ჩემს ნათელში ადამიანები კვლავ ხედავენ ნათელს. ჩემს სიტყვაში ადამიანები იძენენ იმას, რაც მათ სიხარულს ანიჭებს. მე აღმოსავლეთიდან მოვედი, მე აღმოსავლეთიდან გამოვემართე. როდესაც ჩემი დიდების ნათელი გამობრწყინდება, უთვალავი ერი განათდება, ყოველივე გაცისკროვნდება და არაფერი დარჩება სიბნელეში. სასუფეველში ის ცხოვრება, რომლითაც ღვთის ხალხი ღმერთთან ერთად ცხოვრობს, უზომოდ ბედნიერია. წყლები სიხარულით ცეკვავენ ხალხის კურთხეული ცხოვრების გამო, მთები კი ხალხთან ერთად ტკბებიან ჩემი სიუხვით. ყველა ადამიანი იღვწის, დაუღალავად შრომობს და ავლენს თავის ერთგულებას ჩემს სასუფეველში. სასუფეველში აღარ არის ამბოხება, აღარ არის წინააღმდეგობა; ცა და მიწა ერთმანეთზეა დამოკიდებული, ადამიანი და მე ღრმა გრძნობით ვუახლოვდებით ერთმანეთს, ტკბილად ვცხოვრობთ ერთად და ერთმანეთს ვეყრდნობით... ამ ჟამს მე ოფიციალურად ვიწყებ ჩემს ცხოვრებას ზეცაში. სატანისეული არევ-დარევა აღარ არსებობს და ხალხი შედის განსვენებაში. სამყაროში ჩემი რჩეული ხალხი ჩემი დიდების ნათელში ცხოვრობს, შეუდარებლად კურთხეული, არა როგორც ადამიანები, რომლებიც ადამიანთა შორის ცხოვრობენ, არამედ როგორც ადამიანები, რომლებიც ღმერთთან ერთად ცხოვრობენ. ყველა ადამიანმა გაიარა სატანისეული გახრწნა და ბოლომდე შესვა ცხოვრების მწარე და ტკბილი. ახლა, როცა ჩემს ნათელში ცხოვრობენ, როგორ არ უნდა იხარონ? როგორ შეუძლიათ ასე მარტივად უარი თქვან ამ მშვენიერ წამზე და ხელიდან გაუშვან იგი? ჰოი, ხალხნო! იჩქარეთ, იმღერეთ თქვენს გულებში და სიხარულით იცეკვეთ ჩემთვის! იჩქარეთ, აღაპყრეთ თქვენი წრფელი გულები და შემომწირეთ მე! იჩქარეთ, დაჰკარით თქვენს დოლებს და სიხარულით დაუკარით ჩემთვის! მე ჩემს სიხარულს ვასხივებ სამყაროს ზემოდან! ხალხს მე ვუმჟღავნებ ჩემს დიდებულ სახეს! მე ხმამაღლა შევძახებ! მე ავმაღლდები სამყაროზე! მე უკვე ვმეფობ ხალხში! მე ამაღლებული ვარ ხალხის მიერ! მე დავლივლივებ ლურჯ ზეცაში და ხალხი ჩემთან ერთად დააბიჯებს. მე დავდივარ ჩემს ხალხში და ისინი გარს მერტყმიან! ხალხის გულები სიხარულით ივსება, მათი მჭექარე სიმღერები არყევს სამყაროს და აპობს ზეცას! სამყარო აღარ არის ნისლით მოცული; აღარ არის ტალახი, აღარ გროვდება სიბინძურე. სამყაროს წმინდაო ხალხო! ჩემი დაკვირვების ქვეშ ისინი თავიანთ ნამდვილ სახეს აჩვენებენ. ისინი არ არიან სიბინძურით დაფარული ადამიანები, არამედ ნეფრიტივით სუფთა წმინდანები, ისინი ყველანი ჩემი საყვარელი ადამიანები არიან, ისინი ყველანი ჩემი სიხარულია! ყოველივე უბრუნდება სიცოცხლეს. წმინდანები ყველანი დაბრუნდნენ, რათა მემსახურონ ზეცაში; ისინი შემოდიან ჩემს თბილ მკლავებში, აღარ ტირიან, აღარ წუხან, საკუთარ თავს მიძღვნიან, ბრუნდებიან ჩემს სახლში და თავიანთ სამშობლოში ისინი განუწყვეტლივ შემიყვარებენ! ეს მარადისობაში არასოდეს შეიცვლება! სად არის მწუხარება! სად არის ცრემლები! სად არის ხორცი! დედამიწა აღარ არსებობს, მაგრამ ზეცა მარადიულია. მე ვეცხადები უთვალავ ხალხს და უთვალავი ხალხი მადიდებს მე. ეს ცხოვრება, ეს სილამაზე, უხსოვარი დროიდან დროის აღსასრულამდე, არ შეიცვლება. ეს არის სასუფევლის ცხოვრება.