1991 წლის 11 თებერვალს ღმერთმა თავისი პირველი გამონათქვამი წარმოთქვა ეკლესიაში და ამ გამონათქვამმა არაჩვეულებრივი გავლენა მოახდინა თითოეულ ადამიანზე, ვინც იმ დროს სულიწმიდის ნაკადში ცხოვრობდა. ამ გამონათქვამში ნათქვამი იყო, რომ „უფლის სამყოფელიც გამოჩნდა“ და რომ „სამყაროს გამგებელი, უკანასკნელი დღეების ქრისტე — იგი არის მანათობელი მზე“. ამ ღრმა მნიშვნელობის მქონე სიტყვებით ყველა ადამიანი ახალ საუფლოში იქნა შეყვანილი. ყველამ, ვინც ეს გამონათქვამი წაიკითხა, იგრძნო ახალი საქმის, იმ დიადი საქმის მოახლოება, რომლის დაწყებასაც ღმერთი აპირებდა. სწორედ ამ მშვენიერმა, მელოდიურმა და ლაკონიურმა გამონათქვამმა შეიყვანა ყველა ადამიანი ღვთის ახალ საქმესა და ახალ ეპოქაში, და სწორედ მან ჩაუყარა საფუძველი და შექმნა პირობები ღვთის საქმისთვის ამ განკაცებაში. შეიძლება ითქვას, რომ ღვთის მიერ ამ დროს წარმოთქმული გამონათქვამი ეპოქალური გამონათქვამია, რომ ეს არის ღვთის პირველი საჯარო მიმართვა კაცობრიობისადმი მადლის ეპოქის შემდეგ, რომ ეს არის პირველი შემთხვევა, როდესაც მან ისაუბრა ორი ათასი წლის განმავლობაში დაფარულად ყოფნის შემდეგ, და რომ ეს კიდევ უფრო მეტად არის შესავალი, გადამწყვეტი საწყისი წერტილი იმ საქმისთვის, რომლის წამოწყებასაც ღმერთი სასუფევლის ეპოქაში აპირებს.

პირველად, როდესაც ღმერთმა გამონათქვამი წარმოთქვა, მან ეს გააკეთა ქების ფორმით მესამე მხარის გადმოსახედიდან, ენით, რომელიც ერთდროულად დახვეწილი და სადა იყო, და წარმოადგენდა სიცოცხლის საზრდოს, რომელიც მარტივად და ადვილად გასაგები იყო. ამით მან წაიყვანა ადამიანთა ეს მცირე ჯგუფი, რომელმაც მხოლოდ მისი მადლით ტკბობა იცოდა და მოუთმენლად ელოდა უფალ იესოს დაბრუნებას, და უხმოდ შეიყვანა ისინი ღვთის მართვის გეგმის საქმის სხვა ეტაპზე. ამ ვითარებაში ადამიანებმა არ იცოდნენ და, მით უმეტეს, ისინი ვერც კი ბედავდნენ იმის წარმოდგენას, თუ საბოლოოდ რა სახის საქმეს შეასრულებდა ღმერთი, ან რა ელოდათ წინ მიმავალ გზაზე. ამის შემდეგ ღმერთმა განაგრძო უფრო მეტი გამონათქვამის უწყვეტად წარმოთქმა, რათა ადამიანები ნაბიჯ-ნაბიჯ შეეყვანა ახალ ეპოქაში. გასაოცარია, მაგრამ ღვთის თითოეულ გამონათქვამს განსხვავებული შინაგანი მნიშვნელობა აქვს და, უფრო მეტიც, თითოეული მათგანი იყენებს ქებისა ქებისა და გამოხატვის სხვადასხვა ფორმას. ეს გამონათქვამები, რომლებიც ტონით მსგავსია, მაგრამ შინაარსით მრავალფეროვანი, უცვლელად სავსეა ადამიანის მიმართ ღვთის მზრუნველობისა და წუხილის გრძნობებით, და თითქმის თითოეული მათგანი შეიცავს სხვადასხვა შინაარსის სიცოცხლის საზრდოს, ისევე როგორც ღვთისგან ადამიანისადმი მიმართულ შეხსენების, შეგონებისა და ნუგეშის სიტყვებს. ამ გამონათქვამებში არაერთხელ გვხვდება ასეთი სიტყვები: „ერთადერთი