როცა მე სიონიდან მოვედი, ყოველივე მელოდა, ხოლო როცა კვლავ სიონში დავბრუნდი, ყველა ადამიანი შემომეგება. როცა მოვდიოდი და მივდიოდი, ჩემს ნაბიჯებს არასოდეს გადაღობვია მტრულად განწყობილი რამ, ამიტომ ჩემი საქმე შეუფერხებლად მიიწევდა წინ. დღეს, როდესაც ყველა ქმნილებას შორის მოვდივარ, ყველაფერი დუმილით მეგებება, ღრმად შეშინებული იმით, რომ მე ისევ წავალ და ისინი დაკარგავენ იმას, რაც საყრდენად და მხარდამჭერად ეგულებათ. ყველაფერი ჩემი წინამძღოლობით კეთდება და ყველა თვალს ადევნებს იმ მიმართულებას, რომელზეც ჩემი ხელი მიუთითებს. ჩემი ბაგეებიდან გამოსულმა სიტყვებმა მრავალი ქმნილება სრულყო და მრავალი ურჩი ძე გაკიცხა. ამიტომ ყველა ადამიანი ყურადღებით აკვირდება ჩემს სიტყვებს, ყურადღებით უსმენს ჩემს გამონათქვამებს და ღრმად შიშობს, რომ ეს ხელსაყრელი შესაძლებლობა ხელიდან არ გაუშვას. სწორედ ამ მიზეზით ვაგრძელებ საუბარს, რათა ჩემი საქმე უფრო სწრაფად შესრულდეს და მიწაზე მალე შეიქნას ხელსაყრელი პირობები, რომლებიც შეძლებენ მისი გაუდაბნოებული მდგომარეობის გამოსწორებას. როდესაც ზეცას მივაპყრობ მზერას, სწორედ მაშინ კვლავ მივმართავ კაცობრიობას; ყველა ქვეყანა მყისიერად სიცოცხლით ივსება, მტვრის ბუღი აღარ დგება ჰაერში და ტალახი აღარ ფარავს მიწას. ჩემი თვალები მყისიერად ნათდება, და ამით ყველა ქვეყნის ხალხი ჩემკენ აღაპყრობს მზერას და ჩემში პოულობს თავშესაფარს. დღევანდელი სამყაროს ადამიანებს შორის — მათ შორის ყველასი, ვინც ჩემს სახლშია, — რომელი ეძიებს ჩემში ჭეშმარიტ თავშესაფარს? ვინ გასცემს თავის გულს იმ საზღაურის სანაცვლოდ, რომელიც მე გადავიხადე? ვინმემ ოდესმე მშვიდობით დაყო დრო ჩემს სახლში? ვინმემ ოდესმე თავისი თავი ჭეშმარიტად მომიძღვნა მე? როგორც კი ადამიანს მოთხოვნას ვუყენებ, ის მყისვე კეტავს თავის „პატარა საკუჭნაოს“. როდესაც ადამიანს ვაძლევ, ის სწრაფად აღებს პირს, რათა მალულად მიიღოს ჩემი სიმდიდრე, ხოლო გულში ხშირად თრთის, ღრმად შიშობს, რომ მას საპასუხო დარტყმას მივაყენებ. ამიტომ ადამიანის პირი ნახევრად ღიაა და ნახევრად დახურული, და ის ვერ ახერხებს ჩემგან ნაბოძები სიმდიდრის ჭეშმარიტი სიხარულით მიღებას. მე იოლად არ განვიკითხავ ადამიანს, თუმცა იგი მუდამ მქაჩავს ხელს და მთხოვს წყალობის ბოძებას; მხოლოდ მაშინ, როცა მევედრება, კვლავ ვუბოძებ მას „წყალობას“ და ვაძლევ ჩემს ბაგეთაგან გამოსულ უმკაცრეს სიტყვებს, რის შედეგადაც იგი მაშინვე გრძნობს სირცხვილს და, რადგან ვერ ახერხებს უშუალოდ ჩემგან „წყალობის“ მიღებას, აიძულებს სხვებს, მათი შუამავლობით მიიღოს იგი. როცა იგი სრულად შეიგრძნობს ჩემს ყველა სიტყვას, მისი სულიერი სიმწიფე შეესაბამება ჩემს განზრახვებს, და მისი ვედრება ნაყოფიერია, და არაამაო და ფუჭი; მე ვაკურთხებ კაცობრიობის იმ ვედრებებს, რომლებიც გულწრფელია და არა მოჩვენებითი.

