როგორ ვეძიოთ ჭეშმარიტება (24)

წინა ჯერზე ჩვენ თანაზიარება გვქონდა საკუთარ თავსა და ღმერთს შორის არსებული ბარიერებისა და ღვთისადმი საკუთარი მტრული განწყობის დათმობის შესახებ, რაც სერიაში „როგორ ვეძიოთ ჭეშმარიტება“ უფრო ვრცელ თემას — „დათმობას“ — განეკუთვნება. ეს შინაარსი მოიცავს წარმოდგენებსა და წარმოსახვებს განკაცებული ღვთის შესახებ. რა ასპექტებზე გვქონდა თანაზიარება? (წინა ჯერზე, ღმერთს ძირითადად ჰქონდა თანაზიარება და ამხელდა განკაცებული ღვთის შესახებ ჩვენს ზოგიერთ წარმოდგენასა და წარმოსახვას და ღმერთს ასევე ჰქონდა თანაზიარება ჩვენთვის პრაქტიკის ორ პრინციპზე: ერთი იყო, რომ არ შეგვედარებინა განკაცებული ღმერთი ზეციერ ღმერთთან და მეორე — არ დაგვეყენებინა განკაცებული ღმერთი გახრწნილი კაცობრიობის ერთ დონეზე.) განკაცებული ღვთის შესახებ წარმოდგენებისა და ფანტაზიების გასაქარწყლებლად, ადამიანებმა პრაქტიკაში უნდა გამოიყენონ წინა თანაზიარებაში ნახსენები ეს ორი პრინციპი. რა იყო პირველი? (არ შევადაროთ განკაცებული ღმერთი ზეციერ ღმერთს.) და რა იყო მეორე? (არ გავათანაბროთ განკაცებული ღმერთი გახრწნილ კაცობრიობასთან.) ძირითადად ეს ორი იყო. წინა ჯერზე მქონდა თანაზიარება პირველ პრინციპზე — არ შევადაროთ განკაცებული ღმერთი ზეციერ ღმერთს — და მოკლედ წარმოვადგინე თემები განკაცებული ღვთის ცხოვრების იმ ასპექტების შესახებ, რომელთა დანახვაც ადამიანებს შეუძლიათ და რომლებიც მათ ჯერ კიდევ არ ესმით. დღეს გავაგრძელებ თანაზიარებას განკაცებული ღვთის თემაზე. რაც უფრო მეტ თანაზიარებას ვატარებ, მით უფრო მეტს გაიგებენ ადამიანები; რაც უფრო მეტ თანაზიარებას ვატარებ, მით უფრო საფუძვლიანი იქნება მათი წვდომა. რაც უფრო მეტ თანაზიარებას ვატარებ განკაცებული ღვთის ნორმალურობასა და პრაქტიკულობაზე, მით უფრო მეტს გაიგებენ ადამიანები — მათ გულებში მეტი სიცხადე ექნებათ და არა მხოლოდ შემცირდება მათი წარმოდგენები და წარმოსახვები, არამედ მათ ასევე ექნებათ განკაცებული ღვთის უფრო ღრმა და პრაქტიკული წვდომა. ისინი შეძლებენ მეტი გაიგონ განკაცებული ღვთის პრაქტიკული მხარის, ან მისი იმ ასპექტების შესახებ, რომელთა დანახვა და რომლებთან შეხებაც ადამიანებს შეუძლიათ და მათი ცოდნა უფრო ზუსტი და პრაქტიკული იქნება. ამგვარად, ადამიანები უარს იტყვიან ზეციერი ღვთის შესახებ თავიანთ ზოგიერთ წარმოდგენასა და წარმოსახვებზე, რომლებიც არ შეესაბამება რეალობას. რაც უფრო მეტად იტყვიან ადამიანები უარს ზეციერი ღვთის შესახებ თავიანთ წარმოდგენებსა და ფანტაზიებზე და რაც უფრო მეტად შეიცნობენ და ჩასწვდებიან განკაცებული ღვთის პრაქტიკულობასა და ნორმალურობას, მით უფრო ნორმალური გახდება ურთიერთობა ადამიანებსა და ღმერთს შორის. განკაცებული ღვთის ზეციერ ღმერთთან არ შედარების ერთ-ერთი საკითხი ისაა, რომ უნდა გესმოდეს განკაცებული ღვთის პრაქტიკულობა და ნორმალურობა. რაც უფრო მეტად გესმის განკაცებული ღვთის პრაქტიკულობა და ნორმალურობა, მით უფრო მეტად შეიცნობ ზეციერ ღმერთს და აღარ შეაფასებ ზეციერ ღმერთს შენი წარმოდგენებითა და წარმოსახვებით. რა თქმა უნდა, ობიექტური თვალსაზრისით, სხვა რამეც მოხდება: გექნება სწორი დამოკიდებულება ღვთის მიმართ, ობიექტური შეხედულება გექნება იმ სხვადასხვა გამოვლინებაზე, რომლებიც განკაცებული ღვთის ადამიანობაში ვლინდება და ასევე უფრო ზუსტად და პრაქტიკულად შეიცნობ ზეციერ ღმერთს. ეს თავიდან აგაცილებს იმას, რომ მუდამ გქონდეს განკაცებული ღვთის შესახებ ისეთი წარმოდგენები და წარმოსახვები, რომლებიც არ შეესაბამება რეალობას და ასევე თავიდან აგაცილებს განკაცებული ღვთის მუდმივ შედარებას ზეციერ ღმერთთან. როდესაც ვსაუბრობთ ღვთის განკაცებულ ხორცზე — ანუ ქრისტეზე — ხშირად წამოიჭრება ერთი კონკრეტული თემა: განკაცებული ღვთის ნორმალურობა და პრაქტიკულობა, მისი თავმდაბლობა და ფარულობა. ადამიანები ხშირად საუბრობენ მის ნორმალურობასა და პრაქტიკულობაზე, ასევე ხშირად საუბრობენ მის თავმდაბლობასა და ფარულობაზე; თუმცა, როდესაც საქმე ეხება აქ არსებულ პრაქტიკულ საკითხებს, შეიძლება ითქვას, რომ ყველას აკლია სიცხადე. ზუსტად რა არის ღვთის ნორმალურობა და პრაქტიკულობა? რა არის მისი თავმდაბლობა და ფარულობა? ანუ, როდესაც საქმე ეხება იმას, თუ ზუსტად რა არის ადამიანთა გულებში განკაცებული ღვთის ნორმალურობა, პრაქტიკულობა, თავმდაბლობა და ფარულობა, ისევე როგორც ის, თუ როგორ უნდა გაიგონ და შეიცნონ ეს ყოველივე, ადამიანებისთვის არ არის ნათელი ამასთან დაკავშირებული ჭეშმარიტება ან არსი და უბრალოდ ქადაგებენ მათ შესახებ ისე, თითქოს ეს ერთგვარი თეორია ან სულიერი ტერმინოლოგია იყოს. ამრიგად, ძალიან საჭიროა, რომ დეტალურად და სისტემატურად ვიქონიოთ თანაზიარება განკაცებული ღვთის ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის, მისი სიმდაბლისა და ფარულობის თემაზე. ამგვარი თანაზიარების მეშვეობით ადამიანებისთვის ნათელი გახდება, თუ რას წარმოადგენს განკაცებული ღვთის, განსაკუთრებული ვინაობის მქონე ამ ძე კაცის ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის ცხოვრებაში გამოვლენა.

რას შეგიძლიათ ჩასწვდეთ განკაცებული ღვთის ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის შესახებ თქვენი სიტყვასიტყვითი გაგებით, ან რამდენადაც თქვენი წარმოდგენები და წარმოსახვები სწვდება ამას? ამ წლების განმავლობაში განკაცებულ ღმერთთან შეხების, ურთიერთობის ან საუბრისას, ზუსტად რა შეიგრძენით და შეიცანით განკაცებული ღვთის ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის შესახებ? მანამდე თანაზიარებაში განხილული თემების უმეტესობა გახრწნილი კაცობრიობის პრობლემებს ეხებოდა. ანუ, ჩვენ თანაზიარება გვქონდა თქვენს სხვადასხვა პრობლემაზე, რომლებიც მოიცავს გახრწნილ ხასიათებს, ღვთის მსახურებასა და მოვალეობების შესრულებას, ისევე როგორც ადამიანობას, სულიერ მონაცემებს, ადამიანთა წარმოდგენებსა და ფანტაზიებს და ღვთის მიმართ დამოკიდებულებებსა და შეხედულებებს — ჩვენ ამ ყველაფერზე ვისაუბრეთ. მე ამდენი წელია ვქადაგებ ჭეშმარიტებას და ვატარებ ქადაგებებს და ეს ყველაფერი თქვენს პრობლემებს ეხებოდა. ამჯერად, ჩვენ საბოლოოდ აღარ ვსაუბრობთ თქვენს პრობლემებზე, არამედ განკაცებულ ღმერთთან დაკავშირებულ ზოგიერთ საკითხზე, რაც საშუალებას გვაძლევს, მოვლენებს სხვა კუთხით შევხედოთ. განა არ გეჩვენებათ ეს თემა საკმაოდ მსუბუქი, ყოველგვარი ტვირთისგან თავისუფალი და არც ისე უხერხული? (დიახ). მაშინ, რა არის ის, რისი დანახვა, აღქმა ან გაგებაც შეგიძლიათ განკაცებული ღვთის ნორმალურობასა და პრაქტიკულობასთან, ან მის თავმდაბლობასა და ფარულობასთან დაკავშირებით? შეგიძლიათ ისაუბროთ თეორიებზე ან ფაქტებზე; ყველაფერი შეიძლება. პასუხის გაცემა არ შეგიძლიათ — ამ შემთხვევაში, ჩვეულებრივ, საერთოდ არავითარი ფიქრი არ გაქვთ გონებაში ღვთის განკაცებული ხორცის შესახებ? საერთოდ არავითარი ცოდნა? და საერთოდ არავითარი გრძნობა? რაღაც ხომ უნდა გქონდეთ, არა? ზოგჯერ ეს შეიძლება იყოს წარმავალი ფიქრი, ზოგჯერ შეიძლება იყოს ისეთი რამ, რაზეც ცოტა ხანს ფიქრობთ და ზოგჯერ შეიძლება იყოს გარკვეული ღრმა შთაბეჭდილებები, რომლებიც გულში გაქვთ. თუ ეს წარმავალი ფიქრია, შეიძლება არც გახსოვდეს; ან ზოგჯერ გარკვეული ფიქრი ან შეხედულება ამოტივტივდება ქვეცნობიერში და შეიძლება არც ეს გახსოვდეს. მაგრამ ზოგჯერ გაქვს გარკვეული შთაბეჭდილება განკაცებული ღვთის შესახებ და ეს შთაბეჭდილება, თავის მხრივ, გიყალიბებს შეხედულებას. ეს შთაბეჭდილება დიდხანს დარჩება გონებაში. აუცილებლად შეძლებ მის გახსენებას. გონება ცარიელი არ უნდა იყოს, არა? ასე რომ, ისაუბრეთ თქვენს წვდომაზე განკაცებული ღვთის ნორმალურობასა და პრაქტიკულობაზე, ან მის თავმდაბლობასა და ფარულობაზე. (ღმერთო, ჩემი წვდომა განკაცებული ღვთის ნორმალურობასა და პრაქტიკულობაზე ისაა, რომ მასაც აქვს ხორცის ნორმალური მოთხოვნილებები. მაგალითად, როდესაც ქრისტე დიდხანს საუბრობს, მას სწყურდება და წყლის დალევა სჭირდება. როდესაც ის შეკრებებზე სამი ან ოთხი საათის განმავლობაში ატარებს ჩვენთან თანაზიარებას, ისიც იღლება და დასვენება სჭირდება. როდესაც ის დიდხანს დადის, მასაც სჭირდება შესვენება. ანუ, გარედან ქრისტე ისეთივეა, როგორც ნორმალური ადამიანი და მასაც აქვს ნორმალური ადამიანობის ემოციების სრული სპექტრი: ის ბედნიერია, როდესაც სასიხარულო რამეს ისმენს, და მოწყენილია, როდესაც დამამწუხრებელ რამეს ისმენს. ესეც განკაცებული ღვთის ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის გამოვლინებებია.) თქვენ დაასახელეთ ზოგიერთი ფაქტი. ეს არის ის, რაც გინახავთ და ასევე ის, რასთან შეხებაც შეგიძლიათ და რისი შეგრძნებაც შეგიძლიათ. კიდევ რამე? (ღმერთო, ერთ რამეს დავამატებ: ადრე მსმენია, რომ როდესაც აპირებ რაიმე პროფესიული საქმის წინამძღოლობას, ასევე გიწევს გარკვეული სპეციალიზებული ცოდნის შესწავლა და მასში გარკვევა.) ეს ის არის, რაც ყველას გაგიგიათ? რომ როდესაც ვწინამძღოლობ რაიმე პროფესიულ საქმეს, ასევე მიწევს პრაქტიკულად გავეცნო მას, შევიძინო და ავითვისო გარკვეული შესაბამისი პროფესიული ცოდნა — ეს არის ის ინფორმაცია, რაც უმეტესობამ მიიღო? ასე ფიქრობთ ყველა? (არა. მაგალითად, როდესაც ხელმძღვანელობ კინოწარმოების გუნდის საქმეს, უბრალოდ უყურებ ზოგიერთ ფილმს და სატელევიზიო შოუს დროდადრო, რათა საქმის კურსში იყო; სპეციალურად არ გამოყოფ დროს მის სასწავლებლად ან გამოსაკვლევად.) აქ საჭიროა გარკვევა. ნამდვილად არ მაქვს ენერგია, რომ მოვიძიო რესურსები ან შევიძინო რაიმე სახის პროფესიული ცოდნა. უბრალოდ, მინახავს ზოგიერთი ფილმი და ამიტომ მაქვს მცირე შთაბეჭდილება იმის შესახებ, თუ როგორი უნდა იყოს ისინი ზოგადად; ამასთან ერთად და-ძმების მიერ მოწოდებულ გარკვეულ შესაბამის პროფესიულ ცოდნაზე დაყრდნობით, შემდეგ ვარკვევ და ვაყალიბებ შესაბამის პრინციპებს და ვაძლევ გარკვეულ მიმართულებას პროფესიულ საქმეს. აქ არსებითი მომენტია პრინციპების გაგება და მათზე დაყრდნობით ხელმძღვანელობა. საქმის შემსრულებელთა სირთულეები, ერთი მხრივ, ისაა, რომ მათი პროფესიული ცოდნა არ არის ყოვლისმომცველი და, მეორე მხრივ, ის, რომ ისინი ვერ სწვდებიან ჭეშმარიტება-პრინციპებს, რასაც ემატება მათი სუსტი სულიერი მონაცემები. ამრიგად, როდესაც ვაძლევ მათ გარკვეულ მითითებებს პრინციპების გაგების საფუძველზე, შედეგები უკეთესია, ვიდრე ეს საქმე თავად რომ გაეკეთებინათ. მე ამას ვაკეთებ იმ პრინციპზე დაყრდნობით, რომ გავავრცელო ღვთის სიტყვები, დავამოწმო ღმერთი, არ შევარცხვინო მისი სახელი და ადამიანებს მივცე შესაძლებლობა, მეტი შეიტყონ ღვთის საქმის შესახებ და უფრო მეტად შეიცნონ ჭეშმარიტება; და ამან გარკვეული შედეგები გამოიღო. რაც შეეხება რეალურ პროფესიულ უნარებს, პრაქტიკულად არცერთი არ გამაჩნია. თავიდანვე არ მაქვს ეს სპეციალიზებული ცოდნა და არც არასდროს მიცდია სპეციალურად მისი სწავლა, როგორც თქვენ თქვით. რა სახის პროფესიულ საქმესაც არ უნდა ვხელმძღვანელობდე, არასდროს მიცდია მის შესახებ სწავლა და არც სასწავლო მასალები, რესურსები ან შესაბამისი პროფესიული ცოდნა მომიძიებია. მაქსიმუმ და-ძმები პოულობენ გარკვეულ შესაბამის სასწავლო მასალებს ან ნიმუშებს და მაწვდიან სანახავად და მათგან ვაყალიბებ შესაბამის პრინციპებსა და ამ პროფესიისთვის მუშაობის გარკვეულ გზებს და ამის საფუძველზე ვხელმძღვანელობ მათ საქმეს.

რაც შეეხება განკაცებული ღვთის ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის ამ ასპექტს, ადამიანებმა დაინახეს გარკვეული ნორმალურობა და პრაქტიკულობა, რომელიც მისი ხორცის ინსტინქტებში ვლინდება. ეს მოიცავს ადამიანურ ინსტინქტებს, ისევე როგორც ხორცის სხვადასხვა თანდაყოლილი მდგომარეობის ზოგიერთ გაცხადებასა და შეზღუდვას; ეს არის ნორმალურობა და პრაქტიკულობა ამ ტერმინების ნამდვილი მნიშვნელობით. იქნება ეს ის, რასაც ის გარეგნულად ამჟღავნებს, თუ მისი შინაგანი ფიქრები და შეხედულებები, ან მის ადამიანობაში საკუთარი თავის წარმართვის შინაგანი პრინციპები — მოკლედ, განკაცებული ღვთის ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის ყველაზე მარტივი და საბაზისო წვდომა ისაა, რომ ის არ არის არაჩვეულებრივი, ტრანსცენდენტული ან არატრადიციული. ანუ, განკაცებული ღვთის გარეგნული იერსახიდან არ შეგიძლია დაინახო რაიმე განსაკუთრებული გამოვლინება, რომელიც განსხვავდება ჩვეულებრივი ადამიანების გამოვლინებებისგან. თუ ის არ საუბრობს ან არაფერს აკეთებს, მხოლოდ მის სახის ნაკვთებს, მის ფიზიკურ ფორმასა და მთლიანობაში მას რომ შეხედო, რაიმე უჩვეულოს ვერ დაინახავ, არ შეგიძლია დაინახო რაიმე უჩვეულო. ის არ არის არაჩვეულებრივი, ტრანსცენდენტული ან არატრადიციული; ის უბრალოდ ჩვეულებრივი ადამიანია. უფრო ზუსტად, ანუ ობიექტურად რომ ვთქვათ, თუ ეს ადამიანი ბრბოშია და არ საუბრობს, არ ასრულებს საქმეს ან არ გამოხატავს ჭეშმარიტებას, ვერ გაარჩევ, რით განსხვავდება ეს ადამიანი სხვებისგან. მაგალითად, თუ ვზივარ თქვენ შორის და უცხო ადამიანი შემოვა, ის დაინახავს, რომ ზუსტად ისე გამოვიყურები, როგორც თქვენ. არ ვზივარ საპატიო ადგილას და არც გამოვირჩევი. მაქვს ჩვეულებრივი გარეგნობა; არ ვარ არაჩვეულებრივი, არ ვარ დიადი და არ ვგავარ რაიმე დიად პიროვნებას — უბრალოდ ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ. ასე რომ, ის ვერ გაარკვევდა, ვინ არის განკაცებული ღმერთი. ადამიანთა ჯგუფთან ერთად რომ ვცხოვრობდე, ვერც მაშინ შეძლებდი ჩემში რაიმე განსხვავებულის დანახვას. მხოლოდ ის იცი, რომ ეს განკაცებული ღმერთი ქალია, მაგრამ უბრალოდ ვერ შეძლებდი შეუიარაღებელი თვალით გაგერკვია, ვინ არის განკაცებული ღმერთი, თუ ბევრს არ მოუსმენდი ჩემს ქადაგებებს, ამ შემთხვევაში, შესაძლოა, ჩემი ხმით გაგერჩია. ვინმეს ხმა ჩემსას რომ ჰგავდეს, ზოგიერთმა ადამიანმა შეიძლება შეცდომაც კი დაუშვას და იფიქროს, რომ ის განკაცებული ღმერთია. ხდება ასეთი რამეები? ეს ნამდვილად მომხდარა. ზოგიერთი ადამიანი გამოიყურება ტრანსცენდენტულად და გამორჩეულად, განსაკუთრებული აურა და სტილი აქვს და გამოიყურება განსაკუთრებით კეთილშობილურად, როგორც სტატუსისა და გარკვეული მდგომარეობის მქონე ადამიანი. ზოგიერთი უგუნური და და ძმა, ან ადამიანი, რომელსაც განსაკუთრებით სურს განკაცებულ ღმერთთან შეხვედრა, შეცდომით იფიქრებს, რომ ასეთი ადამიანი განკაცებული ღმერთია და თაყვანსაც კი სცემს და მუხლს მოიდრეკს მის წინაშე. ის, ვისაც თაყვანს სცემენ, შინაგანად საკმაოდ კმაყოფილია და უსიტყვოდ იღებს კიდეც ამას. როდესაც ის წასვლას აპირებს, ის უგუნური ადამიანები, რომლებმაც თაყვანი სცეს და მუხლი მოიდრიკეს, ცრემლებსაც კი ღვრიან და არ სურთ მასთან განშორება; ისინი ექაჩებიან მის ტანსაცმელს და არ უშვებენ და ეუბნებიან: „როდის მოხვალ ისევ? მოგვენატრები!“ ისინი განსაკუთრებული აღელვებითაც კი ამბობენ: „ბოლოს და ბოლოს შევხვდი განკაცებულ ღმერთს. ამ ცხოვრებაში სანანებელი არაფერი მაქვს. რომც მოვკვდე, ჩემს სიცოცხლეს ტყუილად არ ჩაუვლია!“ ის, ვისაც თაყვანს სცემენ, საერთოდ არ განმარტავს სიტუაციას. გაგიგიათ ასეთი შემთხვევების შესახებ? (დიახ). მსგავსი რამ საზღვარგარეთ ვერ მოხდებოდა. რატომ მოხდა ეს კონტინენტურ ჩინეთში? რადგან განკაცებული ღმერთი გამოჩნდა და მოღვაწეობდა ჩინეთში, მას ნამდვილად აქვს ჩინელი ადამიანის იერსახე, ამიტომ მოხდა მსგავსი რამ კონტინენტურ ჩინეთში. ჩვენ არ განვიხილავთ, მართალია თუ მტყუანი ამ საქმეში ჩართული ორივე მხარე. რაც შეეხება თავად ამ საკითხს, მიუხედავად იმისა, თუ როგორ ესმით ადამიანებს განკაცებული ღვთის ნორმალურობა და პრაქტიკულობა, თავიანთი წარმოდგენებიდან გამომდინარე, ადამიანებს სჯერათ, რომ განკაცებულ ღმერთს უნდა ჰქონდეს დიადი იერსახე, კეთილშობილური გარეგნობა და მით უმეტეს, კეთილშობილური ვინაობა. მას ასევე უნდა ჰქონდეს უნიკალური გარეგნობა და საუბრის მანერა, რაც ყველას, ვინც მას შეხედავს, აგრძნობინებს, რომ ის ღმერთს ჰგავს, რომ ის ღმერთია, ყოველგვარი ეჭვის გარეშე. თუ ის ადამიანებისთვის არაფრით გამორჩეულად გამოიყურება და ისინი ვერ ხედავენ მასში ღვთის აურას ან ღვთის ხატს, მაშინ შეუძლებელია, რომ ის ღმერთი იყოს. ადამიანებს სჯერათ, რომ განკაცებული ღმერთი ნამდვილად განსაკუთრებულად დიადი, კეთილშობილი და აურის მქონეა, განსაკუთრებულად ჰგავს სამეფო ვინაობის მქონე ადამიანს — სიარულისას წელგამართული უნდა იყოს, მისი თვალები ნათელი და გამჭოლი უნდა იყოს, ხოლო მისი მზერა — განსაკუთრებულად მახვილი; მას მყისიერად უნდა შეეძლოს მიხვდეს, რას ფიქრობს ნებისმიერი ადამიანი მხოლოდ მასზე შეხედვით და ერთი შეხედვით უნდა შეეძლოს იმის თქმა, ვის აქვს მტრული განწყობა ან ცუდი აზრები. ადამიანების ეს ფიქრები ასახავს გარკვეულ ფენომენს: ადამიანებს აქვთ უამრავი ფანტაზია განკაცებული ღვთის შესახებ. მაგრამ სინამდვილეში, განკაცებული ღმერთი არ არის იგივე, რაც ადამიანთა წარმოდგენებისა და ფანტაზიების ღმერთი; მათ შორის განსხვავებაა. განკაცებული ღვთის გარეგნული იერსახე განსაკუთრებულად ჩვეულებრივია. ის სულაც არ არის დიადი, სულაც არ არის ტრანსცენდენტული და სულაც არ არის ზებუნებრივი; შეიძლება ითქვას, რომ მასში არაფერია განსაკუთრებული. გარედან ის თითქმის არაფრით განსხვავდება ყველა შექმნილი ადამიანისგან. ანუ, ის თითქმის ზუსტად ისეთივეა, როგორიც ღვთის მიერ შექმნილი ადამიანები იმ სხვადასხვა ფუნქციის თვალსაზრისით, რომლებიც მათ აქვთ, ისევე როგორც ადამიანთა ინსტინქტების, ნორმალური აზროვნებისა და სხვადასხვა უნარის თვალსაზრისით. ეს არის ის გარეგნული რამეები, რომელთა დანახვაც ადამიანებს პირდაპირ შეუძლიათ შეუიარაღებელი თვალით და რომლებთან შეხებაც შეუძლიათ და რომელთა აღქმა და გაგებაც ადამიანებს შეუძლიათ. ამ გარეგნული რამეების დანახვა და გაგება ადამიანებისთვის ადვილია, ამიტომ ისინი არ იქნება ჩვენი თანაზიარების მთავარი თემა. განკაცებული ღვთის ნორმალურობა და პრაქტიკულობა და მისი თავმდაბლობა და ფარულობა არის ჩვენი თანაზიარების მთავარი თემა.

