ადამიანების წარმოდგენებში, როგორც ჩანს, ღმერთი ძალიან ამაღლებულია და იგი შეუცნობელია. თითქოს ღმერთი არ მკვიდრობს კაცობრიობას შორის და თითქოს იგი აბუჩად იგდებს ადამიანებს, რადგან ასეთი ამაღლებულია. თუმცა, ღმერთი ამსხვრევს ადამიანების წარმოდგენებს, განდევნის მათ და მარხავს „სამარხებში“, სადაც ისინი ფერფლად იქცევიან. კაცობრიობის წარმოდგენების მიმართ ღვთის დამოკიდებულება მიცვალებულთა მიმართ მისი დამოკიდებულების მსგავსია, განსაზღვრავს რა მათ თავისი ნებისამებრ, თითქოს „წარმოდგენებს“ არავითარი რეაქცია არ გააჩნიათ. ამიტომ, ღმერთი სამყაროს შექმნიდან დღემდე აღასრულებს ამ საქმეს და არასოდეს გაჩერებულა. ხორცის გამო ადამიანები სატანის მიერ არიან გახრწნილნი და დედამიწაზე სატანის ქმედებების გამო, ადამიანებს თავიანთი გამოცდილების პროცესში ყოველგვარი წარმოდგენა უყალიბდებათ. ამას „ბუნებრივი ჩამოყალიბება“ ეწოდება. საქმის ეს ეტაპი დედამიწაზე ღვთის საქმის უკანასკნელი ნაწილია, ამიტომ მისი მუშაობის მეთოდმა თავის მწვერვალს მიაღწია და იგი უფრო ინტენსიურს ხდის ადამიანთა წვრთნას, რათა მოხდეს მათი სრულქმნა მის საბოლოო საქმეში და ის საბოლოოდ მოემსახურება ღვთის განზრახვების შესრულებას. მანამდე კაცობრიობაში მხოლოდ სულიწმიდის ნათელის მოფენა და განათება არსებობდა, მაგრამ არ იყო თავად ღვთის მიერ წარმოთქმული სიტყვები. როდესაც ღმერთი საკუთარი ხმით ალაპარაკდა, ყველა გაოცდა, ხოლო დღევანდელი სიტყვები კიდევ უფრო დამაბნეველია. მათი მნიშვნელობის წვდომა კიდევ უფრო რთულია და ადამიანები თითქოს გაოგნებულნი არიან, რადგან მისი სიტყვების ორმოცდაათი პროცენტი ბრჭყალებშია მოქცეული. „როდესაც მე ვსაუბრობ, ადამიანები დიდი ყურადღებით უსმენენ ჩემს ხმას; თუმცა, როდესაც ვჩუმდები, ისინი კვლავ იწყებენ საკუთარ „საქმიანობას“.“ ეს მონაკვეთი შეიცავს ბრჭყალებში მოქცეულ სიტყვას. რაც უფრო მეტი იუმორით საუბრობს ღმერთი, როგორც ამას აქ აკეთებს, მით უფრო მეტად შეუძლია მიიზიდოს ადამიანები თავისი სიტყვების წასაკითხად. ერთი მხრივ, ეს საშუალებას აძლევს ადამიანებს, რომ მშვიდად მიიღონ გასხვლა. თუმცა, უპირველეს ყოვლისა, ეს იცავს უფრო მეტ ადამიანს იმედგაცრუებისა და გულგატეხილობისგან, როდესაც მათ არ ესმით ღვთის სიტყვები. ეს არის ტაქტიკა სატანის წინააღმდეგ ღვთის ომში. მხოლოდ ამგვარად შეინარჩუნებენ ადამიანები ინტერესს ღვთის სიტყვების მიმართ და გააგრძელებენ მათზე ყურადღების მიქცევას მაშინაც კი, როდესაც ისინი დააბნევთ მათ. თუმცა, დიდ ხიბლს ატარებს მისი ყველა ის სიტყვაც, რომელიც არ არის მოქცეული ბრჭყალებში, ამიტომ ისინი უფრო შესამჩნევია და აიძულებს ადამიანებს კიდევ უფრო მეტად შეიყვარონ ღვთის სიტყვები და შეიგრძნონ მისი სიტყვების სიტკბოება საკუთარ გულებში. რადგან ღვთის სიტყვები მრავალფეროვანი ფორმით მოდის, მდიდარი და მრავალმხრივია, და რადგან ღვთის მრავალ სიტყვაში არ ხდება არსებითი სახელების გამეორება, სიტყვების მესამე მნიშვნელობით ადამიანებს სჯერათ, რომ ღმერთი მუდამ ახალია და არასოდეს ძველდება. მაგალითად: „მე არ ვითხოვ ადამიანებისგან, რომ იყვნენ მხოლოდ „მომხმარებლები“; მე ასევე ვითხოვ მათგან, რომ იყვნენ „მწარმოებლები“, რომლებიც დაამარცხებენ სატანას.