იესოსთან გატარებული დროის განმავლობაში, პეტრე იესოში ბევრ მოსაწონ თვისებას ხედავდა, ბევრ ისეთ მხარეს, რომელიც მიბაძვას იმსახურებდა, და ბევრ ისეთს, რომელიც სულიერად ასაზრდოებდა მას. მიუხედავად იმისა, რომ პეტრე იესოში მრავალგვარად ხედავდა ღვთის არსს და ხედავდა ბევრ საყვარელ თვისებას, თავდაპირველად იგი არ იცნობდა იესოს. პეტრემ იესოს მიმდევრობა ოცი წლის ასაკში დაიწყო და ექვსი წლის განმავლობაში მიჰყვებოდა მას. ამ დროის განმავლობაში, მან მაინც ვერ შეიცნო იესო; პეტრე მზად იყო, გაჰყოლოდა იესოს მხოლოდ მის მიმართ აღფრთოვანების გამო. როდესაც იესომ პირველად მოუხმო მას გალილეის ზღვის ნაპირზე, ჰკითხა: “სვიმეონ იონას ძევ, გამომყვები?” პეტრემ მიუგო: “მე უნდა გავყვე იმას, ვინც ზეციერი მამისგან არის გამოგზავნილი. მე უნდა ვაღიარო ის, ვინც სულიწმიდამ აირჩია. მე გამოგყვები.” იმ დროისთვის პეტრეს უკვე სმენოდა იესოს შესახებ — როგორც უდიდესი წინასწარმეტყველისა და ღვთის საყვარელი ძის შესახებ — და პეტრე გამუდმებით იმედოვნებდა, რომ შეძლებდა მის პოვნას და მისი ნახვის შესაძლებლობა მიეცემოდა (რადგან ასე წარმართავდა მას სულიწმიდა). მიუხედავად იმისა, რომ პეტრეს არასოდეს ენახა იესო და მის შესახებ მხოლოდ მოარული ხმები სმენოდა, მის გულში ნელ-ნელა იზრდებოდა იესოს მიმართ მოწიწება და თაყვანისცემა, და ხშირად ნატრობდა, ერთხელ მაინც ეხილა იგი. და როგორ მოუხმო იესომ პეტრეს? მანაც გაიგო ერთი კაცის — პეტრეს — შესახებ, მაგრამ სულიწმიდას არ უთქვამს მისთვის: “წადი გალილეის ზღვისკენ, იქ არის ერთი კაცი, სახელად სვიმეონ იონას ძე.” იესომ გაიგონა, როგორ თქვა ვიღაცამ, რომ იყო ვინმე სვიმეონ იონას ძე და რომ ხალხს მოესმინა მისი ქადაგება, რომ ისიც ქადაგებდა ცათა სასუფევლის სახარებას და რომ მისი მსმენელები ცრემლს ღვრიდნენ. ამის მოსმენის შემდეგ იესო გაჰყვა ამ კაცს გალილეის ზღვისკენ; როცა პეტრემ მიიღო იესოს მოხმობა, ის გაჰყვა მას.

იესოს მიმდევრობის პერიოდში, პეტრეს მრავალი მოსაზრება ჰქონდა მასზე და ყოველთვის საკუთარი პერსპექტივიდან აფასებდა. მიუხედავად იმისა, რომ პეტრეს გარკვეული წარმოდგენა ჰქონდა სულიწმიდაზე, მისი გაგება გარკვეულწილად ბუნდოვანი იყო, ამიტომაც ამბობდა: “მე უნდა მივყვე მას, ვინც ზეციერი მამის მიერ არის გამოგზავნილი. მე უნდა ვაღიარო ის, ვინც სულიწმიდის მიერ არის რჩეული.” მას არ ესმოდა იესოს ქმედებები და არ ესმოდა მათი სიცხადე. მას შემდეგ, რაც გარკვეული ხნის განმავლობაში აკვირდებოდა იესოს, პეტრე სულ უფრო მეტად ინტერესდებოდა მისი ქმედებებითა და სიტყვებით, ასევე თავად იესოთი. მან იგრძნო, რომ იესო ერთდროულად იწვევდა სიყვარულსაც და პატივისცემასაც; მოსწონდა მასთან ურთიერთობა და მის