რაც შეეხება იმას, თუ რა უნდა ესმოდეთ ადამიანებს განკაცებული ღვთის შესახებ, იქნება ეს მისი ნორმალურობა და პრაქტიკულობა, თუ მისი თავმდაბლობა და ფარულობა, ეს მოიცავს ფიქრებს ან შეცნობის გზებს, რომლებიც ადამიანებს უბრალოდ არ აქვთ გულებში; ეს ფიქრები არც კი არსებობს მათ წარმოდგენებსა და ფანტაზიებში. ეს ეხება იმას, თუ როგორ ცხოვრობს განკაცებული ღმერთი ადამიანთა შორის, როგორ ცხოვრობს ის კაცობრიობის რეალურ გარემოში, როგორ წარმართავს ის თავის ცხოვრებას და როგორ საუბრობს და მოღვაწეობს ადამიანთა შორის. ეს ეხება განკაცებული ღვთის არსთან დაკავშირებულ საკითხებს და ამ საკითხებზე თანაზიარება ღირს. ეს ასპექტები ასევე არის ის, რისი დანახვაც ადამიანებს არ შეუძლიათ ან რისი გაგებაც ადამიანებისთვის ძალიან რთულია და რა თქმა უნდა, ისინი ასევე არის ის, რაც ადამიანთა ცოდნის ფარგლებშიც არ არსებობს ან განკაცებული ღვთის შესახებ მათ წარმოდგენებსა და ფანტაზიებში. ანუ, ადამიანთა ცოდნა, გაგება და ფანტაზიები განკაცებული ღვთის შესახებ ძირითადად მოწყვეტილია განკაცებული ღვთის ცხოვრებისა და არსებობის რეალობას. შედეგად, ადამიანთა ცოდნის დიდი ნაწილი განკაცებული ღვთის არსის შესახებ არაპრაქტიკული და არაობიექტურია და მოიცავს კიდეც ზოგიერთ წარმოდგენასა და ფანტაზიას, რომლებიც არ შეესაბამება რეალობას. განკაცებული ღმერთი ცხოვრობს ადამიანთა შორის და ამ მატერიალურ სამყაროში; მისი ნორმალურობა და პრაქტიკულობა აისახება მის ცხოვრებაში, ისევე როგორც მისი არსებობის პროცესში. მის ცხოვრებაში და მისი არსებობის პროცესში, ერთი მხრივ, იგულისხმება ამ ხორცის ცხოვრება და მეორე მხრივ, იგულისხმება განკაცებული ღვთის მიერ შესრულებული მსახურება. მოდით, ამ ორი ასპექტიდან შევხედოთ, თუ რით განსხვავდება განკაცებული ღვთის მიერ ცხოვრებაში გამოვლენილი და მისთვის დამახასიათებელი ნორმალურობა და პრაქტიკულობა ადამიანთა წარმოდგენებისა და ფანტაზიებისგან — ამ ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის რა ნაწილებს ვერ იგებენ ადამიანები ან უგულებელყოფენ მათი დანახვის შემდეგ, მაგრამ სინამდვილეში წარმოადგენენ ღვთის განკაცებული ხორცისთვის დამახასიათებელ ნორმალურობასა და პრაქტიკულობას. რადგან ეს ეხება განკაცებული ღვთის ცხოვრებასა და არსებობას, ეს მოიცავს ბევრ რეალურ საკითხს, ისევე როგორც ბევრ ფიქრსა და შეხედულებას ამ რეალურ საკითხებთან დაკავშირებით. ეს ფიქრები და შეხედულებები სინამდვილეში პრაქტიკულად და ობიექტურად მჟღავნდება და ცხოვრებაში ვლინდება განკაცებული ღვთის ცხოვრებასა და მის მიერ შესრულებულ მსახურებაში. თუმცა, რადგან ადამიანებს აქვთ მეტისმეტად ბევრი წარმოდგენა და ფანტაზია — იქნება ეს ზეციერი ღვთის თუ დედამიწაზე მყოფი ღვთის შესახებ — და რადგან ეს ყველაფერი ფუჭია და არ შეესაბამება რეალობას, ადამიანთა უმეტესობა უგულებელყოფს იმ ნორმალურობასა და პრაქტიკულობას და თავმდაბლობასა და ფარულობას, რომლებიც განკაცებული ღვთის — ღვთის ამ განსაკუთრებული ვინაობის მქონე პირის მიერ ვლინდება და რომელთა დანახვაც ადამიანებს შეუძლიათ. ადამიანთა უმეტესობა ყურადღებას ამახვილებს ნიშნებსა და სასწაულებზე, საიდუმლოებებზე, ზებუნებრივ უნარებზე და ისეთ რამეებზე, რომლებიც ღრმა, დიადი, შედარებით ტრანსცენდენტული, უცნაური და ა.შ. არის. მაგრამ ადამიანები უგულებელყოფენ იმ ჭეშმარიტად ობიექტურ, პრაქტიკულ და რეალურ ასპექტებს, რომლებიც თავად ღმერთმა ცხოვრებაში გამოავლინა და გამოამჟღავნა. რამდენი წელიც არ უნდა იცხოვროს ღვთის განკაცებულმა ხორცმა კაცობრიობას შორის, რადგან ადამიანები უგულებელყოფენ ამ ყველაფერს, მათი ცოდნა ღვთის შესახებ ყოველთვის რჩება ჩარჩენილი მათ ფუჭ და ფანტაზიურ წარმოსახვებში. შედეგად, ადამიანთა ცოდნა ღვთის შესახებ ყოველთვის ასეთი არაობიექტური და არაპრაქტიკულია. დღეს, ამ თემაზე თანაზიარების მეშვეობით, მოდით, შევიცნოთ ის ნორმალურობა და პრაქტიკულობა, რომელიც აისახება განკაცებული ღვთის ცხოვრებასა და მის მიერ შესრულებულ მსახურებაში. იქნება ეს განკაცებული ღვთის ცხოვრება, თუ მის მიერ შესრულებული მსახურება, ორივე ასპექტი მოიცავს მისი ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის ცხოვრებაში გამოვლენას. ეს ეხება განკაცებული ღვთის — განსაკუთრებული ვინაობის მქონე ამ ძე კაცის შეხედულებებს ყველა სახის ადამიანების, მოვლენებისა და საგნების მიმართ და მის პრინციპებსა და მეთოდებს ყველა სახის საკითხის მოსაგვარებლად. ამ წლების განმავლობაში თანაზიარებებში მოგისმენიათ იმ პრინციპებისა და მეთოდების შესახებ, რომლებითაც განკაცებული ღმერთი უდგება და აგვარებს ყველა სახის საკითხს და ახლა იცით ამ საკითხების შესახებ. ეს საკითხები, რომლებიც თქვენს გონებაში საკმაოდ ამაღლებული და დიადი გეჩვენებათ, ყველა ჭეშმარიტებას მოიცავს. ერთი მხრივ, ისინი წარმოადგენენ ზეციერი ღვთის განზრახვებს; ისინი წარმოადგენენ იმას, რასაც ღმერთი, რომელსაც ღვთის ვინაობა და არსი აქვს, მოითხოვს ადამიანებისგან და რასაც ის ასწავლის მათ. მეორე მხრივ, უდავოა, რომ ისინი ასევე წარმოადგენენ განკაცებული ღვთის, ამ ძე კაცის პრინციპებს, მეთოდებს, ფიქრებსა და შეხედულებებს იმის შესახებ, თუ როგორ უყურებს ან აგვარებს ის ყველა სახის საკითხს. უკვე დიდი ხანია გიტარებთ თანაზიარებას ამ დიდი მოცულობის შინაარსზე, რომელიც მოიცავს ჭეშმარიტება-პრინციპებს; ბევრი თემაა და ისინი საკმაოდ ვრცელია. ეს შინაარსი საკმარისია იმისათვის, რომ წარმოადგინოს განკაცებული ღვთის — ძე კაცის ფიქრები და შეხედულებები, დამოკიდებულებები და პრინციპები ყველა სახის საკითხის მოსაგვარებლად. დღეს ამ ასპექტზე არ ვისაუბრებთ.

მთავარი თემა, რომელზეც ჩვენ გვექნება თანაზიარება, არის განკაცებული ღვთის საკუთარი თავის წარმართვის პრინციპები და მისი საქმის კეთების გზები მის ცხოვრებასა და არსებობაში. ამ ორი ასპექტის შესახებ ჩემი თანაზიარების მეშვეობით, თქვენ უკეთ გაიგებთ განკაცებული ღვთის ნორმალურობასა და პრაქტიკულობას და უკეთესად შეიცნობთ განკაცებულ ღმერთს. ერთი მხრივ, კაცობრიობაში ცხოვრებისას, განკაცებულ ღმერთს აქვს პრინციპი იმისა, თუ როგორ წარმართავს საკუთარ თავს და ასევე აქვს პრინციპი იმისა, თუ როგორ აკეთებს საქმეს. ეს პრინციპები ძალიან მარტივია. ჩემი საკუთარი თავის წარმართვის პრინციპია, წარვმართო საკუთარი თავი წესების დაცვით, ხოლო ჩემი საქმის კეთების პრინციპია — საქმე კეთილსინდისიერად ვაკეთო. საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთება კეთილსინდისიერად — ეს არის ჩემი პრინციპები და მრწამსები იმისა, თუ როგორ წარვმართავ საკუთარ თავს და როგორ ვაკეთებ საქმეს. სულ რამდენი სიტყვაა ეს? (ათი სიტყვა.) ეს ათი სიტყვა ძალიან მარტივია და მათი პირდაპირი მნიშვნელობა საკმაოდ ადვილად გასაგებია. ისინი სულაც არ არის აბსტრაქტული ან ფუყე, სულაც არ არის ღრმა და სულაც არ არის ამაღლებული და გრანდიოზული. საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთება კეთილსინდისიერად — ეს არის ჩემი პრინციპები და მრწამსები იმისა, თუ როგორ წარვმართავ საკუთარ თავს და როგორ ვაკეთებ საქმეს. მე ვიცავ ამ პრინციპებს საკუთარი თავის წარმართვისა და საქმის კეთებისას; სწორედ ასე ვაკეთებ ამას. ხედავთ, რომ ეს ფაქტია? შეგიძლიათ ეს ფაქტებს მიუსადაგოთ? ერთი მხრივ, როდესაც ვქადაგებ და მაქვს თანაზიარება, როდესაც ადამიანებთან მაქვს შეხება და ვურთიერთობ, და როდესაც ვესაუბრები მათ, ყოველთვის ვეუბნები, რომ საკუთარი თავი ამგვარად წარმართონ. მეორე მხრივ, მე თავადაც ამგვარად წარვმართავ საკუთარ თავს — მე არ გავყვირი ლოზუნგებს. მაშინ რატომ ვეუბნები ადამიანებს ამ პრინციპების შესახებ? იმიტომ, რომ მე თავად ვაკეთებ საქმეს და წარვმართავ საკუთარ თავს ამგვარად; ამაში სხვა არაფერი ღრმა არ არის. ზოგიერთი ამბობს: „შენი საკუთარი თავის წარმართვის ეს მრწამსები საკმაოდ უბრალოა; ისინი სულაც არ არის დახვეწილი. მათ არ შეუძლიათ განკაცებული ღვთის ვინაობის წარმოჩენა!“ არის ეს სწორი? (არა.) საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთება კეთილსინდისიერად — ეს არის პრინციპები და მრწამსი. მე მათ პრაქტიკაში ვიყენებ ჩემს ყოველდღიურ ცხოვრებაში და ასევე პრაქტიკაში ვიყენებ ჩემი მსახურების შესრულებისას, ანუ საქმის კეთებისას. სწორედ ასე წარვმართავ საკუთარ თავს და სწორედ ასე ვაკეთებ საქმეს. მოდით, უბრალოდ ვისაუბროთ ამ საკითხებზე ისე, თითქოს ვსაუბრობთ და ვბაასობთ, რათა ცოტათი მოდუნდეთ და ჩემგან ცოტა მეტი გაიგოთ ჩემი ცხოვრების შესახებ. ასე შეიძლება? (დიახ.) თუ ჩვენი საუბრის რომელიმე მომენტში ზოგიერთი თქვენგანი იტყვის: „მე ვაპროტესტებ! რასაც შენ ამბობ, არ შეესაბამება შენს გამოვლინებებს“, მაშინ ვეცდები ხელახლა ჩამოვაყალიბო ის და მომავალში შევასწორებ ან გამოვასწორებ მას. თუ ზოგიერთი თქვენგანი ხელს აწევს და იტყვის: „ვეთანხმები! რასაც შენ ამბობ, სრულად შეესაბამება იმას, რაც შენს ცხოვრებაში გამოგივლენია და რაც ჩვენ გვინახავს და გაგვიგონია; რასაც შენ ამბობ, ფაქტია“, მაშინ მე ასე გავაგრძელებ. ასე შეიძლება? (დიახ.)

საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთება კეთილსინდისიერად — ცხოვრებაში თუ საქმეში, მე მტკიცედ ვიცავ ამ მრწამსებს. თქვენ ალბათ საკმაოდ კარგად შეძელით მათი აღქმა იმ საქმეში, რომელსაც მე ვაკეთებ, ამიტომ მოდით, ჯერ ვისაუბროთ იმაზე, თუ როგორ ვლინდება ისინი ჩემს ცხოვრებაში. განკაცებული ღმერთი არის პიროვნება, რომელიც კაცობრიობაში განსაკუთრებულ ვინაობას ფლობს, მაგრამ საქმის კეთებისას ის სულაც არ იქცევა ისე, თითქოს განსაკუთრებული იყოს. იგი არასოდეს მიიჩნევს საკუთარ თავს განსაკუთრებულ პიროვნებად; იგი უბრალოდ ჩვეულებრივი ადამიანია. რომელ ქვეყანაშიც არ უნდა იყოს, იგი იცავს ამ ქვეყნის კანონებსა და წესებს. თუ არის რაღაც, რაც უნდა გააკეთოს, მაგრამ არ ესმის, იგი დაუყოვნებლივ ითხოვს კონსულტაციას და არკვევს, რას ადგენს ადგილობრივი კანონები და წესები, რისი გაკეთებაა უკანონო და რისი — არა, და აკეთებს ამას ისე, როგორც შესაფერისია, ისე, რომ საკუთარ თავს პრივილეგიები არ მიანიჭოს. ნიშნავს თუ არა საქმის ამგვარად კეთება წესების დაცვასა და კეთილსინდისიერად მოქმედებას? (დიახ.) ეს არის საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთება კეთილსინდისიერად. თავისუფალ და დემოკრატიულ ქვეყანაში, თუ საქმის გასაკეთებლად მას შესაბამისი კანონების გაგება სჭირდება, იგი კონსულტაციას გადის იურისტთან ან ეძებს კანონებსა და წესებს. იგი არ აკეთებს უკანონო საქმეებს და არც კანონმდებლობის ხარვეზებს იყენებს ბოროტად; იგი მკაცრად იცავს კანონებსა და წესებს, რადგან ქვეყნების უმეტესობის კანონები და წესები იცავს ინდივიდების კანონიერ უფლებებსა და ინტერესებს და ადამიანებმა ისინი უნდა დაიცვან. მაგალითად, თუ ეზოში რაიმე მშენებლობას ვაწარმოებთ და იქ რაღაცის განთავსება გვჭირდება, ჯერ უნდა გავარკვიოთ, როგორია მთავრობის წესები ამასთან დაკავშირებით, შეიძლება თუ არა ამ ნივთის ეზოში განთავსება და თუ ასეა, სად არის ამის გაკეთება შესაფერისი. დეტალების გარკვევის შემდეგ, ჩვენ საქმეს მთავრობის წესების შესაბამისად ვაკეთებთ. თუ მთავრობა ამის ნებას არ იძლევა, მაშინ ჩვენ ამას არ გავაკეთებთ. ჩვენ არ ვეცდებით უსაფუძვლოდ პრობლემების შექმნას და ამის გასაკეთებლად შეგნებულად ნამდვილად არ დავარღვევთ კანონს. მაგალითად, თუ გვსურს რაიმე სახის ნაგებობის აშენება, მთავრობის ნებართვის მისაღებად განაცხადი უნდა შევიტანოთ. როგორც კი მთავრობა მას დაამტკიცებს, მშენებლობა შეიძლება დაიწყოს. როდესაც პროექტი დასრულდება, მან მაინც უნდა გაიაროს მთავრობის შემოწმება. თუ ის შემოწმებას გაივლის, შეგვიძლია მშვიდად გამოვიყენოთ იგი. ეს არის მშენებლობის პროცედურა. ზოგიერთმა შეიძლება თქვას: „ასეთი მცირე პროექტისთვის ადგენს თუ არა მთავრობა, რომ ნებართვის მიღება აუცილებელია? თუ ეს არასავალდებულოა, ამის გაკეთება საჭირო არ არის. შეგვიძლია თავიდან ავიცილოთ ზედმეტი პრობლემები.“ მე ვამბობ: „ჩვენ ეს ზუსტად უნდა გავარკვიოთ. რა მოხდება, თუ ის მოითხოვს მთავრობის ნებართვას და ჩვენ მას არ მივიღებთ — განა ამით წესებს არ დავარღვევთ? ჩვენ არ უნდა დავარღვიოთ ისინი. რადგან ამ ნაგებობის აშენებას ვაპირებთ, უნდა ვეცადოთ ნებართვის მიღებას. თუ მთავრობა იტყვის, რომ ნებართვის მიღება საჭირო არ არის, ჩვენ მშვიდად ვიქნებით და არ შევიტანთ განაცხადს. თუ მთავრობა იტყვის, რომ ის უნდა დამტკიცდეს, მაშინ ნებართვის მისაღებად განაცხადის შეტანა გონივრული და კანონთან შესაბამისი იქნება.“ ნებისმიერ საკითხზე, რომელიც ეხება კანონს ან მთავრობის წესებს, ჩვენ უნდა გავიაროთ კონსულტაცია და ზუსტად გავარკვიოთ. წინააღმდეგ შემთხვევაში, დიდ პრობლემას შექმნის, თუ რამე არასწორად წავა. საზღვარგარეთ ცხოვრების ძირითადი წესია, არ გააკეთო არაფერი უკანონო ან ისეთი რამ, რაც არღვევს მთავრობის წესებს. მაგალითად, თუ სოფელში ვცხოვრობთ და ქათმების ან ცხვრების მოშენება გვსურს, მთავრობის ნებართვა უნდა მივიღოთ. მთავრობას ამ საკითხებთან დაკავშირებით დეტალური წესები აქვს და ჩვენ ისინი არავითარ შემთხვევაში არ უნდა დავარღვიოთ ან განსაკუთრებული პრივილეგიების მოპოვება არ უნდა ვცადოთ. თუ მთავრობის წესებს დავარღვევთ და გამოგვიჭერენ, ეს დიდ პრობლემას შექმნის. ამიტომ, ეს მოითხოვს, რომ დავემორჩილოთ კანონს და ეს ასევე ეხება იმ პრინციპებს, თუ როგორ წარვმართავთ საკუთარ თავს და როგორ ვცხოვრობთ. სადაც არ უნდა ვცხოვრობდეთ, საკუთარი თავი წესების დაცვით უნდა წარვმართოთ და საქმე კეთილსინდისიერად ვაკეთოთ. ჩემს ყოველდღიურ ცხოვრებაში, მეც წესების დაცვით ვურთიერთობ ჩემს მეზობლებთან. მე არ ვხმაურობ და სხვებს არ ვაწუხებ. რასაც არ უნდა ადგენდეს მთავრობა, ჩვენ ის უნდა დავიცვათ. ძაღლიც რომ გყავდეთ, სათანადოდ უნდა მოუაროთ მას, რათა განუწყვეტლივ არ იყეფოს და მეზობლების სიმშვიდე არ დაარღვიოს. განსაკუთრებით შაბათ-კვირას, როდესაც ყველა თქვენი მეზობელი სახლშია, კიდევ უფრო მეტი სიფრთხილე გმართებთ, რათა არ შეაწუხოთ ისინი. ზამთარში, როდესაც თოვს, თოვლის გაწმენდა მხოლოდ დილის რვა საათის შემდეგ უნდა დაიწყოთ. თოვლის მეტისმეტად ადრე გაწმენდა იწვევს ხმაურს, რაც მეზობლების სიმშვიდეს დაარღვევს და მათ გააღიზიანებს. თუ მთავრობას მკაფიო წესები აქვს, შენ მათ უნდა დაემორჩილო. განზრახ ნუ დაარღვევ მთავრობის წესებს; ნუ გაიფუჭებ მთავრობასთან ურთიერთობას. სწორედ ამას ჰქვია საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით. სადაც არ უნდა ვრჩებოდე, მე, ძირითადად, არ ვხმაურობ. არასოდეს ვრთავ მუსიკას გარეთ, არ ვქმნი ხმაურს და არ ვსაუბრობ ხმამაღლა. ძაღლის გასეირნებისას, არ ვაძლევ მას განუწყვეტლივ ყეფის საშუალებას. მაქსიმალურად ვცდილობ, არ შევაწუხო ჩემი მეზობლები, მათ ყოველდღიურ ცხოვრებას ხელი არ შევუშალო და არ გავაღიზიანო ისინი. განა ეს არ არის საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით? (დიახ.) სწორედ ამიტომ, უკვე მრავალი წელია, კარგად ვეწყობი ჩემს მეზობლებს. ჩვენ მშვიდობიანად ვცხოვრობთ ერთმანეთთან, დანახვისას ვესალმებით და მეგობრულად და კეთილგანწყობით ვცხოვრობთ. სადაც არ უნდა ვცხოვრობდეთ, მეზობლებთან ურთიერთობისას წესები უნდა დავიცვათ. ჩვენ არ უნდა შევუქმნათ მათ პრობლემები და არც მონური მორჩილების გამოჩენაა საჭირო — სხვებს სწორად უნდა მოვეპყროთ და საქმე სამართლიანად და მიუკერძოებლად ვაკეთოთ. თუ ასე მოვიქცევით, დროთა განმავლობაში არავითარი კონფლიქტი არ წარმოიშობა.