“ ამ წინადადებაში სიტყვების „მომხმარებლები“ და „მწარმოებლები“ მნიშვნელობა წარსულში წარმოთქმული ზოგიერთი სიტყვის მნიშვნელობის მსგავსია, მაგრამ ღმერთი არ არის ხისტი; პირიქით, იგი ადამიანებს თავის სიახლეს აგრძნობინებს და ამით აფასებინებს ღვთის სიყვარულს. ღვთის საუბარში არსებული იუმორი შეიცავს მის განკითხვასა და მის მოთხოვნებს კაცობრიობის მიმართ. რადგან ღვთის ყველა სიტყვას აქვს მიზანი, რადგან ყველას აქვს მნიშვნელობა, მისი იუმორი არ ემსახურება ატმოსფეროს განმუხტვას ან ადამიანების გაცინებას და არც მათი კუნთების მოდუნებას ისახავს მიზნად. ამის ნაცვლად, ღვთის იუმორი მიზნად ისახავს ადამიანების გათავისუფლებას ხუთი ათასი წლის მონობისგან, რათა აღარასოდეს შეიბოჭონ და უკეთ შეძლონ ღვთის სიტყვების მიღება. ღვთის მეთოდია ერთი კოვზი შაქრის გამოყენება, რათა წამლის გადაყლაპვა გააადვილოს; იგი არ ძალადობს ადამიანებზე და არ ასხამს მწარე წამალს ყელში. სიტკბოში არის სიმწარე, და სიმწარეშიც არის სიტკბო.

„როდესაც აღმოსავლეთში სინათლის მკრთალი შუქი იწყებს გამოჩენას, სამყაროში მყოფი ყველა ადამიანი მას ოდნავ მეტ ყურადღებას უთმობს. ადამიანები, რომლებიც აღარ არიან ღრმა ძილში ჩაფლულნი, წინ მიიწევენ, რათა დააკვირდნენ ამ აღმოსავლური სინათლის წყაროს. მათი შეზღუდული შესაძლებლობების გამო, ჯერ ვერავინ შეძლო იმ ადგილის დანახვა, საიდანაც ეს სინათლე იღებს სათავეს.“ ეს ხდება ყველგან სამყაროში, და არა მხოლოდ ღვთის ძეთა და მის ხალხს შორის. რელიგიურ სამყაროში მყოფ ადამიანებსა და არამორწმუნეებს ყველას ეს რეაქცია აქვთ. იმ მომენტში, როდესაც ღვთის სინათლე გამოანათებს, მათი გულები თანდათანობით იცვლება და ისინი უნებლიეთ იწყებენ იმის აღმოჩენას, რომ მათი ცხოვრება უაზროა, რომ ადამიანის სიცოცხლეს არავითარი ღირებულება არ გააჩნია. ადამიანები არ მიისწრაფვიან მომავლისკენ, არ ფიქრობენ ხვალინდელ დღეზე და არც დარდობენ მასზე; პირიქით, ისინი ებღაუჭებიან აზრს, რომ მეტი უნდა ჭამონ და სვან, სანამ ჯერ კიდევ „ახალგაზრდები“ არიან და რომ ეს ყველაფერი ღირებული იქნება, როდესაც უკანასკნელი დღე დადგება. ადამიანებს საერთოდ არ აქვთ სურვილი მოაგვარონ სამყაროს პრობლემები. კაცობრიობის სამყაროსადმი სიყვარულის ენერგია მთლიანად მოიპარა „ეშმაკმა“, მაგრამ არავინ იცის, რა არის ამის საფუძველი. ერთადერთი, რაც მათ შეუძლიათ, არის წინ და უკან სირბილი და ერთმანეთისთვის ამბის გადაცემა, რადგან ღვთის დღე ჯერ არ დამდგარა. ერთ დღეს, ყველა იხილავს პასუხს ყველა მიუწვდომელ საიდუმლოზე. სწორედ ეს იგულისხმა ღმერთმა, როდესაც თქვა: „ადამიანები იღვიძებენ ძილისა და სიზმრებისგან და მხოლოდ მაშინ აცნობიერებენ, რომ ჩემი დღე თანდათანობით დაუდგათ.“ როდესაც ეს დრო დადგება, ღვთის მიერ რჩეული ყველა ადამიანი დაემსგავსება მწვანე ფოთლებს, რომლებიც „ელიან საკუთარი როლის შესრულებას ჩემთვის, სანამ მე დედამიწაზე ვარ.