მე დავიწყე ჩემი საქმის აღსრულება კაცობრიობაში, რათა ადამიანებს საშუალება მივცე, იცხოვრონ იმავე ნაკადში, რომელშიც მე ვარ. როდესაც დავასრულებ ჩემს საქმეს, ის კვლავ კაცობრიობას შორის დარჩება, რადგან სწორედ ისინი იმართებიან ჩემი მთელი მართვის გეგმის განმავლობაში, და მე ვაპირებ, რომ კაცობრიობა ყოველივე არსებულის მბრძანებლად ვაქციო. სწორედ ამ მიზეზით, მე ვაგრძელებ კაცთა შორის სიარულს. როდესაც მე და კაცობრიობა შევდივართ მიმდინარე ეპოქაში, თავს სრულიად თავისუფლად ვგრძნობ, რადგან ჩემი საქმის ტემპი დაჩქარდა. როგორ შეუძლიათ ადამიანებს ფეხის აწყობა? მე ბევრი ვიშრომე გაშეშებულ და გონებაჩლუნგ ადამიანებზე, თუმცა მათ თითქმის არაფერი მოუპოვებიათ, რადგან არ მიფრთხილდებიან. მე ვიცხოვრე ყველა ხალხს შორის და დავაკვირდი როგორც დედამიწაზე, ისე მის ქვემოთ მყოფთ ყოველ მოძრაობას. ყველა, ვინც „ადამიანის“ კატეგორიას განეკუთვნება, ჩემთან წინააღმდეგობის საქმეს ეწევა, თითქოს „ჩემთან წინააღმდეგობის გაწევა“ ადამიანის სამუშაო იყოს, თითქოს ამ საქმის გაუკეთებლობა მათ იმ მაწანწალა ობლებად აქცევდა, რომელთაც არავინ იშვილებდა. თუმცა, ადამიანებს თვითნებურად არ განვსჯი მათი ქმედებებისა და საქმეების საფუძველზე. ამის ნაცვლად, მე მათ მხარს ვუჭერ და უზრუნველვყოფ მათი სულიერი სიმწიფის შესაბამისად. ვინაიდან ადამიანები ჩემი მთელი მართვის გეგმის მთავარ გმირებს წარმოადგენენ, მე უფრო მეტ მითითებას ვაძლევ მათ, ვისაც „ადამიანის“ როლი აქვს მორგებული, რათა შეძლონ ამ როლის თამაში მთელი გულითა და საკუთარი შესაძლებლობის მაქსიმუმით, რათა სპექტაკლი, რომელსაც ვწინამძღოლობ, საყოველთაოდ წარმატებული იყოს. ეს არის ჩემი მოწოდება კაცობრიობისადმი. ნუთუ შეიძლებოდა, რომ თუ მე არ შევევედრებოდი კაცობრიობას, ისინი ვერ შეძლებდნენ ამის გაკეთებას? ნუთუ მაშინ გამოდის, რომ მე შემიძლია აღვასრულო, რასაც ადამიანები მთხოვენ, მაგრამ მათ არ შეუძლიათ აღასრულონ, რასაც მე ვითხოვ მათგან? შეიძლება ითქვას, რომ არ ვიყენებ ჩემს ძალას კაცობრიობის დასათრგუნად. პირიქით, ეს არის ჩემი უკანასკნელი თხოვნა, რომელსაც მათ მთელი გულწრფელობითა და სერიოზულობით ვევედრები. ნუთუ მართლაც არ შეუძლიათ გააკეთონ, რასაც მათგან ვითხოვ? მე მრავალი წელია გავცემ ადამიანებთან, თუმცა სანაცვლოდ ცარიელი ხელების გარდა არაფერი დამრჩენია. ვის რა მოუცია ოდესმე? ნუთუ ჩემი გულის სისხლი, რომელიც გავიღე, მთის ნისლს ჰგავს? მე მრავალჯერ „ავცერი“ ადამიანები და ვუთხარი მათ, რომ ჩემი მოთხოვნები მათ მიმართ მკაცრი არ იყო. მაშინ, მუდმივად რატომ მერიდებიან ადამიანები? ნუთუ იმიტომ, რომ მე მათ წიწილებივით მოვექცევი, რომლებსაც დაჭერისთანავე კლავენ? ნუთუ მართლაც ასეთი სასტიკი და არაადამიანური ვარ? ადამიანები ყოველთვის საკუთარი წარმოდგენებით მზომავენ. ნუთუ მე, ისეთი, როგორიც მათ წარმოდგენებში ვარ, ისეთივე ვარ, როგორიც ზეცაში? მე არ მივიჩნევ ადამიანების წარმოდგენებს ჩემი სიამოვნების ობიექტებად. პირიქით, მე მათ გულებს ვუყურებ, როგორც დასაფასებელ რამეებს. მიუხედავად ამისა, ნამდვილად მაქვს ზიზღი მათი სინდისის მიმართ, რადგან, მათი აზრით, მე თავად არ გამაჩნია ის. ამიტომაც მაქვს კიდევ რამდენიმე მოსაზრება მათ სინდისთან დაკავშირებით. თუმცა, მე პირდაპირ არ ვაკრიტიკებ მათ სინდისს; პირიქით, ვაგრძელებ მათ წინამძღოლობას მოთმინებითა და სისტემატურად. ბოლოს და ბოლოს, ადამიანები სუსტები არიან და არ შეუძლიათ არანაირი საქმის კეთება.