რაც შეეხება განკაცებული ღვთის მიერ საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვის საკითხს, ზოგიერთი ამბობს: „განა ეს ძალიან ნორმალური რამ არ არის?“ რაზეც მე ვპასუხობ: „შენ აბსოლუტურად მართალი ხარ; ეს სწორედ ასეთი ნორმალურია.“ საიდან მომდინარეობს ეს ნორმალურობა? იგი მომდინარეობს ადამიანობის სინდისიდან და გონებიდან. სწორედ იმიტომ, რომ განკაცებული ღმერთი ფლობს ნორმალური ადამიანობის სათანადო სინდისსა და გონებას, როდესაც საქმე ეხება საკუთარი თავის წარმართვას — რასაც ადამიანები ძალიან უბრალო საკითხად მიიჩნევენ — პრინციპი, რომელსაც იგი იცავს, ასევე ძალიან უბრალოა: წესების დაცვა. ამის მოსმენის შემდეგ, ზოგიერთმა შეიძლება თქვას: „რა არის ამაში ასეთი მნიშვნელოვანი? ღირს კი ამის ხსენება? არის კი ეს ნორმალურობა და პრაქტიკულობა? ეს ხომ წვრილმანი საკითხებია.“ როგორც არ უნდა იყოს, განკაცებული ღვთის მიერ საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვა მისი ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის გამოვლინებაა, ამიტომ ამაზე საუბარი ღირს და ადამიანებისთვის ამის ცოდნა სასარგებლოა. ადამიანები ფიქრობენ, რომ ჩემ მიერ საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვა ჩვეულებრივი რამ არის. მაგრამ რა მოხდებოდა, ჩემს ცხოვრებაში ყველგან პრივილეგირებული მოპყრობა რომ მიმენიჭებინა საკუთარი თავისთვის და ყოველ შესაძლებლობაზე თავი გამომეჩინა სიტყვებით: „მე ვარ ქრისტე. მე ზეციდან მოვედი. მე არავის ვგავარ. კაცობრიობაში მე უნიკალური ვარ. მთელი კაცობრიობა, ყოველი ცოცხალი არსება და ყოველი ქმნილება ჩემს ფეხქვეშ უნდა გაითელოს. ყოველივე ჩემი ფეხსადგამია. ღვთის მორწმუნეა ადამიანი თუ არამორწმუნე, ყველა უნდა დაემხოს და თაყვანი მცეს. როდესაც ისინი ჩემ წინაშე წარდგებიან, ყველა მოწიწებითა და პატივისცემით უნდა მომეპყროს“? იქნებოდა ეს ნორმალური? (არა.) ეს არანორმალური იქნებოდა. შენ მიგაჩნია, რომ მე ასე ვიქცევი? (არა.) მე ასე არ ვიქცევი. მე მეგობრულად ვეწყობი ყველას, ვისთანაც შეხება მაქვს, განსაკუთრებით კი არამორწმუნეებს. მე მათ წესებისა და ეტიკეტის დაცვით ვეპყრობი და მათთან ვურთიერთობ. როდესაც ადამიანებთან რაიმეს განვიხილავ ან ვეთათბირები, მათ მიმართ დიდ პატივისცემას ვიჩენ. როდესაც რაღაც არ მესმის, მეტ კითხვას ვსვამ და უფრო დეტალურად ვეკითხები, და ზოგიერთი ადამიანი დიდი მოთმინებით პასუხობს ჩემს კითხვებს. რა თქმა უნდა, საკუთარ თავს წესების დაცვით მხოლოდ მათი ასეთი მოპყრობის საპასუხოდ არ წარვმართავ; ასე იმიტომ ვიქცევი, რომ ამ რეალურ გარემოში ცხოვრებისას, განკაცებული ღმერთი ადამიანებთან ურთიერთობისა და საქმის კეთების დროს ბუნებრივად იცავს ასეთ პრინციპს. მაგალითად, ბიბლიოთეკა კითხვისა და სწავლის ადგილია. როდესაც იქ მიდიხართ, მის წესებს უნდა დაემორჩილოთ. არ უნდა იხმაუროთ და მაქსიმალურად უნდა ეცადოთ, თავი აარიდოთ საუბარს. თუ საუბარი გსურთ, ხმას უნდა დაუწიოთ ან გარეთ გახვიდეთ, და განსაკუთრებით, თუ ტელეფონი დარეკავს, სწრაფად უნდა გახვიდეთ გარეთ საპასუხოდ, რათა სხვებს კითხვაში ხელი არ შეუშალოთ ან არ შეაწუხოთ. სწორედ ამას ჰქვია წესების დაცვა. ამგვარ გარემოში, თუ დამირეკავენ, საპასუხოდ გარეთ გავალ. ზოგიერთი ამბობს: „ვინ არ იცის ეს?“ სინამდვილეში, მართლაც არიან ადამიანები, რომლებმაც ეს არ იციან. დასავლეთში, ზოგიერთ რესტორანში, სუპერმარკეტსა და ისეთ ადგილებში, სადაც ადამიანები საქმის მოსაგვარებლად მიდიან, ხშირად გაიგონებთ, რომ ზოგიერთი ძალიან ხმამაღლა საუბრობს, რაც იქაურ მომსახურე პერსონალსა და თანამშრომლებში ძლიერ ზიზღს იწვევს. განსაკუთრებით ზოგიერთი აზიელი საერთოდ ვერ ერკვევა წესებში და უკიდურესად უკულტუროდ გამოიყურება. ზოგიერთ ადგილას წესები მკაფიოდ არის დაწერილი, მაგრამ ისინი ისე იქცევიან, თითქოს საერთოდ არ დაუნახავთ. მშობლიურ ენაზე დაწერილ წესებსაც რომ ხედავდნენ, არ ემორჩილებიან და არღვევენ კიდეც მათ. როდესაც თანამშრომლები წესებს შეახსენებენ, ისინი ეკამათებიან კიდეც მათ. განა ეს თავის მოჭრა არ არის? ზოგიერთი მიჩვეულია საკუთარ სამშობლოში საკუთარი ძალაუფლებითა და გავლენით სხვებისთვის თავიანთი ნების მოხვევას. როდესაც დასავლეთში ჩამოდიან, კვლავ ჰგონიათ, რომ საკუთარ ტერიტორიაზე არიან, იქცევიან აგრესიულად, გორილებივით თავხედურად დადიან და საერთოდ არ იცავენ წესებს. შედეგად, სადაც არ უნდა წავიდნენ, ადამიანებში სიძულვილსა და ზიზღს იწვევენ. ზოგიერთი სატრანსპორტო დეპარტამენტში (DMV) გამოცდის ჩაბარების დროსაც კი ქმნის პრობლემებს. შემდეგ, როდესაც თავიანთ თანამემამულეებს ხედავენ, აცხადებენ კიდეც: „ჩვენ, ჩინელები, სადაც არ უნდა წავიდეთ, თავისუფლები ვართ. ჩვენ არასოდეს ვართ მიდრეკილნი წესების დაცვისკენ. რაც უფრო დაუდევრად მოვიქცევით, მით უკეთესი. თუ ვინმე შეეცდება, წესების დაცვა მაიძულოს, დიდ სკანდალს მოვაწყობ!“ განა ასეთი ადამიანი ცოცხალი ეშმაკი არ არის? შენ გგონია, რომ შენს სამშობლოში ხარ, სადაც შეგიძლია შენი ძალაუფლებითა და გავლენით სხვებს შენი ნება მოახვიო, თუ ძალაუფლება და გავლენა გაქვს? შენ საზღვარგარეთ ხარ, კანონის უზენაესობაზე დაფუძნებულ ქვეყანაში. თუ შენ არღვევ კანონებსა და წესებს, სამართლებრივი პასუხისმგებლობა დაგეკისრება. კანონებისა და წესების დაცვა ის მინიმუმია, რაც ადამიანმა უნდა გააკეთოს. თუ ადამიანს ეს ელემენტარული წესებიც კი არ ესმის, იგი სრულიად მოკლებულია ადამიანურ მსგავსებას.

საზოგადოებრივ ადგილებში, ძირითადად, ძალიან ფრთხილი ვარ. განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმეების მოსაგვარებლად სამთავრობო უწყებებში მივდივარ, სიფრთხილით ვმოქმედებ და თავს ვარიდებ მათი წესების დარღვევას. რა ფორმაც არ უნდა შევავსო ან რა კითხვებსაც არ უნდა ვუპასუხო, ყოველთვის წესების მიხედვით ვმოქმედებ. მას შემდეგ, რაც საქმეები რამდენჯერმე მოვაგვარე, გამოცდილება შევიძინე. წესების დაცვა მარტივია; შემაშფოთებელი ის არის, როდესაც წესები არ გესმის. თავის მოჭრას რომ თავი დავანებოთ — შეიძლება თუ არა ამან საქმის მოგვარებაზე იმოქმედოს? შესაძლოა, ამიტომ ადამიანმა საკუთარი თავი წესების დაცვით უნდა წარმართოს. დასავლელები, ძირითადად, ახერხებენ ამის მიღწევას. განკაცებულ ღმერთს აქვს ნორმალური გონივრულობა და სინდისი, ამიტომ, რა თქმა უნდა, მასაც შეუძლია ამის მიღწევა და იგი ამას საკუთარი ინიციატივით აკეთებს. იგი არ მიიჩნევს საკუთარ თავს შექმნილ კაცობრიობაში უნიკალურად და არც არასოდეს უვლის გვერდს ამ კანონებსა და წესებს საკუთარი თავისთვის პრივილეგიის მოსაპოვებლად. რა საქმესაც არ უნდა ვაგვარებდე სამთავრობო უწყებაში, ყოველთვის მივყვები პროცედურებს. არასოდეს ვაყენებ მოთხოვნებს სიტყვებით: „მე მაქვს განსაკუთრებული სტატუსი და განსაკუთრებული ვინაობა. შეგიძლიათ, განსაკუთრებულად მომეპყროთ?“ ერთი მხრივ, მე არავის ვეკითხები რჩევას ამგვარი გზის მოსაძებნად. მეორე მხრივ, არასოდეს მივმართავ ზეცაში მყოფ ღმერთს ლოცვით: „ღმერთო, შეგიძლია ჩემთვის ნიშნები და სასწაულები მოახდინო და ეს საქმე მყისიერად შეასრულო, რათა არ მომიწიოს ამ პროცედურების გავლა ისე, როგორც ადამიანები აკეთებენ?“ მე არასოდეს ვლოცულობ ასე; ნაცვლად ამისა, საქმეებს ვაგვარებ პროცედურების მიხედვით, წესების დაცვით. რა თქმა უნდა, ამ საქმეების მოგვარებისას, ზოგიერთ განსაკუთრებულ გარემოებასაც ვაწყდები. განსაკუთრებული გარემოებები განსაკუთრებულ მიდგომას მოითხოვს. თუ საფასურია გადასახდელი, ვიხდი მას. თუ ლოდინია საჭირო, ველოდები. თუ რამეზე განაცხადის შეტანა ან მთავრობისგან ხელახალი დადასტურების მიღება მჭირდება, მაშინ შემაქვს განაცხადი და ხელახლა ვიღებ დადასტურებას. მე აუცილებლად მკაცრად მივყვები პროცედურებს კანონებისა და წესების შესაბამისად და არავის გვერდს არ ავუვლი. სუპერმარკეტში ვყიდულობ რამეს თუ სამთავრობო უწყებაში ვაგვარებ საქმეს, თუ ადამიანები რიგში დგანან, მეც მათთან ერთად ვდგები რიგში. როდესაც ჩემი რიგი მოდის, დაუყოვნებლივ მივდივარ წინ. რასაც არ უნდა მთხოვდნენ, ვაკეთებ ამას წესების დაცვით, მათი მოთხოვნების შესაბამისად. სწორედ ასე წარვმართავ საკუთარ თავს. როდესაც ცხოვრებაში რაღაცებს ვაწყდები, სწორედ ასე ვმოქმედებ და განვიცდი მათ. თუმცა არის ზოგიერთი განსაკუთრებული შემთხვევა, როდესაც გარკვეულ უსამართლობას განვიცდი, ეს არასოდეს მოქმედებს ჩემს მრწამსებზე — „წარვმართო საკუთარი თავი წესების დაცვით და საქმე კეთილსინდისიერად ვაკეთო.“ მე მაინც ვაკეთებ იმას, რაც უნდა გავაკეთო. კონკრეტულად მე აზიური გარეგნობა მაქვს, ვარ მომცრო აღნაგობის და ჩვეულებრივი გარეგნობის, არ ვსაუბრობ ხმამაღლა და ადამიანებისთვის ჩვეულებრივი და რიგითი ვჩანვარ, არ გამოვირჩევი ბრბოში და საერთოდ არავის ყურადღებას არ ვიპყრობ. ამიტომ, ზოგიერთ განსაკუთრებულ გარემოში საქმეების მოგვარებისას, ვაწყდები სხვადასხვა ხარისხის დისკრიმინაციას, ან ვაწყდები სხვადასხვა ხარისხის „განსაკუთრებულ მოპყრობას“. თქვენ რომ წაწყდომოდით ამგვარ რამეებს, რას იზამდით? შეეკამათებოდით იმ ადამიანებს, შეიტანდით მათ წინააღმდეგ საჩივარს, თუ ილოცებდით ღვთის მიმართ, რომ დაეწყევლა ისინი? რომელ მეთოდს აირჩევდით? (შესაფერისი გარემოებები რომ ყოფილიყო, შესაძლოა მათ შევკამათებოდი.) და ილოცებდით გულში მათ დასაწყევლად? (აქამდე არ მივიდოდი, მაგრამ შინაგანად საკმაოდ გავბრაზდებოდი.) როდესაც განსხვავებულად გეპყრობიან ან დისკრიმინაციას განიცდი, ვითარებას უნდა აცადო ჩაცხრობა. რაც შემეხება მე, არ ვლოცულობ მათ დასაწყევლად და არც ვეკამათები ან ვედავები მათ. ნაცვლად ამისა, ვითარებას ვაცდი ჩაცხრობას და ამ საკითხებს სწორად ვუდგები. შინაგანად ცოტა უსიამოვნოდ ვიგრძნობ თავს, მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგ კარგად ვიქნები; შევეგუები ამას. მაშინაც კი, თუ შენს ღირსებასა და ზნეობას შეურაცხყოფენ, არ შეგიძლია გამოავლინო დაუფიქრებლობა; არ შეგიძლია საქმეების დაუფიქრებლად მოგვარება. მაშინ როგორ უნდა მოაგვარო ისინი? თუ ვინმე დისკრიმინაციულად გეპყრობა ან შეურაცხყოფას გაყენებს, მოთმინებით უნდა მოეპყრო მას, შორს დაიჭირო თავი მისგან და არ გამოავლინო დაუფიქრებლობა; მაშინ ის ვერაფერს დაგიშავებს. უბრალოდ, ამჯერად მცირე უსამართლობის ატანა გაკვეთილად ჩათვალე. თუ ასეთ რამეს წავაწყდები, ჩემი ნორმალური ადამიანობის გონივრულობისა და სინდისის გამო, ტკივილს ვიგრძნობ და ასევე ვიგრძნობ, რომ ჩემს ზნეობასა და ღირსებას დარტყმა მიადგა. შინაგანად დისკომფორტსა და ტკივილს განვიცდი. მაგრამ აბსოლუტურად არ ვიგრძნობ თავს უსამართლოდ დაჩაგრულად იმის გამო, რომ მაქვს განსაკუთრებული ვინაობა და განსაკუთრებული სტატუსი, მით უმეტეს, არ შევიძულებ ან დავწყევლი მათ, ვინც დისკრიმინაციულად მეპყრობა. რაც უფრო მემატება ასაკი, მით უფრო ვგრძნობ, რომ ეს ყველაფერი სრულიად ნორმალურია. ამ ადამიანურ სამყაროში, ასეთ გახრწნილ კაცობრიობაში ცხოვრებისას, ეს ყველაფერი სრულიად ნორმალურია. მე ასე ვგრძნობ არა იმიტომ, რომ მივეჩვიე ასეთ რამეებს და გავხდი მათ მიმართ უგრძნობი, არამედ იმიტომ, რომ ადამიანები ყველანი გახრწნილები არიან. მათი დისკრიმინაცია პირადად შენ წინააღმდეგ არ არის მიმართული; უბრალოდ, ადამიანთა მთელი მოდგმა ასეთია. ხედავ, აშშ-ში, იმიგრანტების მრავალრასობრივ ქვეყანაში, ყველა რასის წარმომადგენელი იტყვის, რომ განუცდია დისკრიმინაცია; თეთრკანიანებიც კი ამტკიცებენ ამას. ადამიანები აწყდებიან დისკრიმინაციას სხვადასხვა სიტუაციაში, სხვადასხვა გარემოში და სხვადასხვა ჯგუფის ადამიანებს შორის. ზოგჯერ ეს არის დისკრიმინაცია სხვა რასების მხრიდან, ზოგჯერ კი ადამიანი ასევე აწყდება გარკვეულ დისკრიმინაციას ან უსამართლო მოპყრობას საკუთარი რასის მხრიდანაც. ის, რასაც შენ დისკრიმინაციად მიიჩნევ, შესაძლოა უბრალოდ ყველაზე გავრცელებული ფორმა იყოს იმისა, თუ როგორ ეპყრობიან გახრწნილი ადამიანები ერთმანეთს. სწორედ ასეთია ეს კაცობრიობა, ამიტომ ნუ მიიღებ ასეთ რამეებს ზედმეტად სერიოზულად. გაბრაზება ნორმალურია, მაგრამ სწრაფად უნდა ჩაწვდე ამ საკითხებს და შემდეგ გაუშვა ისინი. ნუ მიუდგები მათ დაუფიქრებლად. ნუ იფიქრებ იმაზე, რომ ვინმეზე შური იძიო; ნურც ვინმეს დასაწყევლად ილოცებ. ნუ იფიქრებ, რომ რიგითი არ ხარ. შენ რიგითი ადამიანი ხარ და სხვებიც სწორედ ასე გეპყრობიან. თუ დაინახავენ, რომ ადვილად დასაჩაგრი ხარ, დაგჩაგრავენ. განა ეს სრულიად ნორმალური არ არის? წარმოდგენებსა და ფანტაზიებზე დაყრდნობით ნუ იფიქრებ: „მე არ ვარ რიგითი ადამიანი. მე ასეთი დიდი მნიშვნელობა და ასეთი მაღალი სტატუსი მაქვს. მე ვილოცებ, რათა დავწყევლო ყველა, ვინც მჩაგრავს. რომ გითხრა, ვინ მიდგას ზურგს უკან, თავზარს დაგცემდა. როდესაც მომავალში ძალაუფლება მექნება, გაიძულებ დაიჩოქო და შეწყალება მემუდარო, და გაიძულებ, მიწამდე განმეორებით დამიკრა თავი, როგორც ქათამი ბრინჯს კენკავს.“ მე არასოდეს მქონია ასეთი ფიქრები. დისკრიმინაცია ყველგან არის მსოფლიოში. ადამიანების დისკრიმინაცია მხოლოდ შენ წინააღმდეგ არ არის მიმართული. თავად ეს სამყარო სავსეა უსამართლობით, დისკრიმინაციით, ყოველგვარი უკეთურებითა და ყოველგვარი ბოროტმოქმედებით. როდესაც ასეთ რამეებს ვაწყდები, რადგან საკუთარ თავს განსაკუთრებულ პიროვნებად არ მივიჩნევ, ჩემთვის ძალიან ადვილია ამ ყველაფრის დავიწყება. განა ესეც არ ნიშნავს იმ მრწამსების დაცვას — საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვასა და საქმის კეთილსინდისიერად კეთებას? (დიახ.)

თავის ცხოვრებაში, განკაცებულ ღმერთს გარდაუვალად უწევს ადამიანებთან ურთიერთობა და მათთან კავშირი, მათ შორის ზოგიერთ მორწმუნე და-ძმასთან, ისევე როგორც ზოგიერთ არამორწმუნესთან. მორწმუნე და-ძმებთან ურთიერთობისას, მას, რა თქმა უნდა, ასევე აქვს საკუთარი თავის წარმართვისა და საქმეების მოგვარების გარკვეული პრინციპები ადამიანობის თვალსაზრისით. მიუხედავად იმისა, რომ იგი მკაცრად არ იცავს ზრდილობისა და ურთიერთგაცვლის წესებსა და საზოგადოებაში მიღებულ ურთიერთობის წესებს, საპასუხო სიკეთეების გაცვლის თვალსაზრისით, იგი ცდილობს, ბოროტად არ ისარგებლოს სხვებით და არ ეძიოს პრივილეგია საკუთარი თავისთვის. როდესაც ზოგიერთი და-ძმა ხარჯავს თავის ენერგიასა და დროს ჩემთვის პირადი საქმეების მოსაგვარებლად, მე ვპოულობ შესაძლებლობას, რომ მათ მცირე საჩუქარი მივცე, მოვინახულო, საჭმლით გავუმასპინძლდე ან სხვა რამ გავაკეთო. ეს არ არის მექრთამეობა; ეს არის ზრდილობა და სიკეთეზე სიკეთით პასუხი, და არა სხვებით ბოროტად სარგებლობა. რაც შეეხება იმ და-ძმებს, რომლებთანაც არ მქონია პირადი ურთიერთობა, არასოდეს მიმიცია რომელიმე მათგანისთვის საჩუქარი იმის გამო, რომ მათ აქვთ სტატუსი ან წვლილი მიუძღვით ღვთის სახლში, და არც არასოდეს მიმიცია მათთვის რაიმე ნივთი ან განსაკუთრებულად მოვპყრობივარ იმის გამო, რომ ვაფასებ მათ ან კარგი ურთიერთობა მაქვს მათთან. მსგავსი რამ არასოდეს მომხდარა. მოკლედ რომ ვთქვათ, ადამიანებთან ურთიერთობისა და მათთან კავშირისას, ვცდილობ, ბოროტად არ ვისარგებლო მათით და არ ვეძიო პრივილეგია საკუთარი თავისთვის. ჩემი განსაკუთრებული ვინაობა არ მაფიქრებინებს: „როგორც არ უნდა გამოგიყენო, ეს მართებულია; როგორც არ უნდა გამოგიყენო, შენ ეს უნდა მიიღო; ეს შენი ამაღლებაა.“ მე ასე არ ვიფიქრებდი. თუ შენ მომიგვარებ რაიმე პირად საქმეს, საეკლესიო საქმის მიღმა, მაშინ მე დავიმახსოვრებ ამ სიკეთეს და სიკეთითვე გადაგიხდი. ამ საფუძველზე, მე ჩავერთვები შენთან სიკეთის გაცვლაში. მით უმეტეს, როდესაც საქმე არამორწმუნეებს ეხება — თუ არამორწმუნემ მომიგვარა რაიმე საქმე და დახარჯა გარკვეული თანხა, ერთი მხრივ, აუცილებლად ვიზრუნებ იმაზე, რომ ფინანსურად არ დავრჩე მის ვალში. მე არ მივცემ მას უფლებას, საკუთარი ჯიბიდან გადაიხადოს; მე მივცემ მას იმდენ ფულს, რამდენიც საჭიროა. გარდა ამისა, ჩემთვის ამ საქმის მოგვარებისას მან დიდი ძალისხმევა გაიღო, ბევრი იშრომა და ბევრი ირბინა. ამიტომ ზრდილობის გამო საჩუქარი უნდა მივცე, ამ სიკეთისთვის გარკვეული კომპენსაცია მივცე და ბოროტად არ ვისარგებლო მისით. ისინი ამ საქმეს აკეთებენ და ამით ირჩენენ თავს; არ შემიძლია დავუშვა, რომ მათ იზარალონ ან გადაიხადონ ფული საკუთარი ჯიბიდან იმის გამო, რომ ჩემთვის რაღაც მოაგვარეს. ეს შეუფერებელი იქნებოდა. ამიტომ, ასეთ საკითხებში მე არ ვეძიებ პრივილეგიას საკუთარი თავისთვის. რა თქმა უნდა, ეს არ არის თამაშის წესების მიყოლა; უბრალოდ, ადამიანი უნდა მიჰყვეს ამქვეყნიური ცხოვრების ყველაზე საბაზისო წესებს, ზრდილობასა და ურთიერთგაცვლას; ამ მხრივ გამონაკლისი არ დაიშვება. თუ ვინმეს სთხოვ საქმის მოგვარებას და არ უხდი მას, და ყოველთვის ცდილობ ბოროტად ისარგებლო მისით, ეს ზნეობის არქონის გამოვლინებაა. რა არის ჩემი პრინციპები ამ საკითხებში? თუ შენ გსურს რაიმეს გაკეთება, და მათ მიერ შემოთავაზებული გეგმა შესაფერისია და შენ შეგიძლია მათ მიერ დასახელებული ფასის გადახდა, მაშინ გააკეთე ეს. თუ შენ არ შეგიძლია ამის გადახდა, მაშინ ნუ გააკეთებ; იპოვე ვინმე, ვინც ამას უფრო იაფად გააკეთებს. გააკეთე მხოლოდ ის, რისი საშუალებაც გაქვს. ნუ შეეჭიდები იმაზე მეტს, ვიდრე შეგიძლია და ნუ იფიქრებ იმაზე, თუ როგორ ბოროტად ისარგებლო სხვებით. თუ შენ არ გაქვს ფინანსური სახსრები მის მოსაგვარებლად, მაშინ ან ისესხე ფული, აიღე სესხი, ან მოიცადე, სანამ საკმარის ფულს გამოიმუშავებ მის გასაკეთებლად. მოკლედ რომ ვთქვათ, თავად მოიფიქრე რამე; არ შეიძლება სხვებით ბოროტად სარგებლობა. თუ ეს მათი საარსებო წყაროა, თუ ეს მათი პროფესიაა, მაშინ როდესაც ისინი შენთვის რაღაცას აგვარებენ, შენ უნდა შეასრულო შენი პირობა და გადაუხადო მათ. ეს სრულიად ბუნებრივი და გამართლებულია. სხვებით ბოროტად არ სარგებლობა, სხვების არ მოტყუება, სხვების ვალში არ დარჩენა, უსირცხვილოდ არ მოქცევა და ვალების არ ქონა — სწორედ ამას ჰქვია საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით. როდესაც გასაჭირში ხარ, სხვებს ნუ შესჩივლებ შენს გასაჭირს; როდესაც ღარიბი ხარ, ბოროტად ნუ ისარგებლებ სხვებით; როდესაც მდიდარი ხარ, ნუ მოიწონებ თავს შენი სიმდიდრით; და ნუ დაიჭერ თავს მედიდურად შენი ვინაობისა და სტატუსის გამო. ეს არის ჩემი მრწამსი ადამიანებთან ურთიერთობისა და საქმეების მოგვარებისას. მაგალითად, ზოგჯერ ვპოულობ ვინმეს, რომ ჩემთვის რაღაც მოაგვაროს. ვთქვათ, ჩვეულებრივ ეს მხოლოდ ათასი დოლარი ჯდება, მაგრამ ისინი ხუთ ათასს ითხოვენ. მიუხედავად იმისა, რომ შემიძლია ამის გადახდა, არ მივიღებ ასეთ მოტყუებას. მე ვხარჯავ იმდენს, რამდენიც ჩვეულებრივ საჭიროა ამის გასაკეთებლად, და არ ვევაჭრები ადამიანებს. თუ არ შემიძლია ამის გადახდა, ვიპოვი ვინმეს, ვინც უფრო იაფად გააკეთებს. მე აბსოლუტურად არ მოვიქცევი უსირცხვილოდ და არც სიღარიბეს დავიჩივლებ, რათა ფასი დავაკლებინო; მე არასოდეს ვამბობ ასეთ რამეებს. მე ვაძლევ იმდენ ფულს, რამდენიც საჭიროა ამის მოსაგვარებლად, ვიხდი საბაზრო ფასს და ვმოქმედებ წესების მიხედვით. ამ წესებს სწორედ ასე ზედმიწევნით ვიცავ. ზოგიერთი მდიდარი ადამიანი განსაკუთრებით ცდილობს ყურადღების მიპყრობას და ქედმაღალია. ისინი დიზაინერული ბრენდების ტანსაცმელს ატარებენ, ბრილიანტის ბეჭდებსა და ყელსაბამებს, და თავიდან ფეხებამდე თვალისმომჭრელი სამკაულებით არიან მორთულნი. უფრო მეტიც, სადაც არ უნდა წავიდნენ, მაღალქუსლიან ფეხსაცმელს ატარებენ და, ძირითადად, თავს არიდებენ ხალიჩებზე სიარულს, რადგან ფიქრობენ, რომ ხმაურის გარეშე ეს მეტისმეტად შეუმჩნეველია — ისინი საგანგებოდ დადიან მარმარილოს ან ხის იატაკზე, რათა ხალხმა მათი მოსვლა შეამჩნიოს. ოთახში შესვლისას დიზაინერულ მზის სათვალესაც კი არ იხსნიან და კარიდანვე ათვალიერებენ ოთახს, რათა ნახონ, ვინ არის იქ, თითქოს ამბობენ: „დაინახეთ, რომ დედოფალი მობრძანდა?“ სადაც არ უნდა წავიდნენ, ჯერ უნდა მედიდურად დაიჭირონ თავი. თუ ზაფხულში გარეთ გასვლისას მზის სათვალეს ვატარებ, დანიშნულების ადგილზე მისვლისთანავე სწრაფად ვინახავ მას ჩანთაში, რათა ხალხმა არ დამინახოს მზის სათვალით და არ იფიქროს, რომ მედიდურად მიჭირავს თავი, რამაც შეიძლება გაუგებრობა გამოიწვიოს. ფეხსაცმელების უმეტესობას, რომლებსაც ვატარებ, რეზინის ან ქაფოვანი მასალის ძირი აქვს და ვცდილობ, სიარულისას ხმაური არ გამოვცე. როდესაც სადმე მივდივარ საქმეების მოსაგვარებლად, თუ ზარის დარეკვა მჭირდება, ვრეკავ. თუ ზარის დარეკვა არ მჭირდება, მაშინ შიგნით შესვლისთანავე, ჯერ მიმღებში ვეუბნები თანამშრომელს, რომ გარკვეულ დროს შეხვედრა მაქვს ამა და ამ პიროვნებასთან, და შემდეგ ვზივარ და ველოდები. ვხედავ ადამიანებს, რომლებიც სხედან და ტელეფონებს უყურებენ, როდესაც საქმე არ აქვთ. ფეხი ფეხზე აქვთ გადადებული, ქიმიურად დახვეულ თმას აქნევენ და გვერდით დიზაინერული ჩანთა უდევთ — ისინი ისეთი პომპეზურები არიან. სადაც არ უნდა წავიდე, განსაკუთრებით შეუმჩნევლად ვიქცევი. ვპოულობ კუთხეს დასაჯდომად და ჩანთას მკერდზე ვიხუტებ, რათა ცუდმა ადამიანებმა არ გამომტაცონ. მე ფრთხილი ვარ და შეუმჩნევლად ვიქცევი. როდესაც ჩემი რიგი მოდის, სწრაფად მივდივარ საქმის მოსაგვარებლად, დაყოვნების გარეშე, და ვცდილობ, რაც შეიძლება ნაკლები ყურადღება მივიქციო. საქმეების მოგვარებისას წესებს ვიცავ და ადამიანების ვალში არ ვრჩები. სადაც არ უნდა წავიდე, ჩემს მოძრაობებს ვაკონტროლებ; არ მსურს ვინმეს ყურადღების მიქცევა. ანუ, სადაც არ უნდა წავიდე საქმის მოსაგვარებლად, ჩუმად ვმოძრაობ და არასოდეს ვხმაურობ ისე, რომ ჩემი იქ ყოფნა გავაგებინო. არამორწმუნეებთან ურთიერთობისას, თუ მათ, როგორც წესი, საქმის მოგვარების გარკვეული წესები აქვთ, მაშინ მე ამ წესებს მივყვები. მაგალითად, ამა თუ იმ სფეროში წესი ასეთია: მას შემდეგ, რაც ვინმე საქმეს მოგიგვარებს, მას საჭმლით უნდა გაუმასპინძლდე. ჩვენი გარიგების ფასიდან გამომდინარე, სადილი, ძირითადად, დაახლოებით თხუთმეტი დოლარი უნდა ღირდეს, ამიტომ მე მათ დაახლოებით ამ ფასის საჭმლით ვუმასპინძლდები. ზოგიერთი ამბობს: „რადგან მათ საჭმლით უმასპინძლდები, ცოტა მეტი ფული დახარჯე, რათა თავი მოიწონო.“ ამის საჭიროება არ არსებობს. რაც არ უნდა იყოს მათი წესები, ჩვენ მათ ვემორჩილებით. ნუ გადააჭარბებ და ნუ დახარჯავ ფულს ტყუილუბრალოდ, მხოლოდ თავის მოსაწონებლად. დასავლეთში, როდესაც ვინმეს სთხოვ შენთვის საქმის მოგვარებას, ან ქირაობ საათობრივად ანაზღაურებად მუშებს, მუშახელს და ა.შ., მიღებულია დამატებითი გასამრჯელოს მიცემა. ზოგიერთ სფეროში არსებობს წესები დამატებითი გასამრჯელოს ოდენობასთან დაკავშირებით, ზოგიერთში კი — არა. იქ, სადაც ასეთი წესები არ არსებობს, უმეტესწილად, ზრდილობისა და მუშაკისადმი პატივისცემის გამო, მე ვაძლევ გონივრულ დამატებით გასამრჯელოს მათი ტარიფის, შესრულებული სამუშაოს ხარისხისა და მათი დამოკიდებულების საფუძველზე. თუ მათ საქმე კარგად შეასრულეს, დამატებით ხუთ დოლარს ვაძლევ; თუ მათ საქმე საშუალოდ შეასრულეს და მომავალში მათი დაქირავება აღარ მსურს, დამატებით ფულს არ ვაძლევ, მაგრამ არც იმაზე ნაკლებს მივცემ, ვიდრე გამოიმუშავეს. რაც შეეხება დამატებითი გასამრჯელოს მიცემას, ისე არ ვიქცევი, თითქოს მაგნატი ვიყო, და ჩემი სიმდიდრის გამოსაჩენად მუჭა ფულს არ ვიღებ, რომ ვინმეს დაუთვლელად მივცე. მე არასოდეს ვაკეთებ ასეთ რამეებს. ნაცვლად ამისა, სანამ ისინი მუშაობას დაიწყებენ, წინასწარ ვამზადებ ფულს მათი ტარიფის მიხედვით და წასვლისას ვაძლევ. ადამიანთა უმეტესობა ამით საკმაოდ კმაყოფილია. ეს ასევე შეიძლება ჩაითვალოს დასავლეთში საქმეების მოგვარების წესად. რადგან ეს წესია, ჩვენ მას უნდა დავემორჩილოთ და არ უნდა დავარღვიოთ. თუ სადმე ახალი ხარ და არ გესმის წესები, შენთვის უმჯობესი იქნება, ისწავლო ისინი. როგორც კი გაიგებ მათ, თავს ნუ მოაჩვენებ, თითქოს არ იცი; მაქსიმალურად ეცადე, საქმეები წესების მიხედვით მოაგვარო. რა თქმა უნდა, საქმე ის არ არის, თითქოს მეშინია, რომ ადამიანები ზურგს უკან განმსჯიან ან იტყვიან, რომ საკუთარ თავს წესების დაცვით არ წარვმართავ — ამას ამგვარი შეფასებების შიშით არ ვაკეთებ. უბრალოდ, ვგრძნობ, რომ ეს სწორედ ასე უნდა გაკეთდეს; ეს არის ის, რაც უნდა გავაკეთო. ზოგიერთი ამბობს: „მათთვის ათი დოლარით ნაკლები რომ მიგეცა, განა არ გექნებოდა საკმარისი ფული დამატებითი სადილისთვის?“ ამას ასე ვერ შეხედავ. ეს არის ის, რაც მათ გამოიმუშავეს. თუ შენ მათ ათი დოლარით ნაკლებს მისცემ, ეს იმის ტოლფასია, რომ მათ ათი დოლარი წაართვა. სხვებისგან წართმეული ფულის საკუთარი ხარჯებისთვის გამოყენება უსინდისობაა. საკუთარი სინდისის წინააღმდეგ მოქმედება არ შეესაბამება ადამიანობას; ეს ადამიანობას მოკლებული ქმედებაა. თუ შენ ეცდები, რომ მათ ასე ნაკლები გადაუხადო, მაშინ შენ არ წარმართავ საკუთარ თავს წესების დაცვით. საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით ნიშნავს, სულ მცირე, მიუკერძოებლად მოქმედებას და პრინციპის დაცვას — „ერთი ერთია, ორი — ორი“. დავუშვათ, მომსახურების სფეროში ხარ და თავის სარჩენად დამატებით გასამრჯელოზე ხარ დამოკიდებული. თუ ვინმე არ მოგცემს დამატებით გასამრჯელოს და ბოროტად ისარგებლებს შენით, რას იგრძნობ? ეს იგივე ლოგიკაა. დამატებითი გასამრჯელოს არმიცემა შესაძლოა არ ეწინააღმდეგებოდეს კანონს გარკვეულ სფეროში და ამის გამო არავინ მოგთხოვოს პასუხი, მაგრამ იქნები კი მართალი შენი სინდისის წინაშე? თუ არ შეგიძლია იყო მართალი შენი სინდისის წინაშე, მაშინ შენ სინდისის ვალი გაქვს. თუ ამ ცხოვრებაში ასეთი ვალი მეტისმეტად ბევრი დაგიგროვდება, როდის შეძლებ მის გასტუმრებას? შენ არ შეგიძლია საკუთარი თავი ასე წარმართო. შესაძლოა, დამატებითი გასამრჯელოს არმიცემით ოდნავ ბოროტად ისარგებლო ვინმეთი, მაგრამ განა სინდისი არ გქენჯნის? თუ მართლაც არ გრძნობ, მაშინ შენში ნამდვილად არის პრობლემა. თუ ასეთი წვრილმანის გამო ცდილობ ვინმეთი ბოროტად სარგებლობას, განა არ იქნები შემძლე, კიდევ უფრო უარესი რამეები ჩაიდინო? ასეთი აზროვნებით, კვლავ შეძლებ ჭეშმარიტების პრაქტიკაში გამოყენებას?

