როდესაც ღმერთი სულის პოზიციიდან საუბრობს, მისი ტონი მთელი კაცობრიობისკენაა მიმართული. როდესაც ღმერთი ადამიანის პოზიციიდან საუბრობს, მისი ტონი მიმართულია ყველასკენ, ვინც მისი სულის წინამძღოლობას მიჰყვება. როდესაც ღმერთი მესამე პირში საუბრობს (იმ პოზიციიდან, რასაც ადამიანები დამკვირვებლის თვალთახედვას უწოდებენ), იგი თავის სიტყვებს პირდაპირ უჩვენებს ადამიანებს, რის გამოც მათ უჩნდებათ განცდა, რომ იგი კომენტატორია და ეჩვენებათ, თითქოს მისი ბაგეებიდან მოედინება უსაზღვრო რამ, რის შესახებაც ადამიანებს არავითარი ცოდნა არ აქვთ და რისი წვდომაც არ ძალუძთ. განა ასე არ არის? როდესაც ღმერთი სულის პოზიციიდან საუბრობს, მთელი კაცობრიობა გაოცებულია. „ადამიანთა სიყვარული ჩემ მიმართ უმნიშვნელოა და მათი რწმენაც საცოდავად მცირეა. ჩემი სიტყვების სიმძიმე ადამიანთა სისუსტეებისკენ რომ არ მიმემართა, ისინი დაიკვეხნიდნენ და გააზვიადებდნენ, მაღალფარდოვნად ისაუბრებდნენ და მჭევრმეტყველურ თეორიებს შეთხზავდნენ, თითქოს ყოვლისმცოდნენი ყოფილიყვნენ და მიწიერ საქმეთა შესახებ ყველაფერი უწყოდნენ.“ ეს სიტყვები არა მხოლოდ ამხელს ადამიანთა ნამდვილ სახეს და იმ ადგილს, რომელიც ღმერთს მათ გულებში უკავია, არამედ აშიშვლებს კაცობრიობის მთელ ცხოვრებას. თითოეულ ადამიანს სჯერა, რომ არაჩვეულებრივია, თუმცა ისიც კი არ იცის, რომ არსებობს ისეთი სიტყვა, როგორიცაა „ღმერთი“. ამიტომაც ბედავს მჭევრმეტყველური თეორიების შეთხზვას. თუმცა, ეს „მჭევრმეტყველური თეორიების შეთხზვა“ არ არის „საუბარი“ ადამიანური წარმოდგენების გაგებით. არამედ, ეს ნიშნავს, რომ ადამიანები სატანის მიერ არიან გახრწნილნი, ამიტომ ყველაფერი, რასაც აკეთებენ, მათი ყოველი ქმედება, ღმერთის წინააღმდეგ ამბოხებაა და პირდაპირ ეწინააღმდეგება მას. მათი ქმედებების სუბსტანცია სატანისგან მოდის და ეწინააღმდეგება ღმერთს და მიზნად ისახავს დამოუკიდებლობის მოპოვებას, რითაც ეწინააღმდეგება ღვთის განზრახვებს. სწორედ ამიტომ ამბობს ღმერთი, რომ ადამიანები მჭევრმეტყველურ თეორიებს თხზავენ. რატომ ამბობს ღმერთი, რომ მისი სიტყვების მახვილი ადამიანთა სისუსტეებისკენაა მიმართული? იმიტომ, რომ ღვთის განზრახვების მიხედვით მას რომ არ გაეშიშვლა ადამიანთა გულების სიღრმეში დაფარული რაღაცები, მაშინ არავინ დაემორჩილებოდა მას; შესაბამისად, ადამიანები ვერ შეიცნობდნენ საკუთარ თავს და არ ექნებოდათ ღვთისმოშიში გული. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, ადამიანთა განზრახვები რომ არ გაშიშვლებულიყო, ისინი ყველაფერს იკადრებდნენ — იმასაც კი გაბედავდნენ, რომ აღმდგარიყვნენ, რათა დაეწყევლათ ზეცა და პირდაპირ მიეყენებინათ შეურაცხყოფა ღმერთისთვის. ეს არის კაცობრიობის სისუსტეები. ამიტომ, ღმერთი ასე საუბრობს: „მე დავდივარ სამყაროს ყოველ კუთხეში და მუდმივად ვეძებ მათ, ვინც ჩემი განზრახვების შესაბამისად მოქმედებს და ჩემთვის გამოსადეგია.