თავად ღმერთი, ერთადერთი IV
ღვთის სიწმინდე (I)
ჩვენი ბოლო შეკრების დროს კიდევ ერთხელ გვქონდა თანაზიარება ღვთის ხელმწიფების შესახებ. ამჯერად ღვთის სამართლიანობის თემას არ განვიხილავთ. ის, რაზეც დღეს ვისაუბრებთ, სრულიად ახალი თემაა — ღვთის სიწმინდე. ღვთის სიწმინდე ღვთის ერთადერთი არსის კიდევ ერთი ასპექტია, ამიტომ ჩვენთვის საჭიროა ამ თემაზე თანაზიარება. ადრე მე თანაზიარება მქონდა ღვთის არსის ორ სხვა ასპექტზე — ღვთის სამართლიან ხასიათსა და ღვთის ხელმწიფებაზე; არის თუ არა ეს ასპექტები და ის ასპექტი, რომელზეც დღეს მექნება თანაზიარება, ყველა ერთადერთი? (დიახ). ღვთის სიწმინდეც ერთადერთია, ამიტომ ჩვენი დღევანდელი თანაზიარების თემა იქნება ის, თუ რა წარმოადგენს ამ ერთადერთობის საფუძველსა და ფესვს. დღეს თანაზიარება გვექნება ღვთის ერთადერთი არსის — ღვთის სიწმინდის შესახებ. შესაძლოა, ზოგიერთ თქვენგანს კითხვები გაუჩნდეს და იკითხოს: „რატომ უნდა გვქონდეს თანაზიარება ღვთის სიწმინდის შესახებ?“ ნუ ღელავთ, ნელ-ნელა აგიხსნით. როგორც კი მოისმენთ იმას, რაც უნდა გითხრათ, გაიგებთ, რატომ არის აუცილებელი, რომ ამ თემაზე თანაზიარება მქონდეს.
პირველ რიგში, განვსაზღვროთ სიტყვა „წმინდა“. თქვენი აზრებისა და წარმოდგენების, აგრეთვე თქვენ მიერ შეძენილი მთელი ცოდნის საფუძველზე, თქვენი გაგებით რა არის სიტყვა „წმინდას“ განმარტება? („წმინდა“ ნიშნავს შეუბღალავს, ყოველგვარი ადამიანური გახრწნილებისა და ნაკლოვანებების გარეშე. სიწმინდიდან, იქნება ეს აზრები, სიტყვები, ქცევა თუ მოქმედებები, მხოლოდ დადებითი რამ მჟღავნდება.) ძალიან კარგი. („წმინდა“ ღვთაებრივია, ყოველგვარი სიბინძურის გარეშე და არ იწყნარებს ადამიანისგან არავითარ შეურაცხყოფას. ის ერთადერთია, ის ღვთის განმასხვავებელი ნიშანია.) ეს თქვენი განმარტებაა. თითოეული ადამიანის გულში სიტყვა „წმინდას“ გარკვეული მნიშვნელობის ფარგლები, განმარტება და ინტერპრეტაცია აქვს. სულ მცირე, როდესაც სიტყვა „წმინდას“ ხედავთ, თქვენი გონება ცარიელი არ არის. თქვენ ამ სიტყვის განმარტების გარკვეული ფარგლები გაქვთ და ზოგიერთი ადამიანის გამონათქვამები გარკვეულწილად უახლოვდება იმ გამონათქვამებს, რომლებიც ღვთის ხასიათი-არსს განსაზღვრავს. ეს ძალიან კარგია. ადამიანების უმეტესობას მიაჩნია, რომ სიტყვა „წმინდა“ დადებითი მნიშვნელობისაა და ეს უდავოა. მაგრამ დღეს, როდესაც ღვთის სიწმინდის შესახებ თანაზიარება გვაქვს, მე მხოლოდ განმარტებებსა და ახსნა-განმარტებებზე არ ვისაუბრებ. ამის ნაცვლად, მტკიცებულებად ფაქტებს წარმოგიდგენ, რათა გაჩვენო, რატომ ვამბობ, რომ ღმერთი წმინდაა და რატომ ვიყენებ სიტყვას „წმინდა“ ღვთის არსის აღსაწერად. ჩვენი თანაზიარების დასრულებისთვის შენ იგრძნობ, რომ ღვთის არსის განსასაზღვრად და ღმერთთან მიმართებით სიტყვა „წმინდას“ გამოყენება სრულიად გამართლებული და ყველაზე შესაფერისია. სულ მცირე, თანამედროვე ადამიანური ენის კონტექსტში, ღვთის აღსანიშნად ამ სიტყვის გამოყენება განსაკუთრებით უპრიანია — ეს არის ადამიანურ ენაში ერთადერთი ყველაზე შესაფერისი სიტყვა, რომელიც ღმერთის მიმართ შეიძლება გამოვიყენოთ. როდესაც ეს სიტყვა ღვთის აღსანიშნად გამოიყენება, ის არც ცარიელი სიტყვაა და არც უსაფუძვლო ქებისა თუ ფუჭი პირფერობის გამომხატველი ტერმინი. ჩვენი თანაზიარების მიზანია, თითოეულ ადამიანს საშუალება მიეცეს, აღიაროს ღვთის არსის ამ ასპექტის უტყუარობა. ღმერთს იმის კი არ ეშინია, რომ ადამიანი მას გაიგებს, არამედ იმის ეშინია, რომ ადამიანი მას არასწორად გაიგებს. ღმერთს სურს, თითოეულმა ადამიანმა იცოდეს ღვთის არსი და ის, რაც ღმერთს აქვს და რაც იგი არის. ამიტომ, ყოველ ჯერზე, როდესაც ღვთის არსის რომელიმე ასპექტს ვახსენებთ, შეგვიძლია მრავალი ფაქტი მოვიშველიოთ, რათა ადამიანებს დავანახოთ, რომ ღვთის არსის ეს ასპექტი ნამდვილად არსებობს.
ახლა, როდესაც სიტყვა „წმინდას“ განმარტება გვაქვს, მოდით, განვიხილოთ რამდენიმე მაგალითი. ადამიანებს თავიანთ წარმოდგენებში მრავალი რამ და მრავალი ადამიანი „წმინდად“ მიაჩნიათ. მაგალითად, კაცობრიობის ლექსიკონებში ქალწული ვაჟები და გოგონები წმინდებად განისაზღვრებიან. მაგრამ სინამდვილეში წმინდები არიან ისინი? არის თუ არა ეს ეგრეთ წოდებული „წმინდა“ და ის „წმინდა“, რომლის შესახებაც დღეს თანაზიარება გვექნება, ერთი და იგივე? არიან თუ არა წმინდები ადამიანებს შორის ისინი, რომლებსაც მაღალი ზნეობრივი თვისებები აქვთ, რომელთა მეტყველება დახვეწილი და კულტურულია, თავიანთი სიტყვებით არასოდეს არავისთვის მიუყენებიათ ტკივილი და რომელთა საუბარიც სხვებს სასიამოვნოდ ეჩვენებათ და მათ მოწონებას იმსახურებს? არიან თუ არა წმინდები ისინი, ვინც ხშირად აკეთებენ სიკეთეს, ქველმოქმედებას ეწევიან, სხვებს დიდ დახმარებას უწევენ და ადამიანების ცხოვრებაში დიდი სიხარული შეაქვთ? არიან თუ არა წმინდები ისინი, ვისაც ეგოისტური აზრები არ აქვთ, რომლებიც არავის უყენებენ მკაცრ მოთხოვნებს და რომლებიც ყველას მიმართ დიდ შემწყნარებლობას იჩენენ? არიან თუ არა წმინდები ისინი, რომელთაც არასოდეს არავისთან უჩხუბიათ და არასოდეს არავის ხარჯზე უსარგებლიათ? და ვინც სხვების საკეთილდღეოდ შრომობს, ვისაც სხვებისთვის სარგებლობა მოაქვს და ვინც ყოველმხრივ ხელს უწყობს მათ დამოძღვრას — არიან ისინი წმინდები? არიან თუ არა წმინდები ისინი, რომელნიც მთელი ცხოვრების დანაზოგს სხვებს აძლევენ, თავად კი უბრალოდ ცხოვრობენ, საკუთარი თავის მიმართ მკაცრები არიან, სხვების მიმართ კი შემწყნარებლები? (არა). თქვენი თვალთახედვით, თქვენი დედები თქვენზე ზრუნავდნენ, გივლიდნენ და ყველა შესაძლო გზით გიცავდნენ — არიან ისინი წმინდები? თქვენს გულებში არსებული კერპები — იქნებიან ისინი ცნობილი ადამიანები, სახელგანთქმული პიროვნებები თუ დიდი მოღვაწეები — წმინდები არიან? (არა). მოდით, ახლა განვიხილოთ ბიბლიაში მოხსენიებული წინასწარმეტყველები, რომლებსაც შეეძლოთ მრავალი ისეთი რამის წინასწარმეტყველება, რაც მომავალში მოხდებოდა და სხვა ადამიანებისთვის უცნობი იყო — იყვნენ ეს ადამიანები წმინდები? იყვნენ თუ არა წმინდები ადამიანები, რომლებსაც შეეძლოთ ბიბლიაში ღვთის სიტყვებისა და მისი საქმის შესახებ ფაქტების ჩაწერა? იყო მოსე წმინდა? იყო აბრაამი წმინდა? (არა). რას იტყვით იობზე? იყო ის წმინდა? (არა). ღმერთმა იობს სამართლიანი ადამიანი უწოდა, მაშ, რატომ ამბობენ, რომ ისიც კი არ იყო წმინდა? ნუთუ ადამიანები, რომლებიც ღვთისმოშიშები არიან და ბოროტებას თავს არიდებენ, ნამდვილად არ არიან წმინდები? არიან თუ არა ისინი წმინდები? (არა). თქვენ ცოტა გაურკვევლობაში ხართ და პასუხში დარწმუნებული არ ხართ. ვერ ბედავთ „არას“ თქმას, მაგრამ ვერც „დიახის“ თქმას ბედავთ, ამიტომ საბოლოოდ უხალისოდ ამბობთ „არას“. ნება მომეცით, კიდევ ერთი კითხვა დაგისვათ. ღვთის მაცნეები — მაცნეები, რომლებსაც ღმერთი დედამიწაზე აგზავნის — წმინდები არიან? არიან ანგელოზები წმინდები? (არა). იყო კაცობრიობა წმინდა მანამ, სანამ სატანის მიერ გაიხრწნებოდა? (არა). თქვენ ყველა კითხვაზე კვლავ და კვლავ „არას“ პასუხობთ. რის საფუძველზე? დაბნეულები ხართ, ასე არ არის? მაშ, რატომ ამბობენ, რომ ანგელოზებიც კი არ არიან წმინდები? ახლა გაურკვევლობას გრძნობთ, ასე არ არის? შეგიძლიათ გაარკვიოთ, რის საფუძველზე არ არიან წმინდები ადამიანები, საგნები ან არშექმნილი არსებები, რომლებიც ადრე ვახსენეთ? ვფიქრობ, ამას ნამდვილად ვერ შეძლებთ. მაშ, თქვენი პასუხი „არა“ ცოტა უპასუხისმგებლო ხომ არ არის? განა ეს ბრმად გამოცნობა არ არის? ზოგიერთი ადამიანი ფიქრობს: „რადგან შენ კითხვა ასე დასვი, პასუხი აუცილებლად „არა“ უნდა იყოს“. ბრმად ნუ გამოიცნობთ. კარგად დაფიქრდით, პასუხი „დიახ“ არის თუ „არა“. მას შემდეგ, რაც მომდევნო თემაზე თანაზიარება გვექნება, გაიგებთ, რატომ არის პასუხი „არა“. პასუხს მალე გაგცემთ. ჯერ მოდით, წმინდა წერილებიდან წავიკითხოთ.