თავისი ცხოვრებისა და არსებობის განმავლობაში, ყველა შეიძლება წააწყდეს ამ მაგალითებს, რომლებზეც ჩვენ გვქონდა თანაზიარება საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვასთან დაკავშირებით. განკაცებული ღვთისთვის, რომელიც ამ კაცობრიობაში ცხოვრობს, ამ ყველაფრის თავიდან აცილება ასევე შეუძლებელია და ეს არის ის, რასაც იგი უნდა შეხვდეს. ამ საქმეების კეთებისას, მთლიანობაში, განკაცებული ღმერთი მკაცრად იცავს საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვისა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულების მრწამსსა და პრინციპებს. მე თავად ზუსტად ასე ვიქცევი. რა თქმა უნდა, როდესაც თქვენთან ჩემი ურთიერთობა ეხება საეკლესიო საქმეს ან თქვენს პირად ცხოვრებას, თუ მთხოვთ თქვენთან თანაზიარებას ან რჩევას მეკითხებით იმის შესახებ, თუ როგორ მოაგვაროთ გარკვეული საკითხი, თქვენთან თანაზიარებას გავმართავ მკაცრად ჩემი საკუთარი თავის წარმართვის მრწამსის შესაბამისად. მიიღებთ ამას თუ არა, ჩემი შეხედულებები და ის გზები და პრინციპები, რომლებითაც საკუთარ თავს წარვმართავ, უცვლელი რჩება. მე აბსოლუტურად არ გასწავლით კანონმდებლობის ხარვეზების გამოყენებას დამატებითი სარგებლის მისაღებად; ასე მოქცევა სრულიად შეუფერებელია. რაც არ უნდა მოხდეს, პირველ რიგში, მოგთხოვთ, ზუსტად გაარკვიოთ, ეხება თუ არა ეს საკითხი კანონებს, პოლიტიკებს ან გარკვეული სფეროს რეგულაციებს. თუ ის ამ საკითხებს ეხება, გეტყვით, რომ გაიაროთ კონსულტაცია მთავრობის წარმომადგენლებთან, იურისტთან, ან მოიძიოთ შესაბამისი წესები ინტერნეტში. თუ ის ფინანსურ საკითხებს ეხება, მაშინ კონსულტაცია ბუღალტერთან უნდა გაიაროთ. რომელ ქვეყანაშიც არ უნდა იყოთ, პრაქტიკაში სწორედ ასე უნდა იმოქმედოთ. სწორედ ასე ვაკეთებ საქმეს და აბსოლუტურად არ წაგახალისებ, რომ დაარღვიო ეს მრწამსები. ნაცვლად ამისა, მე მოვითხოვ შენგან, მკაცრად დაიცვა თითოეული ქვეყნის კანონები და წესები, მათ შორის ნებისმიერი საზოგადოებრივი ადგილის ან ნებისმიერი სფეროს წესები და დებულებები. თუ მათ არ იცნობ, ინიციატივა უნდა გამოიჩინო, რომ შეისწავლო ისინი და ამ საკითხებზე სხვა ადამიანებთანაც გაიარო კონსულტაცია. თუ იცნობ მათ, მაქსიმალურად უნდა ეცადო მათ დაცვას. რასაც არ უნდა ითვალისწინებდეს წესები, საქმეც სწორედ ასე უნდა ვაკეთოთ. თუნდაც ზოგჯერ ქვეყნის წესები ან კანონები გავლენას ახდენდეს შენი მოვალეობის შესრულების დროზე, ან შენს მოვალეობასთან დაკავშირებულ ზოგიერთ საკითხზე, შენ მაინც უნდა დაემორჩილო მათ. შეგიძლია გამონახო გზები, რათა დაარეგულირო შენი მოვალეობის შესრულების დრო ან გარემო, რომელშიც მას ასრულებ, რათა თავიდან აიცილო ქვეყნის კანონებთან და რეგულაციებთან კონფლიქტი, და ასევე თავიდან აიცილო ქვეყნის კანონებისა და წესების დამრღვევი ქცევები და ინციდენტების გამოწვევა. მართებულია თუ არა საქმის ამგვარად კეთება? (დიახ.) ეს ერთი მხრივაა. მეორე მხრივ, მიუხედავად იმისა, თუ რომელი ქვეყნის კანონები და წესებია ისინი, და მიუხედავად იმისა, გონივრულია ისინი თუ არა, თუ ისინი მთავრობის მიერ მკაფიოდ არის დადგენილი და ჩემს ცხოვრებასა და არსებობას ეხება, მე მაქსიმალურად ვიცავ და ვემორჩილები მათ. მე აბსოლუტურად არც კომენტარს გავაკეთებ და არც გავაკრიტიკებ მთავრობის კანონებისა და წესების იმ ასპექტებს, რომლებიც არაგონივრულია ან არ შეესაბამება ხალხის ინტერესებს; ნაცვლად ამისა, მე ვემორჩილები ნებისმიერ წესს, რომელსაც მთავრობა ადგენს. რა თქმა უნდა, როდესაც ვსაუბრობ მთავრობის კანონებისა და წესების დაცვაზე, ეს არ მოიცავს იმ კანონებს, რომლებიც ეწინააღმდეგება რელიგიურ რწმენას, ან კანონებს, რომლებიც უარყოფს და ეწინააღმდეგება ღმერთს. აქ იგულისხმება ის კანონები და წესები, რომლებიც იცავს მოქალაქეთა უფლებებს, ინარჩუნებს საზოგადოებრივ წესრიგს და ხელს უწყობს სამართლიანობას; სწორედ მათ უნდა დაემორჩილონ ადამიანები. რა აზრებიც არ უნდა ჰქონდეთ ადამიანებს, კანონებისა და წესების დაცვა პირველ ადგილზეა. ადამიანმა პატივი უნდა სცეს ქვეყნის კანონებს და პატივი სცეს ნებისმიერი სფეროს წესებსა და დებულებებს. თუ შენ არ შეგიძლია მათთან ადაპტირება ან ისინი არ მოგწონს, შეგიძლია თავი აარიდო ამ სფეროს, ან შეგიძლია დატოვო ქვეყანა. მაგრამ გონივრულად რომ ვთქვათ, თუ შენ ცხოვრობ გარკვეულ ქვეყანაში, ან საქმე გაქვს გარკვეული სფეროს ადამიანებთან, შენ უნდა დაემორჩილო ქვეყნის კანონებს, სფეროს ან გარკვეული განსაკუთრებული შემთხვევებისა და გარემოებების დებულებებსა და მითითებებს, და ზოგიერთ ზნეობრივ ნორმასაც კი. მე ვცდილობ მკაცრად დავიცვა კაცობრიობის კანონები, წესები და დებულებები, საზოგადოებრივ ადგილებში არსებული ზოგიერთი განსაკუთრებული წესი და მითითება, და ადამიანობის ძირითადი ზნეობრივი და ქცევითი ნორმები. მე არასოდეს ვუსვამ ხაზს ჩემს განსაკუთრებულ ვინაობასა და სტატუსს, და არც რომელიმე კანონს, წესს, მითითებას, დებულებასა თუ მისთანებს ვეწინააღმდეგები. მე არც ვეწინააღმდეგები მათ, არც განზრახ ვარღვევ და არც ჩემი გზით მივდივარ; ნაცვლად ამისა, მე მკაცრად ვიცავ მათ. ჩემი ამ მკაცრი დაცვის საფუძველია მათი კანონების, წესების, დებულებებისა და წესებისადმი პატივისცემა. ეს ასევე არის ის პრინციპი, რომელსაც ადამიანი რეალურად ახორციელებს და იცავს, როდესაც საკუთარ თავს წარმართავს წესების დაცვით და საქმეს კეთილსინდისიერად აკეთებს. შესაძლოა, ზოგიერთ ადამიანს არ ესმის, როგორია ჩემი დამოკიდებულება ამ საკითხების მიმართ; შესაძლოა, ზოგიერთ ადამიანს ჰქონდეს ისეთი აზრები, რომლებიც რეალობას არ შეესაბამება, ან ჰქონდეს ფუყე წარმოდგენები და ფანტაზიები ჩემი პრინციპებისა და მრწამსების შესახებ ასეთი საქმეების კეთებისას. ამგვარი თანაზიარების მეშვეობით, ხედავთ აქ რაიმე ფუჭს? (არა.) იმის თქმა, რომ აქ არაფერია ფუყე, ეს ნიშნავს, რომ ამ საკითხებს ადამიანობის გადმოსახედიდან გონივრულად ვუდგები, მე არ ვიკავებ უპირატეს პოზიციას, არ ვდგავარ მესამე ცის გადმოსახედიდან და ამ საკითხებს არც ღვთის ვინაობასთან დაკავშირებული განსაკუთრებული სტატუსის პოზიციიდან ვუდგები. ნაცვლად ამისა, მე მათ ძალიან ადამიანურად ვუდგები გონივრული გადმოსახედიდან. მე არასოდეს ვუსვამ ხაზს ჩემს, როგორც განკაცებული ღვთის, ვინაობას ამ საკითხებისადმი ჩემს მიდგომაში, და არც არასოდეს ვიყენებ ამ ვინაობას იმისთვის, რომ მათ ქედმაღლურად შევხედო. მე არასოდეს ვეწინააღმდეგები ამ წესებსა და დებულებებს და არ ვარღვევ ქვეყნის კანონებსა და რეგულაციებს ან რომელიმე სფეროს წესებს. ნაცვლად ამისა, მე მკაცრად ვიცავ ამ კანონებს, რეგულაციებს, დებულებებსა და სხვა მსგავს რამეებს მორჩილად და საქმეს კეთილსინდისიერად აკეთებს. კიდევ უფრო პრაქტიკულად რომ ვთქვათ, როდესაც საქმე ეხება ადამიანებთან ურთიერთობას, მე ასევე ვიცავ ძალიან ადამიანურ პრინციპს.

ჩვენ გვქონდა თანაზიარება განკაცებული ღვთის მიერ საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვის ზოგიერთ გამოვლინებაზე. შესაძლოა, ეს იყოს ისეთი რამეები, რაზეც არასოდეს გიფიქრიათ, ან ისეთი რამეები, რაც არასოდეს მიგიღიათ სერიოზულად; შესაძლოა, გქონდეთ ძალიან ფუყე წარმოდგენა ამ საკითხებზე; ან, როდესაც ამ საკითხებს ხედავთ, მათთან შეხება გაქვთ ან მათ შესახებ ისმენთ, შესაძლოა, სრულიად უგულებელყოფდეთ მათ. თუმცა, ეს ყველაფერი ღვთის განკაცებული ხორცის მიერ გამოვლენილი ნორმალურობის, პრაქტიკულობის, თავმდაბლობისა და ფარულობის ასახვაა. გარდა ამისა, ეს ასევე არის მისი საკუთარი თავის წარმართვის ყველაზე ნორმალური და პრაქტიკული გამოვლინებები, როდესაც ღვთის სული ხორცს ისხამს და ადამიანებს შორის მოდის. ამ გამოვლინებების მეშვეობით, ადამიანებს შეუძლიათ უკეთ გაიგონ, თუ როგორ უყურებს, ეპყრობა და აგვარებს ზეცაში მყოფი ღმერთი საკუთარი თავის წარმართვისა და კაცობრიობის წევრად გახდომის საკითხს. საკუთარი თავის წარმართვის ეს მრწამსები და პრინციპები საშუალებას აძლევს ადამიანებს, დაინახონ და შეიცნონ, რომ ღმერთი არაფერს აკეთებს ცარიელი ფორმით, რომ იგი ყველაფერს პრაქტიკულად აკეთებს, და იგი პრაქტიკულად მოქმედებს პრინციპების შესაბამისად და ამასთან იცავს კაცობრიობის კანონებსა და რეგულაციებს, და ადამიანური საზოგადოების სხვადასხვა სფეროს წესებს. ამ კანონებისა და წესების დაცვისას, განკაცებულმა ღმერთმა ასევე უნდა შეასრულოს თავისი მსახურება და გააკეთოს ის საქმე, რომლის გაკეთებასაც აპირებს. იქნება ეს მისი ნორმალური ადამიანობის ცხოვრებაში გამოვლენა, თუ მისი ღვთაებრიობის საქმის კეთება, არცერთი მათგანი არც კონფლიქტში მოდის მეორესთან და არც ეწინააღმდეგება მას. საკუთარი თავის წარმართვის მრწამსები და პრინციპები, რომლებსაც ღმერთი ავლენს თავის ნორმალურ ადამიანურ ცხოვრებაში, წარმოაჩენს განკაცებული ღვთის ნორმალურობასა და პრაქტიკულობას — ეს ერთი ასპექტია. მეორე ასპექტი ის არის, რომ იგი ცხოვრებაში ავლენს ნორმალურ ადამიანობას — რომელიც ფლობს სინდისსა და გონებას — რომელიც ღვთის სულს უნდა ჰქონდეს ადამიანად გახდომისას ან ადამიანებს შორის ხორცის შესხმისას. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ცხოვრებაში გამოვლენა უმეტესწილად თითქოს არ უკავშირდება იმ მსახურებას, რომელსაც განკაცებული ღმერთი თავის ღვთაებრიობაში ასრულებს, მრწამსები და პრინციპები, რომლებსაც ღმერთი იცავს თავისი ადამიანობაში ცხოვრებისას. არსობრივად იგივეა, რაც ჭეშმარიტება, ღვთის ხასიათი და კაცობრიობისადმი მისი მოთხოვნები, რომლებსაც იგი გამოხატავს ღვთაებრიობაში საქმის კეთებისას. საკუთარი თავის წარმართვის პრინციპები, რომლებსაც განკაცებული ღმერთი იცავს თავის ადამიანურ ცხოვრებაში, არის საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმეს კეთილსინდისიერად შესრულება. შესაბამისად, საქმის კეთების პრინციპები, რომლებსაც იგი იცავს თავის ღვთაებრიობაში საქმის კეთებისას, ძირითადად იგივეა — იგი წარმართავს საკუთარ თავს წესების დაცვით და საქმეს კეთილსინდისიერად აკეთებს; პრინციპები არ იცვლება. ამიტომ, რაც შეეხება განკაცებულ ღმერთს, მისი ადამიანობა და ღვთაებრიობა არასოდეს არის განცალკევებული; ისინი სრულად არის გაერთიანებული. მისი ღვთაებრიობა შეიძლება გამოიხატოს მისი ადამიანობის მეშვეობით, ხოლო მისი ადამიანობა მისი ღვთაებრიობის ნაწილის გამოვლინებაა. ამიტომ, როდესაც განკაცებული ღმერთი კაცობრიობაში ცხოვრობს, მისი ადამიანობა და ღვთაებრიობა, რომელთა დანახვაც ადამიანებს ამ პერიოდში შეუძლიათ, არ არის გათიშული ან განცალკევებული; ისინი გაერთიანებულია. მისი ადამიანობის ცხოვრებაში გამოვლენა და მისი საკუთარი თავის წარმართვის მრწამსები და პრინციპები, გარკვეულწილად, ღვთის სულის ზედამხედველობის, გავლენისა და წინამძღოლობის ქვეშაა. მეორე მხრივ, ასევე შეიძლება ითქვას, რომ იგი ცხოვრებაში ავლენს თავის ნორმალურ ადამიანობას, რომელიც ფლობს სინდისსა და გონებას. მხოლოდ ასეთი ადამიანობით შეუძლია ღვთის განკაცებულ ხორცს იტვირთოს მთელი თავისი ღვთაებრივი საქმე, ის საქმე, რომელიც მან თავის ღვთაებრიობაში უნდა გააკეთოს; მხოლოდ ასეთი ადამიანობით შეუძლია ღვთის განკაცებულ ხორცს შეასრულოს ის მსახურება, რომელიც უნდა შეასრულოს, და შეასრულოს იგი კარგად. ეს არის ერთი გაგება. მეორე გაგება ის არის, რომ მსახურება, რომელსაც განკაცებული ღმერთი ასრულებს, მიიღწევა ასეთი ადამიანობის მეშვეობით, რომელიც ფლობს ნორმალურობასა და პრაქტიკულობას. ნებისმიერ შემთხვევაში, განკაცებული ღვთის ადამიანურობა-არსება და ღვთაებრიობა ერთობლივად ქმნის განკაცებულ ღმერთს, რომელსაც აქვს ქრისტეს განსაკუთრებული ვინაობა. ამიტომ, განკაცებული ღვთის ადამიანობის საკუთარი თავის წარმართვის მრწამსები და პრინციპები, რომლებსაც შენ ხედავ, მისი კონკრეტული გამოვლინებების, დამოკიდებულებებისა და შეხედულებების ჩათვლით ყველაფერში, რასაც იგი აკეთებს, მისი ადამიანობის ნაწილია და, რა თქმა უნდა, ასევე შეიძლება ითქვას, რომ მისი ღვთაებრიობის ნაწილიცაა. ამ ორის განცალკევება შეუძლებელია. ანუ, როდესაც შენ ხედავ ასეთ ადამიანობას განკაცებულ ღმერთში, შენ დარწმუნებული უნდა იყო, რომ იგი არის ის ხორცი, რომელიც ღმერთმა შეისხა. რა თქმა უნდა, როდესაც შენ შეხება გაქვს ღვთის მიერ გამოხატულ ჭეშმარიტებასთან, იმის აღიარებასთან ერთად, რომ განკაცებულ ღმერთს აქვს ღვთაებრიობა, შენ ასევე უნდა აღიარო, რომ მისი ადამიანობა არის განკაცებული ღვთის ნაწილი, რომელსაც აქვს განსაკუთრებული ვინაობა. ნებისმიერ შემთხვევაში, საბოლოოდ ადამიანებს ეძლევათ საშუალება, დაინახონ განკაცებული ღვთის ეს ნორმალური და პრაქტიკული მხარე და საკუთარი თავის წარმართვის ის მრწამსები და პრინციპები, რომლებსაც იგი ცხოვრებაში ავლენს, რადგან ეს ეხება ბევრ საკითხს, რომლებსაც ღვთის ხორცი აწყდება თავის არსებობასა და ცხოვრებაში. მიუხედავად იმისა, რომ განკაცებული ღვთის ადამიანურ ცხოვრებაში არსებული ეს პრაქტიკული გამოვლინებები არ აღწევს იმ მსახურების დონეს, რომელსაც იგი ასრულებს, ან ადამიანებისთვის ჭეშმარიტების, გზისა და სიცოცხლის მიწოდების დონეს, საკუთარი თავის წარმართვის ეს პრინციპები და მრწამსები არ არის გათიშული განკაცებულ ღმერთში არსებული ღვთაებრიობისგან. სწორედ იმიტომ, რომ ეს ხორცი არის ღვთის განკაცებული ხორცი და ის ხორცი, რომელიც ღვთის სულმა შეისხა, ამ განკაცებული ღვთის ნორმალურ ადამიანობას შეუძლია ჰქონდეს საკუთარი თავის წარმართვის ასეთი მრწამსები და პრინციპები. ეს გულისხმობს იმას, რომ გახრწნილი კაცობრიობის ნებისმიერი წევრისთვის, ან გახრწნილ კაცობრიობაში ნებისმიერისთვის, ვისაც აქვს პრივილეგირებული წარმომავლობა, ვინაობა, სოციალური ღირებულება და მაღალი სტატუსი, ძალიან რთულია საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვა და საქმეების კეთილსინდისიერად შესრულება; არავინ წარმოადგენს გამონაკლისს. ამიტომ, ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის ეს ასპექტი არის ის, რაც განკაცებული ღვთის ადამიანობას გააჩნია და მისი არსებაა, და რა თქმა უნდა, ეს ასევე არის იმის ნაწილი, რაც განკაცებული ღვთის ღვთაებრიობას გააჩნია და მისი არსებაა; უბრალოდ, იგი ამას გამოხატავს და ავლენს თავისი ადამიანობის მეშვეობით. განკაცებულ ღმერთს ყველგან რომ ეტრაბახა, სადაც კი წავიდოდა, მუდამ ხაზი რომ გაესვა თავისი სტატუსისთვის, ესაუბრა მედიდურად, თავი აღმატებულად მიეჩნია, ყველასთვის ზემოდან დაეხედა, მედიდურად დაეჭირა თავი და მუდამ ნდომებოდა ყველას ფეხქვეშ გათელვა; რომ დაეწყევლა ყველა, ვინც თაყვანს არ სცემდა, ფერფლად ექცია ისინი, მყისიერად მოეკლა ან თავისი გამჭოლი მზერით განეგმირა, მაშინ რთული სათქმელი იქნებოდა, ნამდვილად ჰქონდა თუ არა მას ღვთაებრივი არსი. ერთი მხრივ, განკაცებულ ღმერთს აქვს ნორმალური ადამიანობის სინდისი და გონება, რათა შეინარჩუნოს თავისი ხორცის მთელი ცხოვრება, სიტყვები და საქმეები. მეორე მხრივ, მისი ღვთაებრიობაც მოქმედებს მასში, რადგან ღვთაებრიობა, საბოლოო ჯამში, მისი ჭეშმარიტი სიცოცხლეა. მისი ადამიანობა ისეთივე ამპარტავანი და თვითმართალი რომ ყოფილიყო, როგორიც გახრწნილი კაცობრიობისაა, იტყოდი, რომ ეს პიროვნება განკაცებული ღმერთია? (არა.) დავუშვათ, ადამიანს მუდამ ჰქონდა ზებუნებრივი გამოვლინებები, მუდამ ეგონა, რომ დედამიწაზე ჩამოსული ზეციური არსება იყო, მუდამ ჰქონდა ეს განცდა და მუდამ ზემოდან ესაუბრებოდა ადამიანებს, რაც მათ მისი სიტყვებისა და საქმეებისადმი მოწიწებას უჩენდა. დავუშვათ, მის გულში მუდამ ჰქონდა ზებუნებრივი და ტრანსცენდენტული ფიქრები, შეეძლო ერთი შეხედვით ეთქვა, რა მოხდა ვინმეს წარსულ ცხოვრებაში, რა ბოროტება ჩაიდინა, რა საქმეები გააკეთა, ან რამდენჯერ დაიბადა ხელახლა ადამიანად თუ ცხოველად. უფრო მეტიც, დავუშვათ, ეს პიროვნება მუდამ გრძნობდა, რომ განსაკუთრებით აღმატებული იყო, საუბრისას მუდამ ჰქონდა ზებუნებრივი გამოვლინებები და თან ახლდა ნიშნები და სასწაულები, რაც ადამიანებს აგრძნობინებდა, რომ ის განსაკუთრებული იყო. ასეთი ადამიანი არანორმალური იქნებოდა. ერთი მხრივ, მასში არსებული სიცოცხლე-განწყობა არანორმალური იქნებოდა; მეორე მხრივ, მასში არსებული სიცოცხლე არ იქნებოდა ღვთაებრიობის სიცოცხლე. მხოლოდ ასე შეიძლება ითქვას.

