სიმართლე რომ ვთქვათ, იმის საფუძველზე, რაც ღმერთმა გააკეთა ადამიანებისთვის და რაც მათ მისცა, ისევე როგორც, იმის საფუძველზე, რაც ადამიანებს გააჩნიათ, შეიძლება ითქვას, რომ მისი მოთხოვნები ადამიანების მიმართ არ არის გადაჭარბებული, რომ ის მათგან ბევრს არაფერს ითხოვს. როგორ შეიძლება, მაშინ, მათ არ სცადონ ღმერთის დაკმაყოფილება? ღმერთი ადამიანს ასობით რამეს აძლევს, თუმცა ის ადამიანებისგან მხოლოდ ერთს მოითხოვს — ნუთუ ეს გადაჭარბებული რაოდენობის მოთხოვნაა? ნუთუ ღმერთი უმიზეზოდ ქმნის პრობლემებს? ხშირად ადამიანები არ იცნობენ საკუთარ თავს და ისინი არ იკვლევენ საკუთარ თავს ღმერთის წინაშე, ამიტომ ხშირად დგება დრო, როცა ისინი ხაფანგში ებმებიან — როგორ შეიძლება ეს ჩაითვალოს ღმერთთან თანამშრომლობად? თუ ოდესმე იქნებოდა დრო, როდესაც ღმერთი ადამიანებს მძიმე ტვირთს არ დააკისრებდა, ისინი ტალახივით ჩამოიშლებოდნენ და არ იკისრებდნენ რაიმეს კეთებას. ასეთები არიან ადამიანები — ან პასიურები, ან ნეგატიურები, მუდამ უუნაროები, აქტიურად ითანამშრომლონ ღმერთთან, ყოველთვის ეძებენ უარყოფით მიზეზს, რათა საკუთარ თავს დაუთმონ. ხარ შენ ჭეშმარიტად ისეთი ვინმე, ვინც ყველაფერს აკეთებს არა საკუთარი თავისთვის, არამედ ღმერთის დასაკმაყოფილებლად? ხარ ჭეშმარიტად ისეთი ვინმე, ვინც არ ეყრდნობა საკუთარ გრძნობებს, ვისაც არ აქვს საკუთარი პირადი უპირატესობები და ვინც აღასრულებს ღვთის საქმის საჭიროებებს? „რატომ ცდილობენ ადამიანები ყოველთვის ჩემთან ვაჭრობას? ნუთუ კომერციული სავაჭრო ცენტრის გენერალური მენეჯერი ვარ? რატომ არის, რომ მე მთელი გულით ვასრულებ, რასაც ადამიანები მთხოვენ, ხოლო, რასაც ვითხოვ ადამიანისგან, არაფრით მთავრდება?“ რატომ ითხოვს ღმერთი ასეთ რამეებს თანმიმდევრულად? რატომ ოხრავს იგი ასე სასოწარკვეთით? ღმერთს ადამიანებში არაფერი მოუპოვებია; ის მხოლოდ იმ საქმეს ხედავს, რომელსაც ისინი თავად არჩევენ და ადგენენ. რატომ ამბობს ღმერთი: „რასაც ვითხოვ ადამიანისგან, არაფრით მთავრდება?“ ჰკითხეთ საკუთარ თავს: თავიდან ბოლომდე, ვის შეუძლია შეასრულოს საქმე, რაც მის მოვალეობას წარმოადგენს, ისე, რომ არანაირი არჩევანი არ გააკეთოს? ვინ არ მოქმედებს იმის მიხედვით, თუ რას გრძნობენ გულებში? ადამიანები თავიანთ ახირებებს აძლევენ გასაქანს, არასდროს აკეთებენ საქმეს დაჟინებით, თითქოს სამი დღე თევზაობენ, შემდეგ კი მიაგდებენ ბადეებს და მომდევნო ორ დღეს უქმად ატარებენ. ისინი რიგრიგობით ცხელდებიან და ცივდებიან: როდესაც ცხელდებიან, მათ შეუძლიათ დედამიწაზე ყოველივე დაწვან, ხოლო როდესაც ცივდებიან, შეუძლიათ დედამიწაზე ყველა წყლის გაყინვა. ეს არ არის ადამიანის ფუნქცია, თუმცა ეს არის ყველაზე შესაფერისი ანალოგია ადამიანის მდგომარეობის შესახებ. განა ეს ფაქტი არ არის? შესაძლოა, მე მაქვს „წარმოდგენები“ ადამიანებზე, შესაძლოა, მე მათ ცილს ვწამებ — მაგრამ, მიუხედავად ამისა, „ჭეშმარიტებით მთელ მსოფლიოს მოივლი; ჭეშმარიტების გარეშე ვერსად ვერ მოხვდები." თუმცაღა, ეს ადამიანური აფორიზმია, ვფიქრობ, შესაფერისია აქ გამოსაყენებლად. მე განზრახ არ ვთრგუნავ ადამიანების სულებს და