1. იეჰოვა ღმერთის ბრძანება ადამიანისადმი
დაბ. 2:15–17 და აიყვანა იეჰოვა ღმერთმა ადამი და დასვა იგი ედემის ბაღში, რათა დაემუშავებინა და დაეცვა იგი. და უთხრა უფალმა ღმერთმა ადამს: „ბაღის ყოველი ხისაგან შეგიძლია ჭამო, მაგრამ კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხიდან არ ჭამო, რადგან რა დღესაც შეჭამ ამ ხის ნაყოფს, სიკვდილით მოკვდები.“
2. გველის მიერ ქალის ცდუნება
დაბ. 3:1–5 და მინდვრის ცხოველებს შორის, რომლებიც კი შექმნა იეჰოვა ღმერთმა, ყველაზე ცბიერი იყო გველი. და ჰკითხა გველმა დედაკაცს: „ნუთუ მართლა გითხრათ ღმერთმა, რომ ბაღის არც ერთი ხისგან არ ჭამოთო?“ და დედაკაცმა უპასუხა: „ბაღის ხის ნაყოფები გვეჭმევა. ხოლო იმ ხის ნაყოფზე, რომელიც შუა ბაღშია, გვითხრა ღმერთმა: «არ ჭამოთ მისგან და არც შეეხოთ, რომ არ მოკვდეთ.»“ და უთხრა გველმა დედაკაცს: „აუცილებელი არ არის, რომ მოკვდეთ: რადგან უწყის ღმერთმა, რომელ დღესაც შეჭამთ მაგ ნაყოფს, აგეხილებათ თქვენ თვალები და იქნებით ღმერთივით კეთილისა და ბოროტის შემცნობელნი.“
ეს ორი მონაკვეთი ბიბლიის დაბადების წიგნიდან არის ამოღებული. ყველა თქვენგანი იცნობს ამ ორ მონაკვეთს? ისინი მოგვითხრობენ მოვლენებზე, რომლებიც დასაწყისში მოხდა, როდესაც კაცობრიობა პირველად შეიქმნა; ეს მოვლენები რეალურად მოხდა. ჯერ მოდით, შევხედოთ, რა ბრძანება მისცა იეჰოვა ღმერთმა ადამსა და ევას; ამ ბრძანების შინაარსი ძალიან მნიშვნელოვანია ჩვენი დღევანდელი თემისთვის. უთხრა იეჰოვა ღმერთმა ადამს: „ბაღის ყოველი ხისაგან შეგიძლია ჭამო, მაგრამ კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხიდან არ ჭამო, რადგან რა დღესაც შეჭამ ამ ხის ნაყოფს, სიკვდილით მოკვდები.“ რისგან შედგება ამ მონაკვეთში მოცემული ღვთის ბრძანება ადამიანისადმი? პირველ რიგში, ღმერთი ადამიანს ეუბნება, რისი ჭამა შეუძლია, კერძოდ, მრავალი სახეობის ხის ნაყოფის. არავითარი საფრთხე და შხამი არ არსებობს; ყველაფერი შეიძლება ადამიანის საკვებად გამოდგეს და მას შეუძლია თავისუფლად, ყოველგვარი შიშის გარეშე ჭამოს. ეს ღვთის ბრძანების ერთი ნაწილია. მეორე ნაწილი გაფრთხილებაა. ამ გაფრთხილებაში ღმერთი ადამიანს ეუბნება, რომ მან არ უნდა ჭამოს კეთილისა და ბოროტის შეცნობის ხის ნაყოფი. რა მოხდება, თუ ის ამ ხიდან შეჭამს? ღმერთმა ადამიანს უთხრა: თუ მისგან შეჭამ, აუცილებლად მოკვდები. განა ეს სიტყვები პირდაპირი არ არის? ღმერთს ეს რომ შენთვის ეთქვა, მაგრამ ვერ გაგეგო, რატომ, ჩათვლიდი მის სიტყვებს წესად ან ბრძანებად, რომელსაც უნდა დაემორჩილო? შენ მათ უნდა დაემორჩილო. მაგრამ იმის მიუხედავად, შეუძლია თუ არა ადამიანს მორჩილება, ღვთის სიტყვები ცალსახაა. ღმერთმა ადამიანს ძალიან მკაფიოდ უთხრა, რისი ჭამა შეეძლო და რისი ჭამა არ შეეძლო და რა მოხდებოდა, თუ შეჭამდა იმას, რისი ჭამაც არ შეეძლო. შეგიძლია ღვთის მიერ წარმოთქმულ ამ მოკლე სიტყვებში მისი ხასიათის რაიმე დაინახო? არის ღვთის ეს სიტყვები ჭეშმარიტი? არის მათში რაიმე ტყუილი? არის მათში რაიმე სიყალბე? არის მათში რაიმე დაშინება? (არა). ღმერთმა ადამიანს პატიოსნად და გულწრფელად უთხრა სიმართლე იმის შესახებ, რისი ჭამა შეეძლო და რისი ჭამა არ შეეძლო. ღმერთი მკაფიოდ და გასაგებად საუბრობდა. არის ამ სიტყვებში რაიმე დაფარული მნიშვნელობა? განა ეს სიტყვები პირდაპირი არ არის? არის რაიმე ვარაუდის საჭიროება? გამოცნობა საჭირო არ არის. მათი მნიშვნელობა ერთი შეხედვით ცხადია. მათი გაგება მაშინვე შეიძლება და ადამიანებს მათი მნიშვნელობის შესახებ სრული სიცხადის განცდა უჩნდებათ. ანუ ის, რისი თქმაც ღმერთს სურს და რისი გამოხატვაც უნდა, მისი გულიდან მოდის. ის, რასაც ღმერთი გამოხატავს, ძალიან სუფთა, პირდაპირი და ნათელია. მის სიტყვებში არც ფარული ეკლებია და არც რაიმე დაფარული მნიშვნელობები. იგი ადამიანს პირდაპირ ესაუბრება და ეუბნება, რისი ჭამა შეუძლია და რისი ჭამა არ შეუძლია. ანუ ღვთის ამ სიტყვებიდან ადამიანს შეუძლია დაინახოს, რომ ღვთის გული გამჭვირვალე და ჭეშმარიტია. აქ სიცრუის კვალიც კი არ არის; ეს ის შემთხვევა არ არის, როცა გეუბნებიან, რომ არ შეგიძლია იმის ჭამა, რაც იჭმევა, ან როცა ისეთ რამეებზე, რისი ჭამაც არ შეიძლება, გეუბნებიან: „შენ თავად გადაწყვიტე“. ეს არ არის ის, რასაც ღმერთი გულისხმობს. რასაც ღმერთი გულში ფიქრობს, სწორედ იმას ამბობს. თუ ვიტყვი, რომ ღმერთი წმინდაა, რადგან ამ სიტყვებით სწორედ ასე წარმოაჩენს და ამჟღავნებს საკუთარ თავს, შეიძლება მოგეჩვენოს, რომ მე ბუზისგან სპილოს ვქმნი ან ცოტა ზედმეტი მომივიდა. თუ ასეა, ნუ ღელავ; ჩვენ ჯერ არ დაგვისრულებია.
ახლა მოდით, ვისაუბროთ შემდეგზე: „გველის მიერ ქალის ცდუნება“. ვინ არის ის უძველესი გველი? სატანა. ის ღვთის ექვსი ათასწლიანი მართვის გეგმაში საპირისპირო ფონის როლს ასრულებს და ეს ის როლია, რომელიც უნდა ვახსენოთ, როდესაც ღვთის სიწმინდის შესახებ თანაზიარება გვაქვს. რატომ ვამბობ ამას? თუ ადამიანმა არ იცის, როგორია სატანის უკეთური ხასიათი და რა არის სატანის ბუნება-არსება, მაშინ მან არ იცის, რა არის ჭეშმარიტი სიწმინდე. ადამიანი მუდამ დაბნეულია და იმისიც კი სჯერა, რომ ის, რასაც სატანა აკეთებს, სწორია, რადგან თავადაც ასეთი გახრწნილი ხასიათით ცხოვრობს. საპირისპირო ფონის გარეშე, შედარების წერტილის გარეშე ადამიანს არ შეუძლია იცოდეს, რა არის სიწმინდე. სწორედ ამიტომ უნდა ვახსენოთ აქ, როგორ აცდუნებს სატანა ადამიანს ცოდვების ჩასადენად. სატანის სიტყვებისა და ქმედებების მეშვეობით დავინახავთ, როგორ ხრწნის სატანა კაცობრიობას, როგორია სატანის ბუნება და როგორია მისი სახე. მაშ, რა უთხრა ქალმა გველს? ქალმა გველს მოუყვა, რა უთხრა მას იეჰოვა ღმერთმა. როდესაც ქალი ამ სიტყვებს ამბობდა, დარწმუნებული იყო, რომ ის, რაც ღმერთმა მას უთხრა, სიმართლე იყო? იგი დარწმუნებული ვერ იქნებოდა. როგორც ვიღაცა, ვინც ახლაშექმნილი იყო, არ ჰქონდა კეთილისა და ბოროტის გარჩევის უნარი და არც რაიმეს მიმართ რაიმე კოგნიტიური უნარი გააჩნდა. იმ სიტყვების მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, რომლებიც ქალმა გველს უთხრა, ქალი გულში დარწმუნებული არ იყო, რომ ღვთის სიტყვები სწორი იყო; ასეთი იყო მისი დამოკიდებულება. ამიტომ, როდესაც გველმა დაინახა, რომ ქალს ღვთის სიტყვების მიმართ დარწმუნებულობის განწყობა არ ჰქონდა, უთხრა: „აუცილებელი არ არის, რომ მოკვდეთ. რადგან უწყის ღმერთმა, რომელ დღესაც შეჭამთ მაგ ნაყოფს, აგეხილებათ თქვენ თვალები და იქნებით ღმერთივით კეთილისა და ბოროტის შემცნობელნი.“ არის ამ სიტყვებში რაიმე პრობლემური? როდესაც ამ წინადადებას კითხულობთ, გიჩნდებათ წარმოდგენა გველის განზრახვის შესახებ? რა განზრახვაა ეს? მას სურდა ამ ქალის ცდუნება, რათა მას ღვთის სიტყვებისთვის არ დაეჯერებინა. მაგრამ მას ეს პირდაპირ არ უთქვამს. სწორედ ამიტომ ამბობენ, რომ ის ძალიან ცბიერია. იგი თავის სათქმელს მოხერხებულად გამოხატავს და ამგვარად აღწევს თავის ფარულ განზრახვასა და მიზანს, რომელთა ამოცნობაც ადამიანს არ შეუძლია — ასეთია გველის ცბიერება. ყოველთვის ასეთი იყო სატანის საუბრისა და მოქმედების მანერა. მან თქვა „აუცილებელი არ არის“, ისე, რომ არც ერთი შესაძლებლობა დაუდასტურებია და არც მეორე. მაგრამ ამის გაგონებაზე ამ უმეცარი ქალის გული შეიძრა. გველი კმაყოფილი იყო, რადგან მისმა სიტყვებმა სასურველი შედეგი გამოიღო — ასეთი იყო გველის ცბიერი მოტივი. გარდა ამისა, მან ქალის საცდუნებლად გამოიყენა შედეგი, რომელსაც ადამიანი კარგად მიიჩნევს, და უთხრა: „რომელ დღესაც შეჭამთ მაგ ნაყოფს, აგეხილებათ თქვენ თვალები“. ამიტომ ქალი დაფიქრდა: „თვალები რომ ამეხილოს, კარგი იქნება!“ შემდეგ კი გველმა კიდევ უფრო ეფექტური რამ თქვა — სიტყვები, რომლებიც მანამდე ადამიანისთვის უცნობი იყო და რომლებსაც დიდი მაცდუნებელი ძალა აქვთ მათზე, ვინც მათ ისმენს: „იქნებით ღმერთივით კეთილისა და ბოროტის შემცნობელნი.“ განა ეს სიტყვები ძლიერად არ აცდუნებს ადამიანს? ეს იგივეა, ვიღაცამ რომ გითხრას: „შენი სახე შესანიშნავი ფორმისაა, მხოლოდ ცხვირის ხიდი გაქვს ოდნავ მოკლე. თუ ამას გამოასწორებ, მაშინ მსოფლიო დონის ლამაზმანი გახდები!