც თითოეულ ადამიანს საშუალებას აძლევს დაფიქრდეს ღმერთის სიტყვაზე.