ყველა ადამიანი ღვთის სიტყვების მეშვეობით განიწმინდა. ღმერთს რომ ადამიანის იერი არ მიეღო, კაცობრიობას არ ექნებოდა კურთხევა, გაევლო ამგვარი განწმენდის გზა. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ნეტარია ყველა, რომელთაც ძალუძთ მიიღონ ის განსაცდელები, რომელიც ღვთის სიტყვას მოაქვს. ადამიანების ბუნება, მათი ქცევისა და ღვთისადმი დამოკიდებულების გათვალისწინებით, ისინი არ არიან ღირსნი, რომ ასეთი განწმენდა მიიღონ. სწორედ იმიტომ, რომ ღმერთმა ისინი აღამაღლა, მათ მიიღეს ეს კურთხევა. წარსულში ადამიანები ამბობდნენ, რომ ისინი არ იყვნენ ღირსნი ღვთის სახე ეხილათ ან გაეგოთ მისი სიტყვები. დღეს კი ადამიანები განიწმინდებიან ღვთის სიტყვებით მხოლოდ ღვთის ამაღლებისა და მისი წყალობის გამო. ეს არის ყოველი ადამიანის კურთხევა, რომელიც უკანასკნელ დღეებში დაიბადა. განა თქვენ თავად არ გამოსცადეთ ეს? თუ რა სფეროებში უნდა განიცადონ ადამიანებმა ტანჯვა და განსაცდელი, ღმერთის მიერ წინასწარ არის განსაზღვრული და არა მათი სურვილებით. სწორედ ასეა. მორწმუნე მზად უნდა იყოს, მიიღოს ის გამოცდები და განსაცდელები, რომლებიც ღვთის სიტყვებშია მოცემული, და მათი შესაბამისად იტანჯოს. გასაგებია ეს თქვენთვის? ამგვარად, იმ ტანჯვის სანაცვლოდ, რომლის ატანაც მოგიწია, შენ დღეს კურთხევები მიიღე. თუ ღმერთისთვის არ იტანჯები, მის მოწონებას ვერ დაიმსახურებ. შესაძლოა, წარსულში ჩიოდი კიდეც, მაგრამ რამდენიც არ უნდა გეჩივლა, ღმერთს ეგ აღარ ახსოვს. დღევანდელი დღე უკვე დადგა და აღარ არის საჭირო გუშინდელ საქმეებს მიუბრუნდე.

ზოგი ამბობს, რომ ცდილობს ღმერთი შეიყვაროს, მაგრამ ეს არ გამოსდის. თუმცა, როდესაც იგებს, რომ ღმერთი აპირებს მათ მიტოვებას, მოულოდნელად გული ღვთისადმი სიყვარულით ევსება. ზოგი ჭეშმარიტებას პრაქტიკაში საერთოდ არ ახორციელებს, მაგრამ როდესაც ესმის, რომ ღმერთი რისხვით აპირებს მათ მიტოვებას, მასთან მიდის და ლოცულობს: „ღმერთო! გთხოვ, ნუ წახვალ. მომეცი კიდევ ერთი შანსი! ღმერთო! წარსულში ვერ დაგაკმაყოფილე; შენ წინაშე დამნაშავე ვიყავი და გეწინააღმდეგებოდი. დღეს კი მზად ვარ, მთლიანად შემოგწირო ჩემი სხეული და გული, რათა დაგაკმაყოფილო და უკანასკნელად შეგიყვარო. ასეთი შესაძლებლობა აღარ მექნება“. ოდესმე თუ გილოცია ასე? როდესაც ადამიანი ამგვარად ლოცულობს, ეს ნიშნავს, რომ ღვთის სიტყვებმა მისი სინდისი გამოაღვიძა. ყველა ადამიანი დამუნჯებული და გონებაჩლუნგია. ისინი განიცდიან დასჯასა და განწმენდას, მაგრამ ვერ აცნობიერებენ, რის მიღწევას ცდილობს ღმერთი ამ ყველაფრის მეშვეობით. ღმერთი ასე რომ არ მოქმედებდეს, ადამიანები კვლავაც მოტყუებასა და სულიერ უგრძნობლობაში დარჩებოდნენ; არ არსებობს ადამიანი, რომელსაც ძალუძს ადამიანთა გულებში სულიერი გრძნობების გაღვიძება. მხოლოდ ღვთის