დღეს, მე ოფიციალურად შევაბიჯე უსაზღვრო გაკიცხვის სამყაროში, რომლითაც კაცობრიობასთან ერთად ვტკბები. ჩემი ხელის დაქნევით, მე ასევე ვბრძანებ და ჩემი ბრძანებისას, კაცობრიობა მორჩილია; ვერავინ ბედავს ჩემთან წინააღმდეგობას. ჩემი გზამკვლევობით ყველა აღასრულებს იმ საქმეს, რაც დავავალე, რადგან ეს არის მათი „სამუშაო“. ზეცაში და ზეცის ქვეშ არსებულ ყოველივეში, ვინ არ ემორჩილება ჩემს გეგმებს? ვინ არ არის ჩემს ხელთ? ვინ არ აღავლენს ქებას და დიდებას ჩემი სიტყვებისა და ჩემი საქმეების გამო? ადამიანები აღფრთოვანებულნი არიან ჩემი საქმეებითა და ქმედებებით, და ჩემი ყოველი მოძრაობის გამო, ისინი ჩემი საქმის ნაკადში ეშვებიან. ამრიგად, ვის შეუძლია თავის დახსნა? ვის შეუძლია გაექცეს იმ საქმეს, რომელიც მე განვაწესე? ჩემი ადმინისტრაციული განკარგულებებით, ადამიანები იძულებულნი არიან რომ დარჩნენ; მათ გარეშე, ისინი ყველანი „წინა ხაზიდან“ შეუმჩნევლად გაიპარებოდნენ და „დეზერტირები“ გახდებოდნენ. ვის არ ეშინია სიკვდილის? ნუთუ ადამიანებმა მართლაც საფრთხეში ჩაიგდეს საკუთარი სიცოცხლე? მე არავის არაფერს ვაძალებ, რადგან ადამიანური ბუნების საფუძვლიანი წვდომა დიდი ხნის წინ მოვიპოვე. ამრიგად, ყოველთვის ვახორციელებდი ისეთ პროექტებს, რომლებიც წარსულის ადამიანებს მანამდე არასდროს გაუკეთებიათ. ვინაიდან ვერავინ შეძლო ჩემი საქმის აღსრულება, მე პირადად შევაბიჯე ბრძოლის ველზე, რათა სატანასთან სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლაში ჩავება. ამჟამად, სატანა უკიდურესად გააფთრებულია. რატომ არ უნდა გამოვიყენო ეს შესაძლებლობა, რათა წარმოვაჩინო ჩემი საქმის მთავარი მიზანი ჩემი ძალაუფლების გამოსავლენად? ეს იმიტომ, რომ ადრე ვთქვი, რომ სატანის სქემას საპირისპირო ფონად გამოვიყენებდი; განა ეს საუკეთესო შესაძლებლობა არ არის? მხოლოდ ახლა ვამჟღავნებ კმაყოფილ ღიმილს, რადგან მივაღწიე ჩემს მიზანს. მე აღარ ვირბენ და აღარ ვთხოვ ადამიანებს „დახმარებას“. შევწყვიტე ფუსფუსი და აღარ ვცხოვრობ მაწანწალას ცხოვრებით. ამიერიდან, ვიცხოვრებ მშვიდობაში და ადამიანებიც ანალოგიურად უსაფრთხოდ და კარგად იქნებიან, რადგან დადგა ჩემი დღე. დედამიწაზე დატვირთული ადამიანური ცხოვრება გავიარე და როგორც ჩანს, ჩემს სიცოცხლეში ბევრი უსამართლობა მომხდარა. ადამიანების თვალში, მე გავიზიარე მათი სიხარულები და მწუხარებები, ასევე მათი განსაცდელები და მათ მსგავსად ვიცხოვრე დედამიწაზე და ზეცის ქვეშ. ამიტომ, ისინი ყოველთვის ქმნილებად მიმიჩნევდნენ. ვინაიდან ადამიანებს არ ვუნახივარ ისეთი, როგორიც ზეცაში ვარ, მათ არასდროს გაუღიათ ჩემთვის დიდი ძალისხმევა. თუმცა, დღევანდელი ვითარებიდან