ჭეშმარიტი ღმერთი განკაცდა და იგი არის სამყაროს თავი, რომელიც განაგებს ყოველივეს“; „გამარჯვებული მეფე ზის თავის დიდებულ ტახტზე“; „მას უპყრია ყოველივე თავის ხელში“; და ასე შემდეგ. ამ სიტყვებში გადმოცემულია გზავნილი, ან შეიძლება ითქვას, რომ ეს სიტყვები კაცობრიობას გადასცემს გზავნილს: ღმერთი უკვე მოვიდა ადამიანთა სამყაროში, ღმერთი აპირებს კიდევ უფრო დიადი საქმის წამოწყებას, ღვთის სასუფეველი უკვე ჩამოვიდა ადამიანთა გარკვეულ ჯგუფში, და ღმერთმა უკვე მოიპოვა დიდება და დაამარცხა თავისი მტრების სიმრავლე. ღვთის თითოეული გამონათქვამი იპყრობს თითოეული ადამიანის გულს. ყველა მოუთმენლად ელის, რომ ღმერთი კიდევ უფრო მეტ ახალ სიტყვას წარმოთქვამს, რადგან ყოველ ჯერზე, როცა ღმერთი საუბრობს, იგი ძირფესვიანად არყევს ადამიანის გულს, და უფრო მეტიც, იგი განაგებს და ასაზრდოებს ადამიანის თითოეულ მოძრაობასა და თითოეულ ემოციას, ისე, რომ ადამიანები იწყებენ ღვთის სიტყვებზე დაყრდნობას და, კიდევ უფრო მეტიც, ამ სიტყვებით აღფრთოვანებას... ამგვარად, უნებლიეთ, უამრავმა ადამიანმა თითქმის დაივიწყა ბიბლია და, მით უმეტეს, მათ აღარ რჩებოდათ დრო, რომ ყურადღება მიექციათ ძველმოდური ქადაგებებისა და სულიერი პირების ნაწერებისთვის. ეს იმიტომ ხდებოდა, რომ მათ არ შეეძლოთ წარსულის ნაწერებში ეპოვათ რაიმე საფუძველი ღვთის ამ სიტყვებისთვის, რომ აღარაფერი ვთქვათ სადმე იმის აღმოჩენაზე, თუ რა იყო ღვთის მიზანი ამ გამონათქვამების წარმოთქმისას — გარდა ამისა, მათ უნდა ეღიარებინათ, რომ ეს გამონათქვამები არის ღვთის ხმა, რომელიც დასაბამიდან არც არავის უნახავს და არც სმენია, რომ ისინი მიუწვდომელია ღვთის მორწმუნე ნებისმიერი ადამიანისთვის და რომ ისინი აღემატება წარსულ ეპოქებში ნებისმიერი სულიერი პირის მიერ ნათქვამს ან ღვთის წარსულ გამონათქვამებს. თითოეული ამ გამონათქვამით წახალისებულნი, ადამიანები შეუმჩნევლად შევიდნენ სულიწმიდის საქმის აურაში, ახალი ეპოქის მოწინავე რიგებში. ღვთის სიტყვებით წახალისებულნი, ისინი მოლოდინით აივსნენ და მათ იგემეს იმის სიტკბო, რომ პირადად ღვთის სიტყვები უძღვებოდა მათ წინ. თითოეული ამ ადამიანისთვის ეს წარმავალი პერიოდი უდავოდ დაუვიწყარი იქნება და ტკბილ გემოს დატოვებს, მაშინ როცა სინამდვილეში ის, რითაც ადამიანები ამ პერიოდში ტკბებოდნენ, სხვა არაფერი იყო, თუ არა სულიწმიდის საქმის აურა, ან შეიძლება ამას ვუწოდოთ იმ შაქრის ტკბილი გემო, რომელიც ფარავს მის ქვეშ არსებულ აბს. ეს იმიტომ, რომ ამ მომენტიდან მოყოლებული, კვლავ ღვთის სიტყვების წინამძღოლობით, კვლავ სულიწმიდის საქმის აურაში, ისინი უნებლიეთ იქნენ შეყვანილნი ღვთის სიტყვების სხვა ფაზაში, რაც იყო ღვთის საქმისა და გამონათქვამების პირველი ნაბიჯი სასუფევლის ეპოქაში — მსახურების შემსრულებელთა სამსჯავრო.