იქნება ეს მისი საკუთარი თავის წარმართვის მრწამსები თუ საქმეების მოგვარების პრინციპები, ყველაფერი, რასაც განკაცებული ღმერთი ააშკარავებს და ცხოვრებაში ავლენს, განსაკუთრებით ნორმალური და პრაქტიკულია. შეხედეთ იმას, რაც მითქვამს და რასაც ვაკეთებ ჩემს ცხოვრებაში — არის რომელიმე მათგანი არანორმალური? არის რომელიმე მათგანი ზებუნებრივი ან უჩვეულო? (არა.) რასაც არ უნდა ვაგვარებდე, შენ ვერაფერ უჩვეულოს ვერ იპოვი ჩემში. მე არ ვარ უჩვეულო ადამიანი; მე უბრალოდ ნორმალური ადამიანი ვარ. უფრო მეტიც, ჩემი ფიქრები, შეხედულებები, აზროვნება და ლოგიკა ყოველი საქმის მოგვარებისას არ არის გამრუდებული, უკიდურესი ან ზებუნებრივი. ადამიანებთან ურთიერთობისა და მათთან კავშირისას მშვიდი და გაწონასწორებული ვარ. თუ ადამიანებს სურთ ჩემთან ურთიერთობა, მე ვურთიერთობ მათთან; თუ არ სურთ, არ ვცდილობ მათი გულის მოგებას. მიგაჩნია თუ არა შენ ჩემი აზროვნება ნორმალურად, როდესაც საქმე ეხება ადამიანებთან ურთიერთობას, საქმეების მოგვარებას, ყოველგვარი საქმის კეთებასა და საკუთარი თავის წარმართვას? (დიახ.) ეს ყველაფერი ნორმალურია. მე არასოდეს მომიწოდებია თქვენთვის ან წამიქეზებიხართ, რომ დაპირისპირებოდით რომელიმე ქვეყნის მთავრობას, და არც არასოდეს მითქვამს თქვენთვის მსგავსი რამ: „ღმერთის მორწმუნენი ყველანი ღვთისგან მოდიან; თქვენ ყველანი მესამე ციდან მოდიხართ. ნუ გეშინიათ ამ წუთისოფლის; ფეხქვეშ გათელეთ ეს წუთისოფელი! თქვენ ყველანი გამარჯვებული ვაჟები ხართ; აიღეთ რკინის კვერთხი, რათა მართოთ ეს წუთისოფელი და მართოთ ეს კაცობრიობა. ყოველივე თქვენს ფეხქვეშაა!“ მითქვამს ოდესმე ეს? (არა.) რა მითქვამს? ის, რომ თქვენ ყველაფერში, რასაც აკეთებთ, წესების დამცველნი უნდა იყოთ. რომელ ქვეყანაშიც არ უნდა გწამდეთ ღმერთი და ასრულებდეთ თქვენს მოვალეობას, უნდა დაემორჩილოთ კანონს და საქმეები მთავრობის წესების მიხედვით აკეთოთ. აბსოლუტურად არ უნდა იმოქმედოთ დაუფიქრებლად და თვითნებურად; უნდა იყოთ ფრთხილნი და არ იყოთ თავაშვებულნი. თუ დაარღვევთ მთავრობის კანონებსა და რეგულაციებს, როგორც კი თქვენს წინააღმდეგ საჩივარი შევა, ეს გავლენას მოახდენს თქვენ მიერ მოვალეობის შესრულებაზე. მე გამუდმებით გიჩიჩინებთ ამაზე. მიუხედავად იმისა, რომ ეს საკმაოდ ჩვეულებრივად ჟღერს, ძალიან პრაქტიკულია, რადგან თქვენ მეტისმეტად მცირე სიცოცხლის გამოცდილება გაქვთ, გაკლიათ გამჭრიახობა და ძალიან ხართ მიდრეკილნი შეცდომების დაშვებისკენ. თქვენ ღმერთის მორწმუნენი ხართ. სხვადასხვა ქვეყანაში თქვენი მოვალეობის შესასრულებლად წასვლის მიზანია, მიჰყვეთ ღვთის ნებას და მოწმობა გასცეთ ღვთისთვის, და არა ის, რომ დაუპირისპირდეთ რომელიმე ქვეყანას ან რომელიმე მმართველ პარტიას. თქვენ უბრალოდ ქმნილებები ხართ, რომლებიც ასრულებთ თქვენს მოვალეობებს; თქვენ სრულად უნდა დაემორჩილოთ შემოქმედის ხელმწიფებას და უნდა დაემორჩილოთ იმას, თუ როგორ წარმართავს, განაგებს და აწყობს ღმერთი საქმეებს. რომელ ქვეყანაშიც არ უნდა წახვიდეთ, როგორ გარემოშიც არ უნდა იცხოვროთ, ან რომელი და-ძმის სახლშიც არ უნდა დარჩეთ, უნდა იყოთ წესების დამცველნი და შეძლებისდაგვარად დაეხმაროთ. გარდა ამისა, უნდა დაემორჩილოთ ქვეყნის ნებისმიერ კანონსა და წესს. მე არაერთხელ მოგიწოდებთ, არ დაარღვიოთ წესები და არ გამოიწვიოთ თქვენს წინააღმდეგ საჩივრების შეტანა. თუ თქვენს წინააღმდეგ საჩივარი შევა, უნდა გაარკვიოთ, რა შეცდომა დაუშვით, რომელი წესი დაარღვიეთ და რატომ შევიდა საჩივარი. გამოიტანეთ გაკვეთილი, რათა ეს აღარ განმეორდეს. თუ აქედან გაკვეთილს არ გამოიტან, შენს წინააღმდეგ საჩივრები კვლავაც შევა. ჩემი სიტყვები ამასთან დაკავშირებით არის პრობლემების გადაჭრის გზები, რომლებიც რეალურ გარემოებებს ეფუძნება — მე გეუბნები, როგორ იცხოვრო, როგორ გადარჩე და როგორ დაიცვა წესები, რათა ზედმეტი პრობლემები არ შეუქმნა საკუთარ ცხოვრებასა და არსებობას. რომელ ქვეყანაშიც არ უნდა წახვიდე, შენ იქ შენი მოვალეობის შესასრულებლად ხარ. პირველ რიგში, უნდა ჩაერთო ამ ქვეყნის ცხოვრებაში და დაემორჩილო მის კანონებსა და რეგულაციებს. არც მათი არსებული წესრიგი უნდა დაარღვიო და არც რაიმე პრობლემა უნდა შეუქმნა მათ. მხოლოდ მაშინ მიგიღებენ და მოგექცევიან ისე, როგორც ამ ქვეყნის საზოგადოების წევრს, და მხოლოდ ამგვარად შეძლებ დამკვიდრებას შენი მოვალეობის შესასრულებლად. თუ ადგილობრივ წესებსაც კი არ იცავ და აკეთებ ისეთ რამეებს, რაც არღვევს წესებს, რის გამოც ადამიანები მუდმივად ჩივიან და პრობლემებს გიქმნიან, იქამდეც კი, რომ მათ სძულხარ და აღარ სურთ, რომ იქ იცხოვრო, მაშინ როგორღა შეგიძლია იოცნებო შენი მოვალეობის შესრულებაზე? სადაც არ უნდა იცხოვრო, უნდა დაემორჩილო ადგილობრივ კანონებსა და რეგულაციებს. მითხარით, მართებულია თუ არა ამის პრაქტიკაში გამოყენება? სასარგებლოა თუ არა ეს თქვენთვის მოვალეობის შესრულებისას? (დიახ.) ასე მოქმედება ძალიან პრაქტიკულია. კანონებისა და წესების დაცვა ელემენტარული საღი აზრია. ეს არ არის უმნიშვნელო საკითხის გაბუქება, მით უმეტეს, არ არის ზედმეტი მგრძნობელობა; ეს არის პრინციპი, რომელსაც რეალურ ცხოვრებაში უნდა დაიცვათ. თუ რამე მოხდება ან პრობლემა წარმოიშობა, ჩვენ განვიხილავთ მისი გადაჭრის საუკეთესო გზას და იმას, თუ როგორ გამოვიტანოთ აქედან გაკვეთილი, რათა მომავალში ეცადოთ ნაკლები შეცდომა დაუშვათ ან საერთოდ აირიდოთ ისინი თავიდან, და იყოთ ისეთი ადამიანი, რომელიც საკუთარ თავს წესების დაცვით წარმართავს და საქმეს კეთილსინდისიერად აკეთებს. ზოგიერთი ადამიანი არ იცავს წესებს, სადაც არ უნდა წავიდეს. ისინი ყველგან ყრიან ნაგავს და დროდადრო ხმაურობენ და მეზობლებს დასვენებაში ხელს უშლიან. სოფელში შესული გარეული ცხოველების მსგავსად, ისინი ადგილობრივი საზოგადოების საცხოვრებელ გარემოზე უარყოფითად მოქმედებენ და იქაურ სიმშვიდეს არღვევენ, რითაც იწვევენ ადამიანების ზიზღსა და ანტიპათიას, სადაც არ უნდა წავიდნენ. მე ვეუბნები ამ ადამიანებს, რომ მკაცრად უნდა დაიცვან ადგილობრივი კანონები და წესები. რომ უნდა მიჰყვნენ წესებს, და რომ მხოლოდ საკუთარი თავის ამგვარად წარმართვით აქვს ადამიანს ნორმალური ადამიანობა. მითხარით, სწორია თუ არა ჩემი აზროვნების გზა და ჩემი ამოსავალი წერტილი ამ საქმეების მოგვარებისას? (დიახ.) მე არ ვაკეთებ ისეთ რამეებს, რაც ამაღლებული და გრანდიოზულია, ან აბსტრაქტული, ან ტრანსცენდენტული, ან უჩვეულო. მე უბრალოდ ადამიანებს შეცდომებს ვუსწორებ და ვაკვალიანებ მათ ცხოვრებაში არსებულ ამ წვრილმან საკითხებთან, და მათ ცხოვრებაში გამოვლენილ შეცდომებსა და ნაკლოვანებებთან დაკავშირებით, მათ პრობლემებზე მივუთითებ, ამ პრობლემებს ვაგვარებ და ვაძლევ მათ რჩევებს. განკაცებული ღვთისთვის, არის თუ არა საკუთარი თავის ამგვარად წარმართვა პრაქტიკული? (დიახ.) ეს ძალიან პრაქტიკულია! ამ საქმეების მოგვარება სულაც არ არის ფუყე და სულაც არ არის მოწყვეტილი რეალურ ცხოვრებას. ამიტომ, იქნება ეს საკუთარი თავის წარმართვისა და საქმის კეთების მრწამსები და პრინციპები, რომლებიც აისახება განკაცებული ღვთის ყოველდღიურ ცხოვრებაში, თუ ის ჭეშმარიტებები, რომლებზეც მას თანაზიარება აქვს იმ მსახურებაში, რომელსაც ასრულებს, ორივე ასპექტი ძალიან ნორმალური და პრაქტიკულია. ორივე ასპექტი არის ის, რისი გაგება, წვდომა, მიღება და მიღწევაც შეუძლიათ ნორმალური აზროვნების მქონე ადამიანებს, რომლებსაც უყვართ დადებითი რამეები და რომლებსაც აქვთ სინდისი და გონება. არცერთი ასპექტი სულაც არ არის მოწყვეტილი რეალურ ცხოვრებას; სწორედ ეს არის ნორმალურობა და პრაქტიკულობა.

მოიცავს თუ არა ჩემ მიერ ახლახან ნახსენები ცხოვრებისეული წვრილმანები საკუთარი თავის წარმართვისა და საქმის კეთების პრინციპებს? არის თუ არა ისინი თქვენთვის სასარგებლო? (დიახ.) მაშინ გავაგრძელოთ. ერთხელ, ჩვენი ეზოს გაზონის სარწყავი სისტემის წყლის მილი რაღაც მომენტში გასკდა და გაჟონილი წყალი მეზობლის ეზოში ჩავიდა. მე ვთხოვე ვინმეს, სწრაფად წასულიყო, მეზობლისთვის ეცნობებინა და გაერკვია, ხომ არ გვჭირდებოდა მათთვის იქაურობის დასუფთავება. მეზობელი ცოტა უკმაყოფილო იყო ამდენი წყლის შემოდინების დანახვით, მაგრამ რადგან ჩვენ თავად გამოვიჩინეთ ინიციატივა და ვაცნობეთ მათ, ზრდილობის გამო დიდი ამბავი არ ატეხეს. მოგვიანებით, შობას, ბოდიშის მოხდის ნიშნად მათ შოკოლადის კოლოფი ვაჩუქეთ. ისინი საკმაოდ გაკვირვებულნი და გახარებულნი იყვნენ და გვითხრეს, რომ თუ რაიმე დახმარება დაგვჭირდებოდა, უბრალოდ გვეთქვა ან თავისუფლად მივსულიყავით მათ კართან და გვეთხოვა. საღამოს მათ თავიანთი შვილიც კი მოიყვანეს, რომ მას ჩვენთვის ხილის კალათა გადმოეცა და გვითხრეს: „გილოცავთ დღესასწაულებს! მადლობა თქვენი საჩუქრისთვის და კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება ჩვენს სამეზობლოში!“ ჩვენ ერთმანეთს რამდენიმე თავაზიანი სიტყვა ვუთხარით და შემდეგ ისინი წავიდნენ. ვიფიქრე, რომ საქმის ამგვარად მოგვარება საკმაოდ კარგი იყო; თუ მეზობლებთან ასე კარგად ვეწყობით, ურთიერთობა არც ისე ცუდი უნდა იყოს. ეს არის მეორე მხარისთვის ბოდიშის მოხდის მიზნით საჩუქრის მიცემა, რათა ურთიერთობაში დაძაბულობა განიმუხტოს ან პრობლემის წარმოშობისას ვითარება განიმუხტოს, რაც წარმოადგენს საპასუხო კეთილი ჟესტების მარტივ გაცვლას. რა თქმა უნდა, ისინი შენს საჩუქარს მუქთად არ იღებენ და შენით არ სარგებლობენ; ისინი სანაცვლოდ რაღაცას გაძლევენ. ხომ ხედავ, დასავლეთის ხალხი საკმაოდ დიდ ყურადღებას აქცევს დეტალებს. როდესაც ისინი საჩუქრებს გასცემენ, წარმოუდგენლად გულწრფელნი არიან. არ აქვს მნიშვნელობა, ძვირადღირებულია თუ არა საჩუქრები; მთავარია, რომ ისინი მთელი გულით, განსაკუთრებულად გულწრფელნი არიან. ეს არის საპასუხო კეთილი ჟესტების გაცვლა და საქმის ამგვარად მოგვარება საკმაოდ შესაფერისია. რა თქმა უნდა, ამგვარად მოქმედებას შესაბამისი გარემოებები აქვს. როდესაც არაფერი ხდება, არ არის საჭირო ვინმეს უმიზეზოდ მლიქვნელურად დაუახლოვდე, გამოიჩინო ინიციატივა, რომ მათთვის ჩინური საჭმელი მოამზადო ან საჩუქრები მისცე და ზედმეტი ძალისხმევა გამოიჩინო მათთან ურთიერთობის შესანარჩუნებლად. ამის გაკეთება საჭირო არ არის. ჩვეულებრივი ურთიერთობისას, როცა მათ დაინახავ, მისალმება და კეთილგანწყობით ურთიერთობა სრულიად საკმარისია. მაგრამ როდესაც პრობლემა წარმოიშობა — მაგალითად, თუ შენ რაღაცას არასწორად აკეთებ და ბოდიშის მოხდა გჭირდება — მაშინ მიდი და მოიხადე ბოდიში. ამას ნორმალური ადამიანობის გონივრულობიდან გამომდინარე აკეთებ; ეს სულაც არ არის გადაჭარბებული ან მოჩვენებითი. მითხარი, არის თუ არა საქმის ამგვარად მოგვარება შესაფერისი? შეესაბამება თუ არა ეს პრინციპებს? (დიახ.) ეს არც მონური მორჩილებაა და არც ამპარტავნული და მბრძანებლური ქცევა. შენ არ იქცევი ისე, თითქოს სხვებზე აღმატებული ხარ, მაგრამ ამავდროულად ინარჩუნებ შენს ღირსებას. ზოგიერთი ფიქრობს: „დასავლელებს უყვართ ჩინური საჭმელი. რათა მომავალში რაიმე წესის დარღვევის შემთხვევაში ჩვენ წინააღმდეგ საჩივარი არ შეიტანონ, მოდით, მათთვის პელმენები მოვამზადოთ და ცოტაოდენი სასუსნავი მივცეთ.“ უმიზეზოდ პირფერობა — მითხარი, არის ეს შესაფერისი? (არა.) ერთი მხრივ, არავინ იცის, შენ მიერ მომზადებულ საჭმელს ისეთივე გემო აქვს თუ არა, როგორიც ავთენტურ რესტორანში მომზადებულს და ექნება თუ არა მეორე მხარეს მისი ჭამის სურვილი. გარდა ამისა, არც ისინი გიცნობენ კარგად. თუ მათ შენ მიერ მომზადებულ საჭმელს მისცემ, გენდობიან? მეორე მხრივ, რატომ აძლევ მათ საჩუქრებს, როდესაც განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა? გიცნობენ ისინი კარგად? გაქვს მათთან რაიმე საქმე ან მეგობრობა? არ გაქვს, ამიტომ განა მათთვის მუდმივად ჩინური საჭმლის მიცემის მცდელობა გიჟის საქციელი არ იქნებოდა? (დიახ.) განა ეს ადამიანებისთვის გამაღიზიანებელი არ იქნებოდა? (დიახ.) შეხედეთ მეზობლებთან ჩემი ურთიერთობის პრინციპებს. არის თუ არა ჩემი აზროვნება ნორმალური? ვიყენებ თუ არა პრინციპებს ზუსტად და შესაფერისად? (დიახ.) მაქვს თუ არა აზროვნების ლოგიკის დარღვევის რაიმე გამოვლინება? (არა.) ადამიანებთან ჩემი ურთიერთობები სრულიად ნორმალურია. ნორმალურ ვითარებაში, მე არასოდეს ვაძლევ ადამიანებს საჩუქრებს. თუ ვინმე ნამდვილად დამეხმარება, მე მას რამეს მივცემ ჩემი მადლიერების გამოსახატავად. ადამიანებთან ამგვარი ურთიერთობა შესაფერისია. ეს არის ნორმალურობა და პრაქტიკულობა და ეს ასევე არის საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და ეს ასევე არის საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულება. ადამიანთა უმეტესობას არ ესმის ეს პრინციპები; სწორედ ამას ჰქვია სისულელე და უმეცრება. განა არ მეთანხმებით? (დიახ.) ზოგიერთი ადამიანი თავის სისულელეს საქმის კეთებისას ავლენს. ისინი მუდმივად აძლევენ ადამიანებს საჩუქრებს და უმიზეზოდ პირფერობენ და როდესაც ადამიანები ამას ხედავენ, ფიქრობენ, რომ ამ ადამიანებს რაღაც სჭირთ. მე ამას არ ვაკეთებ. მე არ ვცდილობ ადამიანებთან მლიქვნელურად დაახლოებას. მე მაქვს ღირსება და მაქვს საქმის კეთების ჩემი პრინციპები. როდესაც პრობლემა ნამდვილად წარმოიშობა, მე პრინციპების მიხედვით ვმოქმედებ. მე ვიცავ წესებს, ვიცავ საზღვრებს და ჩემი აზროვნება ლოგიკურია, შეესაბამება ნორმალურ აზროვნებას და შეესაბამება გონივრულობას. განკაცებული ღვთის ნორმალურობასა და პრაქტიკულობასთან დაკავშირებულ ამ ასპექტში ბევრი დეტალია, მაგრამ ბევრ რამეზე დეტალურად საუბარი საჭირო არ არის. მოკლედ რომ ვთქვათ, მისი აზროვნება ამ მხრივ ნამდვილად ნორმალურია.