“ ეს განცხადება, იმასთან ერთად, რაც მოგვიანებით არის ნათქვამი სასუფევლის სალუტის ოფიციალურად გაჟღერების შესახებ, ნათელს ხდის, რომ ღვთის სული კვლავ ახალ საქმეს აღასრულებს დედამიწაზე; უბრალოდ, ადამიანებს არ შეუძლიათ ამის დანახვა თავიანთი ხორციელი თვალებით. რადგან ნათქვამია, რომ სული კვლავ ახალ საქმეს აღასრულებს, მთელი სამყარო კვლავ უდიდეს ცვლილებას გადის: არა მხოლოდ ღვთის ძენი და ღვთის ხალხი იწყებს ღვთის განკაცების მოწმობის მიღებას, არამედ ყველა რელიგია და აღმსარებლობა, საზოგადოების ყველა ფენა და ადგილიც ასევე იღებს მას სხვადასხვა ხარისხით. ეს არის სამყაროს უდიდესი მოძრაობა სულიერ სამყაროში. იგი ძლიერ არყევს მთელ რელიგიურ სამყაროს, რაც ნაწილობრივ არის ის, რასაც ადრე ნახსენები „მიწისძვრა“ გულისხმობს. შემდეგ ანგელოზები ოფიციალურად იწყებენ თავიანთ საქმეს და ისრაელის ხალხი უბრუნდება თავის სამშობლოს, რათა აღარასოდეს იხეტიალოს და ყველა, ვინც მათ რიცხვშია, იწყებს მწყემსვის მიღებას. ამის საპირისპიროდ, ეგვიპტელები ჩემი ხსნის ფარგლებს მიღმა რჩებიან; ანუ, ისინი იღებენ ჩემს გაკიცხვას (თუმცა ეს ჯერ ოფიციალურად არ დაწყებულა). ამგვარად, როდესაც სამყარო ერთდროულად გადის ამ რამდენიმე დიდ მოძრაობას, სწორედ მაშინ ჟღერს ოფიციალურად სასუფევლის სალუტი, დრო, რომელსაც ადამიანები უწოდებენ „დროს, როდესაც შვიდგზის გაძლიერებული სული იწყებს მოქმედებას“. ყოველ ჯერზე, როდესაც ღმერთი განაახლებს თავის საქმეს, ამ ფაზებში (ანუ ამ გარდამავალ პერიოდებში), არავის შეუძლია შეიგრძნოს სულიწმიდის საქმე. ამიტომ, ღვთის სიტყვები, „როდესაც ადამიანები კარგავენ იმედს“, რეალურ გარემოებებს ეფუძნება. გარდა ამისა, თითოეული ამ გარდამავალი ფაზის დროს, როდესაც ადამიანები კარგავენ იმედს, როდესაც გრძნობენ, რომ ეს არასწორი ნაკადია, ღმერთი თავიდან იწყებს თავის საქმეს და მის მომდევნო ნაბიჯს დგამს. ეს არის მსგავსება ღვთის მიერ თავისი საქმის განახლებასა და საქმის მეთოდების შეცვლაში შექმნის დროიდან დღემდე. თუმცა ადამიანთა უმეტესობას გარკვეულწილად შეუძლია ჩასწვდეს ამ საქმის ზოგიერთ ასპექტს, საბოლოოდ ისინი მაინც მიაქვს წყლის ნიაღვარს, რადგან მათი სულიერი ზრდა მეტისმეტად მცირეა; მათ არ შეუძლიათ მტკიცედ ჩაეჭიდონ ღვთის საქმის ნაბიჯებს და ამიტომ განიდევნებიან. თუმცა, სწორედ ასე განწმენდს ღმერთი ადამიანებს და ეს არის ღვთის სამსჯავრო კაცობრიობის ძველ წარმოდგენებზე. რაც უფრო მეტი საფუძველი აქვთ ადამიანებს, მით უფრო დიდია მათი რელიგიური წარმოდგენები ღმერთზე, რომელთა უარყოფაც მათთვის რთულია; ისინი ყოველთვის ებღაუჭებიან ძველ რაღაცებს და უჭირთ ახალი ნათლის მიღება. მეორე მხრივ, თუ ადამიანი ფეხზე დგას, მას უნდა ჰქონდეს გარკვეული საფუძველი, რომელზეც დადგება, თუმცა ადამიანთა უმეტესობას მაინც უჭირს საკუთარი წარმოდგენების დათმობა. ეს განსაკუთრებით ეხება მათ წარმოდგენებს დღევანდელ განკაცებულ ღმერთზე, რაც აშკარად შესამჩნევია.