“ შეძრავდა ეს სიტყვები იმ ადამიანის გულს, რომელსაც მანამდე არასოდეს გასჩენია კოსმეტიკური ოპერაციის გაკეთების რაიმე წადილი? განა ეს სიტყვები ცდუნების ერთ-ერთი ფორმა არ არის? განა შენთვის ეს ცდუნება შეცდენა არ არის? და განა ეს მაცდუნებლობა არ არის? (დიახ). ამბობს ღმერთი ასეთ რამეებს? იყო რაიმე ამის მინიშნება ღვთის სიტყვებში, რომლებიც ახლახან წავიკითხეთ? განა ღმერთი იმას არ ამბობს, რასაც გულში ფიქრობს? შეუძლია ადამიანს ღვთის სიტყვების მეშვეობით ღმერთის გულის დანახვა? (დიახ). მაგრამ როდესაც გველმა ქალს ეს სიტყვები უთხრა, შეგეძლო მისი გულის დანახვა? არა. და ადამიანის უმეცრების გამო, ადამიანი ადვილად ცდუნდებოდა გველის სიტყვებით და ადვილად ტყუვდებოდა. მაშ, შეგეძლო სატანის განზრახვის დანახვა? შეგეძლო იმის დანახვა, რა მიზანი იდგა მის მიერ ნათქვამის უკან? შეგეძლო სატანის შეთქმულებებისა და ხრიკების დანახვა? (არა). სატანის საუბრის მანერა რა სახის ხასიათს გამოხატავს? რა სახის არსი დაინახე სატანაში ამ სიტყვების მეშვეობით? განა ის ცბიერი არ არის? შესაძლოა, გარეგნულად ის გიღიმის, ან შესაძლოა, საერთოდ არავითარ გამომეტყველებას არ ამჟღავნებს. მაგრამ გულში ის თავისი მიზნის მიღწევას გეგმავს, შენ კი მისი მიზნის ამოცნობა არ შეგიძლია. ყველა დაპირება, რომელსაც ის გაძლევს, ყველა უპირატესობა, რომელსაც ის აღწერს, შენთვის ცდუნების ფორმად იქცევა. შენ მიგაჩნია, რომ ეს ყველაფერი კარგია, ამიტომ გრძნობ, რომ ის, რასაც სატანა ამბობს, უფრო სასარგებლო და უფრო არსებითია, ვიდრე ის, რასაც ღმერთი ამბობს. როდესაც ეს ხდება, განა დატყვევებული და დამორჩილებული არ ხარ? განა ეს სტრატეგია, რომელიც სატანამ გამოიყენა, ეშმაკისებრ ბოროტი არ არის? მან განაპირობა, რომ შენ საკუთარი ნებით ჩაძირულიყავი ზნეობრივ გადაგვარებაში. სატანას თითის განძრევაც კი არ დასჭირვებია, მხოლოდ ამ ორი წინადადების წარმოთქმით მან გაიძულა, მას გაჰყოლოდი და დამორჩილებოდი. ამრიგად, სატანის მიზანი მიღწეულია. განა ეს მოტივი ავბედითი არ არის? განა ეს სატანის ყველაზე პირველყოფილი სახე არ არის? სატანის სიტყვებიდან ადამიანს შეუძლია დაინახოს მისი ბოროტი მოტივი, დაინახოს მისი საზარელი სახე და დაინახოს მისი არსი. განა ასე არ არის? ამ წინადადებების შედარებისას, ანალიზის გარეშე, შეიძლება იფიქრო, რომ იეჰოვა ღმერთის სიტყვები ჩვეულებრივი, ბანალური და მარტივია, რომ ისინი არ იძლევა საფუძველს, რომ აქ აღტაცებით ხოტბა შევასხათ ღვთის პატიოსნებას. თუმცა, როდესაც სატანის სიტყვებსა და სატანის საზარელ სახეს საპირისპირო ფონად ვიყენებთ, განა ღვთის ამ სიტყვებს დღევანდელი ადამიანებისთვის მნიშვნელოვანი წონა არ აქვს? (დიახ). ამ საპირისპირო ფონის მეშვეობით ადამიანს შეუძლია იგრძნოს ღვთის უბიწობა და უნაკლობა. სატანის მიერ ნათქვამი ყოველი სიტყვა, აგრეთვე მისი მოტივები, განზრახვები და საუბრის მანერა — ყოველივე ეს მინარევებიანია. რა არის სატანის საუბრის მთავარი ხერხი? ის შემოვლითი გზით გაცდუნებს, ისე, რომ ამის შემჩნევა არ შეგიძლია, მისი მოსმენით მისი მიზნის ამოცნობა არ შეგიძლია და გაიძულებს, საკუთარი ნებით წამოეგო სატყუარას და თანაც შენ მას უნდა აქებდე და მის ღირსებებს უმღეროდე. განა ეს ხრიკი სატანის ჩვეული ტაქტიკა არ არის? რომელი სიტყვები და გამოვლინებები აძლევს ადამიანს მისი საზარელი სახის დანახვის საშუალებას. მოდით, ცოტა მეტი წავიკითხოთ წმინდა წერილებიდან. (დიახ). ახლა მოდით, შევხედოთ, სატანის კიდევ
3. სატანასა და იეჰოვა ღმერთს შორის დიალოგი
იობ. 1:6–11 და ერთ დღეს მოვიდნენ ღვთის შვილები იეჰოვას წინაშე წარსადგომად, და მათ შორის სატანაც მოვიდა. და ჰკითხა იეჰოვამ სატანას: „საიდან მოდიხარ?“ და მიუგო სატანამ იეჰოვას: „ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან.“ და უთხრა იეჰოვამ სატანას: „თუ შეგინიშნავს ჩემი მსახური იობი? რადგან არავინ არის მისი მსგავსი ამ ქვეყანაზე: ალალი, წრფელი, ღვთისმოშიში კაცია, ბოროტებას განრიდებული.“ და მიუგო სატანამ იეჰოვას: „მერედა ტყუილუბრალოდ არის იობი ღვთისმოშიში? განა შენ არ შემოაკავე მისი გარემო და მისი სახლი, და მთელი მისი საბადებელი ყოველმხრივ? შენ აკურთხე მისი ნახელავი და გაამრავლე ქვეყნად მისი საქონელი. აბა, ხელი გაიწოდე და შეახე მთელ მის საბადებელს, თუ პირში არ დაგიწყოს გმობა“.
იობ. 2:1–5 ერთ დღეს მივიდნენ ღვთის შვილები იეჰოვას წინაშე წარსადგომად, და სატანაც მივიდა მათ შორის იეჰოვას წინაშე წარსადგომად. და ჰკითხა იეჰოვამ სატანას: „საიდან მოდიხარ?“ და მიუგო სატანამ იეჰოვას: «ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან.» და უთხრა იეჰოვამ სატანას: „არ შეგინიშნავს ჩემი მსახური იობი? რადგან არავინ არის მისი მსგავსი ამ ქვეყანაზე: ალალი, წრფელი, ღვთისმოშიში კაცია, ბოროტებას განრიდებული. იგი კვლავ სიალალით ინახავს თავს, შენ კი მაქეზებდი მის წინააღმდეგ, რომ უმიზეზოდ დამეღუპა იგი.“ და მიუგო სატანამ იეჰოვას: „ტყავს ტყავის წილ, მაგრამ სიცოცხლის წილ ყველაფერს გაიღებს კაცი. აბა, გაიწოდე ხელი, და შეახე მის ძვალს და მის ხორცს, პირში თუ არ დაგიწყოს გმობა“.
ეს ორი მონაკვეთი მთლიანად ღმერთსა და სატანას შორის დიალოგისგან შედგება; მათში წერია, რა თქვა ღმერთმა და რა თქვა სატანამ. ღმერთს ბევრი არ უსაუბრია და ძალიან მარტივად ისაუბრა. შეგვიძლია ღვთის ამ მარტივ სიტყვებში მისი სიწმინდის დანახვა? ზოგი იტყვის, რომ ამის გაკეთება ადვილი არ არის. მაშ, შეგვიძლია სატანის პასუხებში მისი საზარლობის დანახვა? მოდით, ჯერ ვნახოთ, რა სახის კითხვა დაუსვა იეჰოვა ღმერთმა სატანას. „საიდან მოდიხარ?“ განა ეს პირდაპირი კითხვა არ არის? არის მასში რაიმე ფარული მნიშვნელობა? არა; ეს უბრალოდ პირდაპირი კითხვაა. მე რომ გკითხოთ: „საიდან მოდიხარ?“ მაშინ როგორ მიპასუხებდით? რთულია ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა? იტყოდით: „ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან“? (არა). ასე არ უპასუხებდით. მაშ, რას გრძნობთ, როდესაც ხედავთ, რომ სატანა ამგვარად პასუხობს? (ვგრძნობთ, რომ სატანა აბსურდული და მზაკვარია.) შეგიძლიათ თქვათ, რას ვგრძნობ მე? ყოველთვის, როდესაც სატანის ამ სიტყვებს ვხედავ, ზიზღს ვგრძნობ, რადგან ეს გამართული წინადადებაც კი არ არის. უპასუხა სატანამ ღვთის კითხვას? არა, სატანის მიერ ნათქვამი სიტყვები პასუხი არ ყოფილა, მათ არაფერი მოგვცეს. ისინი ღვთის კითხვაზე პასუხი არ ყოფილა. „ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან“. რა გესმის ამ სიტყვებიდან? მაინც საიდან მოდის სატანა? მიიღეთ პასუხი კითხვაზე? (არა). სწორედ ეს არის სატანის ხრიკების „გენიალურობა“ — არავის აძლევს საშუალებას, გაარკვიოს, სინამდვილეში რას ამბობს. ამ სიტყვების მოსმენის შემდეგაც ვერ არჩევ, რა თქვა მან, მიუხედავად იმისა, რომ პასუხის გაცემა უკვე დაასრულა. თუმცა სატანას სჯერა, რომ სრულყოფილად უპასუხა. მაშ, რას გრძნობ? ზიზღს? (დიახ). ახლა ამ სიტყვების მიმართ ზიზღის გრძნობა გიჩნდება. სატანის სიტყვებს გარკვეული თავისებურება აქვს: ის, რასაც სატანა ამბობს, საგონებელში გაგდებს და ვერ ახერხებ მისი სიტყვების წყაროს ამოცნობას. ზოგჯერ სატანას განზრახვები აქვს და შეგნებულად საუბრობს, ზოგჯერ კი, მისი ბუნებით ნაკარნახევი ასეთი სიტყვები სპონტანურად ჩნდება და პირდაპირ სატანის პირიდან გამოდის. სატანა დიდ დროს არ ხარჯავს ასეთი სიტყვების აწონ-დაწონვაზე; პირიქით, მათ დაუფიქრებლად წარმოთქვამს. როდესაც ღმერთმა ჰკითხა, საიდან მოდიოდა, სატანამ რამდენიმე ორაზროვანი სიტყვით უპასუხა. ძალიან დაბნეული ხარ და ვერაფრით იგებ, ზუსტად საიდან მოდის სატანა. არის თქვენ შორის ვინმე, ვინც ასე საუბრობს? საუბრის რა მანერაა ეს? (ეს ორაზროვანი საუბარია, რომელიც გარკვეულ პასუხს არ იძლევა.) რა სიტყვებით უნდა აღვწეროთ საუბრის ასეთი მანერა? ეს ყურადღების გადამტანი და შეცდომაში შემყვანია. დავუშვათ, ვიღაცას არ სურს, სხვებმა გაიგონ, რა გააკეთა გუშინ. შენ მას ეკითხები: „გუშინ დაგინახე. სად მიდიოდი?“ ის პირდაპირ არ გეუბნება, სად წავიდა. ამის ნაცვლად ამბობს: „გუშინ რა დღე იყო! ძალიან დამღლელი იყო!“ უპასუხა მან შენს კითხვას? უპასუხა, მაგრამ არ მოგცა ის პასუხი, რომლის მიღებაც გსურდა. სწორედ ეს არის ადამიანის საუბრის ხელოვნურობის „გენიალურობა“. ვერასოდეს გაარკვევ, რას გულისხმობს ის და ვერც მისი სიტყვების წყაროს ან განზრახვას ამოიცნობ. არ იცი, რის თავიდან აცილებას ცდილობს, რადგან გულში საკუთარი ისტორია აქვს — ეს ცბიერებაა. არის თქვენ შორის ვინმე, ვინც ასევე ხშირად საუბრობს ამგვარად? (დიახ). მაშ, რა არის თქვენი მიზანი? განა ზოგჯერ საკუთარი ინტერესების დაცვა არ არის თქვენი მიზანი, ზოგჯერ კი საკუთარი სიამაყის, პოზიციისა და იმიჯის შენარჩუნება და პირადი ცხოვრების საიდუმლოებების დაცვა? როგორიც არ უნდა იყოს მიზანი, ის განუყოფელია თქვენი ინტერესებისგან და დაკავშირებულია თქვენს ინტერესებთან. განა ეს ადამიანის ბუნება არ არის? ყველა, ვისაც ასეთი ბუნება აქვს, სატანის ახლო ნათესავია, თუ უშუალოდ მისი ოჯახის წევრი არა. შეგვიძლია ასე ვთქვათ, ხომ ასეა? ზოგადად რომ ვთქვათ, ეს გამოვლინება საძულველი და ამაზრზენია. ახლა თქვენც ზიზღს გრძნობთ, ხომ ასეა? (დიახ).