ადამიანებთან ურთიერთობისას არასოდეს წარვადგენ საკუთარ თავს; და-ძმებთან შეხვედრის დროსაც კი არასოდეს წარვადგენ საკუთარ თავს. ადამიანებთან ურთიერთობისას არასოდეს ვიქცევი მედიდურად იმის გამო, რომ განკაცებული ღმერთი ვარ. მიგაჩნია თუ არა ეს საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვისა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულების ნორმალურ და პრაქტიკულ გამოვლინებებად? (დიახ.) მაგალითად, ზოგიერთი ძმა და და ამბობს: „შენ ხარ ღმერთი, შენ ხარ შემოქმედი. ნებისმიერისთვის დიდი პატივია შენთვის საქმის კეთება. თუ ისინი ამას კარგად არ გააკეთებენ, სიკვდილს ეძიებენ!“ როდესაც ასეთ ადამიანებს ვხვდები, ვეუბნები: „შორს დაიჭირეთ თავი ჩემგან! რა აზრი აქვს ამის თქმას? და-ძმებმა ჩემთვის საქმე რომც გააკეთონ, მე მათ ასეთ მოთხოვნებს არ ვუყენებ.“ ვისთანაც არ უნდა მქონდეს ურთიერთობა, არასოდეს ვუმხელ მათ ჩემს ვინაობას. მითხარი, არის თუ არა ეს ნორმალური აზროვნებისა და ნორმალური ადამიანობის გამოვლინება? (დიახ.) ხომ ხედავ, გიჟი მუდმივად წარადგენდა საკუთარ თავს და იტყოდა: „მე ვარ ნეფრიტის იმპერატორი! მე ვარ დასავლეთის დედა-დედოფალი, რომელიც დედამიწაზე ჩამოვიდა! მე ზეციდან მოვედი. თუ თქვენ, პატარა ხელქვეითებო, არ მომისმენთ, გაგანადგურებთ!“ ვინ იქნებოდა ასეთი ადამიანი? (სატანა და ეშმაკი.) ის იქნებოდა სატანა და ეშმაკი. ადამიანური ენით რომ ვთქვათ, მას ფსიქიკურად დაავადებულს უწოდებდნენ, ადამიანს ნორმალური გონივრულობის გარეშე. წარმართავს თუ არა საკუთარ თავს წესების დაცვით და შეასრულებს თუ არა საქმეს კეთილსინდისიერად ის, ვისაც არ გააჩნია ნორმალური გონივრულობა? (არა.) საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულება მხოლოდ მაშინ შეგიძლია, თუ სულ მცირე, სათანადოდ ჩამოყალიბებულ სინდისსა და ნორმალურ გონიერებას ფლობ. რადგან განკაცებულ ღმერთს აქვს ნორმალური ადამიანობა, მისი ქცევა და ქმედებები რეგულირდება ნორმალური ადამიანობის სინდისითა და გონებით და იგი ბუნებრივად ცხოვრობს ისეთ ნორმალურ ადამიანობაში, რომელსაც გააჩნია სინდისი და გონივრულობა; შესაბამისად, საკუთარი თავის წარმართვისა და საქმის კეთილსინდისიერად კეთებისას იგი მკაცრად იცავს პრინციპებს: საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულება. თუ ზოგიერთი არამორწმუნე პირად საქმეს გამიფუჭებს, ან განზრახ მომატყუებს, ან განზრახ დააზიანებს ნივთებს, მე ამისგან გაკვეთილს ვიღებ და მათ აღარასოდეს ვიყენებ. რაც შეეხება არამორწმუნეებს, რაც არ უნდა სასიამოვნოდ ჟღერდეს მათი სიტყვები, ფხიზლად უნდა ვიყო; თუ ფრთხილად არ ვიქნები, მათ მახეში გავებმები. ამ სამყაროში მეტისმეტად ბევრი მატყუარაა. მათ არ ადარდებთ, ვინ ხარ; თუ შენი მოტყუება შეუძლიათ, მოგატყუებენ. სულიერ სამყაროში სატანა და ეშმაკნი ნათლად ხედავენ, რომ ღმერთი ყოველივეზე ხელმწიფებს და ხედავენ ღვთის ყოვლისშემძლეობასა და ღვთის არსს, მაგრამ ისინი არასოდეს სცემენ პატივს ღმერთს, არ ეშინიათ ღვთის და არ აღიარებენ ღვთის ვინაობასა და არსს. ახლა, როდესაც ღმერთი განკაცდა, მითხარი, სატანის მიერ გახრწნილ კაცობრიობაში ვის შეუძლია ღვთის აღიარება და მისდამი დამორჩილება? ღვთის მორწმუნე ადამიანებიც კი არ აღიარებენ მას სრულად, რომ აღარაფერი ვთქვათ მისდამი დამორჩილებაზე. ზოგიერთი ამბობს, რომ დაემხობა და თაყვანს სცემს ღმერთს — მათთვის მისაღებია ზეცის წინაშე მუხლმოდრეკა, ჯვრის წინაშე მუხლმოდრეკა, იეჰოვას სახელის წინაშე მუხლმოდრეკა ან უფალ იესოს პორტრეტის წინაშე მუხლმოდრეკა, მაგრამ გულში ვერ ეგუებიან ჩემ წინაშე, ამ პიროვნების წინაშე მუხლმოდრეკას: „განა შენ ხარ ის, ვისიც მწამს? შენ ღმერთს არ ჰგავხარ! შენ წინაშე რომ დავიჩოქო, განა თავს არ დავიმცირებ? შემიძლია დავიჩოქო ცის, მიწისა და ჩემი მშობლების წინაშე — როგორ შემიძლია დავიჩოქო შენნაირი უმნიშვნელო ადამიანის წინაშე? მით უმეტეს, რომ ქალი ხარ, შენი გარეგნობა არაფრით გამოირჩევა, არ ხარ ცნობილი და არ გაქვს სტატუსი ან პრესტიჟი მსოფლიოში — რატომ უნდა დავიჩოქო შენ წინაშე?“ ისინი შინაგანად დისკომფორტს გრძნობენ. როდესაც დაჩოქება სურთ, ყოყმანობენ და სანამ დაიჩოქებენ, კვლავ დგებიან, უხალისოდ და სურვილის გარეშე. მე ვამბობ: „ნუ დაიჩოქებ ჩემ წინაშე. თუ დაჩოქება გსურს, დაიჩოქე ზეციერი ღვთის წინაშე. მე არ მჭირდება, რომ ჩემ წინაშე დაიჩოქო; არ შემიძლია ამის მიღება. მე არ მაქვს ისეთი დიდი ძალა, რომ ჰაერში აგიტაცო და მესამე ცაში წაგიყვანო. მე მხოლოდ ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ. მე შენ, გახრწნილი ადამიანი, ღვთის წინაშე მომყავხარ. შემდეგ გეუბნები იმ ჭეშმარიტებებს, რომლებიც ვიცი და მესმის, რათა პრაქტიკაში გამოიყენო, რათა შეძლო ხსნის მოპოვება, ხოლო მე სრულად გარდაგქმნა სტანდარტულ ქმნილებად და შემდეგ შემოქმედთან დაგაბრუნო — ეს არის ჩემი პასუხისმგებლობა და ჩემი მსახურება. რაც თქვენ შეგეხებათ, თქვენთვის მხოლოდ ამაში ვარ გამოსადეგი. მე შენთვის არაფერი გამიკეთებია ისეთი, რაც დამსახურებად ჩამეთვლებოდა, და არც ზეციერი ღმერთისთვის გამიკეთებია მსგავსი რამ. მე მხოლოდ ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ, რომელმაც გააკეთა ის, რაც უნდა გაეკეთებინა, თქვა ის სიტყვები, რაც უნდა ეთქვა და შეასრულა ის საქმე, რაც უნდა შეესრულებინა. მიუხედავად იმისა, გსურს თუ არა ეს გულში, ჩემი ადამიანობის გადმოსახედიდან, მე სრულიად არ მსურს მივიღო შენი მუხლმოდრეკა და თაყვანისცემა. უფრო მეტიც, შენ გულში არ გსურს ეს და წინააღმდეგობას სწევ, ამიტომ კიდევ უფრო ნაკლებად შემიძლია ამის მიღება.“ ხომ ხედავ, არის თუ არა ჩემი აზროვნება ნორმალური? ადამიანობის რომელი ასპექტიდანაც არ უნდა მომდინარეობდეს იგი, ეს ნორმალური აზროვნების გამოვლინებაა. რადგან განკაცებული ღმერთი ცხოვრობს ნორმალურ ადამიანობაში, რეალურ ცხოვრებაში ჩვეულებრივი ადამიანივით ცხოვრობს და არ არის არაჩვეულებრივი, ის, თუ როგორ უდგება და აგვარებს იგი სხვადასხვა საკითხს, მეტწილად მისი ადამიანობის სინდისითა და გონებით იმართება. ეს ბევრ ადამიანში წარმოდგენებს აჩენს; ისინი ფიქრობენ: „განა ის უბრალოდ ჩვეულებრივი, ნორმალური ადამიანი არ არის?“ ადამიანები რომც აღიარებდნენ განკაცებას და იღებდნენ ღვთის საქმეს, გულში მათ არ სურთ ამ პიროვნების წინაშე მუხლმოდრეკა და თაყვანისცემა ან მისდამი დამორჩილება. სინამდვილეში, გულწრფელად რომ ვთქვა, მე არ მსურს მივიღო შენი მუხლმოდრეკა და თაყვანისცემა, რადგან მე მაქვს ღირსება და გონივრულობა. არათუ მაშინ, როცა უხალისოდ ხარ — შენ რომც გსურდეს ჩემ წინაშე მუხლმოდრეკა და თაყვანისცემა, მე არ ვისურვებდი მის მიღებას. რას ნიშნავს ეს? ეს ნიშნავს, რომ ამ განკაცებული ღვთის ადამიანობის სინდისსა და გონებაში სირცხვილის გრძნობაც არსებობს. რას ნიშნავს სირცხვილის გრძნობის ქონა? ეს ნიშნავს, რომ ვინმეს რომ ეთქვა: „მე უხალისოდ ვიჩოქებ და ვცემ თაყვანს ამ პიროვნებას; შინაგანად ამის გაკეთება დიდად არ მსურს“; ან ვინმე რომ დაბნეულ მდგომარეობაში ცხოვრობდეს; ან ვინმე რომ იჩოქებდეს და თაყვანს სცემდეს ღვთის შესახებ ფანტაზიებით სავსე, მე ვიტყოდი, რომ ამგვარი მუხლმოდრეკა და თაყვანისცემა სრულიად არ არის მართებული. მე არ მჭირდება ასეთი რიტუალები; თქვენ აბსოლუტურად არ უნდა მისდიოთ ასეთ რიტუალიზმს. ჩემ წინაშე რომც დაგეჩოქა, მე შემრცხვებოდა ამის მიღება. ჩემ წინაშე დაჩოქება რომ მაინც დაჟინებით მოგენდომებინა, რა უნდა მეთქვა, „გაკურთხებ“ თუ „მადლობა“? ნამდვილად არ მეცოდინებოდა, რა მეთქვა. რატომ? შენ ახლა სხვადასხვა ასპექტში საკუთარ მდგომარეობაშიც კი არ ხარ გარკვეული, თუმცა მაინც ცდილობ ჩემ წინაშე მუხლმოდრეკას და თაყვანისცემას; მე ნამდვილად არ შემიძლია ამის მიღება. მე არ ვიცი, ჭეშმარიტად სცემ თუ არა თაყვანს ღმერთს. რომ მეცადა შენი ღვთისმოშიშ და ბოროტებისგან განრიდებულ ადამიანად მიღება, შენ ნამდვილად ვერ დააკმაყოფილებდი ამ სტანდარტს. აი, სწორედ აქ ფერხდება ეს საკითხი — ეს ძალიან უხერხულია. მე ჯერ კიდევ არ ვარ დარწმუნებული, რა სახით უნდა მიგიღო ან რა იქნება შესაფერისი, რომ გითხრა, ამიტომ შინაგანად ამ საკითხისადმი განსაკუთრებით წინააღმდეგი ვარ. თქვენ აბსოლუტურად არ უნდა დაიჩოქოთ ჩემ წინაშე და არ უნდა მცეთ თაყვანი. მე ეს არ მჭირდება და არ მომწონს. თუ თქვენ ჭეშმარიტების ან საკუთარი თავის წარმართვისა და საქმის კეთების პრინციპების რომელიმე ასპექტის გაგება გჭირდებათ, მე შემიძლია მათზე თანაზიარება. მაგრამ თუ თქვენ გსურთ ამ ფორმალობის შესრულება, გირჩევთ, არ გააკეთოთ ეს, ყოველ შემთხვევაში, ახლა არა. სანამ გულებში ღვთისადმი ჭეშმარიტი მორჩილება არ გექნებათ და სანამ ღვთისმოშიშებისა და ბოროტებისგან განრიდების გზით სვლას არ დაიწყებთ, ნუ გააკეთებთ ამას; ნუ შეასრულებთ ამ ფორმალობას. ამის გაკეთება არ იქნება კარგი; ეს ორივეს უხერხულ მდგომარეობაში ჩაგვაგდებს. უმჯობესია თავი ავარიდოთ ამის გაკეთებას; ასეთ რიტუალიზმში ჩართვა უსარგებლოა.

განკაცებული ღვთის შესახებ ადამიანების წარმოდგენებისა და ფანტაზიების საკითხზე თანაზიარებისას, მე მოვიყვანე მრავალი მაგალითი, რომლებიც ეხებოდა განკაცებული ღვთის ნორმალურობასა და პრაქტიკულობას. ამ მაგალითებში თქვენ შეგიძლიათ დაინახოთ, რომ განკაცებული ღმერთი არ არის არაჩვეულებრივი, ტრანსცენდენტული, ზებუნებრივი ან არატრადიციული. ეს და სხვა მსგავსი რამეები არის ის, რაც ადამიანებს უნდა ესმოდეთ განკაცებული ღვთის ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის და მისი თავმდაბლობისა და ფარულობის შესახებ. მისი ცხოვრებაში გამოვლენა და მისი საკუთარი თავის წარმართვის მრწამსი და პრინციპები განსაკუთრებულად პრაქტიკული და განსაკუთრებულად ნორმალურია და როდესაც იგი სხვადასხვა ვითარებას აწყდება, მას ასევე შეუძლია მოთმინება და შემწყნარებლობა გამოიჩინოს. რასაც არ უნდა აკეთებდეს იგი, ყველაფერი, რასაც განკაცებული ღმერთი ცხოვრებაში ავლენს და ამჟღავნებს, ასახავს იმას, რომ არსებობს პრაქტიკული მხარე იმაში, თუ როგორ წარმართავს საკუთარ თავს ღვთის განკაცებული ხორცი. ანუ, ის, თუ როგორ აწყდება იგი სხვადასხვა საკითხს და როგორ აგვარებს სხვადასხვა პრობლემას, მთლიანად ეფუძნება მისი საკუთარი თავის წარმართვის მრწამსსა და პრინციპებს, რაც ნიშნავს: საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულება. რამდენიმე წლის წინ, ჩვენი მეზობლის შვილი კოლეჯში სასწავლებლად მიდიოდა და მათ ეზოში წვეულება გამართეს ამის აღსანიშნავად, მღეროდნენ და ცეკვავდნენ. ისინი ღამის პირველ ან ორ საათზეც კი ჯერ კიდევ მიკროფონით მღეროდნენ და ბევრ ახლომდებარე მეზობელს ეს მკაფიოდ ესმოდა. დასავლელებს უყვართ საჩივრების შეტანა, მაგრამ ამ სიტუაციაში არავის შეუტანია საჩივარი, რადგან იმ დროისთვის უკვე მრავალი წელი იყო, რაც ყველანი მეზობლები ვიყავით. ყველა ფიქრობდა: „ბავშვები ამდენი წელი სწავლობდნენ და იშვიათად ეძლევათ განტვირთვის საშუალება, ამიტომ აცადეთ, იგიჟონ. დროდადრო ასეთი შეწუხება და ერთი ღამით ცუდად ძილი დიდი პრობლემა არ არის; ჩვენ ამას უბრალოდ გვიანობამდე ფხიზლად ყოფნად მივიჩნევთ.“ არის თუ არა ასეთი აზროვნება ნორმალური? უნდა ჰქონდეს თუ არა ადამიანს სხვების მიმართ ამგვარი მოთმინება და შემწყნარებლობა? (დიახ.) ზოგიერთი ამბობს: „შენ ხარ ღმერთი, როგორ შეგიძლია მოთმინება გამოიჩინო გახრწნილი ადამიანების მიმართ, რომლებიც ხმაურობენ? შენ არ უნდა იყო მომთმენი; შენი დასვენება ძალიან მნიშვნელოვანია!“ მე ვამბობ: „ვისი არ არის? ყველას დასვენება მნიშვნელოვანია.“ მაგრამ ზრდასრულებმა ზოგჯერ მეტი შემწყნარებლობა და გაგება უნდა გამოიჩინონ; განსაკუთრებით ბავშვების მიმართ, ჩვენ გარკვეული შემწყნარებლობა უნდა გამოვიჩინოთ. გარდა ამისა, როდესაც ამ სამყაროში ცხოვრობ, ბევრი რამ შენი სურვილისამებრ არ ხდება და ხშირად, უბრალოდ მომთმენი უნდა იყო. ეს ყველაფერი არაფერია; შენ ასევე გიწევს ითმინო ისეთი რამეები, რაც ამაზე უფრო სერიოზულია და რაც ნამდვილად გაყენებს ზიანს. ამ სამყაროში ცხოვრებისას, გადარჩენის პროცესში, ყველა აწყდება მრავალ სიტუაციას, სადაც სხვა არჩევანი არ აქვს. ნუთუ მართლა უბრალოდ გაიჭედები, როდესაც ასეთ სიტუაციებს წააწყდები? ვეღარ შეძლებ ცხოვრების გაგრძელებას? მზე მეორე დღესაც ამოვა. ცხოვრება უნდა გაგრძელდეს. არ არის საჭირო წვრილმანებზე გამოკიდება, მათზე ჩაციკვლა და ისე მოქცევა, თითქოს სამყაროს აღსასრული დადგა. არ არის საჭირო აურზაურის ატეხა ან ბუზის სპილოდ გადაქცევა. ასეთი რამეების მიმართ მომთმენი და შემწყნარებელი უნდა იყო. როდესაც ერთ დღეს მეტს გამოცდი, გამჭრიახობას შეიძენ და გეცოდინება, როგორ მიუდგე მათ. მითხარი, არის თუ არა ასეთი აზროვნება ნორმალური? (დიახ.) რას იფიქრებდა არანორმალური აზროვნების მქონე ადამიანი? „შე ლაწირაკო, გაიზარდე და ღრეობა დაიწყე. ეს არამორწმუნეები ნამდვილად ეშმაკნი არიან! იცი, ვინ ვარ მე? შენ დასვენებაში ხელი შემიშალე, ამიტომ განანებ ამას. გწყევლი შენ!“ არის თუ არა ასეთი ფიქრები ნორმალური? (არა.) ეს ფიქრები არანორმალურია, ამიტომ ასე არ უნდა იფიქრო. მე თავად ასე არ ვიფიქრებდი. როდესაც ასეთი რამეები ხდება, შემიძლია ვიყო მომთმენი და სწორად მივუდგე მათ; შემიძლია ამ საკითხებს ზრდასრული ადამიანის ფიქრებითა და შეხედულებებით მივუდგე და მოვაგვარო. რა თქმა უნდა, ესეც საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვისა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულების კონკრეტული გამოვლინებებია. ზოგიერთი ამბობს: „ღვთის დიდსულოვნება ზღვასა და ცასავით უკიდეგანოა, ამიტომ ასეთი უმნიშვნელო ადამიანები ღვთისთვის არაფერს წარმოადგენენ. რამდენი ხმაურიც არ უნდა იყოს, მას ეს ხმაური არ ესმის; ის არაფერს გრძნობს. სწორედ ამას ჰქვია უფრო მაღალ საფეხურზე დგომა, ამას ჰქვია განსხვავებულ განზომილებაში ყოფნა, ამას ჰქვია ფართო აზროვნება.“ ასეა ეს? (არა.) მე ნამდვილად არ ვამახვილებ ყურადღებას „ფართო აზროვნებაზე“. არ ვარ დარწმუნებული, რას ნიშნავს „ფართო აზროვნება“, არც ის მესმის, რას ნიშნავს „განსხვავებულ განზომილებაში ყოფნა“ და არც ასეთ „მაღალ“ საფეხურზე ვიმყოფები. მე მხოლოდ ის ვიცი, რა არის ნორმალური აზროვნება და ნორმალური გონივრულობა, როგორ მოვიქცე ისე, რომ ეს შეესაბამებოდეს ადამიანობასა და გონივრულობას, რა უნდა ავიტანო მოთმინებით, რას უნდა მოვეკიდო სერიოზულად და რა პრინციპებსა და მრწამსს უნდა ვიცავდე მკაცრად, ადამიანებთან ურთიერთობისას, ასევე, როგორ ვიაზროვნო გარკვეულ სიტუაციებში ისე, რომ ჩემი აზროვნება არ იყოს უკუღმართი, რადიკალური, ზებუნებრივი ან უკიდურესი და როგორ ვიაზროვნო ნორმალურად ისე, რომ არცერთ უკიდურესობაში არ გადავვარდე. მე ეს ყველაფერი ვიცი, მაგრამ არასოდეს მცოდნია, რას ნიშნავს „განსხვავებულ განზომილებაში ყოფნა“, „ფართო აზროვნება“ და „საკუთარი თავის წარმართვისას ზედმეტი ყურადღებისგან თავის არიდება“. მე უბრალოდ ვიცავ პრინციპებს: საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულება. განა ეს მარტივი არ არის? (დიახ.) რა საქმესაც არ უნდა ვაგვარებდე, ჩემი გადმოსახედიდან და პოზიციიდან, როგორც ჩვეულებრივი, ნორმალური ადამიანი, თითოეულ საკითხსა და თითოეულ ადამიანს ვუყურებ სწორად, სამართლიანად, გონივრულად და რაციონალურად და ვცდილობ მივაღწიო სამართლიანობას, მიუკერძოებლობას, გონივრულობასა და რაციონალურობას ყველაფერში, რასაც ვაკეთებ, ისე, რომ არ ვიყო რადიკალური, ფუყე ან არატრადიციული. გარდა ამისა, მე არ ვიქცევი ისე, თითქოს სხვებზე აღმატებული ვარ და არასოდეს ვუყურებ არაფერს ისეთი ცარიელი პოზიციიდან, როგორიც მესამე ცაა. მიუხედავად იმისა, რომ რეალურ ცხოვრებაში ჩემ მიერ ბევრი საქმის ამგვარად მოგვარება ადამიანებისთვის ძალიან უბრალო ჩანს, ეს არის ის ფიქრები, შეხედულებები და საკუთარი თავის წარმართვის გზები, რომლებიც ადამიანს უნდა ჰქონდეს კაცობრიობის წევრად ცხოვრებისა და გადარჩენისთვის. ამგვარად ცხოვრება საკმაოდ პრაქტიკული და რეალისტურია და არ არის დამღლელი, ამიტომ ბევრი ადამიანი გრძნობს, რომ ჩემთან ურთიერთობა ადვილია, ყოველგვარი ზედმეტი გართულებების გარეშე. ჩემი მიზანი, როდესაც ამ ყველაფერს გეუბნებით, არ არის მხოლოდ ის, რომ რაღაცები გაცნობოთ, არამედ ის, რომ გითხრათ: მე მაქვს პრინციპები ნებისმიერ ადამიანთან ურთიერთობისას ან საქმის მოგვარებისას — არასოდეს ვიღებ არაფერს ძალით ან ხრიკებით, არასოდეს ვსაუბრობ პირფერულად, ადამიანებთან ურთიერთობისას არასოდეს მსურს ვინმეთი ვისარგებლო და ნამდვილად არ დავარღვევ კანონს რაიმე საქმის მოსაგვარებლად. მოკლედ რომ ვთქვათ, ჩემი საკუთარი თავის წარმართვის პრინციპები ასეთია: დავიცვა მრწამსი — საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულება, რათა სინდისი მშვიდად მქონდეს და ვიყო სამართლიანი საქმის კეთებისას, არავის მივაყენო ზიანი ან არავის მოვექცე უსამართლოდ და არ დავაზარალო სხვა ადამიანების ინტერესები. რაიმე სარგებელიც რომ მივიღო, ეს არ მოხდება სხვა ადამიანების ინტერესების შელახვის ხარჯზე; პირიქით, ვცდილობ ვიყო სამართლიანი და მიუკერძოებელი. მე გითხარით ეს ყველაფერი და მოგიყვანეთ ეს მაგალითები და ასევე თეორიულად გესაუბრეთ ამ ასპექტის — საკუთარი თავის წარმართვის — პრინციპებზე. მე სწორედ ასეთი ადამიანი ვარ. თუ გსურთ მეტი გაიგოთ, რათა დაადასტუროთ ის ნორმალურობა და პრაქტიკულობა და ის თავმდაბლობა და ფარულობა, რომლებზეც ვისაუბრე და დაადასტუროთ, რომ მე ნამდვილად ვმოქმედებ პრინციპების მიხედვით: „საკუთარი თავის წარმართვა წესების დაცვით და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულება“, მოხარული ვიქნები, თუ ყველგან ჩაატარებთ მოკვლევას და შეაგროვებთ მტკიცებულებებს, რათა ნახოთ, შეესაბამება თუ არა ჩემი ნათქვამი ფაქტებს. მოკლედ რომ ვთქვათ, თქვენთვის ყველასთვის ნათელი უნდა იყოს ეს ყველაფერი. ძირითადად, ეს არის ყველა ის საკითხი, რაც განკაცებული ღვთის ცხოვრებასა და არსებობას ეხება. ეს არის ის, რაც უნდა გესმოდეთ და ის, რაც აუცილებლად უნდა გესმოდეთ.