სიტყვებს, რომლებიც განიკითხავენ და ამხელენ ადამიანს, შეუძლია ასეთი ნაყოფის გამოღება. ამგვარად, ყოველივე ღვთის სიტყვებით სრულდება და აღსრულდება, და სწორედ მისი სიტყვების მეშვეობით გაიღვიძა კაცობრიობაში ღვთისადმი სიყვარულმა. ღვთისადმი სიყვარული, რომელიც მხოლოდ ადამიანის სინდისზეა დაფუძნებული, სასურველ შედეგს ვერ გამოიღებს. განა წარსულში ადამიანები ღვთის სიყვარულს სწორედ საკუთარ სინდისზე არ ამყარებდნენ? იყო კი ერთი ადამიანი მაინც, რომელმაც საკუთარი ინიციატივით შეიყვარა ღმერთი? ადამიანებმა ღმერთი მხოლოდ იმ შთაგონების წყალობით შეიყვარეს, რომელიც ღვთის სიტყვებიდან მიიღეს. ზოგი ამბობს: „ამდენი წელია ღმერთს მივყვები, ამდენი მადლი და ასეთი დიდი კურთხევები მივიღე მისგან. მისი სიტყვებით განწმენდა და სამსჯავრო გამოვიარე. ამ გზით ბევრი რამ შევიცანი და ღვთის სიყვარული დავინახე. მე უნდა ვმადლობდე მას და მისი წყალობა დავაფასო. ჩემი სიკვდილით დავაკმაყოფილებ ღმერთს და შევიყვარებ მას ჩემი სინდისით“. ადამიანები ვერ შეიცნობენ ღვთის მშვენიერებას თუ მხოლოდ საკუთარი სინდისის ხმას მოუსმენენ. თუ ისინი ღმერთის სიყვარულში მხოლოდ სინდისს დაეყრდნობიან, მათი სიყვარული ყოველგვარ ენთუზიაზმს მოკლებული იქნება. თუ მხოლოდ ღვთის მადლისა და სიყვარულისათვის სამაგიეროს გადახდაზე ილაპარაკებ, ღვთის სიყვარულში ვერ იპოვი ნამდვილ მამოძრავებელ ძალას. ღვთის სიყვარული, რომელიც მხოლოდ სინდისის გრძნობებზეა დაფუძნებული, ნეგატიური მიდგომაა. რატომ ვამბობ, რომ ეს ნეგატიური მიდგომაა? ეს პრაქტიკული საკითხია. როგორია თქვენი სიყვარული ღვთისადმი? განა ის მხოლოდ ღმერთის მოტყუების მცდელობა და მისთვის რაღაცის ფორმალურად კეთება არ არის? ადამიანთა უმეტესობა ფიქრობს, რომ რადგან ღვთის სიყვარულისთვის განსაკუთრებული საზღაური არ არის აღთქმული, ხოლო მისი არშეყვარებისთვის პასუხისგება მაინც მოუწევთ, საკმარისია უბრალოდ არ შესცოდონ. ამიტომ, ღვთის სიყვარული და მის სიყვარულზე პასუხი, რომელიც მხოლოდ სინდისის გრძნობებზეა დაფუძნებული, ნეგატიური მიდგომაა. ეს არ არის ის სიყვარული ღვთის მიმართ, რომელიც ბუნებრივად და სპონტანურად მოდის ადამიანის გულიდან. სიყვარული ღვთისადმი, რომელზეც მე ვსაუბრობ, უნდა იყოს გულწრფელი გრძნობა, რომელიც ადამიანის გულის სიღრმიდან აღმოცენდება. ზოგი ამბობს: „მე თავად ვარ მზად, ვეძიო ღმერთი და მივყვე მას. თუნდაც ღმერთმა უარმყოს, მე მაინც მივყვები მას. ვენდომები თუ არა, მე მაინც მეყვარება იგი და საბოლოოდ აუცილებლად მოვიპოვებ მას. ჩემს გულს ღმერთს ვუძღვნი და რაც არ უნდა გააკეთოს მან, მთელი ჩემი სიცოცხლის განმავლობაში მას გავყვები. რაც არ უნდა მოხდეს, მე უნდა მიყვარდეს ღმერთი და მოვიპოვო იგი; არ დავმშვიდდები, სანამ მას არ მოვიპოვებ“. გაქვს თუ არა შენ ასეთი მტკიცე გადაწყვეტილება?