მოდით, გადავხედოთ შემდეგ მუხლებს. სატანა კვლავ პასუხობს იეჰოვას და ამბობს: „მერედა ტყუილუბრალოდ არის იობი ღვთისმოშიში?“ სატანა იეჰოვას მიერ იობის შეფასებაზე თავდასხმას იწყებს და ეს თავდასხმა მტრობით არის შეფერილი. „განა შენ არ შემოაკავე მისი გარემო და მისი სახლი, და მთელი მისი საბადებელი ყოველმხრივ?“ ეს არის სატანის მიერ იეჰოვას ქმედებების გაგება და შეფასება იობთან მიმართებით. სატანა ამას ასე აფასებს და ამბობს: „შენ აკურთხე მისი ნახელავი და გაამრავლე ქვეყნად მისი საქონელი. აბა, ხელი გაიწოდე და შეახე მთელ მის საბადებელს, თუ პირში არ დაგიწყოს გმობა”. სატანა ყოველთვის ორაზროვნად საუბრობს, მაგრამ აქ ის გარკვევით ლაპარაკობს. თუმცა ეს სიტყვები, მიუხედავად იმისა, რომ გარკვევით არის ნათქვამი, წარმოადგენს თავდასხმას, მკრეხელობას და იეჰოვა ღმერთის, თავად ღმერთის მიმართ დაუმორჩილებლობის აქტს. რას გრძნობთ ამ სიტყვების მოსმენისას? გრძნობთ ზიზღს? შეგიძლიათ სატანის განზრახვების ამოცნობა? უპირველეს ყოვლისა, სატანა უარყოფს იეჰოვას მიერ იობის — ადამიანისა, რომელსაც ახასიათებს ღვთისმოშიშება და ბოროტებისგან განრიდება — შეფასებას. შემდეგ სატანა უარყოფს იმას, რასაც იობი ამბობს და აკეთებს, ანუ უარყოფს მის შიშს იეჰოვას მიმართ. განა ეს ბრალდება არ არის? სატანა ბრალს სდებს, უარყოფს და ეჭვქვეშ აყენებს იმას, რასაც იეჰოვა აკეთებს და ამბობს. მას არ სჯერა და ამბობს: „შენ ამბობ, რომ ყველაფერი ასეა, მაგრამ მაშინ რატომ არ მინახავს ეს? შენ მას ამდენი კურთხევა მიეცი, მაშ, როგორ შეიძლება, რომ მას შენი არ ეშინოდეს?“ განა ეს იმის უარყოფა არ არის, რასაც ღმერთი აკეთებს? ბრალდება, უარყოფა, მკრეხელობა — განა სატანის სიტყვები თავდასხმა არ არის? განა ისინი იმის ჭეშმარიტი გამოხატულება არ არის, რასაც სატანა გულში ფიქრობს? ეს სიტყვები ნამდვილად არ არის ისეთივე, როგორიც ის სიტყვები, რომლებიც ახლახან წავიკითხეთ: „ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან“. ისინი სრულიად განსხვავებულია. ამ სიტყვებით სატანა სრულად აშიშვლებს იმას, რაც გულში აქვს — თავის დამოკიდებულებას ღვთის მიმართ და სიძულვილს იობის ღვთისმოშიშების მიმართ. როცა ეს ხდება, მისი მავნებლობა და უკეთური ბუნება სრულად მჟღავნდება. მას სძულს ისინი, რომლებსაც ღვთისმოშიშება აქვთ, სძულს ისინი, რომლებიც ბოროტებას განერიდებიან, და მით უმეტეს სძულს იეჰოვა იმის გამო, რომ ადამიანებს კურთხევებს ანიჭებს. მას სურს, ეს შესაძლებლობა გამოიყენოს, რათა გაანადგუროს იობი, რომელიც ღმერთმა საკუთარი ხელით აღზარდა, და დააქციოს იგი, ამიტომ ამბობს: „შენ ამბობ, რომ იობს შენი ეშინია და ბოროტებას განერიდება. მე ამას სხვაგვარად ვხედავ“. ის სხვადასხვა ხერხს იყენებს იეჰოვას პროვოცირებისა და ცდუნებისთვის და სხვადასხვა ხრიკს მიმართავს, რათა იეჰოვა ღმერთმა იობი სატანას გადასცეს, ამ უკანასკნელმა კი იობით მანიპულირება შეძლოს, სასტიკად ავნოს მას და როგორც მოესურვება, ისე მოექცეს. მას სურს, ეს შესაძლებლობა გამოიყენოს იმ ადამიანის გასანადგურებლად, რომელიც ღვთის თვალში მართალი და სრულყოფილია. განა მხოლოდ წამიერი იმპულსი განაპირობებს იმას, რომ სატანას ასეთი გული აქვს? არა, ასე არ არის. ეს დიდი ხნის განმავლობაში ყალიბდებოდა. როდესაც ღმერთი მოქმედებს — როდესაც ღმერთი ადამიანზე ზრუნავს და მას გულდასმით აკვირდება, და როდესაც მას ღირსეულად მიიჩნევს და იწონებს — სატანა ღმერთს ფეხდაფეხ მიჰყვება და ცდილობს, ეს ადამიანი შეცდომაში შეიყვანოს და სასტიკად ავნოს. რადგან ღმერთს ამ ადამიანის მოპოვება სურს, სატანა ყველაფერს აკეთებს მისთვის ხელის შესაშლელად და სხვადასხვა უკეთურ ხერხს იყენებს საცდუნებლად, ღვთის საქმის დასაბრკოლებლად და დასაზიანებლად, რათა თავის გამოუთქმელ მიზანს მიაღწიოს. რა არის ეს მიზანი? მას არ სურს, ღმერთმა ვინმე მოიპოვოს; მას სურს, ღმერთს გამოგლიჯოს ისინი, ვისი მოპოვებაც ღმერთს განზრახული აქვს, რათა დაეპატრონოს მათ, აკონტროლოს ისინი და მათზე ძალაუფლება მოიპოვოს, რათა ისინი მას სცემდნენ თაყვანს და შეუერთდნენ მას ბოროტების კეთებაში, რათა ღმერთს წინააღმდეგობა გაუწიონ. განა ეს სატანის მზაკვრული მოტივი არ არის? თქვენ ხშირად ამბობთ, რამდენად უკეთური და ცუდია სატანა, მაგრამ ნამდვილად გინახავთ ის? თქვენ შეგიძლიათ დაინახოთ, რამდენად ცუდია კაცობრიობა; მაგრამ არ გინახავთ, რამდენად ცუდია ნამდვილი სატანა. თუმცა იობის შემთხვევაში ნათლად დაინახეთ, რამდენად უკეთურია სატანა. ამ შემთხვევამ ძალიან ნათლად გამოავლინა სატანის საზარელი სახე და მისი არსი. ღმერთთან ომისა და მის კვალდაკვალ სიარულისას სატანის მიზანია, მოშალოს მთელი ის საქმე, რომლის შესრულებაც ღმერთს სურს, და დაეპატრონოს და აკონტროლოს ისინი, ვისი მოპოვებაც ღმერთს სურს. მას სურს, გაანადგუროს ყველა, ვისი მოპოვებაც ღმერთს სურს, ხოლო თუ მათ ვერ გაანადგურებს, დაეუფლოს მათ და გამოიყენოს ისინი. ეს არის მისი მიზანი. და რას აკეთებს ღმერთი? ამ მონაკვეთში ღმერთი მხოლოდ ერთ მარტივ წინადადებას ამბობს; სხვა ჩანაწერი იმის შესახებ, თუ როგორ მოქმედებს ღმერთი, არ არსებობს, მაგრამ ვხედავთ, რომ გაცილებით მეტი ჩანაწერია იმის შესახებ, თუ რას აკეთებს და ამბობს სატანა. წმინდა წერილის შემდეგ მონაკვეთში იეჰოვა სატანას ეკითხება: „საიდან მოდიხარ?“ როგორია სატანის პასუხი? (ეს კვლავ არის: „ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან.“) ეს კვლავ იგივე წინადადებაა. როგორ იქცა ის სატანის დევიზად ან საფირმო ფრაზად? განა სატანა საზიზღარი არ არის? ნამდვილად საკმარისია ამ საზიზღარი წინადადების მხოლოდ ერთხელ წარმოთქმა. რატომ იმეორებს სატანა მას ისევ და ისევ? ეს ერთ რამეს ამტკიცებს: სატანის ბუნება უცვლელია. სატანას არ შეუძლია, თვალთმაქცობით დამალოს თავისი საზარელი სახე. ღმერთი მას კითხვას უსვამს და ის ასე პასუხობს. თუ ეს ასეა, მაშინ წარმოიდგინეთ, როგორ უნდა ექცეოდეს ის ადამიანებს! სატანას არ ეშინია ღვთის, არ ახასიათებს ღვთისმოშიშება და ღმერთს ეწინააღმდეგება. ამიტომ ის ბედავს, ღვთის წინაშე აღვირახსნილი კადნიერება გამოიჩინოს, გამოიყენოს იგივე სიტყვები, რომ თავიდან მოიშოროს ღვთის შეკითხვა, ღმერთს არაერთხელ გასცეს იგივე პასუხი მის შეკითხვაზე და ამ პასუხის გამოყენებით ღმერთის დაბნევა სცადოს — აი, ეს არის სატანის მახინჯი სახე. მას არ სწამს ღვთის ყოვლისშემძლეობის, არ სწამს ღვთის ავტორიტეტის და, მით უმეტეს, არ სურს ღვთის ხელმწიფებას დაემორჩილოს. ის მუდმივად უპირისპირდება ღმერთს, მუდმივად თავს ესხმის ყველაფერს, რასაც ღმერთი აკეთებს, და ცდილობს, გააჩანაგოს ყველაფერი, რასაც ღმერთი აკეთებს — ეს არის მისი უკეთური მიზანი.