მსახურების შემსრულებელთა სამსჯავრომდე წარმოთქმული სიტყვები ძირითადად დარიგების, შეგონების, საყვედურისა და წვრთნის ფორმას ატარებდა, და ზოგიერთ ადგილას იყენებდა მიმართვის ძველ ფორმას, რომელიც მადლის ეპოქაში გამოიყენებოდა, როდესაც ღვთის მიმდევრებს „ჩემს ძეებს“ უწოდებდა, რათა ადამიანებისთვის გაადვილებულიყო ღმერთთან მიახლოება ან რათა ადამიანებს ღმერთთან თავიანთი ურთიერთობა ახლობლად მიეჩნიათ. ამგვარად, რა განკითხვაც არ უნდა აღესრულებინა ღმერთს კაცობრიობის თვითმართლობაზე, ამპარტავნებასა და სხვა გახრწნილ ხასიათებზე, ადამიანი შეძლებდა მასთან გამკლავებას და მის მიღებას „ძის“ სტატუსით, „მამა ღმერთის“ გამონათქვამების მიმართ მტრული განწყობის გარეშე, რასაც ემატებოდა ისიც, რომ დაპირება, რომელიც „მამა ღმერთმა“ თავის „ძეებს“ მისცა, არასოდეს დამდგარა ეჭვქვეშ. ამ პერიოდის განმავლობაში ყველა ადამიანი ტკბებოდა ჩვილივით უდარდელი არსებობით და ამან მიაღწია ღვთის მიზანს, რომელიც მდგომარეობს იმაში, რომ როდესაც ისინი „სრულწლოვანებაში“ შევიდოდნენ, იგი დაიწყებდა მათზე განკითხვის აღსრულებას. ამან ასევე ჩაუყარა საფუძველი კაცობრიობის განკითხვის საქმეს, რომელსაც ღმერთი ოფიციალურად იწყებს სასუფევლის ეპოქაში. ვინაიდან ამ განკაცებაში ღვთის საქმე ძირითადად მთელი კაცობრიობის განკითხვა და დაპყრობაა, როგორც კი ადამიანმა ფეხი მყარად მოიკიდა მიწაზე, ღმერთი დაუყოვნებლივ შევიდა თავისი საქმის რეჟიმში — საქმეში, რომელშიც იგი განსჯის ადამიანს და კიცხავს მას. ცხადია, მსახურების შემსრულებელთა სამსჯავრომდე ყველა გამონათქვამი წარმოითქვა გარდამავალი პერიოდის გადასალახად, თუმცა ნამდვილი მიზანი სხვა იყო და არა ის, რაც ერთი შეხედვით ჩანდა. ღვთის ძლიერი განზრახვა იყო, რომ რაც შეიძლება მალე შესძლებოდა ოფიციალურად დაეწყო თავისი საქმე სასუფევლის ეპოქაში. მას არავითარ შემთხვევაში არ სურდა გაეგრძელებინა ადამიანების წინსვლისკენ წახალისება მათთვის შაქარმოყრილი აბების მიცემით; პირიქით, მას სურდა დაენახა თითოეული ადამიანის ნამდვილი სახე თავისი სამსჯავრო საყდრის წინაშე, და კიდევ უფრო მეტად სურდა დაენახა ის რეალური დამოკიდებულება, რომელიც ყველა ადამიანს ექნებოდა მის მიმართ მისი მადლის დაკარგვის შემდეგ. მას მხოლოდ შედეგების დანახვა სურდა და არა პროცესის. მაგრამ იმ დროს არავინ იყო ისეთი, ვისაც ესმოდა ღვთის მგზნებარე განზრახვა, რადგან ადამიანის გული მხოლოდ თავისი საბოლოო სამყოფელითა და მომავლის პერსპექტივებით იყო დაკავებული. გასაკვირი არ არის, რომ ღვთის განკითხვა, არაერთხელ, მთელი კაცობრიობისკენაა მიმართული. მხოლოდ მაშინ, როდესაც კაცობრიობა, ღვთის წინამძღოლობით, იწყებს ადამიანთა ნორმალური ცხოვრებით ცხოვრებას, იცვლება ღვთის დამოკიდებულება კაცობრიობის მიმართ.