ღვთისადმი რწმენის და სიყვარულის გზა ერთი და იგივე გზაა. თუ გწამს მისი, უნდა გიყვარდეს კიდეც. თუმცა ღვთის სიყვარული მხოლოდ მის სიყვარულზე პასუხის გაცემა ან სინდისის გრძნობებზე დაფუძნებული სიყვარული არ არის — ეს არის წმინდა სიყვარული ღვთისადმი. ზოგჯერ ადამიანებს მხოლოდ საკუთარი სინდისის კარნახით არ შეუძლიათ ღვთის სიყვარული. რატომ ვამბობდი ყოველთვის: „დაე, ღვთის სულმა აღძრას ჩვენი სულები“? რატომ არ ვამბობ იმას, რომ ადამიანებში სინდისმა გააღვიძოს ღვთისადმი სიყვარული? იმიტომ, რომ ადამიანის სინდისს არ ძალუძს სრულად შეიგრძნოს ღვთის მშვენიერება. თუ ამ სიტყვებში ეჭვი გეპარება, სცადე შენი სინდისის მეშვეობით შეიგრძნო მისი სიყვარული. შესაძლოა, ამ მომენტში გარკვეული შთაგონება იგრძნო, მაგრამ ის მალე გაქრება. თუ ღვთის მშვენიერებას მხოლოდ სინდისის მეშვეობით შეიგრძნობ, ლოცვის დროს შეიძლება აღივსო გულმოდგინებითა და შთაგონებით, მაგრამ ეს გრძნობა მალევე განელდება და გაქრება. რატომ ხდება ასე? იმიტომ, რომ თუ მხოლოდ შენს სინდისს დაეყრდნობი, ვერ შეძლებ ღვთისადმი ნამდვილი სიყვარულის გაღვიძებას. როდესაც შენს გულში ჭეშმარიტად შეიგრძნობ ღვთის სიყვარულს, ის შენს სულს შეეხება, და მხოლოდ მაშინ შეძლებს შენი სინდისი თავისი თავდაპირველი დანიშნულების აღსრულებას. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, როდესაც ღმერთი ადამიანის სულს ეხება, როდესაც ადამიანის გულში სიმტკიცე და გამბედაობა იბადება, ანუ როდესაც იგი გამოცდილებას მოიპოვებს, მხოლოდ მაშინ შეძლებს იგი მთელი თავისი სინდისით გულწრფელად შეიყვაროს ღმერთი. ღვთის სიყვარული სინდისის გამო ცუდი არ არის, მაგრამ ეს ღვთისადმი სიყვარულის ყველაზე დაბალი საფეხურია. სიყვარული, რომელიც მხოლოდ „ღვთის მადლისთვის სათანადო პასუხის გაცემით“ შემოიფარგლება, ვერ უბიძგებს ადამიანს პროაქტიურად ჩაერთოს ამაში. როდესაც ადამიანები მოიპოვებენ სულიწმიდის მოქმედების ნაწილს, ანუ როდესაც საკუთარ რეალურ გამოცდილებაში ხედავენ და შეიგრძნობენ ღვთის სიყვარულს, როდესაც გარკვეულ შემეცნებას იძენენ ღმერთის შესახებ და ჭეშმარიტად ხვდებიან, თუ რაოდენ ღირსია იგი ადამიანთა სიყვარულისა და რამდენი მშვენიერებაა და სიდიადეა მასში, მხოლოდ მაშინ ხდებიან ისინი უნარიანნი, გულწრფელად შეიყვარონ ღმერთი.