როგორც იობის წიგნშია ჩაწერილი, სატანის მიერ ნათქვამი ეს ორი მონაკვეთი და ის, რაც სატანამ გააკეთა, ღვთისადმი მისი წინააღმდეგობის ტიპური მაგალითებია ღვთის ექვსი ათასწლიანი მართვის გეგმაში — ეს არის სატანის ნამდვილი სახე. გინახავს სატანის სიტყვები და საქმეები რეალურ ცხოვრებაში? როდესაც მათ ხედავ, შეიძლება არ იფიქრო, რომ ეს სატანის ნათქვამია, და გეგონოს, რომ ეს ადამიანების ნათქვამია. რას წარმოადგენს ადამიანი, როდესაც ასეთ რამეებს ამბობს? ის სატანას წარმოადგენს. მაშინაც კი, თუ ამას აცნობიერებ, მაინც ვერ ხვდები, რომ სინამდვილეში ამ სიტყვებს სატანა ამბობს. მაგრამ აქ და ახლა შენ ცალსახად დაინახე, რა თქვა თავად სატანამ. ახლა უკვე სრულიად ცხადად და უტყუარად ხედავ სატანის საზარელ სახესა და უკეთურებას. მაშ, არის თუ არა სატანის მიერ ნათქვამი ეს ორი მონაკვეთი ღირებული იმ თვალსაზრისით, რომ დღევანდელ ადამიანებს სატანის ბუნების შეცნობაში დაეხმაროს? ღირს თუ არა ამ ორი მონაკვეთის ძვირფასად შენახვა, რათა დღევანდელმა კაცობრიობამ შეძლოს სატანის საზარელი სახის, მისი თავდაპირველი, ჭეშმარიტი სახის შეცნობა? ეს ფორმულირება მთლად შესაფერისი არ ჩანს, მაგრამ მაინც შეიძლება ჩაითვალოს აზრის ზუსტად გამოხატვის საშუალებად. მართლაც, ამ იდეის გამოხატვა მხოლოდ ასე შემიძლია და საკმარისია, რომ თქვენ მისი გაგება შეძლოთ. სატანა ისევ და ისევ თავს ესხმის იმას, რასაც იეჰოვა აკეთებს და ბრალდებებს გამოთქვამს იობის ღვთისმოშიშების შესახებ იეჰოვა ღმერთის მიმართ. სატანა სხვადასხვა ხერხით ცდილობს იეჰოვას პროვოცირებას, რათა იეჰოვამ მის მიერ იობის ცდუნება დაუშვას. ამიტომ მის სიტყვებს მეტად პროვოკაციული ბუნება აქვს. მაშ, მითხარით, მას შემდეგ, რაც სატანა ამ სიტყვებს წარმოთქვამს, შეუძლია ღმერთს ნათლად დაინახოს, რისი გაკეთება სურს სატანას? (დიახ). ღვთის გულში ამ ადამიანს, იობს, რომელსაც ღმერთი გულდასმით შეისწავლის, ღვთის ამ მსახურს, რომელსაც ღმერთი მართალ და სრულყოფილ ადამიანად მიიჩნევს, შეუძლია ასეთი ცდუნების გაძლება? (დიახ). რატომ არის ღმერთი ამაში ასე დარწმუნებული? განა ღმერთი ყოველთვის გულდასმით არ იკვლევს ადამიანის გულს? (დიახ). მაშ, შეუძლია სატანას ადამიანის გულის გულდასმით შესწავლა? სატანას ეს არ შეუძლია. მაშინაც კი, სატანას რომ შეეძლოს შენი გულის დანახვა, თავისი უკეთური ბუნებიდან გამომდინარე, ის არასოდეს დაიჯერებდა, რომ წმინდა რამეები წმინდაა, ან რომ ბინძური რამეები ბინძურია. უკეთურ სატანას არასოდეს შეუძლია, ძვირფასად მიიჩნიოს რაიმე წმინდა, სამართლიანი ან ნათელი. სატანა უბრალოდ დაუღალავად და უნებლიედ მოქმედებს თავისი ბუნებისა და უკეთურების შესაბამისად, ამგვარი ხერხების გამოყენებით. მაშინაც კი, თუ ამის საფასურად თავად ღმერთისგან დაისჯება ან განადგურდება, ის უყოყმანოდ აგრძელებს ღვთისადმი ჯიუტ წინააღმდეგობას. ეს არის უკეთურება, ეს არის სატანის ბუნება. ამრიგად, ამ მონაკვეთში სატანა ამბობს: „ტყავს ტყავის წილ, მაგრამ სიცოცხლის წილ ყველაფერს გაიღებს კაცი. აბა, გაიწოდე ხელი, და შეახე მის ძვალს და მის ხორცს, პირში თუ არ დაგიწყოს გმობა“. სატანა ფიქრობს, რომ ადამიანის ღვთისმოშიშება განპირობებულია იმით, რომ ადამიანმა ღვთისგან ამდენი სარგებელი მიიღო. ადამიანი ღვთისგან სარგებელს იღებს და ამიტომ ამბობს, რომ ღმერთი კეთილია. მაგრამ ადამიანი ასეთი ღვთისმოშიში იმიტომ კი არ არის, რომ ღმერთი კეთილია, არამედ მხოლოდ იმიტომ, რომ ღვთისგან ამდენ სარგებელს იღებს. როგორც კი ღმერთი მას ამ სარგებელს წაართმევს, ის ღმერთს მიატოვებს. თავისი უკეთური ბუნებიდან გამომდინარე, სატანას არ სჯერა, რომ ადამიანის გულში შეიძლება ჭეშმარიტი ღვთისმოშიშება არსებობდეს. თავისი უკეთური ბუნების გამო მან არ იცის, რა არის სიწმინდე და, მით უმეტეს, რა არის შიში. მან არ იცის, რა არის ღვთისადმი მორჩილება ან რა არის ღვთისმოშიშება. რადგან ეს არ იცის, ფიქრობს, რომ არც ადამიანს შეუძლია იყოს ღვთისმოშიში. მითხარით, განა სატანა უკეთური არ არის? ნახეთ, ჩვენი ეკლესიის გარეთ სხვადასხვა რელიგიასა და აღმსარებლობაში, აგრეთვე რელიგიურ და საზოგადოებრივ ჯგუფებში, არავის სჯერა ღვთის არსებობის და, მით უმეტეს, არ სჯერა, რომ ღმერთი განკაცდა და განკითხვის საქმეს ასრულებს; ამიტომ ისინი ფიქრობენ, რომ ის, ვისიც შენ გწამს, ღმერთი არ არის. ადამიანი, რომელიც გარყვნილებას ეწევა, ყველას ისეთივე გარყვნილად მიიჩნევს, როგორიც თვითონ არის. ცრუპენტელა ადამიანი ყველას უპატიოსნოდ და მატყუარად მიიჩნევს. ბოროტი ადამიანი ყველას ბოროტად მიიჩნევს და სურს, ყველას ეჩხუბოს, ვისაც ხედავს. შედარებით გულუბრყვილო ადამიანები სხვებსაც გულუბრყვილოებად მიიჩნევენ, ამიტომ მათ მუდამ აცურებენ, მუდამ ატყუებენ და ისინი ვერასოდეს ახერხებენ ამისგან თავის დაცვას. ეს რამდენიმე მაგალითი იმისთვის მომყავს, რომ განგიმტკიცოთ რწმენა: სატანის უკეთური ბუნება არ არის წამიერი დაუძლეველი იმპულსი ან გარემოებებით ნაკარნახევი რამ და არც რაიმე მიზეზით ან კონტექსტური ფაქტორებით გამოწვეული დროებითი გამოვლინებაა. არავითარ შემთხვევაში! სატანას უბრალოდ არ შეუძლია, არ იყოს ასეთი! მას არაფრის კარგის გაკეთება არ შეუძლია. მაშინაც კი, როდესაც ის რაიმე სასიამოვნო მოსასმენს ამბობს, ამას მხოლოდ შენი შეცდენის მიზნით აკეთებს. რაც უფრო სასიამოვნო, რაც უფრო ტაქტიანი და რაც უფრო ნაზია მისი სიტყვები, მით უფრო ბოროტგანზრახულია ამ სიტყვების უკან დამალული მზაკვრული ზრახვები. როგორ სახეს, როგორ ბუნებას ავლენს სატანა ამ ორ მონაკვეთში? (ცბიერს, ბოროტგანზრახულსა და უკეთურს.) სატანის ძირითადი დამახასიათებელი თვისება უკეთურებაა; ის განსაკუთრებით უკეთური და ბოროტგანზრახულია.
ახლა, როცა სატანის შესახებ მსჯელობა დავასრულეთ, დავუბრუნდეთ ჩვენს ღმერთზე საუბარს. ღვთის ექვსი ათასწლიანი მართვის გეგმის განმავლობაში ბიბლიაში ღვთის უშუალო სიტყვებიდან ძალიან ცოტა რამ ჩაიწერა და ისიც, რაც ჩაიწერა, ძალიან მარტივია. ასე რომ, მოდით, დავიწყოთ თავიდან. მას შემდეგ, რაც ღმერთმა კაცობრიობა შექმნა, ის ყოველთვის წინამძღოლობდა კაცობრიობის ცხოვრებას — იქნებოდა ეს კაცობრიობისთვის კურთხევების მინიჭება, მისთვის რჯულისა და მცნებების დადგენა თუ ცხოვრების სხვადასხვა წესის განსაზღვრა — რა არის ღვთის განზრახვა და მიზანი ამ ყველაფრის კეთებისას? იცით, რა არის ეს? უპირველეს ყოვლისა, შეგიძლიათ დარწმუნებით თქვათ, რომ ყოველივე ეს, რასაც ღმერთი აკეთებს, ადამიანის სასიკეთოდ არის? შეიძლება ეს მტკიცება საკმაოდ ზოგადი და უშინაარსო მოგეჩვენოთ, მაგრამ თუ კონკრეტულ დეტალებს დავაკვირდებით, განა ყველაფერი, რასაც ღმერთი აკეთებს, არ ემსახურება იმას, რომ ადამიანს წინამძღოლობდეს და გზას უკვალავდეს, რათა მან ნორმალური ცხოვრებით იცხოვროს? იქნება ეს ადამიანის მიერ წესების დაცვა თუ რჯულის შესრულება, ღვთის მიზანია, რომ ადამიანი სატანის თაყვანისცემაში არ გადავარდეს და სატანამ მას ზიანი არ მიაყენოს — ეს არის მისი ყველაზე ფუნდამენტური მიზანი და ეს იყო მისი თავდაპირველი მიზანიც. სულ თავიდან, როდესაც ადამიანს ღვთის განზრახვები არ ესმოდა, ღმერთმა დაადგინა რამდენიმე მარტივი წესი, მაგალითად, რჯული და დადგენილებები, რომლებიც ცხოვრების სხვადასხვა ასპექტს მოიცავდა. ეს წესები საკმაოდ მარტივია, თუმცა მათში ღვთის განზრახვებია ჩადებული. ღმერთი ძვირფასად მიიჩნევს კაცობრიობას, უფრთხილდება მას და ძლიერ უყვარს იგი. მაშ, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ღვთის ეს გული წმინდა და სუფთაა? (დიახ). აქვს ღმერთს რაიმე დამატებითი მოტივი? (არა). მაშ, არის მისი ეს მიზანი სწორი და დადებითი? როგორი წესებიც არ უნდა დაადგინოს ღმერთმა, შედეგები, რომელთა მიღწევაც მას თავისი საქმის შესრულების პროცესში ამ წესებით სურს, ადამიანისთვის დადებითია და მის წინამძღოლობას