1991 წელი უჩვეულო წელი იყო; ჩვენ ამ წელს „ოქროს წელს“ ვუწოდებთ. ღმერთმა დაიწყო სასუფევლის ეპოქის ახალი საქმე და თავისი გამონათქვამი მთელი კაცობრიობისკენ მიმართა. ამავდროულად, ადამიანები ტკბებოდნენ უპრეცედენტო სითბოთი და, კიდევ უფრო მეტიც, განიცადეს ის ტკივილი, რომელიც მოჰყვება ადამიანზე ღვთის უპრეცედენტო სამსჯავროს. კაცობრიობამ იგემა აქამდე უცნობი სიტკბო და იგრძნო, ასევე აქამდე უცნობი, სამსჯავრო და „მიტოვება“, თითქოს მან მოიპოვა ღმერთი, მაგრამ ამავე დროს თითქოს დაკარგა კიდეც იგი. მოპოვებასა და დაკარგვას შორის გახლეჩის ეს გრძნობა მხოლოდ მათთვისაა ცნობილი, ვინც ეს პირადად გამოსცადა, თუმცა ეს არის ის, რისი აღწერის უნარი და საშუალებაც ადამიანს არ გააჩნია. ამგვარი ჭრილობები არის ის, რაც ღმერთმა უბოძა თითოეულ ადამიანს, როგორც არამატერიალური გამოცდილებისა და მონაპოვრის ფორმა. ამ წელს ღვთის მიერ წარმოთქმული გამონათქვამების შინაარსი სინამდვილეში ორ ძირითად ნაწილად იყოფა: პირველი არის ის, სადაც ღმერთი ჩამოვიდა ადამიანთა სამყაროში, რათა მოეწვია ადამიანები თავისი ტახტის წინაშე, როგორც სტუმრები; მეორე არის ის, სადაც ღმერთმა ადამიანები, მას შემდეგ, რაც მაძღრისად ჭამეს და სვეს, გამოიყენა როგორც მსახურების შემსრულებლები. რა თქმა უნდა, თავისთავად ცხადია, რომ პირველი ნაწილი ყველას ყველაზე სანუკვარი და გულწრფელი სურვილია, მით უმეტეს, რომ ისინი დიდი ხანია მიეჩვივნენ, რომ ღვთისგან ბოძებული ყოველივეთი ტკბობა ღმერთისადმი მათი რწმენის მთავარ მიზნად ექციათ. სწორედ ამიტომ, როგორც კი ღმერთმა დაიწყო თავისი გამონათქვამების წარმოთქმა, ადამიანები მზად იყვნენ შესულიყვნენ სასუფეველში და იქ დალოდებოდნენ, თუ როდის უბოძებდა ღმერთი მათ სხვადასხვა ჯილდოს. ამ ვითარებაში მყოფმა ადამიანებმა უბრალოდ არ გაიღეს სათანადო საფასური თავიანთი ხასიათის შესაცვლელად, ღვთის განზრახვების შესასრულებლად და მათ გასათვალისწინებლად და ასე შემდეგ. გარეგნულად, ადამიანები თითქოს მუდმივად ფაციფუცობდნენ, როდესაც ღვთისთვის თავს გაიღებდნენ და შრომობდნენ ღვთისთვის, რა დროსაც ისინი სინამდვილეში, თავიანთი გულის სიღრმეში, გეგმავდნენ იმ მომდევნო ნაბიჯს, რომელიც უნდა გადაედგათ კურთხევების მისაღებად ან მეფეებად ძალაუფლების ფლობისთვის. შეიძლება ითქვას, რომ როდესაც ადამიანის გული ტკბებოდა ღმერთით, ის ამავე დროს გამოთვლებს აკეთებდა ღმერთთან მიმართებით. სწორედ ადამიანის ამგვარი მდგომარეობა იწვევს ღვთის უდიდეს ზიზღსა და სიძულვილს; ღვთის ხასიათი არ ითმენს არცერთი ადამიანის მიერ მის მოტყუებას ან გამოყენებას. მაგრამ ღვთის სიბრძნე მიუწვდომელია