როდესაც ადამიანი მთელი გულით მიმართავს ღმერთს და მისი გული სრულად მისკენ არის მიმართული, ეს არის ადამიანის მიერ ღმერთისადმი სიყვარულის პირველი ნაბიჯი. თუ გსურს ღმერთის სიყვარული, პირველ რიგში უნდა შეძლო, რომ შენი გული მისკენ მიმართო. რას ნიშნავს გულის ღმერთისკენ მიმართვა? ეს ნიშნავს, რომ ყველაფერი, რისკენაც გულში ისწრაფვი, მიმართულია ღმერთის სიყვარულისა და მისი მოპოვებისკენ. ეს ცხადყოფს, რომ შენ მთლიანად მიაქციე შენი გული ღმერთს. ღმერთისა და მისი სიტყვების გარდა, შენს გულში თითქმის აღარაფერია (ოჯახი, სიმდიდრე, ქმარი, ცოლი, შვილები და სხვა). ასეც რომ იყოს, ასეთი რამეები ვერ დაიკავებს შენს გულს და არ იფიქრებ შენს სამომავლო პერსპექტივებზე, არამედ მხოლოდ ღვთის სიყვარულისკენ გექნება სწრაფვა. ასეთ დროს შენი გული სრულად იქნება მიქცეული ღმერთისკენ. მაგრამ თუ შენს გულში კვლავ საკუთარი თავისთვის გეგმებს აწყობ და გამუდმებით პირად სარგებელს ეძიებ, მუდამ ფიქრობ: „როდის შევძლებ ღმერთისგან ამის ან იმის მიღებას? როდის გამდიდრდება ჩემი ოჯახი? როგორ მოვიპოვო უკეთესი სამოსი? …“ — თუ ასეთ მდგომარეობაში ცხოვრობ, ეს ნიშნავს, რომ შენი გული ჯერ კიდევ სრულად არ არის მიქცეული ღმერთისკენ. თუ შენს გულში მხოლოდ ღვთის სიტყვებია და შეგიძლია ნებისმიერ დროს ილოცო და მიუახლოვდე მას — თითქოს იგი ძალიან ახლოს იყოს შენთან, თითქოს ღმერთი შენშია და შენ — მასში, თუ ასეთ მდგომარეობაში იმყოფები, ეს ნიშნავს, რომ შენი გული ღმერთისკენ არის მიმართული. თუ ყოველდღიურად ლოცულობ, ჭამ და სვამ მის სიტყვებს, მუდამ ფიქრობ ეკლესიის საქმეზე, ზრუნავ ღვთის განზრახვებზე, მთელი გულით და გულწრფელად გიყვარს იგი და ცდილობ მისი გულის გახარებას, მაშინ შენი გული ღმერთს ეკუთვნის. მაგრამ თუ შენი გული მრავალი სხვა რამით არის დაკავებული, მაშინ ის კვლავ სატანის გავლენის ქვეშ იმყოფება და ჯერ კიდევ ჭეშმარიტად არ მიმართულა ღმერთისკენ. როდესაც ადამიანის გული ჭეშმარიტად ღმერთისკენ არის მიმართული, იგი ღმერთისადმი გულწრფელ, სპონტანურ სიყვარულს განიცდის და ძალუძს ღვთის საქმეზე ფიქრი. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ შეიძლება უმეცრებისა და უგუნურების მდგომარეობაში აღმოჩნდეს, იგი მაინც ზრუნავს ღვთის სახლის კეთილდღეობაზე, ღვთის საქმეზე და საკუთარი ხასიათის გარდაქმნაზე. მისი გული სავსეა კეთილი ზრახვებით. ზოგი ადამიანი გამუდმებით ამტკიცებს, რომ ყველაფერს ღვთის ეკლესიისთვის აკეთებს, მაშინ როცა სინამდვილეში საკუთარი ინტერესებით ხელმძღვანელობს. ასეთ ადამიანებს არასწორი ზრახვები აქვთ. ისინი არაგულწრფელები და მზაკვრები არიან, და მათი ქმედებების უმეტესი ნაწილი პირადი სარგებლის მოპოვებას ემსახურება. ასეთი ადამიანები არ ესწრაფვიან ღმერთის სიყვარულს. მათი გულები კვლავ სატანას ეკუთვნის და ჯერ კიდევ არ არის ღმერთისკენ მიმართული. ამიტომ ღმერთს არ შეუძლია მიიღოს თავისთან ასეთი ადამიანები.