არ ვაუფასურებ მათ საქმეებს. ნება მომეცით, რჩევა გკითხოთ რამდენიმე საკითხთან დაკავშირებით: ვინ მიიჩნევს ღმერთის საქმეს საკუთარი მოვალეობის საქმედ? ვის შეუძლია თქვას: „მანამ, სანამ შევძლებ ღმერთის დაკმაყოფილებას, მე ყველაფერს გავიღებ“? ვის შეუძლია თქვას: „სხვების მიუხედავად, მე მაინც ყველაფერს გავაკეთებ, რაც ღმერთს სჭირდება და არ აქვს მნიშვნელობა, ღმერთის საქმის ხანგრძლივობა გრძელია თუ მოკლე, მე შევასრულებ ჩემს მოვალეობას; მისი საქმის დასრულება ღმერთის საქმეა და განა ეს ის არ არის, რაზე ფიქრითაც თავს დავიღლი“? ვის შეუძლია ასეთი ცოდნის ფლობა? მნიშვნელობა არ აქვს, რას ფიქრობთ, შესაძლოა, შენ უფრო მაღალი წვდომა გაქვს, რა შემთხვევაშიც მე ვეთანხმები, მარცხს ვაღიარებ — თუმცა, უნდა გითხრათ, რომ ის, რაც ღმერთს სურს, არის ერთგული გული, გულწრფელი და მგზნებარე, და არა „მგლის გული“, რომელიც უმადურია. რა იცით ამ „ვაჭრობის“ შესახებ? თავიდან ბოლომდე, თქვენ „მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობთ“. ერთი წამით თქვენ „კუნმინის“ ქალაქში ხართ, თავისი მარადიული გაზაფხულით, და თვალის დახამხამებაში უკვე მისული ხართ გამანადგურებლად ცივ, თოვლით დაფარულ „სამხრეთ პოლუსზე“. ვინ არ წასულა თავიდან ბოლომდე საკუთარი თავის წინააღმდეგ? ის, რასაც ღმერთი ითხოვს, არის „სიკვდილამდე მოსვენების არმქონე“ სული; ის, რაც მას სურს, არის სული, რომელშიც ადამიანები „არ გაჩერდებიან, სანამ კედელს არ შეეჯახებიან“. რა თქმა უნდა, ღმერთის სურვილი ის კი არ არის, რომ ადამიანებმა არასწორი გზა აირჩიონ, არამედ ის, რომ მათ ასეთი სული განივითარონ. ზუსტად ისე, როგორც ღმერთი ამბობს, „როდესაც მათ მიერ მოძღვნილ „საჩუქრებს“ ჩემს საგნებს ვადარებ, ადამიანები მყისიერად აცნობიერებენ ჩემს ფასეულობას და მხოლოდ მაშინ ხედავენ ჩემს განუზომლობას“. როგორ შეიძლება ამ სიტყვების ახსნა? შესაძლოა, ზემოთ მოყვანილი სიტყვების კითხვა გარკვეულ ცოდნას გაძლევდეთ, რამეთუ ღმერთს ადამიანის მთელი გული გასაანალიზებლად გამოაქვს, რა დროსაც ადამიანები აცნობიერებენ ამ სიტყვებს. მაგრამ ღვთის სიტყვების ღრმა შინაგანი აზრის გამო, ადამიანებისთვის „ძველთაძველი“ ხორცი ბუნდოვანი რჩება, რადგან მათ არც სამედიცინო უნივერსიტეტში უსწავლიათ და არც არქეოლოგები არიან, ამიტომაც გრძნობენ, რომ ეს ახალი ტერმინი გაუგებარია — და მხოლოდ ამის შემდეგ თმობენ ცოტას. რამეთუ ადამიანები უძლურნი არიან ამ ძველთაძველი ხორცის წინაშე; თუმცა ის არ ჰგავს მრისხანე მხეცს და არც იმის უნარი შესწევს, რომ კაცობრიობა ატომური ბომბივით გაანადგუროს, მათ არ იციან, რა უყონ მას და თითქოს უძლურნი არიან. მაგრამ ჩემთვის არსებობს ძველთაძველი ხორცის გასხვლის გზები. იმან, რომ ადამიანმა არასდროს გაიღო ძალისხმევა კონტრზომების მოსაფიქრებლად, განაპირობა ადამიანის სხვადასხვა თავისებურებების მუდმივი ციმციმი ჩემ თვალწინ; ზუსტად ისე, როგორც ღმერთმა თქვა: „როდესაც მათ ჩემს მთლიანობას ვუჩვენებ, ისინი გაფართოებული თვალებით მიყურებენ, დგანან ჩემ წინაშე გაშეშებულნი, როგორც მარილის სვეტი. და როდესაც ვაკვირდები მათ უცნაურობას, თავს