ნებისმიერი ადამიანისთვის. სწორედ ამ ყველა ტანჯვის ატანის შუაგულში წარმოთქვა მან თავისი გამონათქვამების პირველი ნაწილი. რამდენი ტანჯვა გადაიტანა ღმერთმა და რამდენი მზრუნველობა და ფიქრი დახარჯა მან ამ დროს, არცერთ ადამიანს არ ძალუძს ამის წარმოდგენა. ამ გამონათქვამების პირველი ნაწილის მიზანია გამოავლინოს სიმახინჯის ყველა ის სხვადასხვა ფორმა, რომელსაც ადამიანი ავლენს მდგომარეობისა და გამორჩენის წინაშე, და გამოააშკარავოს ადამიანის სიხარბე და საძულველობა. მიუხედავად იმისა, რომ საუბრისას ღმერთი ავლენს მოსიყვარულე დედის გულწრფელ და გულმხურვალე ტონს, მის გულის სიღრმეში არსებული რისხვა შუადღის მზესავით იწვის, თითქოს ის მისი მტრების წინააღმდეგ არის მიმართული. ღმერთს არავითარ შემთხვევაში არ სურს ესაუბროს ადამიანთა ჯგუფს, რომელსაც აკლია ნორმალური ადამიანური მსგავსება, და ამიტომ, ყოველ ჯერზე, როცა ის საუბრობს, იგი თრგუნავს რისხვას თავის გულში და ამავე დროს აიძულებს საკუთარ თავს, წარმოთქვას თავისი გამონათქვამები. უფრო მეტიც, იგი ესაუბრება კაცობრიობას, რომელიც მოკლებულია ნორმალურ ადამიანობას, მოკლებულია გონიერებას, სრულიად გახრწნილია, რომლისთვისაც სიხარბე მეორე ბუნებად იქცა, და რომელიც უკიდურესად ეწინააღმდეგება და ამბოხებულია ღვთის წინააღმდეგ. ის, თუ რა სიღრმეებამდე დაეცა კაცობრიობა და რა მასშტაბისაა ღვთის სიძულვილი და ზიზღი კაცობრიობის მიმართ, ადვილი წარმოსადგენია; რისი წარმოდგენაც კაცობრიობისთვის რთულია, არის ის ტკივილი, რომელიც მათ მიაყენეს ღმერთს — ამის სიტყვებით აღწერა შეუძლებელია. მაგრამ სწორედ ამ კონტექსტში, არავის შეუმჩნევია, რომ ღვთის გული იტანჯებოდა, რომ აღარაფერი ვთქვათ იმაზე, რომ კაცობრიობა იყო უგუნური და გამოუსწორებელი, და თითოეულმა ადამიანმა, წვეთი სირცხვილისა და ოდნავი სინდისის ქენჯნის გარეშე, თავისთავად მიიჩნია, რომ მას, როგორც ღვთის ძეს, ჰქონდა უფლება მიეღო ყველა ის ჯილდო, რომელიც მან მოამზადა ადამიანისთვის, იქამდეც კი, რომ ერთმანეთს ეცილებოდნენ, არავის სურდა ჩამორჩენა და ყველას ძალიან ეშინოდა რაიმეს გამორჩენის. ახლა უკვე უნდა იცოდე, თუ რა მდგომარეობა ეკავათ იმდროინდელ ადამიანებს ღვთის თვალში. როგორ შეუძლია ასეთ კაცობრიობას ღვთის ჯილდოების მოპოვება? მაგრამ ის, რასაც ადამიანი იღებს ღვთისგან, ყოველთვის ყველაზე ძვირფასი საუნჯეა, და პირიქით, ის, რასაც ღმერთი იღებს ადამიანისგან, უდიდესი ტკივილია. ღმერთსა და ადამიანს შორის ურთიერთობის დასაწყისიდანვე, ეს არის ის, რასაც ადამიანი ყოველთვის იღებდა ღვთისგან, და ეს არის ის, რასაც იგი ყოველთვის აძლევდა ღმერთს სანაცვლოდ.