ეპოქების განმავლობაში ვმოქმედებდი და ვლაპარაკობდი, თუმცა ადამიანს არასოდეს სმენია ისეთი სიტყვები, როგორსაც დღეს ვამბობ, და არასოდეს უგრძნია ჩემი დიდებულება და ჩემი სამსჯავრო. თუმცა წარსულის სამყაროში ზოგიერთს ჩემზე ლეგენდები სმენია, ვერავინ ჩაწვდომია ჩემი საუნჯის უსაზღვროებას. მიუხედავად იმისა, რომ დღევანდელი ადამიანები ისმენენ ჩემი ბაგეებიდან გამოსულ სიტყვებს, მათ მაინც არ იციან, რამდენი საიდუმლო იმალება ჩემს ბაგეებში, და ამიტომ მიიჩნევენ ჩემს ბაგეებს სიუხვის რქად. ყოველი ადამიანი ლამობს, ჩემი ბაგეებიდან რამე მიიღოს. იქნება ეს სახელმწიფო საიდუმლოებები, ზეციური სასწაულები, სულიერი სამყაროს საიდუმლოებები თუ კაცობრიობის ბედი —ყოველ ადამიანს სურს ამგვარი რამეები. ამგვარად, თუ ადამიანებს ერთად მოვუყრიდი თავს და მათ „ამბებს“ ვუამბობდი, ისინი მყისვე ადგებოდნენ თავიანთი „სნეული საწოლებიდან“, რათა მოესმინათ ჩემი გზა. ადამიანს ძალიან ბევრი რამ აკლია: მას სჭირდება არა მხოლოდ „საკვები დანამატები“, არამედ, უფრო მეტიც, „გონებრივი საყრდენი“ და „სულიერი მომარაგება“. აი, ეს აკლია ყველა ადამიანს; ეს არის მთელი კაცობრიობის „სნეულება“. მე ვიძლევი წამალს ადამიანის სნეულებების წინააღმდეგ, რათა მივაღწიო უკეთეს შედეგებს, რათა ყველა განიკურნოს და ჩემი მკურნალობის წყალობით დაუბრუნდეს ნორმალურ მდგომარეობას. მართლაც გძულთ თქვენ დიდი წითელი დრაკონი? გულწრფელად, მთელი გულით გძულთ იგი? იცით, რატომ გეკითხებით ამას ამდენჯერ? იცით, რატომ განვაგრძობ ამ შეკითხვის გამეორებას კვლავ და კვლავ? თქვენს გულებში როგორ წარმოგიდგენიათ დიდი წითელი დრაკონი? ნუთუ იგი ნამდვილად ამოიშალა იქიდან? ნუთუ თქვენ მართლა აღარ თვლით მას თქვენს მამად? ყველა ადამიანმა უნდა გაიგოს ჩემი ნება ჩემს შეკითხვებში. ამას იმისთვის არ ვაკეთებ, რომ ადამიანებში რისხვა გამოვიწვიო, არც იმისთვის, რომ ადამიანი აჯანყდეს, და არც იმისთვის, რომ თავად იპოვოს გზა, არამედ იმისთვის, რომ ყველა ადამიანი გათავისუფლდეს დიდი წითელი დრაკონის ბორკილებისგან. თუმცა არავინ უნდა შფოთავდეს. ყველაფერი გასრულდება ჩემი სიტყვებით; ვერც ერთი ადამიანი ვერ ჩაერევა და ვერც ერთი ვერ შეასრულებს იმ საქმეს, რომელსაც მე აღვასრულებ. მე გავწმენდ ყველა ქვეყნის ჰაერს და გავანადგურებ დემონთა ყოველგვარ კვალს მიწაზე. უკვე დავიწყე და შევუდგები განკიცხვის ჩემი საქმის პირველ ნაბიჯს დიდი წითელი დრაკონის საცხოვრებელში. ამგვარად, შეიძლება დავინახოთ, რომ ჩემ მიერ გაკიცხვა მოიცავს მთელ სამყაროს და რომ დიდი წითელი დრაკონი და ყველა სახის უწმინდური სული უძლური იქნება, აიცილოს ჩემ მიერ გაკიცხვა, რადგან მე გულმოდგინედ ვიკვლევ ყველა ქვეყანას. როცა ჩემი საქმე მიწაზე დასრულდება, ანუ როცა განკითხვის ერა მიაღწევს დასასრულს, მე ოფიციალურად გავკიცხავ დიდ წითელ დრაკონს. ჩემი ხალხი აუცილებლად იხილავს ჩემ მიერ დიდი წითელი დრაკონის სამართლიანად გაკიცხვას, აუცილებლად აღამაღლებს ქებას ჩემი სამართლიანობისთვის და სამუდამოდ განადიდებს ჩემს წმინდა სახელს ჩემი სამართლიანობის გამო. ამიტომ თქვენ ოფიციალურად შეასრულებთ თქვენს მოვალეობას და ოფიციალურად განმადიდებთ მე ყველა ქვეყანაში უკუნითი უკუნისამდე!