“ ჩინეთში ღვთის ხალხს შორის ჯერ კიდევ ბევრი უბრუნდება ძველ მდგომარეობას მას შემდეგ, რაც ღმერთი თავის ხმას გააჟღერებს, და ამიტომ ღმერთი ამბობს: „თუმცა ფაქტების შეცვლა უკვე შეუძლებელია და მათ სხვა არაფერი დარჩენიათ, გარდა იმისა, რომ დაელოდონ, როდის გამოვუტან განაჩენს.“ მათ შორის მაინც იქნებიან ისეთები, რომლებიც უნდა მოიკვეთონ — ყველა არ დარჩება უცვლელი. პირიქით, ადამიანები სტანდარტს მხოლოდ გამოცდის გავლის შემდეგ დააკმაყოფილებენ, რისთვისაც მათზე გაიცემა „ხარისხის სერტიფიკატები“; წინააღმდეგ შემთხვევაში ისინი ნაგვად იქცევიან სანაგვეზე. ღმერთი მუდმივად უთითებს კაცობრიობის ჭეშმარიტ მდგომარეობაზე, ამიტომ ადამიანები სულ უფრო მეტად შეიგრძნობენ ღვთის იდუმალებას. „იგი ღმერთი რომ არ იყოს, როგორ ეცოდინებოდა ასე კარგად ჩვენი რეალური მდგომარეობა?“ მიუხედავად ამისა, ადამიანების სისუსტის გამო, „ადამიანთა გულებში მე არც ამაღლებული ვარ და არც დამდაბლებული. რაც შეეხება მათ, მე არ წარმოვადგენ აუცილებლობას.“ განა ეს არ არის ყველა ადამიანის ის მდგომარეობა, რომელიც ყველაზე მეტად შეესაბამება რეალობას? რაც შეეხება ადამიანებს, ღმერთი არსებობს მაშინ, როდესაც ისინი მიისწრაფვიან მისკენ, და არ არსებობს, როდესაც არ მიისწრაფვიან. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ღმერთი ადამიანთა გულებში არსებობს იმ წამს, როდესაც მათ მისი დახმარება სჭირდებათ, მაგრამ როდესაც იგი აღარ სჭირდებათ, ისიც აღარ არსებობს. სწორედ ეს არის ადამიანთა გულებში. სინამდვილეში, დედამიწაზე ყველა ასე ფიქრობს, ყველა „ათეისტის“ ჩათვლით, და მათი „შთაბეჭდილება“ ღმერთზე ასევე ბუნდოვანი და გაურკვეველია.

„ამიტომ, მთები იქცევა საზღვრებად ერებს შორის ხმელეთზე, წყლები იქცევა ბარიერებად სხვადასხვა მიწის ადამიანთა გასამიჯნად, ხოლო ჰაერი იქცევა იმად, რაც დედამიწის ზემოთ სივრცეებში ადამიანიდან ადამიანისკენ მიედინება.“ ეს იყო ის საქმე, რომელიც ღმერთმა სამყაროს შექმნისას აღასრულა. ამის აქ ხსენება დამაბნეველია ადამიანებისთვის: შესაძლოა, რომ ღმერთს სხვა სამყაროს შექმნა სურს? სამართლიანია ითქვას ეს: ყოველ ჯერზე, როდესაც ღმერთი საუბრობს, მისი სიტყვები მოიცავს სამყაროს შექმნას, მართვასა და განადგურებას; უბრალოდ, ზოგჯერ ისინი ნათელია, ზოგჯერ კი — ბუნდოვანი. ღვთის მთელი მართვა მის სიტყვებშია განსახიერებული; უბრალოდ, ადამიანებს არ ძალუძთ მათი ამოცნობა. კურთხევები, რომლებსაც ღმერთი ადამიანებს ანიჭებს, მათ რწმენას ასმაგად ზრდის. გარედან ისე ჩანს, თითქოს ღმერთი მათ დაპირებას აძლევს, მაგრამ არსობრივად ეს არის ღვთის მოთხოვნების საზომი თავისი სასუფევლის ხალხის მიმართ. ისინი, ვინც გამოსადეგნი არიან, დარჩებიან, ხოლო ისინი, ვინც სტანდარტის შესაბამისნი არ არიან, ზეციდან მოვლენილ კატასტროფაში შთაინთქმებიან. „ცაში მგრგვინავი მეხი ძირს დასცემს ადამიანებს; მაღალი მთები ჩამოქცევისას დამარხავენ მათ; მშიერი გარეული მხეცები შთანთქავენ მათ; და ბობოქარი ოკეანეები გადაუვლიან მათ თავზე. როდესაც კაცობრიობა ძმათამკვლელ კონფლიქტში ჩაერთვება, ყველა ადამიანი საკუთარ დაღუპვას დაუწყებს ძიებას იმ კატასტროფებში, რომლებიც მათ შორის წარმოიშობა.