ძლივს ვიკავებ სიცილისგან. რადგან ისინი იწვდიან ხელს, რათა ითხოვონ ნივთები ჩემგან, მე ვაძლევ მათ იმ ნივთებს, რაც ჩემს ხელშია, და ისინი გულში იკრავენ და ეფერებიან მათ, როგორც ახალშობილ ბავშვს — ქმედება, რომელსაც ისინი ახორციელებენ, მაგრამ წამიერად“. განა ეს არ არის ძველთაძველი ხორცის ქმედებები? იმის გათვალისწინებით, რომ ადამიანებს დღეს აქვთ გაგების უნარი, რატომ არ თმობენ და ამის ნაცვლად, რატომ აგრძელებენ ისევ? ფაქტობრივად, ღმერთის მოთხოვნების ნაწილი ადამიანისთვის მიუღწეველი არ არის, თუმცა ადამიანები მას ყურადღებას არ აქცევენ, რადგან „მე ადამიანს მსუბუქად არ ვკიცხავ. სწორედ ამ მიზეზით ადამიანები ყოველთვის ანიჭებენ თავისუფლებას თავიანთ ხორცს. ისინი არ აკვირდებიან ჩემს განზრახვებს, არამედ მუდამ მლიქვნელობენ ჩემთან ჩემი სამსჯავროს წინაშე“. განა ეს ადამიანის სულიერი სიმწიფე არ არის? საქმე ის კი არ არის, რომ ღმერთი განზრახ იწუნებს წვრილმანებს, არამედ ის, რომ ეს არის რეალობა — განა ღმერთმა ეს პირდაპირ უნდა თქვას? ზუსტად ისე, როგორც ღმერთი ამბობს: „ეს იმიტომ, რომ ადამიანების „რწმენა“ იმდენად დიდია, რომ ისინი „სამაგალითონი“ არიან.“ ამ მიზეზით, მე ვემორჩილები ღვთის განაწესს და ამიტომ ბევრს არაფერს ვამბობ ამაზე; ადამიანების „რწმენის“ გამო, მე ამას ვეჭიდები და ვიყენებ მათ რწმენას იმისთვის, რომ შეასრულონ თავიანთი მოვალეობა ისე, რომ მე არ შევახსენო. ცუდია ამის გაკეთება? განა ზუსტად ეს არ არის ის, რაც ღმერთს სჭირდება? შესაძლოა, ასეთი სიტყვების მოსმენისას, ზოგიერთმა ადამიანმა თავი შეწუხებულად იგრძნოს — ამიტომ სხვა რამეზე ვისაუბრებ, რათა მათ ცოტაოდენი შესვენება მივცე. როდესაც სამყაროში ღმერთის ყველა რჩეული ხალხი გაივლის გაკიცხვას და როდესაც ადამიანის შინაგანი მდგომარეობა გამოსწორდება, ადამიანები გულში, ფარულად იგრძნობენ თავს იღბლიანად, თითქოს გაექცნენ გასაჭირს. ამ მომენტში ადამიანები აღარ გააკეთებენ არჩევანს საკუთარი თავისთვის, რადგან ეს არის ზუსტად ის შედეგი, რაც მიიღწევა ღვთის უკანასკნელი საქმის დროს. მას შემდეგ, რაც ღვთის ნაბიჯები დღევანდელობამდე მოვიდა, ღვთის ძენი და ხალხი ყველანი გაკიცხვის პროცესში შევიდნენ; ამ ეტაპს ვერც ისრაელიტები გაექცევიან, რადგან ადამიანები შინაგანად უწმინდურებით არიან შებღალულნი, ამიტომ ღმერთი ყველა ადამიანს გამოწრთობისთვის დიდ გამოსადნობ ღუმელში წარუძღვება, რაც აუცილებელი გზაა. როდესაც ეს გაივლის, ადამიანები მკვდრეთით აღდგებიან, რაც ზუსტად ის არის, რაც ღმერთმა „შვიდი სულის გამონათქვამებში“ იწინასწარმეტყველა. ახლა ამაზე მეტს აღარ ვისაუბრებ, რათა ადამიანებში ანტიპათია არ შევქმნა. ვინაიდან ღვთის საქმე საოცარია, ღვთის პირიდან წარმოთქმული წინასწარმეტყველებები საბოლოოდ უნდა შესრულდეს; როდესაც ღმერთი ითხოვს, რომ ადამიანებმა კვლავ ისაუბრონ თავიანთ წარმოდგენებზე, ისინი უსიტყვოდ რჩებიან, ამიტომ არავინ უნდა იყოს შეწუხებული ან შეშფოთებული. ზუსტად ისე, როგორც ვთქვი: „მთელი ჩემი საქმეებიდან, ოდესმე ყოფილა თუნდაც ერთი ნაბიჯი, რომელიც ადამიანის ხელით შესრულდა?“ გესმის ამ სიტყვების არსი?