ემსახურება. მაშ, აქვს ღმერთს რაიმე ანგარებიანი აზრი? აქვს ღმერთს ადამიანთან დაკავშირებით რაიმე დამატებითი მიზანი ან სურს ადამიანის რაიმე სახით გამოყენება? ოდნავადაც არა. ღმერთი ისე მოქმედებს, როგორც ამბობს, ხოლო მისი სიტყვები და ქმედებები შეესაბამება მის გულში არსებულ აზრებს. მის გულში არავითარი მინარევი და ანგარებიანი აზრები არ არის. ის მოქმედებს არა საკუთარი თავისთვის, არამედ მთლიანად ადამიანის სასიკეთოდ, ყოველგვარი პირადი მიზნის გარეშე. მიუხედავად იმისა, რომ მას ადამიანთან დაკავშირებით გეგმები და განზრახვები აქვს, ეს საკუთარი თავისთვის არ არის. ყოველივე ამას, რასაც ის აკეთებს, მხოლოდ კაცობრიობისთვის აკეთებს, რათა დაიცვას კაცობრიობა და არ დაუშვას, რომ მან სწორი გზიდან გადაუხვიოს. მაშ, განა მისი ეს გული ძვირფასი არ არის? ხედავ სატანაში ასეთი ძვირფასი გულის თუნდაც უმცირეს ნიშანს? სატანაში ამის უმცირეს მინიშნებასაც ვერ ხედავ, საერთოდ ვერ ხედავ. ყველაფერი, რასაც ღმერთი აკეთებს, ბუნებრივად მჟღავნდება. ახლა, თუ დავაკვირდებით, როგორ მუშაობს ღმერთი, როგორ ასრულებს ის თავის საქმეს? განა ღმერთი ამ კანონებსა და თავის სიტყვებს სალტეს მოჭერის შელოცვასავით[ა] მჭიდროდ ახვევს თავზე ყოველ ადამიანს და ძალით ახვევს თავს თითოეულ მათგანს? ასე მუშაობს ის? (არა). მაშ, როგორ ასრულებს ღმერთი თავის საქმეს? იმუქრება ის? როდესაც ის თქვენ გესაუბრებათ, სათქმელს პირდაპირ არ ამბობს და გარშემო უვლის? (არა). როდესაც ჭეშმარიტება არ გესმის, როგორ გწინამძღოლობს ღმერთი? ის ნათელს გფენს და განათებს, ნათლად გეუბნება, რომ ის, რასაც აკეთებ, ჭეშმარიტებას არ შეესაბამება, და გეუბნება, რა უნდა გააკეთო. იმ გზებიდან გამომდინარე, რომლებითაც ღმერთი თავის საქმეს ასრულებს, შენი შეგრძნებით, როგორი ურთიერთობა გაქვს ღმერთთან? გიქმნის ეს იმის განცდას, რომ ღმერთი მიუწვდომელია? (არა). მაშ, რა განცდას გიქმნის ეს ყველაფერი? გრძნობ, რომ ღვთის სიტყვები განსაკუთრებით რეალურია, რომ მისი ურთიერთობა ადამიანთან განსაკუთრებით ნორმალურია, რომ ღმერთი შენთან განსაკუთრებით ახლოსაა და რომ შენსა და ღმერთს შორის არავითარი მანძილი არ არის. როდესაც ღმერთი გწინამძღოლობს, როდესაც ის შენს საჭიროებებს აკმაყოფილებს, გეხმარება და მხარს გიჭერს, გრძნობ ღვთის კეთილგანწყობასა და იმას, რომ ის პატივისცემის ღირსია, გრძნობ მის მშვენიერებასა და სითბოს. მაგრამ როდესაც ღმერთი შენი გახრწნის გამო გსაყვედურობს ან შენი ურჩობის გამო განგსჯის და გწვრთნის, რა მეთოდებს იყენებს ის? სიტყვებით გკიცხავს? გარემოებების, ადამიანების, მოვლენებისა და საგნების მეშვეობით გწვრთნის? (დიახ). რამდენად მკაცრად გწვრთნის ღმერთი? ღმერთი იმავე ხარისხით გწვრთნის, რა ხარისხითაც სატანა მძიმე ზიანს აყენებს ადამიანებს? (არა, ღმერთი ადამიანებს მხოლოდ იმ ზომით წვრთნის, რამდენის ატანაც მათ შეუძლიათ.) ღმერთი თავის საქმეს ნაზად, ფაქიზად, სიყვარულითა და მზრუნველობით ასრულებს, განსაკუთრებულად მოზომილად და სათანადოდ, ისე, რომ შენში არ აღძრავს ისეთ მძაფრ განცდებს, როგორებიცაა: „ღმერთი მაიძულებს, ეს გავაკეთო“ ან „ღმერთი მაიძულებს, ის გავაკეთო“. ღმერთი არასოდეს გაგიჩენს ისეთ მძაფრ გაცნობიერებას ან განცდას, რომლის ატანაც შენს გულს არ შეუძლია. განა ასე არ არის? მაშინაც კი, როდესაც ღვთის განკითხვისა და გაკიცხვის სიტყვებს იღებ, რას გრძნობ? როდესაც ღვთის ხელმწიფებასა და ძლევამოსილებას გრძნობ, როგორ გრძნობ თავს მაშინ? გრძნობ, რომ ღმერთი ღვთაებრივი და ხელშეუხებელია? გრძნობ ამ დროს მანძილს შენსა და ღმერთს შორის? გრძნობ, რამდენად შიშისმომგვრელია ღმერთი? არა — პირიქით, შენ ღვთისადმი შიშს გრძნობ. განა ყოველივე ამას ადამიანები ღვთის საქმის გამო არ გრძნობენ? ექნებოდათ მათ ასეთი განცდები, სატანა რომ მოქმედებდეს? სრულიად არა. ღმერთი თავის სიტყვებს, ჭეშმარიტებასა და თავის სიცოცხლეს იყენებს, რათა განუწყვეტლივ უზრუნველყოს ადამიანის საჭიროებები და მხარი დაუჭიროს მას. როდესაც ადამიანი სუსტია, როდესაც ის ნეგატიურ განწყობაზეა, ღმერთი ძალდატანებით არ გეუბნება: „ნეგატიურ განწყობაზე ნუ იქნები. რა მიზეზი გაქვს ნეგატიურ განწყობაზე ყოფნისთვის? რატომ ხარ სუსტი? რა მიზეზი გაქვს სისუსტისთვის? შენ ყოველთვის ასეთი სუსტი ხარ და ყოველთვის ასეთ ნეგატიურ განწყობაზე ხარ — რა აზრი აქვს იმას, რომ ცოცხალი ხარ? მაშინ მოკვდი!“ ამგვარად მოქმედებს ღმერთი? (არა). აქვს ღმერთს ხელმწიფება, ამგვარად რომ იმოქმედოს? დიახ, აქვს. თუმცა ღმერთი ასე არ მოქმედებს. მიზეზი, რის გამოც ღმერთი ასე არ მოქმედებს, მისი არსია — მისი არსი, რომელიც სიწმინდეა. ადამიანისადმი მის სიყვარულს, იმას, რომ ადამიანს ძვირფასად მიიჩნევს და უფრთხილდება, ადამიანი მხოლოდ ერთი ან ორი წინადადებით ნათლად ვერ გამოხატავს. ეს ყველაფერი ადამიანის ბაქიბუქობის შედეგად კი არ წარმოიშობა, არამედ თავად ღმერთს თავისი რეალური ქმედებებით გამოაქვს სააშკარაოზე; ეს ღვთის არსის გაცხადებაა. შეუძლია ღვთის მოქმედების ყველა ამ გზას ადამიანს ღვთის სიწმინდის დანახვის საშუალება მისცეს? თუ გავითვალისწინებთ ყველა ამ გზას, რომლითაც ღმერთი მოქმედებს, იმ შედეგებს, რომელთა მიღწევაც მას ადამიანში სურს, სხვადასხვა მეთოდს, რომლითაც ის ადამიანზე მუშაობს, საქმეს, რომელსაც ის ადამიანზე ასრულებს, და იმას, რისი გაგების საშუალებასაც ადამიანს აძლევს, არის ყოველივე ამაში რაიმე უკეთურება ან მზაკვრობა მის საგულდაგულო ძალისხმევაში? (არა). მაშ, შეგვიძლია ღმერთს წმინდა ვუწოდოთ ყოველივე იმის საფუძველზე, რასაც ის აკეთებს, ყოველივე იმის საფუძველზე, რასაც ამბობს, ყოველივე იმის საფუძველზე, რასაც გულში ფიქრობს, აგრეთვე, მთელი იმ არსის საფუძველზე, რომელსაც ის ავლენს? (დიახ). უნახავს ოდესმე რომელიმე ადამიანს ეს სიწმინდე სამყაროში ან საკუთარ თავში? ღმერთის გარდა, ოდესმე გინახავს ის რომელიმე ადამიანში ან სატანაში? (არა). აქამდე ჩვენი მსჯელობიდან გამომდინარე, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ღმერთი არის თავად ერთადერთი და წმინდა ღმერთი? (დიახ). ყველაფერი ის, რასაც ღმერთი ადამიანს აძლევს, მათ შორის ღვთის სიტყვები, ის საქმე, რომელსაც ღმერთი სხვადასხვა საშუალებით ადამიანზე აკეთებს, ის, რასაც ღმერთი ადამიანს ეუბნება, ის, რასაც ღმერთი ადამიანს ახსენებს და რისკენაც მოუწოდებს, ერთი არსიდან — ღვთის სიწმინდიდან — მომდინარეობს. ასეთი წმინდა ღმერთი რომ არ არსებობდეს, ვერცერთი ადამიანი ვერ შეძლებდა მისი ადგილის დაკავებას და იმ საქმის შესრულებას, რომელსაც ის ასრულებს. ღმერთს რომ ყველა თქვენგანი მთლიანად სატანისთვის გადაეცა, ოდესმე გიფიქრიათ, როგორ მდგომარეობაში იქნებოდით დღეს? ისხდებოდით კი ახლა აქ ყველანი უვნებელნი და საღ-სალამათნი? თქვენც იტყოდით: „ქვეყნად წანწალიდან და ხეტიალიდან“? შეძლებდით ღვთის წინაშე ასე უტიფრად, ზედმეტად თავდაჯერებულად და მედიდურად აქეთ-იქით სიარულსა და ასეთი სიტყვების თქმას? ნამდვილად შეძლებდით, ყოველგვარი ეჭვის გარეშე! სატანის დამოკიდებულება ადამიანის მიმართ საშუალებას აძლევს ადამიანს დაინახოს, რომ სატანის ბუნება-არსება სრულიად განსხვავდება ღვთის არსისგან. რა არის სატანის არსში ისეთი, რაც ღვთის სიწმინდის საპირისპიროა? (სატანის უკეთურება.) სატანის უკეთური ბუნება ღვთის სიწმინდის საპირისპიროა. მიზეზი, რის გამოც ადამიანების უმრავლესობა ვერ აცნობიერებს ღვთის ამ გაცხადებასა და ღვთის სიწმინდის ამ არსს, ის არის, რომ ისინი სატანის ბატონობის ქვეშ, სატანის გახრწნილებასა და სატანის ცხოვრების არეალში ცხოვრობენ. მათ არ იციან, რა არის სიწმინდე ან როგორ განსაზღვრონ სიწმინდე. მაშინაც კი, როდესაც ღვთის სიწმინდეს აღიქვამ, მაინც არ შეგიძლია დარწმუნებით განსაზღვრო იგი, როგორც ღვთის სიწმინდე. ეს არის ნაკლი ადამიანის ცოდნაში ღვთის სიწმინდის შესახებ.