“ ეს არის ის „განსაკუთრებული მოპყრობა“, რომელიც მიეზღვებათ მათ, ვინც სტანდარტს ვერ აკმაყოფილებს, და ამის შემდეგ ისინი ვეღარ მიიღებენ ხსნას ღვთის სასუფეველში. რაც უფრო მეტად ამბობს ღმერთი ისეთ სიტყვებს, როგორიცაა: „ჩემი ნათლის წინამძღოლობით, თქვენ დაამსხვრევთ ბნელეთის ძალთა მარწუხებს. თქვენ არ უნდა დაკარგოთ ნათლის წინამძღოლობა შუაგულ წყვდიადში“, მით უფრო მეტად უჩნდებათ ადამიანებს კეთილშობილების განცდა; შესაბამისად, მათ მეტი რწმენა აქვთ ახალი სიცოცხლის საძიებლად. ღმერთი ადამიანებს იმას უბოძებს, რასაც ისინი სთხოვენ. მას შემდეგ, რაც ღმერთი მათ გარკვეულწილად ამხელს. იგი ცვლის თავისი საუბრის მანერას და იყენებს კურთხევის ტონს საუკეთესო შედეგის მისაღებად. კაცობრიობისთვის მოთხოვნების ამგვარად წაყენებას უფრო პრაქტიკული შედეგები მოაქვს, რადგან ყველა ადამიანი მზადაა საქმიანად ისაუბროს თავის პარტნიორებთან — ისინი ყველანი ბიზნესის ექსპერტები არიან. სწორედ ამაზე ამახვილებს ყურადღებას ღმერთი ამის თქმისას. მაშ, რა არის „სინიმი“? აქ ღმერთი არ გულისხმობს დედამიწაზე არსებულ სასუფეველს, რომელიც სატანის მიერ არის გახრწნილი, არამედ ღვთისგან მოსული ყველა ანგელოზის კრებულს. სიტყვები „მტკიცედ და მყარად იდგებით“ მიანიშნებს, რომ ანგელოზები გაარღვევენ სატანის ყველა ძალას და ამით დაამკვიდრებენ სინიმს სამყაროში. ამრიგად, სინიმის ნამდვილი მნიშვნელობა არის დედამიწაზე მყოფი ყველა ანგელოზის კრებული, და აქ იგი გულისხმობს დედამიწაზე მყოფთ. ამიტომ, სასუფეველს, რომელიც შემდგომში იარსებებს დედამიწაზე, ეწოდება „სინიმი“ და არა „სასუფეველი“. დედამიწაზე არსებულ „სასუფეველს“ არავითარი ნამდვილი მნიშვნელობა არ გააჩნია; ის, არსობრივად, სინიმია. ამრიგად, მხოლოდ სინიმის განმარტებასთან მათი დაკავშირებით შეიძლება შემდეგი სიტყვების ჭეშმარიტი მნიშვნელობის შეცნობა: „მთელ სამყაროში ჩემი დიდების ნათელს გამოსცემთ.“ ეს აჩვენებს მომავალში დედამიწაზე მყოფი ყველა ადამიანის იერარქიას. სინიმის ხალხი ყველანი მეფეები იქნებიან და ისინი განაგებენ დედამიწაზე მყოფ ყველა იმ ხალხს, რომელმაც გაკიცხვა გადაიტანა. დედამიწაზე ყველაფერი ნორმალურად იფუნქციონირებს სინიმის ხალხის მართვის გამო. ეს სხვა არაფერია, თუ არა სიტუაციის ზოგადი მონახაზი. ყველა ადამიანი დარჩება ღვთის სასუფეველში, რაც იმას ნიშნავს, რომ ისინი დარჩებიან სინიმში. დედამიწაზე მყოფი ადამიანები შეძლებენ ანგელოზებთან ურთიერთობას. ამგვარად, ზეცა და დედამიწა დაუკავშირდება ერთმანეთს; ან, სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, დედამიწაზე მყოფი ყველა ადამიანი დაემორჩილება და შეიყვარებს ღმერთს ისე, როგორც ამას ზეცაში მყოფი ანგელოზები აკეთებენ. იმ დროს, ღმერთი ღიად გამოეცხადება დედამიწაზე მყოფ ყველა ადამიანს და მისცემს მათ საშუალებას, შეუიარაღებელი თვალით იხილონ მისი ჭეშმარიტი სახე, და იგი ნებისმიერ დროს გაეცხადება მათ.