როცა განკითხვის ერა მიაღწევს თავის მწვერვალს, მე არ ვიჩქარებ ჩემი საქმის დასრულებას, არამედ შევიტან მასში გაკიცხვის ეპოქის მოწმობას და მივცემ ჩემს მთელ ხალხს შესაძლებლობას, იხილოს ეს მოწმობა; ამით იგი მოიტანს უფრო დიდ ნაყოფს. ეს მოწმობა არის საშუალება, რითაც მე ვკიცხავ დიდ წითელ დრაკონს, და ვაიძულებ ჩემს ხალხს, საკუთარი თვალით იხილოს ეს, რათა უკეთ შეიცნონ ჩემი ხასიათი. დრო, როცა ჩემი ხალხი ტკბება ჩემით, არის დრო, როცა დიდი წითელი დრაკონი იკიცხება. ჩემი გეგმა იმაში მდგომარეობს, რომ დიდი წითელი დრაკონის ხალხი აღსდგეს და აჯანყდეს მის წინააღმდეგ, ეს არის მეთოდი, რომლითაც მე სრულვყოფ ჩემს ხალხს, ეს არის დიდი შესაძლებლობა ყველა ჩემი ხალხისთვის სულიერად გაიზარდონ. როცა ამოდის ნათელი მთვარე, ღამის სიმშვიდე მყისვე ირღვევა. მიუხედავად იმისა, რომ მთვარე თითქოს ნამსხვრევებად არის ქცეული, ადამიანი კარგ განწყობაზეა და მშვიდად ზის მთვარის შუქზე, ტკბება მთვარის ნათებით შექმნილი მშვენიერი სურათით. ადამიანს არ შეუძლია თავისი გრძნობების აღწერა; თითქოს, სურს ფიქრებით დაბრუნდეს წარსულში, თითქოს, უნდა ჩაიხედოს მომავალში, თითქოს ტკბება აწმყოთი. ღიმილი ჩნდება მის სახეზე, და სასიამოვნო ჰაერში სუფთა სურნელი იფრქვევა; როცა ნაზი ნიავი იწყებს ქროლვას, ადამიანი შეიგრძნობს მდიდარ სურნელს და თითქოს თვრება, და ვერ ფხიზლდება. სწორედ ეს არის ის დრო, როცა მე პირადად მოვედი ადამიანთა შორის, და ადამიანი განსაკუთრებით მძაფრად გრძნობს ამ მდიდარ სურნელს, ამიტომ ყველა ადამიანი ცხოვრობს ამ სურნელში. მე ვიმყოფები მშვიდობაში ადამიანთან, ადამიანი კი თანხმობაში ცხოვრობს ჩემთან; ის აღარ სცდება გზას ჩემდამი დამოკიდებულებაში, მე აღარ ვსხლავ ადამიანის ნაკლოვანებებს, ადამიანის სახეზე აღარ იკითხება ტანჯვა და სიკვდილი აღარ ემუქრება მთელ კაცობრიობას. დღეს მე ადამიანთან ერთად შევდივარ გაკიცხვის ერაში, მივდივარ მასთან გვერდიგვერდ. ვასრულებ ჩემს საქმეს, ანუ ვურტყამ ჩემს კვერთხს ადამიანთა შორის, და ის ეშვება იმაზე, რაც ადამიანში მეამბოხე ბუნებას წარმოადგენს. ადამიანის თვალში ჩემს კვერთხს თითქოს განსაკუთრებული ძალა აქვს: ის ერჩის ყველას, ვინც ჩემი მტერია, და არ ინდობს მათ; ყველა მათგანზე, ვინც მე მეწინააღმდეგება, კვერთხი ასრულებს მისთვის დამახასიათებელ ფუნქციას; ყველა, ვინც ჩემს ხელშია, ასრულებს თავის მოვალეობას ჩემი ნების შესაბამისად და არასოდეს ეწინააღმდეგება ჩემს ნებას და არ იცვლის თავის