რა ახასიათებს სატანის მოქმედებას ადამიანზე? თქვენ საკუთარი გამოცდილებიდან უნდა შეგეძლოთ ამის შესახებ გარკვეული რამის ცოდნა — ეს სატანის არქეტიპული მახასიათებელია, ის, რასაც ის გამუდმებით აკეთებს, ის, რის გაკეთებასაც თითოეული ადამიანის მიმართ ცდილობს. შესაძლოა, თქვენ ვერ ხედავთ ამ მახასიათებელს და ამიტომ არ გრძნობთ, რომ სატანა ასეთი შიშისმომგვრელი და საძულველია. იცის ვინმემ, რა მახასიათებელია ეს? (ის ადამიანს იზიდავს, იტყუებს და აცდუნებს.) სწორია; ეს რამდენიმე გზაა, რომლითაც ეს მახასიათებელი ვლინდება. სატანას ადამიანი შეცდომაში შეჰყავს, თავს ესხმის და ბრალს სდებს — ეს ყველაფერი ამ მახასიათებლის გამოვლინებებია. კიდევ არის რამე? (ის ტყუილებს ამბობს.) თაღლითობა და ტყუილი სატანისთვის ყველაზე ბუნებრივია. ის ამას ხშირად აკეთებს. ასევე არსებობს წაქეზება, შეგულიანება, ადამიანებზე ძალდატანება, რათა მათ რაღაცები გააკეთონ, მათთვის ბრძანებების გაცემა და მათი ძალით ოკუპირება. ახლა რაღაცას აღგიწერთ, რაც თმას ყალყზე დაგიყენებთ, მაგრამ ამას თქვენს შესაშინებლად არ ვაკეთებ. როდესაც ღმერთი ადამიანზე მუშაობს, ის ადამიანს უფრთხილდება როგორც თავისი დამოკიდებულებით, ისე გულით. სატანა კი, პირიქით, ადამიანს საერთოდ არ უფრთხილდება და მთელ დროს იმაზე ფიქრში ატარებს, როგორ ავნოს ადამიანს. განა ასე არ არის? როდესაც ის ადამიანისთვის ვნების მიყენებაზე ფიქრობს, მისი გონებრივი მდგომარეობა გადაუდებლობის განცდით ხასიათდება? (დიახ). ასე რომ, რაც შეეხება სატანის მოქმედებას ადამიანზე, მე მაქვს ორი ფრაზა, რომლებსაც შეუძლიათ ამომწურავად აღწერონ სატანის უკეთურება და ბოროტგანზრახულობა და საშუალება მოგცეთ, ჭეშმარიტად გაიგოთ, რამდენად საძულველია სატანა: ადამიანისადმი თავისი მიდგომით სატანას ყოველთვის სურს ძალით დააოკუპიროს და დაეუფლოს თითოეულ ადამიანს, იმ დონემდე, რომ სრული კონტროლი მოიპოვოს მასზე და სასტიკად ავნოს, რათა ამ მიზანს მიაღწიოს და ეს ამბიცია დაიკმაყოფილოს. რას ნიშნავს „ძალით ოკუპირება“? ეს არის ისეთი რაღაცა, რაც შენი თანხმობით ხდება თუ შენი თანხმობის გარეშე? ეს ისე ხდება, რომ იცი მის შესახებ, თუ ისე, რომ არ იცი? შენ ამის შესახებ სრულებით არაფერი იცი! მაშინ, როდესაც არ იცი, შესაძლოა, სატანას შენთვის არც არაფერი უთქვამს და არც არაფერი გაუკეთებია, ყოველგვარი წინაპირობისა და კონტექსტის გარეშე — აი, სატანა უკვე შენ გარშემო ტრიალებს და გარშემორტყმული ჰყავხარ. ის ეძებს ხელსაყრელ შემთხვევას, რომლითაც ისარგებლებს, შემდეგ კი ძალით დაგაოკუპირებს და გეუფლება, რითაც აღწევს თავის მიზანს — მოიპოვოს შენზე სრული კონტროლი და მოგაყენოს სასტიკი ზიანი. ეს სატანის ერთ-ერთი ყველაზე ტიპური განზრახვა და გამოვლინებაა კაცობრიობისთვის ღმერთთან თავის მეტოქეობაში. რას გრძნობთ, როდესაც ეს გესმით? (თმა ყალყზე გვიდგება და გულში შიშს ვგრძნობთ.) ზიზღს გრძნობთ? (დიახ). როდესაც ამ ზიზღს გრძნობთ, ფიქრობთ, რომ სატანა უსირცხვილოა? როდესაც ფიქრობთ, რომ სატანა უსირცხვილოა, მაშინ ზიზღს გრძნობთ თქვენ გარშემო მყოფი იმ ადამიანების მიმართაც, რომლებსაც ყოველთვის სურთ თქვენი გაკონტროლება და რომლებსაც სტატუსისა და პირადი სარგებლის მოპოვების უზარმაზარი ამბიციები აქვთ? (დიახ). მაშ, თქვენთვის ნათელია, რა მეთოდებს იყენებს სატანა ადამიანის ძალით დასაოკუპირებლდ და დასაოკუპირებლად? ყოველთვის, როდესაც ეს ორი ტერმინი — „ძალით ოკუპირება“ და „დაუფლება“ — გესმით, ზიზღს გრძნობთ და შეგიძლიათ ამ სიტყვებში უკეთურება შეიგრძნოთ. შენი თანხმობისა და ცოდნის გარეშე სატანა გეუფლება, ძალით ოკუპირებს და გხრწნის. როგორ გრძნობას გიჩენს ეს გულში? სიძულვილსა და ზიზღს გრძნობ? (დიახ). როდესაც სატანის ამ მეთოდების მიმართ ასეთ სიძულვილსა და ზიზღს გრძნობ, რა გრძნობა გეუფლება ღვთის მიმართ? (მადლიერება). მადლიერება ღვთის მიმართ იმისთვის, რომ მან გიხსნა. მაშ, ახლა, ამ მომენტში, გაქვს წადილი ან მტკიცე გადაწყვეტილება, რომ ღმერთს ნება დართო, დაგეუფლოს და შენთან დაკავშირებულ ყველაფერზე ხელმწიფებდეს? (დიახ). რა კონტექსტში აკეთებ ამას? ეს იმ შიშის კონტექსტში ხდება, რომ სატანა ძალით დაგაოკუპირებს და დაგეუფლება? (დიახ). ასეთი მენტალიტეტი არ უნდა გქონდეს; ეს არასწორია. ნუ გეშინია. ღმერთი აქ არის; არაფრის უნდა გვეშინოდეს. მას შემდეგ, რაც სატანის უკეთური არსი გაიგე, უფრო ზუსტად უნდა გესმოდეს ან უფრო მეტად უნდა აფასებდე ღვთის სიყვარულს, ღვთის საგულდაგულო ძალისხმევას, ღვთის წყალობასა და შემწყნარებლობას ადამიანის მიმართ და მის სამართლიან ხასიათს. სატანა ასეთი საძულველია, მაგრამ თუ ეს მაინც არ აღძრავს შენში ღვთის სიყვარულს, ღმერთზე დაყრდნობასა და მისდამი ნდობას, მაშინ როგორი ადამიანი ხარ შენ? ნუთუ მზად ხარ, სატანას ნება დართო, ასეთი ვნება მოგაყენოს? მას შემდეგ, რაც სატანის უკეთურება და საზარლობა დავინახეთ, უკან ვბრუნდებით და ახლა ღმერთს ვუყურებთ. შეიცვალა ახლა რამე შენს ცოდნაში ღვთის შესახებ? შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ღმერთი წმინდაა? შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ღმერთი უნაკლოა? „ღმერთი უნიკალურად წმინდაა“ — ამართლებს ღმერთი ამ წოდებას? (დიახ). მაშ, ამ სამყაროში და ყოველივე არსებულს შორის განა მხოლოდ თავად ღმერთი არ შეესაბამება იმ წარმოდგენას, რომელიც ადამიანს ღმერთზე აქვს? (დიახ). მაშ, კონკრეტულად რას აძლევს ღმერთი ადამიანს? განა ის მხოლოდ მცირეოდენ მზრუნველობას, ყურადღებასა და გულისხმიერებას იჩენს შენ მიმართ ისე, რომ შენ ამას ვერც კი აცნობიერებ? რა მისცა ღმერთმა ადამიანს? ღმერთმა ადამიანს სიცოცხლე მისცა, ყველაფერი მისცა და ყოველივე ამას უპირობოდ ანიჭებს მას, არაფერს მოითხოვს და არავითარი განზრახვა არ ამოძრავებს. ის იყენებს ჭეშმარიტებას, თავის სიტყვებსა და თავის სიცოცხლეს, რათა ადამიანს წინ გაუძღვეს და უწინამძღოლოს, მოარიდოს იგი სატანის მძიმე ზიანს, მოარიდოს სატანის ცდუნებებსა და მაცდურ შეთავაზებებს, საშუალება მისცეს, ბოლომდე ჩასწვდეს სატანის უკეთურ ბუნებასა და საზარელ სახეს და ნათლად დაინახოს ისინი. ჭეშმარიტია ღვთის სიყვარული და მზრუნველობა კაცობრიობის მიმართ? არის ეს ისეთი რამ, რისი განცდაც თითოეულ თქვენგანს შეუძლია? (დიახ).
ახლა მოდი, ერთი წუთით უკან მოიხედე და გაიხსენე მთელი ის სამუშაო, რომელიც ღმერთმა შენზე შენი რწმენის მთელი ამ წლების განმავლობაში შეასრულა. მიუხედავად იმისა, ღრმაა თუ ზედაპირულია შენი შთაბეჭდილებები, განა ეს არ არის ის, რაც ყველაზე მეტად გჭირდებოდა? განა ეს არ არის ის, რაც უპირველეს ყოვლისა უნდა მოგეპოვებინა? (დიახ). განა ეს ჭეშმარიტება არ არის? განა ეს სიცოცხლე არ არის? (დიახ). ოდესმე ნათელი მოუფენია ღმერთს შენთვის იმის შესახებ, თუ რა უნდა მისცე მას სანაცვლოდ ან როგორ უნდა გადაუხადო ამაგი მას შემდეგ, რაც ეს ყველაფერი მოგცა? (არა). მაშ, რა არის ღვთის მიზანი? რატომ აკეთებს ღმერთი ამას? განა ღმერთსაც აქვს შენი ოკუპირების მიზანი? (არა). სურს ღმერთს ადამიანის გულში თავის ტახტზე ასვლა? (დიახ). მაშ, რა განსხვავებაა ღვთის მიერ თავის ტახტზე ასვლასა და სატანის ძალით ოკუპირებას შორის? ღმერთს სურს ადამიანის გულის მოპოვება, მას სურს ადამიანის გულის ოკუპირება — რას ნიშნავს ეს? ნიშნავს ეს იმას, რომ ღმერთს სურს ადამიანები თავის მარიონეტებად, თავის მანქანებად აქციოს? (არა). მაშ, რა არის ღვთის მიზანი? არის განსხვავება ღვთის სურვილს, ოკუპირება გაუკეთოს ადამიანის გულს და სატანის მიერ ადამიანის ძალით ოკუპირებასა და დაუფლებას შორის? (დიახ). რა განსხვავებაა? შეგიძლიათ ნათლად მითხრათ? (სატანა ადამიანს აიძულებს, ღმერთი კი ადამიანს თავისუფალი არჩევანის საშუალებას აძლევს.) ეს არის განსხვავება? რაში სჭირდება ღმერთს შენი გული? და რაში სჭირდება ღმერთს შენი ოკუპირბა? როგორ გესმით თქვენს გულებში სიტყვები „ღმერთი ადამიანის გულს ოკუპირებს“? აქ ღვთის სახელით უნდა განვმარტოთ, სინამდვილეში როგორ არის საქმე, თორემ ადამიანებს ყოველთვის არასწორად ესმით და ფიქრობენ: „ღმერთს ყოველთვის სურს ჩემი ოკუპირება. რისთვის სურს მას ჩემი ოკუპირება? არ მინდა, რომ ოკუპირებული ვიყო, უბრალოდ მსურს, საკუთარი თავის ბატონ-პატრონი ვიყო. თქვენ ამბობთ, რომ სატანა ადამიანებს ოკუპირებს, მაგრამ ღმერთიც ოკუპირებს ადამიანებს. განა ორივე შემთხვევაში ერთი და იგივე არ არის? არ მინდა, ვინმეს ჩემი ოკუპირების ნება დავრთო. მე მე ვარ!