გამომდინარე, ადამიანებს არჩევანი არ აქვთ გარდა იმისა, რომ აღიარონ, რომ მე ვარ მათი ბედის ხელმწიფე და მოსაუბრე, რომელიც ღრუბლებიდან ქადაგებს. ამრიგად, ადამიანებმა ჩემ წინაშე თაყვანისცემით მიწამდე მოიდრიკეს თავი. განა ეს არ არის ჩემი ტრიუმფალური დაბრუნების მტკიცებულება? განა ეს არ არის ჩემი გამარჯვების გამოსახვა ყველა მტრულ ძალაზე? ყველა ადამიანს აქვს წინათგრძნობები, რომ სამყარო დასასრულს უახლოვდება, რომ კაცობრიობა დიდ გაწმენდას გაივლის. თუმცა, მათ არ შეუძლიათ ჭეშმარიტად გააკეთონ ის, რასაც შეგნებულად ვითხოვ მათგან, ამიტომ მათ არჩევანი არ აქვთ გარდა იმისა, რომ იქვითინონ ჩემგან გაკიცხვისას. რა შეიძლება გაკეთდეს? ვინ უთხრა ადამიანებს, რომ ურჩები ყოფილიყვნენ? ვინ უთხრა მათ, რომ უკანასკნელ ეპოქაში შესულიყვნენ? რატომ დაიბადნენ ადამიანურ სამყაროში უკანასკნელ დღეებში? ყოველივე განწესებული და დაგეგმილია პირადად ჩემ მიერ. ვის შეუძლია საყვედურის თქმა?

სამყაროს შექმნიდან მოყოლებული, დავეხეტებოდი კაცთა შორის და მათ გვერდით ვიყავი მიწიერ არსებობაში. თუმცა, წინა თაობებში, არასდროს, არცერთი ადამიანი არ ამირჩევია; ყველა მათგანი ჩემმა უხმო წერილმა უკუაგდო. ეს იმიტომ, რომ წარსულში ადამიანები არ მემსახურებოდნენ მხოლოდ მე, ამიტომ მეც, სამაგიეროდ, არ მიყვარდა ისინი გამორჩეულად. მათ სატანის „საჩუქრები“ აიღეს და შემდეგ მობრუნდნენ და მე შემომთავაზეს. განა ეს არ იყო ჩემ წინააღმდეგ მიმართული ცილისწამება? და როდესაც ისინი თავიანთ შესაწირებს დებდნენ, მე არ გამიმჟღავნებია ჩემი ზიზღი; პირიქით, მათი სქემა საკუთარი მიზნებისთვის გამოვიყენე, როდესაც ეს „საჩუქრები“ ჩემი მართვის მასალებს შევმატე. მოგვიანებით, მას შემდეგ, რაც ისინი დანადგარით დამუშავდებოდა, შიგთავსის წიდას დავწვავდი. ამჟამინდელ ეპოქაში, ადამიანებს ჩემთვის ბევრი „საჩუქარი“ არ შემოუწირავთ, თუმცა მათ ამის გამო არ ვკიცხავ. ეს ადამიანები ყოველთვის იყვნენ გაჭირვებულნი და ხელცარიელნი; ამიტომ, მათი სიტუაციის რეალობაზე დაკვირვებით, მე არასდროს წამიყენებია მათთვის რაიმე გაუმართლებელი მოთხოვნები მას შემდეგ, რაც ადამიანურ სამყაროში მოვედი. პირიქით, მას შემდეგ, რაც მათ „მასალები“ მივეცი, მე ვეძებდი ჩემთვის სასურველ „დასრულებულ პროდუქტს“, რადგან სწორედ ეს არის ზღვარი, რისი მიღწევაც ადამიანებს შეუძლიათ. მრავალი წელია, რაც ქარიშხლებში ვცხოვრობ. მხოლოდ ადამიანური ცხოვრების გამოცდის შემდეგ ვაყენებ ადამიანთა მიმართ შესაბამის მოთხოვნებს. რომ არ გამომეცადა ადამიანური ცხოვრება, როგორ შევძლებდი იმ საკითხების გაგებას, რომელთა განხილვაც ადამიანებს უჭირთ? მიუხედავად ამისა, ადამიანები ამას ასე