სუბსტანციას. შედეგად, წყლები იბობოქრებენ, მთები ჩამოიქცევიან, დიდი მდინარეები დაიშლებიან, ადამიანი განუწყვეტლივ შეიცვლება, მზე დაბნელდება, მთვარე გაშავდება, ადამიანს აღარ ექნება მშვიდი ცხოვრების დღეები, მიწაზე აღარ იქნება მშვიდობა, ცა აღარ დარჩება მშვიდი და უმოძრაო და აღარ შეიკავებს თავს. ყველაფერი განახლდება და მიიღებს თავის პირვანდელ სახეს. ყველა შიდა მეურნეობა მიწაზე დაიშლება, და ყველა ქვეყანა დედამიწაზე გაიყოფა; დასრულდება ქმრისა და ცოლის შეხვედრის დღეები, აღარ შეხვდებიან დედა და შვილი, აღარასოდეს მოხდება კვლავ მამისა და ქალიშვილის შეხვედრა. ყველა ძველი წესრიგი დედამიწაზე დაინგრევა ჩემს მიერ. მე არ ვაძლევ ადამიანებს შესაძლებლობას, გამოხატონ თავიანთი გრძნობები, რადგან მე მოკლებული ვარ ხორციელ გრძნობებს და ადამიანური გრძნობები უკიდურესად მძულს. სწორედ ადამიანებს შორის გრძნობების გამო გამწიეს გვერდზე, და ამიტომ გავხდი მათ თვალში „მესამე მხარე“; სწორედ ადამიანებს შორის გრძნობების გამო დამივიწყეს; სწორედ ადამიანური გრძნობების გამო სარგებლობს ადამიანი შემთხვევით, რომ წამოსწიოს თავისი „სინდისი“; სწორედ ადამიანური გრძნობების გამო ყოველთვის ეწინააღმდეგება ჩემს გაკიცხვას; სწორედ ადამიანური გრძნობების გამო მიწოდებს ის მუდამ უსამართლოს და მიუკერძოებელს და ამბობს, რომ მე არ ვითვალისწინებ ადამიანის გრძნობებს ჩემს საქმეებში. ნუთუ მე მყავს ვინმე ახლობელი დედამიწაზე? ნუთუ ოდესმე ვინმეს უღვაწია დღისით და ღამით, საკვებსა და ძილზე ფიქრის გარეშე, როგორც მე —ჩემი მართვის გეგმის შესრულებისთვის? როგორ შეიძლება ადამიანი შეედაროს ღმერთს? როგორ შეიძლება ადამიანი შეესატყვისოს ღმერთს? როგორ შეიძლება ღმერთი, შემოქმედი, იყოს ადამიანის მსგავსი, რომელიც არის მისი ქმნილება? როგორ შემეძლო მე მუდამ მეცხოვრა და მემოქმედა ადამიანთა შორის მიწაზე? ვის შეუძლია შეიგრძნოს წუხილი ჩემი გულის გამო? ნუთუ ეს ადამიანის ლოცვებია? ოდესღაც, მე დავთანხმდი შევერთებოდი ადამიანს და მასთან ერთად მევლო— და მართლაც, დღემდე ადამიანი ცხოვრობს ჩემი ზრუნვისა და დაცვის ქვეშ; მაგრამ ნუთუ ოდესმე დადგება დღე, როცა ადამიანი შეძლებს ჩემი ზრუნვისგან განცალკევებას? მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანს არასოდეს უტვირთავს თავის თავზე წუხილი ჩემი გულის გამო, ვინ შეძლებს ცხოვრებას მიწაზე, სადაც სინათლე არ იქნება? მხოლოდ ჩემი კურთხევების წყალობით არის ადამიანი ცოცხალი დღემდე.

1992 წლის 4 აპრილი