გვერდით ყოფნა, ხოლო იესოს სიტყვების მოსმენა მას ძალასა და საზრდოს აძლევდა. იესოს მიმდევრობის პერიოდში, პეტრე აკვირდებოდა და გულთან ახლოს მიჰქონდა ყოველივე: იესოს ქმედებები, სიტყვები, მოძრაობები და გამომეტყველება. მან ღრმად გააცნობიერა, რომ იესო არ ჰგავდა რიგით ადამიანებს. მიუხედავად იმისა, რომ მისი გარეგნობა სრულიად ჩვეულებრივი იყო, იგი სავსე იყო სიყვარულით, წყალობითა და ადამიანების მიმართ შემწყნარებლობით. ყველაფერი, რასაც ის აკეთებდა ან ამბობდა, დიდ დახმარებას უწევდა სხვებს, და პეტრემ იესოში დაინახა და მიიღო მისგან ის, რაც მანამდე არც ენახა და არც ჰქონია. მან დაინახა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ იესოს არ ჰქონდა არც გამორჩეული გარეგნობა და არც განსაკუთრებული ადამიანური ბუნება, მასში მაინც იყო რაღაც უჩვეულო და განსაკუთრებული. მიუხედავად იმისა, რომ პეტრე ბოლომდე ვერ ხსნიდა, მას შეეძლო დაენახა, რომ იესო ყველასგან განსხვავებულად იქცეოდა, რადგან მისი ქმედებები ძალიან განსხვავდებოდა ჩვეულებრივი ადამიანების ქმედებებისგან. იესოსთან ურთიერთობის დროს პეტრემ ასევე დაინახა, რომ მისი პიროვნება განსხვავდებოდა ჩვეულებრივი ადამიანებისგან. ის ყოველთვის მოქმედებდა ზომიერად და არასოდეს ჩქარობდა, არასოდეს აზვიადებდა და არც აკნინებდა რაიმეს მნიშვნელობას, და ისე ცხოვრობდა, რომ თავს ავლენდა როგორც პიროვნება, რომელიც ერთდროულად იყო ბუნებრივიც და აღფრთოვანების ღირსიც. საუბრისას, იესო მეტყველებდა გარკვევით და მადლით, ყოველთვის მხიარულად, მაგრამ ამავე დროს მშვიდად — და მაინც, თავისი საქმის შესრულებისას არასოდეს კარგავდა ღირსებას. პეტრე ხედავდა, რომ ზოგჯერ იესო იყო მდუმარე, ხოლო ზოგჯერ — განუწყვეტლივ ლაპარაკობდა. ზოგჯერ იმდენად ბედნიერი იყო, რომ მტრედივით მსუბუქად და ხალისიანად მოძრაობდა, ზოგჯერ კი იმდენად სევდიანი, რომ საერთოდ არ ლაპარაკობდა და თითქოს მწუხარებით იყო დამძიმებული, თითქოს დედა ყოფილიყო, რომელმაც უთვალავი გაჭირვება გადაიტანა. ზოგჯერ ის მრისხანებით იყო სავსე, როგორც მამაცი მეომარი, რომელიც მტრის მოსაკლავად მიემართება, ან ზოგჯერ მბრდღვინავ ლომსაც კი ჰგავდა. ზოგჯერ იცინოდა; ზოგჯერ ლოცულობდა და ტიროდა. როგორც უნდა მოქცეულიყო იესო, პეტრეს მის მიმართ უსაზღვრო სიყვარული და პატივისცემა უჩნდებოდა. იესოს სიცილი მას სიხარულით ავსებდა, მისი სევდა მწუხარებაში აგდებდა, მისი რისხვა აშინებდა, ხოლო მისი წყალობა, მიტევება და ადამიანების მიმართ მკაცრი მოთხოვნები პეტრეში აღძრავდა ნამდვილ სიყვარულს, ჭეშმარიტ შიშსა და მოწიწებას. რა თქმა უნდა, პეტრემ ეს ყველაფერი თანდათანობით, მხოლოდ იესოსთან რამდენიმე წლის განმავლობაში ცხოვრების შემდეგ გააცნობიერა.