არ უყურებენ; ისინი ამბობენ, რომ მე თავად ვარ ყოვლისშემძლე, ზებუნებრივი ღმერთი. განა ეს არ არის ზუსტად ის წარმოდგენა, რომელსაც ყველა ადამიანი მთელი ისტორიის მანძილზე ატარებდა და რომელსაც ისინი დღესაც ატარებენ? მე ვთქვი, რომ დედამიწაზე არ არსებობს არავინ, ვისაც შეუძლია ჭეშმარიტად და სრულად მიცნობდეს. ამ ნათქვამს თავისი მინიშნებები აქვს; ეს არ არის ცარიელი საუბარი. ეს მე თავად გამოვცადე და დავაკვირდი, ამიტომ მაქვს დეტალების გაგება. რომ არ ჩამოვსულიყავი ადამიანურ სამყაროში, ვის ექნებოდა ჩემი შეცნობის შანსი? ვინ შეძლებდა პირადად ჩემი სიტყვების მოსმენას? მათ შორის ვინ შეძლებდა ჩემი სახის დანახვას? ეპოქების მანძილზე, მე ყოველთვის ღრუბლებში დაფარული ვრჩებოდი. ადრეულ პერიოდში ვიწინასწარმეტყველე: „მე ჩამოვალ ადამიანურ სამყაროში უკანასკნელ დღეებში, რათა მათთვის სანიმუშოდ ვიმსახურო.“ ამრიგად, მხოლოდ დღეს აქვთ ადამიანებს იმის ბედნიერება, რომ შეძლონ თავიანთი თვალსაწიერის გაფართოება. განა ეს არ არის მადლი, რომელიც მათ მივანიჭე? ნუთუ მართლა საერთოდ ვერ გაიგეს ჩემი მადლი? რატომ არიან ადამიანები ასეთი გონებაჩლუნგები და გულგრილები? მათ ასე ბევრი გამოიარეს; ჯერ კიდევ რატომ არ გამოფხიზლებულან? მე ამ სამყაროში მრავალი წელია ვიმყოფები, მაგრამ ვინ მიცნობს? გასაკვირი არ არის, რომ ადამიანებს ვკიცხავ. როგორც ჩანს, ისინი არიან ის ობიექტები, რომლებზეც ჩემს ხელმწიფებას ვახორციელებ; როგორც ჩანს, ისინი ჩემს იარაღში არსებული ტყვიები არიან და გასროლისთანავე, ყველა „გაიქცევა“. ადამიანებს ასე წარმოუდგენიათ. მე ყოველთვის პატივს ვცემდი ადამიანებს; არასდროს გამომიყენებია ისინი თვითნებურად და არასდროს მივაჭრია მათით, როგორც მონებით. ეს იმიტომ, რომ მე არ შემიძლია მათი მიტოვება და არც მათ შეუძლიათ ჩემი მიტოვება. ამრიგად, ჩვენ შორის სიცოცხლისა და სიკვდილის კავშირი ჩამოყალიბდა. მე ყოველთვის ვუფრთხილდებოდი კაცობრიობას. მიუხედავად იმისა, რომ კაცობრიობას არასდროს დავუფასებივარ, ისინი ყოველთვის მე მომჩერებიან, რის გამოც ვაგრძელებ მათზე ძალისხმევის გაღებას. ადამიანები ისე მიყვარს, როგორც ჩემი საკუთარი განძი, რადგან ისინი დედამიწაზე ჩემი მართვის „კაპიტალს“ წარმოადგენენ; ამიტომ, მე მათ ნამდვილად არ გავანადგურებ. ჩემი განზრახვანი ადამიანების მიმართ არასდროს შეიცვლება. შეუძლიათ მართლაც ენდონ ჩემს ფიცს? როგორ შეუძლიათ ჩემი დაკმაყოფილება ჩემივე გულისთვის? ეს არის დავალება, რომელიც მთელი კაცობრიობისთვისაა დადგენილი; ეს არის „საშინაო დავალება“, რომელიც მათ მივეცი. იმედი მაქვს, რომ ისინი, ყველანი, ბევრს იმუშავებენ მის შესასრულებლად.

1992 წლის 23 აპრილი