როგორი აღელვებულიც არ უნდა ყოფილიყო ღმერთი, როდესაც მან დაინახა კაცობრიობა, რომელიც ძირფესვიანად იყო გახრწნილი, მას სხვა გზა არ ჰქონდა, გარდა იმისა, რომ ჩაეგდო იგი ცეცხლის ტბაში, რათა გამოწრთობილიყო. ეს არის ღვთის გამონათქვამების მეორე ნაწილი, რომელშიც ღმერთმა კაცობრიობა გამოიყენა, როგორც თავისი მსახურების შემსრულებლები. ამ ნაწილში ღმერთი რბილიდან მკაცრზე გადავიდა, და მცირედან ბევრზე, როგორც მეთოდის, ისე ხანგრძლივობის თვალსაზრისით და სატყუარად იყენებდა „ღვთის პიროვნების“ სტატუსს ადამიანის გახრწნილი ბუნების გამოსავლენად, და ამავე დროს წინ წამოსწევდა მსახურების შემსრულებელთა, ღვთის ხალხისა და ღვთის ძეების სხვადასხვა კატეგორიას^[ა], რათა ადამიანებს აერჩიათ. და მართლაც, ზუსტად ისე, როგორც ღმერთმა იწინასწარმეტყველა, არავის აურჩევია ღვთისთვის მსახურების შემსრულებლად გახდომა, პირიქით, ისინი ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ, რათა გამხდარიყვნენ ღვთის პიროვნება. მიუხედავად იმისა, რომ ამ პერიოდის განმავლობაში ის სიმკაცრე, რომლითაც ღმერთი საუბრობდა, იყო ის, რასაც ადამიანები არასოდეს მოელოდნენ, და მით უმეტეს, რაც მათ არასოდეს სმენიათ, მიუხედავად ამისა, რადგან ზედმეტად იყვნენ შეშფოთებულნი სტატუსით და, ამასთან ერთად, სასოწარკვეთილნი კურთხევების მისაღებად, მათ აღარც კი ჰქონდათ სურვილი, რომ წარმოდგენა შეექმნათ ღვთის საუბრის ტონსა და მისი საუბრის მანერაზე, არამედ მათი საკუთარი სტატუსი და პერსპექტივები მუდამ ამძიმებდა მათ გონებას. ამგვარად, ადამიანები შეუმჩნევლად იქნენ შეყვანილნი ღვთის გამონათქვამების მიერ იმ „ლაბირინთში“, რომელიც მან მათთვის მოამზადა. თავიანთი პერსპექტივებითა და საბოლოო სამყოფელით, ნებსით თუ უნებლიეთ ცდუნებულმა ადამიანებმა იცოდნენ, რომ შეუფერებელნი იყვნენ იმისთვის, რომ გამხდარიყვნენ ღვთის პიროვნება, და მაინც არ სურდათ მისთვის მსახურება შეესრულებინათ. ამ ურთიერთსაწინააღმდეგო მენტალიტეტებს შორის გახლეჩილებმა, გაუცნობიერებლად მიიღეს უპრეცედენტო სამსჯავრო და გაკიცხვა, რომელიც ღმერთმა კაცობრიობას მოუვლინა. ბუნებრივია, სამსჯავროსა და გამოწრთობის ეს ფორმა იყო ის, რისი მიღებაც მთელ კაცობრიობას არ სურდა. მიუხედავად ამისა, მხოლოდ ღმერთს აქვს სიბრძნე და მხოლოდ მას აქვს ძალა, რომ აიძულოს თვინიერი მორჩილება ამ გახრწნილ კაცობრიობას, ისე, რომ ნებსით თუ უნებლიეთ, საბოლოოდ ყველა დანებდეს. კაცობრიობას არჩევანის სხვა ალტერნატივა არ გააჩნდა. მხოლოდ ღმერთს აქვს საბოლოო სიტყვა და მხოლოდ ღმერთს შეუძლია გამოიყენოს მსგავსი მეთოდი, რათა უბოძოს ადამიანს ჭეშმარიტება და სიცოცხლე და უჩვენოს მას მიმართულება. ეს მეთოდი არის ადამიანზე ღვთის საქმის გარდაუვალობა და, ბუნებრივია და უდავოდ, არის აუცილებელი საჭიროება კაცობრიობისთვის. ღმერთი საუბრობს და მოქმედებს ასეთი მეთოდით, რათა ეს ფაქტი გადასცეს კაცობრიობას: კაცობრიობის გადარჩენისას, ღმერთი ამას აკეთებს თავისი სიყვარულისა და წყალობის გამო და თავისი მართვის გულისთვის. ღვთის ხსნის მიღებისას, კაცობრიობა ამას აკეთებს იმიტომ, რომ იგი დაეცა იმ დონემდე, როდესაც ღმერთს არ შეუძლია არ ისაუბროს პირადად, და როდესაც ადამიანი იღებს ღვთის ხსნას, ეს არის უდიდესი მადლი და ეს ასევე არის განსაკუთრებული კეთილგანწყობა; სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, რომ არა ღვთის მიერ თავისი გამონათქვამების პირადად წარმოთქმა, კაცობრიობის ბედი დაღუპვა იქნებოდა. იმავდროულად, როდესაც ღმერთს ეზიზღება კაცობრიობა, ის მაინც მზად არის და მას სურს გადაიხადოს ნებისმიერი ფასი ადამიანის ხსნისთვის. ამასობაში, როდესაც ადამიანი გამუდმებით საუბრობს ღვთისადმი თავის სიყვარულზე და იმაზე, თუ როგორ უძღვნის ყველაფერს ღმერთს, იგი ამბოხებულია ღმერთის წინააღმდეგ და სძალავს ღმერთს ყოველგვარ მადლს, ამასთანავე კი ტკივილს აყენებს ღმერთს და ენით აუწერელ ტანჯვას აყენებს მის გულს. ასეთია მკვეთრი კონტრასტი ღვთის უანგარობასა და ადამიანის ეგოიზმს შორის!