პეტრე იყო გონიერებით გამორჩეული ადამიანი, ბუნებრივად ჭკვიანი, მაგრამ იესოს მიმდევრობისას ბევრი სისულელეც გააკეთა. თავიდან მას გარკვეული წარმოდგენები ჰქონდა იესოზე და ჰკითხა: “ხალხი ამბობს, რომ წინასწარმეტყველი ხარ. როცა რვა წლის იყავი და აზროვნება დაიწყე, იცოდი, რომ ღმერთი იყავი? იცოდი, რომ სულიწმიდით ხარ ჩასახული?” იესომ მიუგო: “არა, არ ვიცოდი. ნუთუ არ ვგავარ ჩვეულებრივ ადამიანს? მეც ისეთივე ვარ, როგორც ყველა დანარჩენი. ვისაც მამა აგზავნის, ჩვეულებრივი ადამიანია და არა განსაკუთრებული. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი საქმეები წარმოადგენს ჩემს ზეციერ მამას, ჩემი სახე, ჩემი პიროვნება და ეს ხორციელი სხეული სრულად ვერ გამოხატავს მას — მხოლოდ ნაწილობრივ. მიუხედავად იმისა, რომ სულიწმიდიდან მოვედი, მაინც ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ და მამამ ამ მიწაზე სწორედ ჩვეულებრივ ადამიანად გამომგზავნა.” მხოლოდ ამის მოსმენის შემდეგ მიიღო პეტრემ იესოს შესახებ მცირედი წარმოდგენა. და მხოლოდ მას შემდეგ, რაც მან მრავალი საათი გაატარა იესოს საქმეში, მის სწავლებაში, მწყემსობასა და მხარდაჭერაში, მან გაცილებით ღრმა გაგება შეიძინა. როდესაც იესო ოცდაათი წლის იყო, მან პეტრეს უთხრა თავისი მოახლოებული ჯვარცმის შესახებ და უთხრა, რომ მოვიდა ერთი საქმის — ჯვარცმის — შესასრულებლად, რათა მთელი კაცობრიობა გამოესყიდა. მან ასევე უთხრა, რომ ჯვარცმიდან სამი დღის შემდეგ ძე კაცისა აღდგებოდა და აღდგომის შემდეგ, ორმოცი დღის განმავლობაში, გამოეცხადებოდა ადამიანებს. ამ სიტყვების გაგონებაზე პეტრე დამწუხრდა და გულში ჩაიდო ისინი; ამის შემდეგ, კიდევ უფრო დაუახლოვდა იესოს. გარკვეული დროის გამოცდილების შემდეგ პეტრე მიხვდა, რომ ყველაფერი, რასაც იესო აკეთებდა, ღვთის არსიდან მოდიოდა, და იესო მისთვის განსაკუთრებულად საყვარელი გახდა. მხოლოდ მაშინ, როცა მან ეს გააცნობიერა, სულიწმიდამ შიგნიდან გაანათლა იგი. სწორედ მაშინ მიუბრუნდა იესო თავის მოწაფეებსა და სხვა მიმდევრებს და ჰკითხა: “იოანე, შენ რას ამბობ, ვინ ვარ მე?” იოანემ უპასუხა: “შენ მოსე ხარ.” შემდეგ ჰკითხა ლუკას: “და შენ, ლუკა, ვინ გგონივარ, რომ ვარ მე?” ლუკამ მიუგო: “შენ უდიდესი წინასწარმეტყველი ხარ.” შემდეგ მან ჰკითხა დას, რაზეც მან უპასუხა: “შენ ხარ უდიდესი წინასწარმეტყველი, რომელიც მრავალ სიტყვას ლაპარაკობს მარადისობიდან მარადიულობამდე. არავის წინასწარმეტყველება არ არის ისეთი დიდი, როგორც შენი და არავის ცოდნა არ აღემატება შენსას; შენ წინასწარმეტყველი ხარ“. შემდეგ იესომ პეტრეს ჰკითხა: “პეტრე, შენ რას ამბობ, ვინ ვარ მე?” პეტრემ უპასუხა: “შენ ხარ ქრისტე, ცოცხალი ღვთის ძე. შენ ზეციდან ხარ. შენ მიწისგან არ ხარ. არც აქაურ ქმნილებათა მსგავსი ხარ. ჩვენ მიწაზე ვართ და შენ ჩვენთან ხარ, მაგრამ შენ ზეციური ხარ და არც სამყაროს ეკუთვნი, არც მიწას.” სწორედ მისი გამოცდილების შედეგად