თუ გსურს გულწრფელად გიყვარდეს ღმერთი და მან მიგიღოს, პირველი ნაბიჯი ის არის, რომ შენი გული სრულად ღმერთისკენ მიაქციო. ყოველ შენს საქმეში გამოიკვლიე საკუთარი თავი და ჰკითხე: „ამას ღვთისადმი სიყვარულით სავსე გულით ვაკეთებ? ხომ არ იმალება ამის უკან რაიმე პირადი განზრახვა? რა არის ჩემი ნამდვილი მიზანი?“. თუ გსურს შენი გული ღმერთს მიუძღვნა, პირველ რიგში უნდა დაიმორჩილო საკუთარი გული, უარყო ყველა პირადი განზრახვა და მიაღწიო მდგომარეობას, როდესაც მთლიანად ღმერთს ეკუთვნი. ეს არის პრაქტიკის გზა, რომელიც ადამიანს ღმერთისთვის გულის მიძღვნამდე მიჰყავს. რას ნიშნავს „საკუთარი გულის დამორჩილება“? ეს ნიშნავს ხორციელი სურვილების უარყოფას და არა კომფორტისკენ ან სტატუსის სარგებლისკენ სწრაფვას. ეს ნიშნავს ყველაფრის კეთებას იმისთვის, რომ ღმერთი დააკმაყოფილო და შენი გულის სრულად მისთვის მიძღვნას, და არა საკუთარი თავისთვის. ეს საკმარისია.

ჭეშმარიტი სიყვარული ღმერთისადმი გულის სიღრმიდან აღმოცენდება; ეს არის სიყვარული, რომელიც მხოლოდ მაშინ იბადება, როდესაც ადამიანი ღმერთს შეიცნობს. როდესაც ადამიანის გული მთლიანად ღმერთისკენ მიბრუნდება, მასში ღვთის სიყვარული იბადება, თუმცა ეს სიყვარული ყოველთვის როდია უმანკო და სრულყოფილი. ამის მიზეზი ის არის, რომ ადამიანის გულის სრულ მიქცევასა ღმერთისკენ და ღმერთის ჭეშმარიტ შემეცნებასა და მისდამი გულწრფელ თაყვანისცემას შორის ჯერ კიდევ გარკვეული გზა და მანძილია გასავლელი. გზა, რომლითაც ადამიანი აღწევს ღმერთისადმი ჭეშმარიტ სიყვარულს და შეიცნობს მის ხასიათს, მდგომარეობს იმაში, რომ თავისი გული ღმერთს მიუძღვნას და მისკენ მიაქციოს. როდესაც ადამიანი ღმერთს თავის ნამდვილ გულს უძღვნის, იგი იწყებს ცხოვრებისეულ გამოცდილებაში შესვლას. ამგვარად, ადამიანის ხასიათი თანდათან იწყებს შეცვლას, მისი სიყვარული ღმერთისადმი ნელ-ნელა იზრდება, ხოლო ღმერთის შეცნობა უფრო და უფრო ღრმავდება. ამიტომ, გულის ღმერთისკენ მიმართვა მხოლოდ წინაპირობაა იმისა, რომ ადამიანი ცხოვრებისეული გამოცდილების სწორ გზას დაადგეს. როდესაც ადამიანები გულს ღმერთს უძღვნიან, მათ მხოლოდ მისი წყურვილი აქვთ და არა სიყვარული, რადგან მისი შემეცნება არ გააჩნიათ. ასეთ მდგომარეობაში, თუნდაც გარკვეული სიყვარული ჰქონდეთ ღმერთისადმი, ეს სიყვარული ჯერ კიდევ არ არის სპონტანური და გულწრფელი. ამის მიზეზი ის არის, რომ ყველაფერი, რაც ადამიანის ხორციელი ბუნებიდან გამომდინარეობს, გრძნობების ნაყოფია და არა ღმერთის ჭეშმარიტი შეცნობიდან აღმოცენებული