“ რა განსხვავებაა აქ? ცოტა დაფიქრდით. გეკითხებით, განა „ღმერთი ადამიანს ოკუპირებს“ ცარიელი ფრაზაა? განა „ოკუპირება“ ამგვარად უნდა გავიგოთ: ღვთის მიერ ადამიანის ოკუპირება ნიშნავს, რომ ის შენს გულში ცხოვრობს და შენს ყოველ სიტყვასა და ყოველ მოძრაობას აკონტროლებს, ასე რომ, თუ გეტყვის, დაჯექიო, ადგომას ვერ გაბედავ, ხოლო თუ გეტყვის, აღმოსავლეთისკენ წადიო, დასავლეთისკენ წასვლას ვერ გაბედავ? (არა, ასე არ არის. ღმერთს სურს, ადამიანმა ცხოვრებაში გამოავლინოს ის, რაც ღმერთს აქვს და რაც იგი არის.) ამ წლების განმავლობაში, როდესაც ღმერთი ადამიანს მართავდა, ამ უკანასკნელ ეტაპზე ადამიანზე დღემდე გაწეული მუშაობისას, რა შედეგის მიღწევას ისახავს მიზნად ადამიანში მის მიერ ნათქვამი ყველა ეს სიტყვა? იმას, რომ ადამიანმა ცხოვრებაში გამოავლინოს ის, რაც ღმერთს აქვს და რაც იგი არის? თუ სიტყვების „ღმერთი ადამიანის გულს იკავებს“ სიტყვასიტყვით მნიშვნელობას შევხედავთ, ისე ჩანს, თითქოს ღმერთი ადამიანის გულს იღებს და ოკუპირებს, მასში სახლდება და იქიდან აღარ გამოდის; ის ადამიანის ბატონ-პატრონი ხდება და შეუძლია, თავისი სურვილისამებრ იბატონოს ადამიანის გულზე და მართოს იგი, ხოლო ადამიანმა ყველაფერი უნდა გააკეთოს, რასაც ღმერთი ეტყვის, რომ გააკეთოს. ამ მნიშვნელობით ისე გამოჩნდებოდა, თითქოს თითოეულ ადამიანს შეეძლო ღმერთად ქცევა და მისი არსისა და ხასიათის ფლობა. მაშ, ამ შემთხვევაში, შეძლებდა ადამიანი ღვთის საქმეების შესრულებასაც? შეიძლება „ოკუპირება“ ასე განიმარტოს? (არა). მაშ, რა არის ეს? ამას გეკითხებით: ყველა სიტყვა და ჭეშმარიტება, რომლებითაც ღმერთი ადამიანს უზრუნველყოფს, ღვთის არსისა და იმის გაცხადებაა, რაც მას აქვს და რაც იგი არის? (დიახ). ეს, რა თქმა უნდა, ჭეშმარიტებაა. მაგრამ ის სიტყვები, რომლებითაც ღმერთი ადამიანს უზრუნველყოფს, არის ის, რაც თავად მან უნდა გამოიყენოს პრაქტიკაში და რასაც თავად უნდა ფლობდეს? ცოტა დაფიქრდით. როდესაც ღმერთი ადამიანს განსჯის, რატომ განსჯის მას? როგორ გაჩნდა ეს სიტყვები? რა შინაარსი აქვს ამ სიტყვებს, რომლებსაც ღმერთი ამბობს, როდესაც ადამიანს განსჯის? რას ეფუძნება ისინი? განა ისინი ადამიანის გახრწნილ ხასიათს არ ეფუძნება? (დიახ). მაშ, ეფუძნება თუ არა ღვთის მიერ ადამიანის განსჯით მიღწეული შედეგი ღვთის არსს? (დიახ). მაშ, განა „ღმერთს სურს ადამიანის ოკუპირება“ ცარიელი ფრაზაა? რა თქმა უნდა, არა. მაშ, რატომ ეუბნება ღმერთი ადამიანს ამ სიტყვებს? რა მიზანი აქვს მას ამ სიტყვების თქმისას? სურს მას, რომ ეს სიტყვები ადამიანის სიცოცხლედ აქციოს? (დიახ). ღმერთს სურს, მთელი ეს ჭეშმარიტება, რომელიც მან თქვა, ადამიანის სიცოცხლედ აქციოს. როდესაც ადამიანი მთელ ამ ჭეშმარიტებასა და ღვთის სიტყვას აიღებს და მათ საკუთარ სიცოცხლედ გარდაქმნის, შეძლებს მაშინ ღვთისადმი მორჩილებას? შეძლებს მაშინ ადამიანი ღვთისმოშიშებას? შეძლებს მაშინ ადამიანი ბოროტებისგან განრიდებას? როდესაც ადამიანი ამ წერტილს მიაღწევს, შეძლებს მაშინ ღვთის მეუფებისა და მოწყობისადმი მორჩილებას? იქნება მაშინ ადამიანი ისეთ მდგომარეობაში, რომ ღვთის ხელმწიფებას დაემორჩილოს? როდესაც იობის მსგავსი ან პეტრეს მსგავსი ადამიანები თავიანთი გზის ბოლოს მიაღწევენ, როდესაც შეიძლება ჩაითვალოს, რომ მათმა სიცოცხლემ სიმწიფეს მიაღწია, როდესაც მათ ღვთის ნამდვილი გაგება ექნებათ — შეძლებს მაშინ სატანა მათ კვლავ გზიდან გადაყვანას? შეძლებს მაშინ სატანა მათ კვლავ ოკუპირებას? შეძლებს სატანა კვლავ მათ ძალით დაუფლებას? (არა). მაშ, როგორი ადამიანია ეს? განა ეს ის ადამიანი არ არის, რომელიც ღმერთმა სრულად მოიპოვა? (დიახ). ამ მნიშვნელობით, როგორ უყურებთ ასეთ პიროვნებას, რომელიც ღმერთმა სრულად მოიპოვა? ღვთის თვალთახედვით, ასეთ გარემოებებში მას ამ პიროვნების გული უკვე ოკუპირებული აქვს. მაგრამ რას გრძნობს ეს ადამიანი? განა საქმე ის არ არის, რომ ღვთის სიტყვა, ღვთის ხელმწიფება და ღვთის გზა ადამიანის შინაგან სიცოცხლედ იქცევა, შემდეგ კი ეს სიცოცხლე ადამიანის მთელ არსებას ოკუპირებს, რაც საშუალებას იძლევა, რომ ის, რასაც ადამიანი ცხოვრებაში ავლენს, და მისი არსი ღვთისთვის დამაკმაყოფილებელი იყოს? ღვთის თვალთახედვით, განა სწორედ ამ მომენტში კაცობრიობის გული მის მიერ ოკუპირებული არ არის? (დიახ). ახლა როგორ გესმით მნიშვნელობის ეს დონე? განა ღვთის სულია ის, რაც შენ გაოკუპირებს? (არა, ღვთის სიტყვა გვაოკუპირებს). ეს ღვთის გზა და ღვთის სიტყვაა, რომლებიც შენს სიცოცხლედ იქცა, და ეს ჭეშმარიტებაა, რომელიც შენს სიცოცხლედ იქცა. ამ დროს ადამიანს უკვე აქვს სიცოცხლე, რომელიც ღვთისგან მოდის, მაგრამ ვერ ვიტყვით, რომ ეს სიცოცხლე ღვთის სიცოცხლეა. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ვერ ვიტყვით, რომ სიცოცხლე, რომელიც ადამიანმა ღვთის სიტყვიდან უნდა მიიღოს, ღვთის სიცოცხლეა. ამიტომ, რამდენი ხანიც არ უნდა მიჰყვებოდეს ადამიანი ღმერთს და რამდენი სიტყვაც არ უნდა მიიღოს ღვთისგან, ადამიანი ვერასოდეს გახდება ღმერთი. მაშინაც კი, თუ ერთ დღეს ღმერთი იტყოდა: „მე შენი გული ოკუპირებული მაქვს, ახლა შენ ჩემს სიცოცხლეს ფლობ“, იგრძნობდი მაშინ, რომ ღმერთი ხარ? (არა). მაშ, რად იქცეოდი მაშინ? განა ღვთისადმი აბსოლუტური მორჩილება არ გექნებოდა? განა შენი გული არ იქნებოდა სავსე სიცოცხლით, რომელიც ღმერთმა გიბოძა? ეს იქნებოდა იმის სრულიად ნორმალური გამოვლინება, რაც ხდება, როდესაც ღმერთი ადამიანის გულს ოკუპირებს. ეს ფაქტია. მაშ, ამ მნიშვნელობით, შეუძლია ადამიანს ღმერთად გადაქცევა? როდესაც ადამიანს შეუძლია ღვთის სიტყვების რეალობის ცხოვრებაში გამოვლენა და იქცევა ადამიანად, რომელსაც გააჩნია ღვთისმოშიშება და ბოროტებას განერიდება, შეუძლია მას მაშინ ღვთის სიცოცხლე-არსისა და სიწმინდის ფლობა? არავითარ შემთხვევაში. დროის მიუხედავად, საბოლოოდ ადამიანი მაინც ადამიანად რჩება. შენ შექმნილი არსება ხარ; როდესაც ღვთისგან მიიღებ ღვთის სიტყვას და ღვთის გზას, მხოლოდ იმ სიცოცხლეს ფლობ, რომელიც ღვთის სიტყვებიდან მოდის, ხდები ადამიანი, რომელსაც ღმერთი იწონებს, მაგრამ ვერასოდეს დაეუფლები ღვთის სიცოცხლე-არსს, მით უმეტეს, ღვთის სიწმინდეს.
ახლა დავუბრუნდებით თემას, რომელიც ახლახან განვიხილეთ. ადრე კითხვა დაგისვით — არის აბრაამი წმინდა? არის იობი წმინდა? (არა). ეს „სიწმინდე“ ღვთის არსსა და ხასიათს წარმოადგენს, კაცობრიობა კი მისგან ძალიან შორსაა. ადამიანს არ გააჩნია ღვთის არსი და ღვთის ხასიათი. მაშინაც კი, როდესაც ადამიანს ღვთის ყველა სიტყვა აქვს გამოცდილი და მათ რეალობას ფლობს, ის მაინც ვერასოდეს დაეუფლება ღვთის წმინდა არსს; ადამიანი ადამიანია. გესმით, ხომ ასეა? მაშ, ახლა როგორ გესმით ეს ფრაზა: „ღმერთი ადამიანის გულს ოკუპირებს“? (ეს ნიშნავს, რომ ღვთის სიტყვები, ღვთის გზა და ჭეშმარიტება ადამიანის სიცოცხლედ იქცევა.) თქვენ ეს სიტყვები დაიმახსოვრეთ. იმედი მაქვს, რომ უფრო ღრმად გაიგებთ მათ. ზოგიერთმა ადამიანმა შეიძლება იკითხოს: „მაშ, რატომ ამბობთ, რომ ღვთის მაცნეები და ანგელოზები წმინდები არ არიან?“ რას ფიქრობთ ამ კითხვაზე? შესაძლოა, ამაზე ადრე არ გიფიქრიათ. მარტივ მაგალითს მოვიყვან: როდესაც რობოტს ჩართავ, მას შეუძლია ცეკვაც და ლაპარაკიც, შენ კი შეგიძლია გაიგო, რას ამბობს. შეიძლება მას საყვარელი და ენერგიული უწოდო, მაგრამ ის ამას ვერ გაიგებს, რადგან სიცოცხლე არ აქვს. როდესაც მას კვებიდან გათიშავ, შეძლებს ის კვლავ მოძრაობას? როდესაც ეს რობოტი ჩართულია, ხედავ, რომ ის ენერგიული და საყვარელია. შენ მას აფასებ, იქნება ეს არსებითი თუ ზედაპირული შეფასება, მაგრამ ნებისმიერ შემთხვევაში ხედავ, რომ ის მოძრაობს. მაგრამ როდესაც მას კვებიდან გათიშავ, ხედავ მასში რაიმე პიროვნულ თვისებას? ხედავ, რომ მას რაიმე არსი გააჩნია? გესმის იმის მნიშვნელობა, რასაც ვამბობ? ანუ, მიუხედავად იმისა, რომ ამ რობოტს შეუძლია მოძრაობა და გაჩერება, ვერასოდეს იტყვი, რომ მას რაიმე არსი გააჩნია. განა ეს ფაქტი არ არის? ახლა ამაზე მეტს აღარ ვისაუბრებთ. თქვენთვის საკმარისია, რომ ამ მნიშვნელობის ზოგადი გაგება გქონდეთ. მოდით, ამით დავასრულოთ ჩვენი თანაზიარება. ნახვამდის!
2013 წლის 17 დეკემბერი
სქოლიო:
a. „სალტეს მოჭერის შელოცვა“ არის შელოცვა, რომელსაც ბერი ტან სანსანი იყენებს ჩინურ რომანში „მოგზაურობა დასავლეთში“. ამ შელოცვით ის აკონტროლებს სუნ უკუნს — თავზე შემოხვეულ ლითონის რგოლს უჭერს, რაც მას ძლიერ თავის ტკივილს იწვევს, და ამგვარად იმორჩილებს. ეს გამოთქმა იქცა მეტაფორად, რომელიც ადამიანისშემბოჭველ რაიმეს აღწერს.