დღევანდელ სიტყვებში ღმერთი ბევრს საუბრობს ხილვებზე და ამაზე დაწვრილებით საუბარი საჭირო არ არის. ღმერთი ძირითადად საუბრობს იმაზე, თუ როგორ უყრის ეკლესიის შენება საფუძველს სასუფევლის შენებას. უფრო კონკრეტულად, ეკლესიის შენებისას მთავარი მიზანი იყო ადამიანების დარწმუნება როგორც გულით, ისე საუბრით, თუმცა საკუთარი თვალით არ იცნობდნენ ხორცშესხმულ ღმერთს. მიუხედავად იმისა, რომ გულში ყველას სწამდა მისი, ისინი არ იცნობდნენ მას, რადგან იმ ეტაპზე იგი არაფრით განსხვავდებოდა ადამიანისგან. სასუფევლის ეპოქაში კი ყველა უნდა დარწმუნდეს გულით, სიტყვითა და თვალით. ეს ნათლად აჩვენებს, რომ რათა ყველა დარწმუნდეს გულით, სიტყვითა და თვალით, მათ უნდა მიეცეთ საშუალება, თავიანთი ხორციელი თვალებით შეიცნონ ხორცში მცხოვრები ღმერთი — არა იძულებით ან უბრალოდ ზერელე რწმენით, არამედ მისი შეცნობის გზით დარწმუნდნენ გულითა და სიტყვით. ამიტომ, შენების ეს ეტაპი არ გულისხმობს ბრძოლასა და კვლას, არამედ კაცობრიობისთვის ღვთის სიტყვებიდან ნათელის მოფენას, რითაც მათ ეძლევათ ძიებისა და გამოკვლევის საშუალება, რათა მათ გაუცნობიერებლად შეიცნონ განკაცებული ღმერთი. ამიტომ, ღვთისთვის საქმის ეს ეტაპი გაცილებით მარტივია, რადგან იგი ბუნებრივად მიმდინარეობს და არ უპირისპირდება ადამიანებს. საბოლოო ჯამში, ეს ბუნებრივად მიიყვანს ადამიანებს ღვთის შეცნობამდე, ამიტომ ნუ იქნებით ზედმეტად შეშფოთებულნი ან აღელვებულნი. როდესაც ღმერთმა თქვა: „სულიერი სამყაროს საბრძოლო მდგომარეობა უშუალოდ მჟღავნდება ჩემს მთელ ხალხს შორის,“ იგი გულისხმობდა, რომ როდესაც ადამიანები სწორ გზას ადგებიან და იწყებენ ღვთის შეცნობას, სატანის ცდუნება არსებობს არა მხოლოდ თავად ადამიანებში, არამედ – ეკლესიაშიც. თუმცა, ეს არის გზა, რომელიც ყველამ უნდა გაიაროს, ამიტომ არავინ უნდა შეშინდეს. სატანის ცდუნებას რამდენიმე ფორმა აქვს, როგორიცაა ღვთის სიტყვებისადმი გულგრილი დამოკიდებულება და მათზე უარის თქმა და ნეგატიური სიტყვების თქმა სხვების ენთუზიაზმის ჩასახშობად; თუმცა, ადამიანი, რომელიც ასე იქცევა, სხვებს თავის მხარეზე ვერ გადმოიბირებს. ამის ამოცნობა რთულია. ამის მთავარი მიზეზი ის არის, რომ: ასეთი ადამიანი შესაძლოა კვლავაც აქტიურად ესწრებოდეს შეკრებებს, მაგრამ მისთვის ბუნდოვანი იყოს ხილვები. თუ ეკლესია არ გამოიჩენს სიფრთხილეს მათ მიმართ, მაშინ მათმა ნეგატიურობამ შესაძლოა გამოიწვიოს მთელი ეკლესიის ღვთის მიმართ განელება და, შესაბამისად, ღვთის სიტყვების უგულებელყოფა. ეს სატანის ცდუნებაში ჩავარდნას ნიშნავს. ასეთი ადამიანი პირდაპირ არ ეწინააღმდეგება ღმერთს, მაგრამ რადგან არ შეუძლია ღვთის სიტყვების აღქმა და არ იცნობს ღმერთს, იგი გამოთქვამს საყვედურებს და მის გულში ჩნდება უკმაყოფილება. ისინი ამბობენ, რომ ღმერთმა მიატოვა ისინი და ამიტომ არ შეუძლიათ ნათელის მოფენისა და განათების მიღება. მათ სურთ წასვლა, მაგრამ გარკვეულწილად ეშინიათ, და ამბობენ, რომ ღვთის საქმე არ მოდის ღვთისგან, არამედ, მათი აზრით, ბოროტი სულების საქმეა.

რატომ ახსენებს ღმერთი პეტრეს ასე ხშირად? და რატომ ამბობს იგი, რომ იობიც კი ვერ შეედრებოდა მას? ამის თქმა არა მხოლოდ აიძულებს ადამიანებს, ყურადღება მიაქციონ პეტრეს საქმეებს, არამედ გვერდზე გადაადებინებს მათ ყველა იმ ეტალონს, რომელიც გულში აქვთ — იობის ეტალონიც კი, რომელსაც უდიდესი რწმენა ჰქონდა, არ გამოდგება. მხოლოდ ამგვარად მიიღწევა უკეთესი შედეგი, როდესაც ადამიანები შეძლებენ ყველაფრის უარყოფას პეტრეს მისაბაძად და ამით უფრო ღრმად შეიცნობენ ღმერთს. ღმერთი უჩვენებს ადამიანებს პრაქტიკის იმ გზას, რომელიც პეტრემ გაიარა ღვთის შესაცნობად და ამის მიზანია, მისცეს ადამიანებს საორიენტაციო მაგალითი. შემდეგ ღმერთი იწინასწარმეტყველებს სატანის მიერ ადამიანთა ცდუნების ერთ-ერთ გზას, როდესაც ამბობს: „თუმცა, თუ ჩემს სიტყვებს გულგრილად ეპყრობი, მაშინ შენ უდავოდ მეწინააღმდეგები. ეს ფაქტია.“ ამ სიტყვებით ღმერთი წინასწარმეტყველებს იმ მაქინაციებს, რომელთა გამოყენებასაც სატანა შეეცდება და აფრთხილებს ადამიანებს, რომ ეს გაკვეთილად მიიღონ. შეუძლებელია, რომ ყველა გულგრილი იყოს ღვთის სიტყვების მიმართ, თუმცა, მიუხედავად ამისა, ზოგიერთი ადამიანი ამ ცდუნების ტყვედ იქცევა. ამიტომ, ბოლოს, ღმერთი ხაზგასმით იმეორებს: „თუ არ იცნობთ ჩემს სიტყვებს, არ იღებთ მათ და არ ახორციელებთ მათ პრაქტიკაში, მაშინ თქვენ აუცილებლად გახდებით ჩემი გაკიცხვის ობიექტები! თქვენ აუცილებლად გახდებით სატანის მსხვერპლნი!“ ეს არის ღვთის რჩევა კაცობრიობისადმი — თუმცა საბოლოოდ, როგორც ღმერთმა იწინასწარმეტყველა, ადამიანთა გარკვეული ნაწილი აუცილებლად გახდება სატანის მსხვერპლი.