განკაცებული ღმერთი არა მხოლოდ თავის ადამიანურ ცხოვრებაში იცავს მკაცრად საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვისა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულების მრწამსსა და პრინციპებს, არამედ იგი ასევე მკაცრად იცავს ამ მრწამსსა და პრინციპებს იმ მსახურებაშიც, რომელსაც ასრულებს. მე მრავალი წელია ვმუშაობ და ვქადაგებ, თქვენ კი მუდამ კითხულობთ ჩემი თანაზიარების სიტყვებს. სხვადასხვა თემის მეშვეობით, წესით, უკვე უნდა გესმოდეთ ჩემი შეხედულებები, პოზიციები და დამოკიდებულებები სხვადასხვა საკითხთან დაკავშირებით. თქვენ ეს თეორიულად იცით, მაგრამ იცით კი, როგორ წარვმართავ საკუთარ თავს და როგორ ვაკეთებ საქმეს იმ მსახურებაში, რომელსაც ვასრულებ? შესაძლოა, ზოგიერთმა თქვენგანმა მხოლოდ ის იცის, რომ მე გარკვეული საქმეები გამიკეთებია და იცის, რა გამოვლინებები გამომივლენია, მაგრამ როდესაც საქმე კონკრეტულ საკითხებს ეხება, შესაძლოა ჯერ კიდევ არ იცოდეთ, რას ვფიქრობ გულში, ან როგორია ჩემი გეგმები და ჩანაფიქრები. ამიტომ, მოკლედ გაგაცნობთ ამას. რაც შეეხება ჩემი მსახურების შესრულების საკითხს, ძირითადად, იმ საქმესთან დაკავშირებით, რომლის გაკეთებაც შემიძლია და მევალება — და რომელიც ჩემს მსახურებას ეხება — ძალ-ღონეს არ ვიშურებ და არაფერი მზღუდავს. მე თქვენგან არაფერს ვითხოვ და არც დამსახურებას მივიწერ საკუთარ თავს. მე უბრალოდ ვცდილობ, ყოველგვარი საშუალებით ნათლად ავხსნა ის, რისი გაკეთებაც შემიძლია, რაც მესმის და რაც ვიცი. რათა ყველაფერი ნათლად ავხსნა, თუნდაც ეს ვრცელი ან რთული იყოს, მაქსიმალურად ვცდილობ, ყველაფერს ნათელი მოვფინო. ვცდილობ მივაღწიო იმ მდგომარეობას, როდესაც გულში ვიგრძნობ, რომ თქვენ გაიგეთ და რომ მე ყველაფერი ნათლად ავხსენი, სწორედ მაშინ ვწყვეტ საუბარს და თემაც აქ სრულდება. თუ ვიგრძნობ, რომ ძალიან ცოტა ვთქვი და შესაძლოა ვერ გაიგეთ, მაშინ დეტალებში შევალ, მეტს ვისაუბრებ და ამას ხელახლა და ხელახლა გავიმეორებ, ყველანაირად ვეცდები, რომ თემა ნათლად ავხსნა. მე არ მეშინია, რომ თქვენ დამცინებთ — არ მეშინია, რომ ზოგიერთი ინტელექტუალი დამცინებს და იტყვის: „შენ მართლაც მოსაბეზრებლად ვრცლად საუბრობ!“ მე უბრალოდ ვასრულებ ჩემს პასუხისმგებლობას საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვისა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულების პრინციპებზე დაყრდნობით, ნათლად და გასაგებად ვხსნი იმ სიტყვებს, რომელთა თქმასაც ვაპირებ. თუ ადამიანები ვერ სწვდებიან ჭეშმარიტების შესახებ ჩემი თანაზიარების ზოგიერთ სიტყვას და მათი მოსმენის შემდეგ კვლავ ბუნდოვნად ესმით, მაშინ მაგალითს მოვიყვან და უფრო კონკრეტულად ვისაუბრებ. მიუხედავად იმისა, რომ ამგვარად ბევრი სიტყვის თქმა მიწევს, ვგრძნობ გამოფიტვას, გონებრივ გადაღლას და პირი მიშრება, მაინც უნდა ვეცადო ყველანაირად, რომ ყველაფერი ნათლად ავხსნა. თუ იმ ჯერზე ჩემი საუბრის დასრულების შემდეგ მაინც ვერ გაიგებთ, მე კიდევ ერთ შეკრებას ჩავატარებ. და რას ნიშნავს ეს? კიდევ ერთი შეკრების ჩატარება და საუბარი იქამდე, სანამ პირი არ გამიშრება, ნიშნავს, რომ ძალიან გადავიღლები; ეს ნიშნავს, რომ კიდევ ერთხელ გადავიღლები. მაგრამ მე არ შემიძლია მოვდუნდე. მხოლოდ იმიტომ, რომ ამ თემაზე წინა ჯერზე ვისაუბრე, არ შემიძლია თავი შევიკავო ამ თემაზე საუბრისგან გადაღლის შიშით, იმის მიუხედავად, გაიგეთ თუ არა ის. მე უნდა ვეცადო ყველანაირად, რომ ეს თემა ნათლად ავხსნა. რაც შეეხება იმას, შეძლებთ თუ არა ამ სიტყვების მოსმენის შემდეგ ჭეშმარიტების გაგებას, მიღებასა და პრაქტიკაში გამოყენებას, ეს თქვენს პირად მისწრაფებაზეა დამოკიდებული; ეს ჩემი საზრუნავი აღარ არის. თუმცა, რაც შეეხება იმ თემებს, რომლებზეც საუბარი მსურს და ჯერ არ მისაუბრია, და იმ პასუხისმგებლობებს, რომლებიც ჯერ არ შემისრულებია, ან იმ ტვირთებს, რომლებიც ჯერ არ მომიხსნია, მე აუცილებლად ბოლომდე უნდა მივიყვანო და სათანადოდ შევასრულო ყველაფერი იქამდე, სანამ შინაგანად არ ვიგრძნობ: „ახლა ყველაფერი ნათლად არის ახსნილი. მე მოვიცავი ყველაფერი, რაც ამ თემაში შედის. სულ მცირე, თქვენ იცით ამის შესახებ და გესმით იგი.“ მაშინ შინაგანად ვმშვიდდები. შესაძლოა, თქვენთვის რამდენიმე დამატებითი შეკრების ჩატარებამ ისე გადამღალოს, რომ რამდენიმე დღე ვერ დავიძინო, მაგრამ როდესაც ეს შემდეგ ჯერზე მოხდება, მე მაინც ამ მიდგომას გამოვიყენებ. მე არ მოვდუნდები და არ ვიტყვი: „გადაღლის თავიდან ასაცილებლად, ამდენს აღარ ვისაუბრებ და ერთით ნაკლებ შეკრებას ჩავატარებ. მოდით, ეს თემა აქ დავასრულოთ; უმეტესობა მაინც არ ეძიებს ჭეშმარიტებას.“ მე არ მოგექცევით ზედაპირულად და არც იმ მსახურებას მოვეკიდები ზედაპირულად, რომელსაც ვასრულებ. როდესაც ამას ვაკეთებ, არასოდეს ვამბობ, რომ სინდისისა და იმ და-ძმების წინაშე პირნათელი უნდა ვიყო, რომლებიც აქ სხედან და რამდენიმე საათის განმავლობაში უსმენენ ჩემს ქადაგებას. ნაცვლად ამისა, მე ბუნებრივად და ჩემი შესაძლებლობების მაქსიმუმის ფარგლებში გიღვრით ყველაფერს, რისი გაკეთებაც მევალება, რისი გაკეთებაც მსურს და რისი თქმაც მსურს, რათა ყველაფერი მოისმინოთ და მოიპოვოთ. მე არ ვდუნდები და არ ვმოქმედებ ზედაპირულად. თუ პირველ ჯერზე რამეს ნათლად ვერ ავხსნი, მას ორჯერ ან სამჯერ გავიმეორებ სხვადასხვა გზით. თუნდაც გულში გარკვეული მოსაზრებები გქონდეთ ჩემზე ან თქვათ, რომ მოსაბეზრებლად ვრცლად ვსაუბრობ, მე ეს არ მადარდებს. სანამ შემიძლია ყველაფერი ნათლად ავხსნა და შედეგს მივაღწიო, ეს საკმარისია. როდესაც ვსაუბრობ, ვმოქმედებ პრინციპით: „საქმის კარგად და საფუძვლიანად კეთება, ჩემი პასუხისმგებლობის შესრულება და ჩემში არსებული ყველაფრის თქვენთვის გადმოღვრა.“ მე არ ვდუნდები და არ ვმოქმედებ ზედაპირულად. ეს არის განკაცებული ღვთის დამოკიდებულება თავისი მსახურების შესრულებისას.

რაც შეეხება იმ საკითხებს, რომლებიც არ ეხება ჩემს მსახურებას, როგორიცაა ზოგჯერ თქვენი გაძღოლა თქვენი მოვალეობების ფარგლებში არსებულ საკითხებში, ეს ჩემი მსახურების მიღმაა. შესაძლოა, თქვენ ეს არ იცოდეთ. სინამდვილეში, ჭეშმარიტების თანაზიარებისა და თქვენი გაძღოლის გარდა, რათა გაიგოთ ჭეშმარიტება-პრინციპები და შეხვიდეთ ჭეშმარიტება-რეალობაში, სხვას არაფერს აქვს საერთო ჩემთან; ეს არ არის ის, რაც მე უნდა გავაკეთო. მოდით, ეს ნათლად აგიხსნათ. თქვენი საქმის გაძღოლა არ შედის ჩემი მსახურების ფარგლებში და არაფერი აქვს საერთო ჩემთან. სულ ერთია, გავაკეთებ თუ არა ამ საქმეს; ეს თქვენი, ადამიანების საქმეა. მე პირველად ვახსენებ ამას — თქვენს, ადამიანების საქმეს. ანუ, თქვენს საქმეს, ადამიანების საქმეს, არაფერი აქვს საერთო ჩემთან. რატომ ვამბობ ამას? რასაც თქვენ ასრულებთ, თქვენი მოვალეობაა, ხოლო რასაც მე ვასრულებ, ჩემი მსახურებაა. მე საქმეს ვაკეთებ, ხოლო თქვენ მოვალეობას ასრულებთ; აქ არის განსხვავება. რაც შეეხება თქვენს გაძღოლას თქვენი მოვალეობების ფარგლებში არსებულ საკითხებში, ჭეშმარიტება-პრინციპების თანაზიარების გარდა, თუ მკითხავთ პროფესიული უნარების ან სხვადასხვა წვრილმანი ამოცანის შესახებ, მაქსიმალურად ვეცდები ნათლად გამოვხატო ის, რაც მესმის, რაშიც ჩახედული ვარ და ის პრინციპები, რომლებიც შევიმეცნე, რათა იცოდეთ და გესმოდეთ ისინი. მე ყველაფერს გავაკეთებ, რომ გასწავლოთ და დაგეხმაროთ სწავლაში. რაც არ ვიცი, იმის შესახებ მასალებს მოგაძებნინებთ, ან თუ თქვენ შორის არის ვინმე, ვინც ამის შესახებ იცის, მას ვკითხავ: „შენ ეს პროფესია შეისწავლე, რას ამბობს ამ სფეროს საგანმანათლებლო მასალები ამ საკითხზე? რა წესები მოქმედებს ცოდნის ამ სფეროში? მოდით, ვიპოვოთ აქ პრინციპები, რათა ჩვენი საქმე უკეთ მოერგოს პროფესიონალთა გემოვნებასა და პროფესიულ თვალს, რათა არ დაგვცინონ და სასაცილონი არ გავხდეთ, რათა თავი არ შევირცხვინოთ და ღვთის სახლს სახელი არ გავუტეხოთ.“ ხედავ, საგუნდო საგალობლები, მიუზიკლები, კინოწარმოება, სცენარების წერა, ხელოვნება, ასევე ცეკვა, კოსტიუმები და ა.შ., რომლებსაც მე ვხელმძღვანელობ — რა ასპექტსაც არ უნდა ეხებოდეს პროფესიული თუ არაპროფესიული საქმე, ეს არ არის ის საქმე, რომელიც ჩემი მსახურების ფარგლებში შედის. ეს თქვენი მოვალეობაა. ამის „თქვენს მოვალეობად“ წოდება ნიშნავს, რომ ეს თქვენი საქმეა და რომ თქვენ თავად უნდა მოაგვაროთ იგი, რადგან ეს საკითხები მოიცავს ცოდნის გარკვეულ სფეროებს და გარკვეული დარგების ტექნიკურ და პროფესიულ საკითხებს, და ეს ის საკითხებია, რომლებიც თქვენ უნდა შეისწავლოთ. რაც თქვენ უნდა შეისწავლოთ, თქვენი შესასწავლია, რის შესახებაც უნდა იკითხოთ, თავად უნდა იკითხოთ და რაშიც უნდა ივარჯიშოთ, თავად უნდა ივარჯიშოთ. სინამდვილეში, ამას არაფერი აქვს საერთო ჩემთან. საქმე, რომელსაც მე ვაკეთებ, არის ის, რომ ღვთის განკაცებული ხორცის სახელით გამოვხატო სიტყვები და წარმოვადგინო ღმერთი თქვენთან საუბრისა და თქვენზე მუშაობისას. რაც შეეხება იმ საქმეს, რომელსაც არაფერი აქვს საერთო ჩემს მსახურებასთან, ეს თქვენი, ადამიანების საქმეა. ამ საქმისთვის ღმერთმა დაადგინა წინამძღოლი და მწყემსი, რათა გაგიძღვეთ, და ღვთის სახლმაც დაადგინა სხვადასხვა სამუშაო განკარგულება და სხვადასხვა ადმინისტრაციული განკარგულება და წესი. თქვენ მკაცრად უნდა დაიცვათ ღმერთის მიერ თქვენთვის დადგენილი წინამძღოლის — სულიწმიდის მიერ გამოყენებული ადამიანის — განკარგულებები და დაემორჩილოთ მის ხელმძღვანელობას. და რაც შეეხება ნებისმიერ საქმეს, რომელსაც მე ჩემი მსახურების მიღმა ვაკეთებ, რად ითვლება ეს? ეს ყველაფერი დამატებით საქმედ ითვლება. მე არ მჭირდება მოვალეობის შესრულება. მე საქმეს ვაკეთებ და ჩემს მსახურებას ვასრულებ, თქვენ კი თქვენს მოვალეობას ასრულებთ. ამიტომ, მე შემიძლია გაგიძღვეთ თქვენს საქმეში, მაგრამ ეს არ არის ის, რაც მე უნდა გავაკეთო. თუ ფიქრობთ: „შენ უნდა გააკეთო ეს საქმე; ეს შენი საქმეა. როგორ შეიძლება იყოს მისაღები, რომ შენ ეს არ გააკეთო? თუ შენ ამას არ გააკეთებ, პასუხისმგებლობას შენ დაგაკისრებ და არ მოგცემ უფლებას, თავი აარიდო მას“, მაშინ გეუბნებით, რომ ცდებით. თქვენ არ შეგიძლიათ ეს მე დამაკისროთ. ეს თქვენი, ადამიანების მოვალეობაა. როდესაც თქვენს მოვალეობასთან დაკავშირებით რაღაც არ გესმით, თქვენ შორის უნდა იქონიოთ თანაზიარება, განიხილოთ და ეძიოთ. თუ მე მკითხავთ და ჩემი იმდროინდელი პირობები ამის საშუალებას მომცემს, შემიძლია დაგეხმარო. თუ დრო არ მაქვს და არ შემიძლია დაგეხმარო, ეს ჩემი პასუხისმგებლობა არ არის. თუ ზოგიერთი თქვენგანი დამახინჯებულ ლოგიკას იყენებს და ამბობს, რომ ეს არის ის, რაც მე უნდა გავაკეთო, მაშინ ცდები. ეს არის მოვალეობა, რომელიც თქვენ უნდა შეასრულოთ და მას არაფერი აქვს საერთო ჩემთან. თუ შენ შენს მოვალეობას კარგად არ ასრულებ, ეს ნიშნავს, რომ უპასუხისმგებლო და ორგული ხარ. თუ შენ არ ასრულებ შენს მოვალეობას და ცდილობ პასუხისმგებლობა მე დამაკისრო, ეს გონიერების არქონის გამოვლინებაა და ღმერთს ეს უკიდურესად სძულს. თუმცა, თუ ვხედავ, რომ თქვენ მართლაც არ შეგიძლიათ რაღაცის გაკეთება, რომ ეს თქვენს შესაძლებლობებს აღემატება და რომ არ იცით ამ საქმის კეთების პრინციპები, მაშინ დახმარების ხელი უნდა გამოგიწოდოთ, მოგიყვანოთ ერთი ან ორი მაგალითი და სწორ გზაზე დაგაყენოთ. თუ მაინც ვერ ახერხებთ ამის გაკეთებას და ჩემი პირობები არ მაძლევს საშუალებას, რომ ეს გავაკეთო, ან მეც არ შემიძლია ამის გაკეთება, მაშინ ერთადერთი, რისი გაკეთებაც შეგვიძლია, ამ საქმის შეჩერებაა. ეს არის ყველაფერი, რისი გაკეთებაც შეგვიძლია — ვისი ბრალია, რომ თქვენი შესაძლებლობები ასეთი შეზღუდულია და თქვენი სულიერი მონაცემები ასეთი მწირია? მაგრამ თუ მე ვასრულებ რაიმე საქმეს, მას მაქსიმალურად კარგად ვასრულებ. თუ ვიცი, როგორ გავაკეთო რაღაც, რამდენიც ვიცი, იმდენს გეტყვით და ასევე გეტყვით, რისი გაკეთება არ ვიცი. რაც არ ვიცი, იმის შესახებ თქვენთან გავივლი კონსულტაციას. თუ არც თქვენ იცით, მე თავად ვიფიქრებ, განვსჯი და ვეძიებ. როგორც კი ვიპოვი გზას, გარკვეულ იდეებსა და მიმართულებებს, რომლებსაც უნდა მივყვე, მექნება თანაზიარება თქვენთან და მაქსიმალურად ვეცდები, რომ ეს საქმე კარგად და საფუძვლიანად გავაკეთო. ერთი მხრივ, ეს არის საქმისადმი პასუხისმგებლობით მიდგომა. მეორე მხრივ, ეს გაძლევთ საშუალებას, ისწავლოთ რაღაც ჩემი ხელმძღვანელობის პროცესში. თქვენ გეძლევათ შესაძლებლობა, ისწავლოთ ის პრინციპები, რომლებიც უნდა შეიმეცნოთ და ის ჭეშმარიტებები, რომლებიც უნდა გაიგოთ პროფესიული საქმის ამ ასპექტისთვის. არიან ადამიანები, რომლებსაც, მიუხედავად იმისა, რომ გარკვეული პროფესიული ცოდნა აქვთ, არ შეუძლიათ დასრულებული ნამუშევრის შექმნა, ამიტომ მე ვხელმძღვანელობ მათ. დასრულების შემდეგ, მაინც არ ვარ დარწმუნებული, რამდენად კარგად არის გაკეთებული, ამიტომ ვთხოვ მათ, კონსულტაცია გაიარონ დარგის ექსპერტთან და ექსპერტს შეამოწმებინონ იგი. თუ ექსპერტი იტყვის, რომ ამგვარად კეთება შეესაბამება დარგის ნორმებს და სასაცილოს არ გაგვხდის, მაშინ ჩვენ ამ გზას მივყვებით. თუ ექსპერტი იტყვის, რომ ისე გამოიყურება, თითქოს მოყვარულის გაკეთებულია, რომ სამარცხვინოდ გამოიყურება, არ არის სწორი და არ შეესაბამება სტანდარტებს, მაშინ ჩვენ ექსპერტს დაუყოვნებლივ შევატანინებთ მასში გარკვეულ ცვლილებებს. ჩვენ არ შეგვიძლია ვიყოთ თვითმართალნი, არ შეგვიძლია თავი მოვიკატუნოთ, თითქოს რაღაც გვესმის, როდესაც არ გვესმის, და უნდა გვქონდეს თვითშემეცნება. ჩვენ არ უნდა მოვიტყუოთ თავი; სერიოზულად უნდა მივუდგეთ საქმეს და ვეცადოთ, რომ საქმის დასრულების შემდეგ პროფესიული უნარების თვალსაზრისით რაღაც შევიძინოთ. ამიტომ, ამგვარი საქმის კეთებისას, თუნდაც პროფესიული უნარების თვალსაზრისით მოყვარული ვიყო და ბევრი არაფერი მესმოდეს, მაინც მაქსიმუმს გავაკეთებ. ზოგიერთი ამბობს: „რატომ ხელმძღვანელობ მათ მაინც, როდესაც შენ არ გესმის?“ იმიტომ, რომ ამ ადამიანებს შეზღუდული პროფესიული უნარები აქვთ; მათ მართლაც არ აქვთ კრეატიულობა ან კარგი იდეები, როდესაც საქმე ეხება პროფესიული უნარების მომთხოვნ შემოქმედებით ნამუშევრებს. მე მაქვს გარკვეული ძლიერი მხარე ამ სფეროში და მაქვს გარკვეული იდეები, ამიტომ ვაწვდი მათ ამ ადამიანებს, რომლებსაც აქვთ გარკვეული საფუძველი ან გარკვეული საბაზისო ცოდნა კონკრეტულ პროფესიაში, და ყველა ეს ადამიანი ფიქრობს, რომ ჩემი ეს იდეები საკმაოდ კარგია. რადგან ვხედავ, რომ ისინი ჩემს იდეებს საკმაოდ კარგ იდეებად მიიჩნევენ, მე ვაგრძელებ და „თავხედურად“ ვხელმძღვანელობ მათ, და ზოგიერთი ნამუშევარი, რომელსაც ამგვარად ვხელმძღვანელობ, დამაკმაყოფილებელია. ამას უსირცხვილოდ არ ვამბობ; ამ შეფასებას — „დამაკმაყოფილებელია“ — საფუძველი აქვს — ამას მხოლოდ იმიტომ ვამბობ, რომ დარგის ექსპერტებმა ნახეს ისინი და თქვეს, რომ დამაკმაყოფილებელია. ეს „დამაკმაყოფილებელი“ არ ნიშნავს, რომ ისინი ძალიან კარგია ან პროფესიულ სტანდარტს მიაღწიეს, არამედ იმას, რომ სულ მცირე, ექსპერტებმა დაადასტურეს, რომ ისინი ვარგისია, და ამიტომ შინაგანად ვმშვიდდები. ჯერჯერობით, ადამიანთა უმეტესობა ფიქრობს, რომ ის რამდენიმე ნამუშევარი, რომლებსაც მე ვუხელმძღვანელე, დამაკმაყოფილებელია, და როგორც ჩანს, ზოგიერთმა მათგანმა გარკვეულ კონკურსებში ჯილდოებიც კი მოიპოვა, არა? (დიახ.) რა ასპექტის საქმესაც არ უნდა ვაკეთებდე ან რასაც არ უნდა ვაკეთებდე, თუკი მაქვს გარკვეული ფიქრები და იდეები, ან ვგრძნობ, რომ მაქვს კარგი შემოქმედებითი კონცეფცია, აუცილებლად ვიტყვი ამას. მე ყველანაირად ვეცდები, რომ და-ძმებს ვთხოვო, დაგვეხმარონ ამ იდეების ნამუშევარში განხორციელებაში, რათა მეტ ადამიანს გაუჩნდეს ამ ნამუშევრის ნახვის სურვილი. შედეგი ის არის, რომ ღვთის საქმე და ღვთის სიტყვები ვრცელდებიან მეტად, უკეთესად და უფრო ფართოდ — ჩვენი მიზანიც ამგვარად მიიღწევა. რაც შეეხება იმ გზებსა და მეთოდებს, რომლებითაც საქმეს ვაკეთებ, ისინი კვლავ ეფუძნება საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვისა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულების პრინციპებს. როდესაც საქმეს ვაკეთებ, ვმოქმედებ უხმაუროდ და ძალ-ღონეს არ ვიშურებ, რომ დავალება დავასრულო და კარგად გავაკეთო. როგორც კი საქმე დასრულდება და აიტვირთება, ეს ეტაპი სრულდება.