სიყვარული. ეს მხოლოდ წარმავალი იმპულსია, რომელსაც არ შეუძლია ადამიანი ღვთისადმი მუდმივ და ურყევ თაყვანისცემამდე მიიყვანოს. როდესაც ადამიანს ღმერთის ჭეშმარიტი შემეცნება არ გააჩნია, მას შეუძლია ღმერთი მხოლოდ საკუთარი შეხედულებების, პირადი მიდრეკილებებისა და წარმოდგენების საფუძველზე უყვარდეს. ასეთ სიყვარულს ვერ ვუწოდებთ ვერც სპონტანურს და ვერც გულწრფელს. ადამიანის გული შეიძლება გულწრფელად იყოს მიქცეული ღმერთისკენ და მას შეეძლოს ყველაფერში ღვთის ინტერესებზე ფიქრი, მაგრამ თუ ღმერთის შემეცნება არ აქვს, ვერ შეძლებს მისდამი გულწრფელი და სპონტანური სიყვარულის განცდას. ყველაზე მეტი, რაც ასეთ ადამიანებს შეუძლიათ, არის ეკლესიაში გარკვეული მსახურების შესრულება ან თავიანთი მოვალეობის ნაწილობრივ აღსრულება, მაგრამ ისინი ამას საფუძვლის გარეშე აკეთებენ. ასეთი ადამიანის ხასიათის გარდაქმნა მეტად ძნელია; ისინი ან საერთოდ არ ესწრაფვიან ჭეშმარიტებას, ან არ ესმით იგი. თუნდაც ადამიანმა მთლიანად მიანდოს თავისი გული ღმერთს, ეს ჯერ კიდევ არ ნიშნავს, რომ მისი ღმერთის მოყვარე გული სრულიად უბიწოა. რადგან ის, რომ ადამიანის გულში ღმერთია, ჯერ კიდევ არ ნიშნავს, რომ მის გულში ჭეშმარიტი სიყვარულია ღმერთისადმი. აქ საუბარია იმ განსხვავებაზე, რომელიც არსებობს ადამიანს შორის, ვინც ღმერთის შეცნობას ესწრაფვის, და მას შორის, ვინც ამას არ ესწრაფვის. როგორც კი ადამიანი ღმერთს ჭეშმარიტად შეიცნობს, ეს ნიშნავს, რომ მისი გული სრულად არის მიქცეული ღმერთისკენ და რომ მის გულში ღმერთისადმი გულწრფელი სიყვარული სპონტანურად იბადება. მხოლოდ ასეთი ადამიანები ატარებენ ღმერთს თავიანთ გულებში. გულის ღმერთისკენ მიმართვა აუცილებელი წინაპირობაა იმისა, რომ ადამიანი დაადგეს სწორ გზას, შეიცნოს ღმერთი და მოიპოვოს მისდამი სიყვარული. თუმცა ეს ჯერ კიდევ არ არის ნიშანი იმისა, რომ ადამიანმა უკვე აღასრულა თავისი მოვალეობა ღმერთის სიყვარულში, და არც იმის დასტურია, რომ მას უკვე აქვს გულწრფელი სიყვარული მის მიმართ. ღმერთისადმი გულწრფელი სიყვარულის მოპოვების ერთადერთი გზა არის გულის მიქცევა ღმერთისკენ. ეს, ასევე, პირველი საქმეა, რომელიც ყოველმა მისმა ქმნილებამ უნდა აღასრულოს თავისი შემოქმედის წინაშე. ისინი, ვისაც ღმერთი უყვარს, არიან ადამიანები, რომლებიც სიცოცხლეს ესწრაფვიან; ისინი არიან ჭეშმარიტების მაძიებელნი და ღმერთის ჭეშმარიტად მსურველნი. ყველა მათგანმა მიიღო სულიწმიდის განმანათლებლობა, და ყველა მათგანს შეეხო იგი. მათ ძალუძთ მიიღონ ღვთის გაძღოლა.