სულიწმიდამ გაანათლა იგი და ამ გაგებამდე მიიყვანა. ამის შემდეგ პეტრე კიდევ უფრო მეტად აღფრთოვანდა იესოს საქმეებით, კიდევ უფრო მეტად შეიყვარა იგი და გულში ყოველთვის უჭირდა მასთან განშორება. როცა ჯვარცმისა და აღდგომის შემდეგ იესო პირველად გამოეცხადა პეტრეს, პეტრეს დიდი სიხარულით აღმოხდა: “უფალო! აღდექი!” შემდეგ ტირილით, პეტრემ ძალიან დიდი თევზი დაიჭირა, მოამზადა და იესოს მიართვა. იესომ გაიღიმა, მაგრამ ხმა არ ამოუღია. მიუხედავად იმისა, რომ პეტრემ იცოდა იესოს აღდგომის შესახებ, მას არ ესმოდა ამ მოვლენის საიდუმლო. როცა თევზი მიაწოდა, იესომ არ უარუყვია, მაგრამ არც ხმა გაუღია და არც საჭმელად დამჯდარა, უცებ გაუჩინარდა. მაშინ პეტრე ძლიერ შეძრწუნდა და მიხვდა, რომ აღდგომის შემდეგ იესო განსხვავდებოდა იმ იესოსგან, რომელსაც მანამდე იცნობდა. ამის შემდეგ პეტრე დამწუხრდა, მაგრამ ამავე დროს ნუგეშიც მიიღო, რადგან იცოდა, რომ უფალმა თავისი საქმე დაასრულა. მან გააცნობიერა, რომ იესოს ადამიანებთან ყოფნის დრო დასრულდა და ადამიანს საკუთარი გზის გავლა მოუწევდა. იესომ ერთხელ უთხრა: “შენც უნდა შესვა იმ მწარე სასმისიდან, საიდანაც მე შევსვი (ეს არის ის, რაც მან თქვა აღდგომის შემდეგ). შენც უნდა გაიარო ის გზა, რომელიც მე გავიარე. შენ უნდა გასწირო შენი სიცოცხლე ჩემთვის.” დღევანდელობისგან განსხვავებით, იმ დროს სულიწმიდის მოქმედება ფარული იყო და პეტრემ ბევრი ტანჯვა გამოიარა. ზოგჯერ ის ამბობდა: “ღმერთო! მხოლოდ ეს სიცოცხლე გამაჩნია. მიუხედავად იმისა, რომ ის შენთვის დიდად ღირებული არ არის, მსურს ის შენ მოგიძღვნა. მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანები არ არიან ღირსნი შენი სიყვარულისა და მათი სიყვარული და გულები უსარგებლოა, მჯერა, რომ შენ ხედავ ადამიანების განზრახვებს. და მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანების ხორცი არ არის შენთვის მისაღები, მსურს, რომ შენ ჩემი გული მიიღო.” ასეთი ლოცვები მას ძალას აძლევდა. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ამბობდა: “მზად ვარ, ჩემი გული მთლიანად ღმერთს მივუძღვნა. მიუხედავად იმისა, რომ ღმერთისთვის არაფრის გაკეთება არ შემიძლია, მზად ვარ ერთგულად ვემსახურო მას და ერთი გულითა და ერთი გონებით ვიყო მისთვის. მჯერა, რომ ღმერთი ჩემს გულს ხედავს.” იგი ამბობდა: “მე არაფერს ვითხოვ ცხოვრებაში, გარდა იმისა, რომ ჩემი სიყვარული ღვთის მიმართ და ჩემი გულის ზრახვა მისთვის მისაღები იყოს. ამდენ ხანს ვიყავი უფალ იესოსთან, მაგრამ არასოდეს მიყვარდა იგი; ეს ჩემი უდიდესი ვალია. მიუხედავად იმისა, რომ მასთან დავრჩი, არ ვიცნობდი მას და მის ზურგს უკან უადგილო რამეებსაც კი ვამბობდი. ამ ყველაფერზე ფიქრი კიდევ უფრო მაიძულებს, უფალ იესოს წინაშე ვალში ვიგრძნო თავი.” ის ყოველთვის ასე ლოცულობდა და ამბობდა: “მე მტვერზე ნაკლები ვარ. არაფრის გაკეთება არ შემიძლია — მხოლოდ ამ ერთგულ გულს ვუძღვნი ღმერთს.”