ის, რასაც განკაცებული ღმერთი აკეთებს იმ მსახურების ფარგლებში, რომელსაც ასრულებს, ეფუძნება საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვისა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულების მის პრინციპებს. ამ ფარგლებს გარეთ საქმის კეთებისას, იგი ასევე არ უხვევს ამ პრინციპებიდან; იგი ასევე წარმართავს საკუთარ თავს წესების დაცვით და ასრულებს საქმეს კეთილსინდისიერად. იმ პრობლემებთან დაკავშირებით, რომელთა დანახვა და აღმოჩენაც შემიძლია, ან ვინმეს ვავალებ მათ გადაცემას, ან პირადად ვერთვები, რათა მივცე მითითებები, შევასწორო ისინი და მათ გადაჭრაში დავეხმარო. მოკლედ, იმ საკითხებთან დაკავშირებით, რომლებთანაც შეხება გაქვთ ან რომელთა შესახებაც გსმენიათ თქვენს რეალურ ცხოვრებაში, მე ძირითადად ყველაფერს ვაგვარებ, მიუხედავად იმისა, თუ რა არის ეს, ასეთ პრინციპზე დაყრდნობით. უფრო მეტიც, მე არ ვასხვავებ დიდ და მცირე საკითხებს. იქნება ეს კატების მოვლა, ძაღლების მოვლა, საღორეების აშენება, ცხვრის ფარეხების აშენება, თუ საჭმლის მომზადება, ტანსაცმლის კერვა, ან თუნდაც დასუფთავება, მე ვერთვები ყველაფერში, რასაც ვხედავ. როდესაც ვხედავ, რომ რაღაცას არასწორად აკეთებთ, მე მიგითითებთ და გისწორებთ. ისინი, ვისაც გული აქვს, მოისმენენ და მიიღებენ ამას, ხოლო ისინი, ვისაც არ აქვს, არ იზამენ ამას. შემდეგ, მე ვხედავ, ვინ უსმენს და ვის შეუძლია ჩემი მითითებების მიყოლა, და მე მათ ვიყენებ. თქვენთან ურთიერთობის ამ წლების განმავლობაში, სწორედ ასე ვაკეთებდი საქმეს. მას შემდეგ, რაც გეტყვით, რა უნდა გააკეთოთ, მე ვაგრძელებ თვალყურის დევნებას, სანამ საქმე არ დასრულდება და კარგად არ გაკეთდება. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი რამ არის, რასაც საკუთარი ხელით არ ვაკეთებ, ჩემი გული მუდამ იმ საქმისკენ არის მიმართული, რომელსაც თვალყურს ვადევნებ; ჩემი გული არასოდეს შორდება ამ საქმეებს. თუ რაღაც სასწრაფოდ და სწრაფად არის მოსაგვარებელი, მე ვმუშაობ დილიდან საღამომდე და გვიან ღამემდე, რათა ის გაკეთდეს, მუდმივად ვადევნებ თვალყურს, ვზედამხედველობ და მივუთითებ. მაგრამ ჩემი ფიზიკური მდგომარეობის გათვალისწინებით, როგორც შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ, ამ საქმის კეთება საკმაოდ დამღლელია. როგორც კი ის საბოლოოდ დასრულდება, მე იქ სიარულს ვწყვეტ. საბოლოოდ, ვიღაც ამჩნევს და ამბობს: „ღმერთმა აქ ყველაფერი ასე კარგად მოგვიწყო, მაგრამ თავად ვერ ტკბება ამით; ჩვენ ვართ ისინი, ვინც ამ ყველაფრით ვტკბებით.“ მე ვამბობ, რომ თუკი თქვენ ტკბებით ამით, ეს საკმარისია. როგორც კი საქმეები მოგვარდება თქვენთვის და ყველაფერი შესაფერისი იქნება თქვენთვის თქვენი ცხოვრებისა და მოვალეობების შესრულების თვალსაზრისით, მე აღარ მჭირდება ამ საქმეებით თავის შეწუხება. სინამდვილეში, განკაცებული ღვთის საქმეა ჭეშმარიტების თანაზიარება და ჭეშმარიტებით უზრუნველყოფა; სხვა საქმეს არაფერი აქვს საერთო ჩემთან. მაგრამ ამ წლების განმავლობაში, ჩემი საქმის კეთების გარდა, მე ასევე დაკავებული ვიყავი იმით, რომ დაგხმარებოდით თქვენი მოვალეობების შესრულებისას წარმოქმნილი პრობლემების გადაჭრაში, რის გამოც მნიშვნელოვანი ძალისხმევის გაღებაც მომიხდა. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი საქმე არ არის ის, რაც მე უნდა გავაკეთო, და არის ბევრი რამ, რაც მანამდე არასოდეს გამიკეთებია — რადგან არასოდეს მისწავლია სისტემატურად გარკვეული სახის ცოდნა ან უნარები, ან ასეთ საქმეებთან ცხოვრებაში შეხება არ მქონია — მე გულხელდაკრეფილი არ ვმდგარვარ, როდესაც ეკლესია და ღვთის სახლი სხვადასხვა რამეს აწყდებოდა. ნაცვლად ამისა, მე მაქსიმუმს ვაკეთებ, რათა ყველას გაგიძღვეთ და დაგეხმაროთ, და როდესაც საქმე ყოველდღიურ ცხოვრებას ეხება, მე ასევე ვაკეთებ ყველაფერს, რაც შემიძლია, რათა საქმეები მოგიგვაროთ. ადამიანობის პოზიციიდან ვაკეთებ იმას, რაც შემიძლია. თუ ვხედავ რაღაცას, რაც გასაკეთებელია და არ ვაკეთებ, შინაგანად მოუსვენრად ვგრძნობ თავს. თუ აღმოვაჩენ პრობლემას და არ გამოვასწორებ, შინაგანად მოუსვენრად ვგრძნობ თავს. თუ არის საქმე, რომლის კეთებაც არავინ იცის, და მე მაქვს იდეები და შემიძლია მისი გაკეთება, მაგრამ არ ვაკეთებ, შინაგანად მოუსვენრად ვგრძნობ თავს. ამიტომ, უბრალოდ უნდა ვიმოქმედო. შესაბამისად, გარეგნულად ისე ჩანს, რომ საუბრისა და ქადაგების გარდა, სხვა არაფერი გამიკეთებია. მაგრამ მე დიდი ძალისხმევა გავიღე თქვენი ყოველდღიური ცხოვრებისა და იმ ძირითადი საჭიროებების მოსაგვარებლად, რომლებიც თქვენი მოვალეობების შესასრულებლად გჭირდებათ. ადამიანთა უმეტესობის სულიერი მონაცემები იმდენად მწირია, რომ მათ ამ საქმეების კარგად კეთებაც კი არ შეუძლიათ, ამიტომ კარგად უნდა მოვიფიქრო, როგორ გაგიძღვეთ. მიუხედავად იმისა, რომ არაფრით გამორჩეულად გამოვიყურები და არ ვარ რაიმე მნიშვნელოვანი ფიგურა, და საზოგადოებაში არანაირი სპეციალური მომზადება არ გამივლია, როდესაც საქმე ეხება ღვთის სახლში მოვალეობების შემსრულებელი პერსონალის ძირითად საჭიროებებს, მას შემდეგ, რაც პირველად მქონდა თქვენთან შეხება დღემდე, არ ყოფილა თქვენი ძირითადი საცხოვრებელი გარემოს, საცხოვრებელი პირობებისა და ყოველდღიური საჭიროებების არცერთი ასპექტი, რომელზეც არ მიშრომია. ავიღოთ, მაგალითად, ფერმაში ბოსტნეულის მოყვანა. თავდაპირველად, რადგან ვხედავდი, რომ ფერმაში მყოფთა უმეტესობას სოფელში ეცხოვრა და რამდენიმე წლის განმავლობაში თესვა-მოყვანის საქმეზე ემუშავა, შევარჩიე რამდენიმე ადამიანი, ვინც იცოდა ბოსტნეულის მოყვანა, რათა ეს საქმე ეტვირთათ. მე ვუთხარი მათ, რომელი ბოსტნეული რომელ სეზონზე და როგორ უნდა მოეყვანათ, და ვფიქრობდი, რომ ამის შემდეგ ამაზე ზრუნვა აღარ მომიწევდა. მაგრამ გარკვეული დროის შემდეგ ფერმაში მივედი და ვნახე, რომ ყველაფერი სრულიად არეული იყო. ზედამხედველმა ვერ გაართვა თავი პასუხისმგებლობას და ვერც მუშაკებმა შეძლეს საქმის კარგად კეთება. საბოლოოდ, სხვა გზა არ მქონდა, გარდა იმისა, რომ ჩავრთულიყავი, თვალყური მედევნებინა და ნაბიჯ-ნაბიჯ მიმეთითებინა მათთვის. დაწყებული თესლის შერჩევითა და ყიდვით, დამთავრებული იმის გარკვევით, თუ რამდენი უნდა დაეთესათ და როგორ უნდა შეერჩიათ მიწა, ასევე რა უნდა დაეთესათ თითოეულ სეზონზე, რა რაოდენობით, როგორ უნდა დაეთესათ, ვინ უნდა ყოფილიყო პასუხისმგებელი თესვაზე, როგორ უნდა შეეტანათ სასუქი და რისთვის უნდა მიექციათ ყურადღება, მე მათ ყველაფერი ნათლად ავუხსენი. მე პირადად ასე ვხელმძღვანელობდი მათ; მათთვის საჭმლის მომზადებისა და გამოკვების გარდა, ყველაფერი გავაკეთე. ზოგიერთი ამბობს: „განა შენ მათ სამი წლის ბავშვებივით არ ეპყრობოდი?“ სინამდვილეში, ეს მართლაც ასე იყო. ეს ადამიანები გარეგნულად ყველანი ზრდასრულები იყვნენ, მაგრამ მათ მართლაც არ შეეძლოთ ამ პასუხისმგებლობებისთვის თავის გართმევა. უბრალოდ ხელჩაკიდებული უნდა მეტარებინა ისინი და პირადად მიმეთითებინა და მესწავლებინა ამგვარად, სანამ საქმეები საბოლოოდ არ დალაგდებოდა. მოგვიანებით, ადამიანებმა, რომლებიც თავიანთ მოვალეობებს ასრულებდნენ, ყველამ შეძლეს თავად მოყვანილი მარცვლეულისა და ბოსტნეულის ჭამა. ზაფხულში მათ ასევე შეეძლოთ გარკვეული ხილის ჭამა, ხოლო ზამთარში შეეძლოთ იმ ბოსტნეულის ჭამა, რომელიც შეინახეს. ზემდგომი რომ არ ჩარეულიყო და მას არ გამოეკვლია ეს საქმე, და უბრალოდ ქვემდგომებისთვის მიენდო მისი კეთება, ყველაფერი აირეოდა. ნებისმიერ შემთხვევაში, რა ფაქტს გეუბნებით თქვენ? მე ბევრი რამ გამიკეთებია ისე, რომ მათზე არ მისაუბრია, მაგრამ ის, რაზეც ვსაუბრობ, ზუსტად ის არის, რაც გამიკეთებია.

მე ამ საკითხებზე თანაზიარება მაქვს არა იმისთვის, რომ გითხრათ, რამდენი რამ გავაკეთე, რამხელა გადაღლა განვიცადე, ან რაოდენ დიდი ძალისხმევა გავიღე თქვენი გულისთვის. ამ საკითხებზე საუბარი საჭირო არ არის. მაშ, რას გეუბნებით თქვენ? განკაცებული ღმერთი მოდის ამ ადამიანთა სამყაროში, რათა ღმერთის სახელით შეასრულოს საქმე. მისი საქმე არის ის მსახურება, რომელსაც იგი ასრულებს. უკანასკნელი დღეების ამ ეტაპზე, მისი საქმეა, უზრუნველყოს ადამიანები ყველა იმ ჭეშმარიტებით, რომელიც მათ ხსნის მისაღწევად სჭირდებათ. იმ მსახურებაში, რომელსაც იგი ასრულებს, იგი მკაცრად იცავს საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვისა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულების მრწამსსა და პრინციპებს. ამის მიღმა, თავის ადამიანურ ცხოვრებასა და ადამიანობის გამოვლინებებში, მას ასევე არ გადაუბიჯებია ამ პრინციპებისა და მრწამსისთვის. იქნება ეს თქვენი გაძღოლა თქვენი მოვალეობების შესრულებაში თუ თქვენი დახმარება ცხოვრებისეულ ძირითად საჭიროებებთან დაკავშირებული სხვადასხვა საკითხის მოგვარებაში, მე ვმოქმედებ საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვისა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულების პრინციპებზე დაყრდნობით. მე არასოდეს გავყვირი ლოზუნგებს ან ვსაუბრობ მაღალფარდოვნად და არასოდეს გავცემ ბრძანებებს გაუაზრებლად; მე უბრალოდ პრაქტიკულად ვაკეთებ საქმეს. რამდენად საფუძვლიანად ვაკეთებ ამას? მაგალითად, ფერმაში თესვის ხელმძღვანელობისას, მე მათ ჩამოვაწერინე ბოსტნეულის ყველა ჯიში, რომელიც იცოდნენ, რა ერქვა ამ ბოსტნეულს, როგორ გამოიყურებოდა, რამდენ ხანს გრძელდებოდა მათი ზრდის პერიოდი და რომელი ჯიში იყო საუკეთესო და ყველაზე შესაფერისი ადგილობრივ პირობებში დასათესად. იმის საფუძველზე, რაც ვიცოდი, შევარჩიე თითოეული ბოსტნეულის ერთი ან ორი ჯიში, გადავწყვიტე, ვინ იქნებოდა პასუხისმგებელი მათ დათესვაზე და საბოლოოდ ისე გავაკეთე, რომ ყველას შეეძლო ყოველ სეზონზე ახალი ბოსტნეულის ჭამა. მე არასოდეს გავყვირი ლოზუნგებს და არ ვამბობ: „ეს ბოსტნეული ძალიან ყუათიანია. ადამიანები დიდ სარგებელს იღებენ მისი ჭამით. ესა და ეს მისი დათესვის მეცნიერული მეთოდია.“ მე არასოდეს მისწავლია ნუტრიციოლოგია და არც მიწათმოქმედება მესმის. რა ვიცი მე? მე ვიცი, როგორ შევარჩიო ბოსტნეულის ის ჯიში, რომელიც შესაფერისია კონკრეტულ ადგილას დასათესად, რათა, როცა გაიზრდება, კარგი გემო ჰქონდეს, ყველას ჰქონდეს მისი ჭამის სურვილი და ტყუილად არ დაითესოს — ჩემი მიდგომა სწორედ ასეთი პრაქტიკულია. ეს ყველაფერი არის საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულება. ეს არის ის პრინციპები და მრწამსი, რომლებსაც მე ვიცავ; სწორედ ასე წარვმართავ საკუთარ თავს მთელი ამ წლების განმავლობაში. მე არასოდეს გავყვირი ლოზუნგებს და არ მჭირდება თქვენი მადლობა. სანამ თქვენი კვება და საცხოვრებელი შესაფერისია და საქმეები სრულიად არეული არ არის, შინაგანად ვმშვიდდები. როდესაც არავინ იწვევს არეულობას ან არ ქმნის პრობლემებს, და ყველგან საკმაოდ სუფთაა, მარცვლეული და ბოსტნეული სათანადოდ არის დათესილი, ღორები, ცხვრები და სხვა პირუტყვი სათანადოდ არის მოვლილი, და ყველა სხვა სფეროშიც მდგომარეობა საკმაოდ კარგია, და ძირითადი საჭიროებები აღარ წარმოადგენს პრობლემას მოვალეობების შემსრულებელ ადამიანთა უმეტესობისთვის, მაშინ შემიძლია შევწყვიტო წუხილი. ჩემი მოთხოვნები ამ მხრივ მკაცრი არ არის. ხედავთ, ოდესმე გამიყვირია ლოზუნგები, როდესაც გიძღვებოდით რაიმე საქმეში ან იმ საკითხებში, რომლებიც თქვენს ძირითად საჭიროებებს ეხებოდა? მე არასოდეს გამიყვირია ლოზუნგები. მას შემდეგ, რაც საქმეებს მოგიგვარებთ, ვიპოვი შესაფერის ადამიანებს საქმის განსახორციელებლად. თუ ნაპოვნი ადამიანები არ არიან შესაფერისნი და საქმე ვერ ხორციელდება, ისინი იცვლებიან. მხოლოდ მაშინ, როდესაც საქმე საბოლოოდ განხორციელდება, და უმეტესი რამ შესაფერისად მოგვარდება, და მოვალეობების შემსრულებელი პერსონალის ძირითად საჭიროებებთან დაკავშირებული საკითხები სათანადოდ მოგვარდება, შემიძლია შევწყვიტო ჩემი ადამიანური საქმე და აღარ დამჭირდეს ამ მხრივ ძალისხმევის გაღება. ზოგიერთი ადამიანი კვლავ მუდმივად მეკითხება წვრილმან საკითხებზე. ერთი ამბობს: „რა უნდა გავაკეთოთ, თუ ახალშობილი ბატკანი რძეს ვერ იღებს?“ მეორე ამბობს: „რა უნდა გავაკეთოთ, თუ ჩვენ მიერ შეკერილი ტანსაცმელი ყოველთვის იკუმშება?“ თქვენ თავად უნდა მოიფიქროთ, როგორ გადაჭრათ ეს საკითხები; ეს თქვენი საქმეა და მას არაფერი აქვს საერთო ჩემთან. ჭეშმარიტების თანაზიარების დროსაც კი, მე ამას მხოლოდ ერთხელ ვამბობ. არსებობს ქადაგებებისა და თანაზიარებების აუდიოჩანაწერები. თუ არ გესმით, შეგიძლიათ კიდევ რამდენჯერმე მოუსმინოთ მათ და დაუთმოთ დრო ფიქრს, ძიებასა და თანაზიარებას. თუ ამის საფუძველზე კვლავ ოდნავ დაბნეულები ხართ რამდენიმე საკითხთან დაკავშირებით და არ იცით, როგორ მოაგვაროთ ისინი, ჩვენ შეგვიძლია მათზე თანაზიარება ვიქონიოთ, როდესაც შევხვდებით. მაგრამ როდესაც საქმე ეხება იმას, რისი მიღწევაც ადამიანებს შეუძლიათ, უმჯობესია, ასეთი რამეები თავად მოაგვაროთ. ღმერთმა ადამიანებისთვის შექმნა ცა, მიწა და ყოველივე — მზე, მთვარე, ვარსკვლავები, წყალი, ჰაერი, მზის სინათლე, საკვები, ასევე სხვადასხვა გარემო და ცოცხალი არსებები, რომლებიც ადამიანებს სჭირდებათ, რის შემდეგაც მან ადამიანები დედამიწაზე დაასახლა. ღმერთი ადამიანებისთვის ინარჩუნებს ყოველივეს ზრდისა და ფუნქციონირების კანონებს, და ინარჩუნებს ადამიანთა საცხოვრებელ გარემოს — შემდეგ უკვე ადამიანებმა თავად უნდა იცხოვრონ. რაც შეეხება იმას, თუ რა უნდა დაითესოს რომელ სეზონზე, როდის უნდა ავიღოთ მოსავალი, როგორ უნდა შევინახოთ ის აღების შემდეგ, რა მეთოდები უნდა გამოვიყენოთ მათი საკვებად მომზადებისას, რა უნდა ვჭამოთ მეტი, რა უნდა ვჭამოთ ნაკლები, რა უნდა ვჭამოთ რომელ სეზონზე, რამდენი უნდა ვჭამოთ ყოველდღე — ეს თქვენი საქმეა. ახლა, როდესაც ჭეშმარიტებაზე ასე ნათლად იყო თანაზიარება და ცხოვრებასთან დაკავშირებული საკითხები სათანადოდ მოგვარდა თქვენთვის, თუ კვლავ მთხოვთ, დაგეხმაროთ ამისა და იმის გაკეთებაში, და კვლავ მეძებთ, რათა თანაზიარება ვიქონიო თქვენთან ამა თუ იმ საკითხზე, მაშინ თქვენ სრულიად მოკლებულნი ხართ გონიერებას. რაც შეეხება იმას, რაზეც უკვე მქონდა თანაზიარება, გეუბნებით, რომ თავად მოაგვაროთ და გადაჭრათ ეს საკითხები. ეკლესიას ჰყავს ყველა დონის წინამძღოლი, ასევე სულიწმიდის მიერ გამოყენებული ადამიანი, რათა გაგიძღვეთ. თქვენ თავად უნდა ეძიოთ და გადაჭრათ საკითხები; ნუ მოდიხართ ჩემთან ყველაფრის გამო. მიზეზი ის არის, რომ მე უკვე ვთქვი ყველაფერი, რაც უნდა თქმულიყო, მე თქვენი ძირითადი საჭიროებებიც კი მოვაგვარე თქვენთვის, და როდესაც საქმე ამ წვრილმან საკითხებს ეხება, ეს ის საკითხები არ არის, რომლებიც მე უნდა გადავჭრა, არამედ თქვენი საქმეა და თქვენ თავად უნდა მოაგვაროთ ისინი.

რამდენი სიტყვაც არ უნდა თქვას განკაცებულმა ღმერთმა ან რამდენი რამეც არ უნდა გააკეთოს მან, ადამიანებმა უნდა იცოდნენ, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი საკითხი განკაცებული ღვთის ნორმალურობისა და პრაქტიკულობის და მისი თავმდაბლობისა და ფარულობის შესახებ, არის ეს: განკაცებული ღმერთი ადამიანებს შორის ცხოვრობს თუ თავის მსახურებას ასრულებს, მისი ადამიანობის ყველაზე ძირითადი მრწამსი და პრინციპები, რომლებსაც მისი ხორცი ცხოვრებაში ავლენს, არის საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვა და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულება. ეს აისახება ღვთის განკაცებულ ხორცში და, ბუნებრივია, ეს ასევე აისახება ღმერთში, რომელიც ფლობს ღვთის ვინაობასა და არსს, ღმერთში მის თანდაყოლილ ვინაობაში. რა თქმა უნდა, ღვთის შემთხვევაში, ამას არ ჰქვია „საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვა“, მაგრამ სულ მცირე, იმაში, თუ როგორ აკეთებს ღმერთი საქმეს და როგორ ეპყრობა ადამიანებსა და საგნებს იგი ეპყრობა ადამიანებსა და საგნებს, იგი ნამდვილად ასევე მკაცრად იცავს ამ პრინციპებს. ეს არის როგორც ის, რაც განკაცებული ღვთის ადამიანობას აქვს და რაც იგი არის, ასევე ის, რაც ღვთის ღვთაებრიობას აქვს და რაც იგი არის მის თანდაყოლილ ვინაობაში. ის, რაც მის ადამიანობას აქვს და რაც იგი არის, გულისხმობს საკუთარი თავის წესების დაცვით წარმართვას და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულებას, ხოლო ღვთის არსი მის თანდაყოლილ ვინაობაში გულისხმობს ღმერთის მიერ ადამიანებთან ურთიერთობისას წესების დაცვას და საქმის კეთილსინდისიერად შესრულებას. ჩვენ ამაზე მეტს აღარ ვისაუბრებთ. რა პერსპექტივიდანაც არ უნდა შეხედო — იქნება ეს ღვთის მიერ შექმნილი ყოველივე, კაცობრიობაზე ღვთის მეუფება და გაძღოლა, დიდი თუ მცირე საკითხები, მაკროსკოპული თუ მიკროსკოპული — ღმერთი ყველაფერს წესების დაცვითა და საქმეს კეთილსინდისიერად ასრულებს. როდესაც ღმერთი არ იყო განკაცებული, იგი დაფარული იყო ყოველივეს შორის. მიუხედავად იმისა, რომ კაცობრიობას არ უნახავს ღვთის იერი ან ღვთის ჭეშმარიტი სახე, ღმერთი ყოველთვის მიუძღვის მთელ კაცობრიობას. იგი ასევე ყოველთვის აკეთებს ყოველივეს, მართავს ყოველივეს და პრაქტიკულად სამყაროში ყოველივეზე ხელმწიფებს; არაფერი, რასაც იგი აკეთებს, არ არის ფუყე. რა თქმა უნდა, ღვთის ხელით გაკეთებული არცერთი საქმე არ რჩება თეორიების ან ლოზუნგების დონეზე. ნაცვლად ამისა, თითოეულ საქმეში, რასაც ღმერთი აკეთებს — შეგიძლია ამის აღქმა თუ არა, შეგიძლია ამის დანახვა თუ არა — იგი ამას აკეთებს წესების დაცვით და კეთილსინდისერად. იგი იმ საქმეს, რომლის გაკეთებასაც აპირებს, პრაქტიკულად და რეალისტურად აკეთებს. იგი არასოდეს აკეთებს განცხადებებს ან იმართლებს თავს ადამიანების წინაშე და არც რაიმე ლოზუნგებს გაყვირის. ნაცვლად ამისა, იგი ყოველთვის წარმოთქვამს გამონათქვამებს და საუბრობს, პრაქტიკულად მიუძღვის და უზრუნველყოფს მთელ კაცობრიობას. ეს ასევე არის ის, რაც ღმერთს აქვს და რაც იგი არის. ის, რაც განკაცებულ ღმერთს აქვს და რაც იგი არის, ნამდვილად არ იქნება მოწყვეტილი იმისგან ან წინააღმდეგობაში იმასთან, რაც თავად ღმერთს აქვს და რაც იგი არის. ამიტომ, მას შემდეგ, რაც ადამიანები გაიგებენ, რა აქვს განკაცებულ ღმერთს და რა არის იგი, ან გაიგებენ საკუთარი თავის წარმართვის იმ მრწამსსა და პრინციპებს, რომლებსაც განკაცებული ღმერთი იცავს, ისინი მეტწილად შეიცნობენ ღვთის არსს მის თანდაყოლილ ვინაობაში, და იმას, რაც მას აქვს და რაც იგი არის. შედეგად, ადამიანების წარმოდგენები და ფანტაზიები ზეციერი ღვთის შესახებ გარკვეულწილად შემცირდება, და ღვთის შესახებ მათი ცოდნა, გაგება და შეხედულებები უფრო პრაქტიკული გახდება. შედარებით რომ ვთქვათ, ისინი ასევე შეძლებენ განკაცებულ ღმერთს უფრო ზუსტად, ობიექტურად და გონივრულად მოეპყრონ, ნაცვლად იმისა, რომ დაგმონ ის, რაც მის ადამიანობას აქვს და რაც იგი არის, ან ზიზღით შეხედონ ან უგულებელყონ ის, რაც მის ადამიანობას აქვს და რაც იგი არის. ნაცვლად ამისა, ერთი მხრივ, ისინი შეძლებენ მას სწორად მოეპყრონ, და მეორე მხრივ, ისინი კიდევ უფრო მეტად შეძლებენ — იმის მეშვეობით, რაც მის ადამიანობას აქვს და რაც იგი არის — დაინახონ ის, რაც მის ღვთაებრიობას აქვს და რაც იგი არის, და ამგვარად შეძლებენ უფრო ზუსტად შეიცნონ როგორც ზეციერი ღმერთი, ისე დედამიწაზე მყოფი ღმერთი.

კარგი, დღეს აქ დავასრულებთ ჩვენს თანაზიარებას ამ თემაზე. ნახვამდის!

2024 წლის 10 აგვისტო

წინა: როგორ ვეძიოთ ჭეშმარიტება (20)

პარამეტრები

  • ტექსტი
  • თემები

სადა ფერები

თემები

შრიფტები

შრიფტის ზომა

სტრიქონებს შორის მანძილი

გვერდის სიგანე

სარჩევი

ძიება

  • ტექსტში ძიება
  • წიგნში ძიება