როდესაც ადამიანი გრძნობს, რამდენად დავალებულია ღმერთის წინაშე, ეს იმის ნიშანია, რომ მას სულიწმიდა შეეხო. ისინი, ვინც ამას განიცდიან, ჩვეულებრივ, ღმერთისადმი წყურვილით სავსე გულს ატარებენ და ძალუძთ, ესწრაფვოდნენ სიცოცხლეში შესვლას. მაგრამ თუ რომელიმე საფეხურზე შეჩერდები და წინსვლას აღარ გააგრძელებ. კვლავ იარსებებს საფრთხე, რომ სატანის მახეში გაება, და შეიძლება დადგეს დრო, როდესაც იგი თავის ტყვეობაში მოგაქცევს. ღვთის ნათელყოფა ადამიანს საკუთარი თავის შეცნობაში ეხმარება და, ამის შედეგად, იგი აცნობიერებს, რამდენად დავალებულია ღმერთის წინაშე. ისინი მზად არიან, ითანამშრომლონ ღმერთთან და განიშორონ ყველაფერი, რაც მას არ მოსწონს. სწორედ ეს არის ღვთის მოქმედების პრინციპი. თქვენ ყველანი ესწრაფვით ცხოვრებაში ზრდასა და ღმერთის სიყვარულს. მაშ, განიშორე თუ არა შენი ზედაპირული ქცევები? თუ მხოლოდ ზედაპირული ქცევები მოიშორე და თავს იკავებ არეულობის შექმნისა და საკუთარი თავის წარმოჩენისგან, შეიძლება თუ არა ამას სულიერი ზრდისკენ სწრაფვა ეწოდოს? თუ ყველა ზედაპირული ქცევა მოიშორე, მაგრამ არ ჩაუღრმავდი ღვთის სიტყვებს, ეს აჩვენებს, რომ შენ აქტიურ წინსვლას არ განიცდით. რა არის ზედაპირული ქცევის ძირეული მიზეზი? მიმართულია თუ არა შენი ქმედებები სულიერი ზრდისკენ? ესწრაფვი თუ არა, რომ ღვთის ერთ-ერთი ადამიანი გახდე, რომელიც მის მიერ დადგენილ მოთხოვნებს შეესაბამება? რაზეც იქნები ორიენტირებული, სწორედ იმით იცხოვრებ. თუ ზედაპირულ ქცევებზე ხარ კონცენტრირებული, შენი გული ხშირად ზედაპირული საგნებისკენ იქნება მიქცეული და ვერ შეძლებ სულიერი ზრდისკენ სწრაფვას. ღმერთი ხასიათის გარდაქმნას მოითხოვს, მაგრამ შენ ყოველთვის გარეგნულ საგნებს ესწრაფვი; ასეთ ადამიანს არ ძალუძს საკუთარი ხასიათის შეცვლა. ყველა ადამიანისთვის, ვიდრე მათი სულიერი ცხოვრება სიმწიფეს მიაღწევს, არსებობს გზა, რომელიც უნდა გაიარონ: მათ უნდა მიიღონ ღვთის სიტყვების სამსჯავრო, გაკიცხვა და სრულყოფა. თუ არ იყენებ ღვთის სიტყვებს და მხოლოდ საკუთარ რწმენასა და გადაწყვეტილებას ეყრდნობი, მაშინ ყველაფერი, რასაც აკეთებ, მხოლოდ მონდომებაზე იქნება დაფუძნებული. ამიტომ, თუ გსურს სულიერად გაიზარდო, უფრო მეტად უნდა ჭამო, სვა და ჩაწვდე ღვთის სიტყვებს. ყველას, ვინც მისი სიტყვებით არის სრულქმნილი, შეუძლია მათი ცხოვრებაში განხორციელება; ხოლო ისინი, ვინც არ განიწმინდება მისი სიტყვებით და არ დაექვემდებარებიან მისი სიტყვების სამსჯავროს, ვერ იქნებიან გამოსადეგნი მისი მსახურებისთვის. მაშ, რამდენად იყენებთ მის სიტყვებს თქვენს ცხოვრებაში? მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ღვთის სიტყვის ჭამისა და სმის დროს შეძლებთ მათ შედარებას საკუთარ ცხოვრებისეულ მდგომარეობასთან და იპოვით პრაქტიკის გზას იმ საკითხების შუქზე, რომლებიც მე წამოვჭერი, იქნება თქვენი პრაქტიკა სწორი და ღვთის განზრახვების შესაბამისი. მხოლოდ იმ ადამიანს, რომელსაც ასეთი გამოცდილება აქვს, გააჩნია ღმერთის სიყვარულის მტკიცე გადაწყვეტილება.