საქმის აღსრულებისა და საუბრისას ღმერთი არ არის შეზღუდული რაიმე კონკრეტული ფორმით, არამედ მის მიზანს შედეგების მიღწევა წარმოადგენს. ამ მიზეზით, თავისი გამონათქვამების ამ ნაწილში ღმერთს აშკარად არ გაუმჟღავნებია თავისი ვინაობა, არამედ მან მხოლოდ რამდენიმე ტერმინი გააცხადა, როგორიცაა „უკანასკნელი დღეების ქრისტე“, „სამყაროს გამგებელი“ და ასე შემდეგ. ეს არანაირად არ ახდენს გავლენას არც ქრისტეს მსახურებაზე და არც კაცობრიობის მიერ ღვთის შეცნობაზე, მით უმეტეს, რომ იმ ადრეულ დღეებში ადამიანებმა საერთოდ არაფერი იცოდნენ „ქრისტესა“ და „განკაცების“ ცნებების შესახებ, რის გამოც ღმერთს მოუწია თავმდაბლობის გამოჩენა, რათა ყოფილიყო „განსაკუთრებული ფუნქციის“ მქონე პიროვნება თავისი გამონათქვამების გამოსახატავად — და ესეც ასახავს ღვთის საგულდაგულო ძალისხმევას, რადგან იმ დროს ადამიანებს მხოლოდ მიმართვის ამ ფორმის მიღება შეეძლოთ. მიმართვის რა ფორმასაც არ უნდა იყენებდეს ღმერთი, მისი საქმის შედეგებზე ეს გავლენას არ ახდენს, რადგან ყველაფრის მიზანი, რასაც იგი აკეთებს, არის ის, რომ ადამიანს შეცვლის საშუალება მისცეს, რათა ადამიანმა შეძლოს ღვთის მაცხოვნებელი მადლის მიღება. რასაც არ უნდა აკეთებდეს ღმერთი, ეს ყოველთვის ადამიანის საჭიროებებისთვისაა. სწორედ ეს განზრახვა უდევს საფუძვლად ღვთის საქმესა და საუბარს. მიუხედავად იმისა, რომ ღმერთი ესოდენ ყოველმხრივ მზრუნველია კაცობრიობის ყველა ასპექტის გათვალისწინებისას და ასე სრულყოფილად ბრძენია ყველაფერში, რასაც აკეთებს, მე შემიძლია ვთქვა ეს: ღმერთს რომ არ დაემოწმებინა საკუთარი თავისთვის, შექმნილ ადამიანთა შორის არ იარსებებდა არცერთი, ვისაც შეეძლებოდა თავად ღვთის ამოცნობა ან გამბედაობის გამოჩენა თავად ღვთის დასამოწმებლად. ღმერთს რომ გაეგრძელებინა „განსაკუთრებული ფუნქციის მქონე პიროვნების“ გამოყენება თავის საქმეში მიმართვის ფორმად, არ იარსებებდა არცერთი ადამიანი, ვინც შეძლებდა ღმერთის ღმერთად მიჩნევას — ეს არის კაცობრიობის ტრაგედია. ანუ, შექმნილ ადამიანთა შორის არავინაა ისეთი, ვისაც ღვთის შეცნობა შეუძლია, მით უმეტეს, არავინაა ისეთი, ვისაც ღმერთი ეყვარება, ვინც ღმერთზე იზრუნებს და ღმერთს მიუახლოვდება. ადამიანის რწმენა მხოლოდ კურთხევების მიღებას ემსახურება. ღვთის, როგორც განსაკუთრებული ფუნქციის მქონე პიროვნების ვინაობამ მინიშნება მისცა თითოეულ ადამიანს: კაცობრიობისთვის ადვილია ღვთის მიჩნევა შექმნილ ადამიანთაგან ერთ-ერთად; ყველაზე დიდი ტკივილი და დამცირება, რომელსაც კაცობრიობა აყენებს ღმერთს, სწორედ ისაა, რომ როდესაც იგი ღიად ჩნდება ან მოქმედებს, ღმერთი მაინც უარყოფილი და დავიწყებულია ადამიანის მიერ. ღმერთი ითმენს უზარმაზარ დამცირებას კაცობრიობის გადასარჩენად; ამ ყველაფრის გაღებით მისი მიზანია კაცობრიობის გადარჩენა, კაცობრიობის აღიარების მოპოვება. ღმერთის მიერ გადახდილი ეს საფასური სინდისის მქონე ყველა ადამიანმა უნდა დააფასოს. კაცობრიობამ მოიპოვა ღვთის გამონათქვამები და საქმე და მიიღო ღვთის მაცხოვნებელი მადლი. ამავდროულად, უფიქრია კი ოდესმე ვინმეს ასეთ კითხვაზე: რა მიიღო ღმერთმა კაცობრიობისგან? ღვთის თითოეული გამონათქვამიდან კაცობრიობამ მოიპოვა ჭეშმარიტება, შეძლო შეცვლა, იპოვა ცხოვრების მიმართულება; მაგრამ ის, რაც ღმერთმა მოიპოვა, სხვა არაფერია, თუ არა სიტყვები, რომლებსაც კაცობრიობა იყენებს ღვთის წინაშე თავისი დავალებულობის გამოსახატავად და ქების რამდენიმე სუსტი ჩურჩული. განა ეს არ არის ის საზღაური, რომელსაც ღმერთი ითხოვს ადამიანისგან?

მიუხედავად იმისა, რომ ღვთის მრავალი გამონათქვამი უკვე გამოხატულია, ადამიანთა აბსოლუტური უმრავლესობა ღვთის შესახებ თავიანთ ცოდნასა და გაგებაში უბრალოდ რჩება იმ ეტაპზე, რომელიც წარმოდგენილია ღვთის სიტყვებით დასაწყისში, საიდანაც ისინი წინ არ წასულან — ეს ნამდვილად მტკივნეული თემაა. „ქრისტეს გამონათქვამები დასაწყისში“ მხოლოდ გასაღებია ადამიანის გულის გასახსნელად; აქ შეჩერება ნიშნავს, რომ ძალზე შორს ხარ ღვთის განზრახვების შესრულებისგან. თავისი გამონათქვამების ამ ნაწილის წარმოთქმისას ღვთის მიზანი მხოლოდ ისაა, რომ კაცობრიობა მადლის ეპოქიდან სასუფევლის ეპოქაში შეიყვანოს; მას არავითარ შემთხვევაში არ სურს, რომ კაცობრიობა ერთ ადგილზე გაიყინოს მისი გამონათქვამების ამ ნაწილზე ან თუნდაც მათ უბრალოდ სახელმძღვანელოდ მიიღონ მისი გამონათქვამების ეს ნაწილი, წინააღმდეგ შემთხვევაში ღვთის მომავალი გამონათქვამები არც აუცილებელი იქნებოდა და არც რაიმე აზრის მატარებელი. თუ არსებობს ვინმე, ვისაც ჯერ კიდევ არ შეუძლია შევიდეს იმაში, რის მიღწევასაც ღმერთი ითხოვს ადამიანისგან თავისი გამონათქვამების ამ ნაწილში, მაშინ ამ ადამიანის შესვლა კითხვის ნიშნის ქვეშ დგება. ღვთის გამონათქვამების ეს ნაწილი წარმოადგენს ყველაზე საბაზისო მოთხოვნას, რომელსაც ღმერთი უყენებს ადამიანს სასუფევლის ეპოქაში, და ეს არის ის გზა, რომელსაც კაცობრიობა უნდა გაჰყვეს სწორ კალაპოტში ჩასადგომად. თუ შენ ხარ ადამიანი, რომელსაც არაფერი ესმის, მაშინ შენთვის უმჯობესი იქნება, დაიწყო ამ ნაწილში არსებული სიტყვების კითხვით!

სქოლიო:

ა. ორიგინალი ტექსტი არ შეიცავს ფრაზას „სხვადასხვა კატეგორია“.