პეტრეს გამოცდილებაში იყო კულმინაცია, როცა მისი სხეული თითქმის სრულიად გამოფიტული იყო, თუმცა იესო მაინც ამხნევებდა მას შინაგანად. ერთხელ იესო პეტრეს გამოეცხადა. როდესაც პეტრე დიდად იტანჯებოდა და ეგონა, რომ გული თითქოს დამსხვრეოდა, იესომ უთხრა: “შენ ჩემთან იყავი მიწაზე და მეც იქ შენთან ერთად ვიყავი. მიუხედავად იმისა, რომ ადრე ერთად ვიყავით ზეცაში, ეს მაინც სულიერ სამყაროს ეკუთვნოდა. ახლა მე დავბრუნდი სულიერ სამყაროში, შენ კი მიწაზე ხარ, რადგან მე მიწისა არ ვარ და, მიუხედავად იმისა, რომ არც შენ ხარ მიწისა, მაინც უნდა შეასრულო შენი დანიშნულება მიწაზე. ვინაიდან მსახური ხარ, გმართებს, აღასრულო შენი მოვალეობა.” იმის გაგონებაზე, რომ კვლავ შეძლებდა ღმერთთან დაბრუნებას, პეტრეს ნუგეში მიეცა. იმ დროს ის იმდენად იტანჯებოდა, რომ თითქმის საწოლს იყო მიჯაჭვული; სინდისი ქენჯნიდა და ამბობდა: “მე იმდენად გახრწნილი ვარ, რომ ღმერთისთვის სათნო ვერ ვიქნები.” იესო კვლავ გამოეცხადა და უთხრა: “პეტრე, ნუთუ დაგავიწყდა ის გადაწყვეტილება, რომელიც ჩემ წინაშე მიიღე? მართლა დაგავიწყდა ყველაფერი, რაც გითხარი? დაგავიწყდა ის დაპირება, რომელიც ჩემ წინაშე დადე?” როდესაც პეტრემ დაინახა, რომ ეს იესო იყო, საწოლიდან წამოდგა და იესომ ასე ანუგეშა: “მე მიწისგან არ ვარ; ეს უკვე გითხარი — ეს უნდა გაიგო, მაგრამ კიდევ ერთი რამ რომ გითხარი, ნუთუ ისიც დაგავიწყდა? ‘შენც არ ხარ მიწისგან და არც ამ სამყაროს ეკუთვნი.’ ზუსტად ახლა შენ გაქვს საქმე, რომლის შესრულებაც საჭიროა. არ შეიძლება, იყო ასე დადარდიანებული, არ შეიძლება ამგვარად იტანჯებოდე. მიუხედავად იმისა, რომ ადამიანები და ღმერთი ერთსა და იმავე სამყაროში ერთად ვერ არსებობენ, მე ჩემი საქმე მაქვს და შენ შენი, და ერთ დღესაც, როცა შენი საქმე დასრულდება, და მაშინ ერთად ვიქნებით ერთ სამყაროში, და მე წარგიძღვები, რათა მარადიულად ჩემთან იყო.” ამ სიტყვების მოსმენით პეტრემ ნუგეში მიიღო და დამშვიდდა. მან იცოდა, რომ ეს ტანჯვა იყო ის, რაც უნდა აეტანა და გამოეცადა, და ამის შემდეგ შთაგონებით აღივსო. იესო საგანგებოდ ეცხადებოდა მას ყოველ საკვანძო მომენტში, აძლევდა განსაკუთრებულ გასხივოსნებას, გზას უკვალავდა და დიდ საქმეს აღასრულებდა მასზე. და რას ნანობდა პეტრე ყველაზე მეტად? ცოტა ხნის შემდეგ, რაც პეტრემ თქვა: “შენ ხარ ცოცხალი ღმერთის ძე,” იესომ მას კიდევ ერთი კითხვა დაუსვა (თუმცა ბიბლიაში ასე არ არის აღწერილი). იესომ ჰკითხა: “პეტრე, გიყვარდი მე ოდესმე?” პეტრემ გაიგო, რას გულისხმობდა იგი, და თქვა: “უფალო, მე ოდესღაც მიყვარდა მამა ზეციერი, მაგრამ ვაღიარებ, რომ შენ არასდროს მიყვარდი.” მაშინ იესომ უთხრა: “თუ ადამიანებს არ უყვარს მამა ზეციერი, როგორ შეუძლია უყვარდეთ ძე მიწაზე? და თუ ადამიანებს არ უყვართ მამაზეციერის წარგზავნილი ძე, როგორ შეუძლიათ უყვარდეს მამა ზეციერი? თუ ადამიანებს ჭეშმარიტად უყვართ მიწაზე მოვლენილი ძე, მაშინ მათ ჭეშმარიტად უყვართ მამაზეციერიც.” ამ სიტყვების მოსმენისას პეტრემ გააცნობიერა, რა აკლდა. იგი ძლიერ, ცრემლებამდე ნანობდა თავის სიტყვებს: “მე ოდესღაც მიყვარდა მამა ზეციერი, მაგრამ შენ არასდროს მიყვარდი.” იესოს აღდგომისა და ამაღლების შემდეგ პეტრე კიდევ უფრო ძლიერ სინანულსა და მწუხარებას განიცდიდა ამ სიტყვების გამო. თავისი წარსული მოქმედებებისა და ამჟამინდელი სულიერი სიმწიფის გახსენებისას, იგი ხშირად ლოცულობდა იესოს წინაშე და მუდამ გრძნობდა სინანულსა და ვალს, რადგან ვერ აკმაყოფილებდა ღვთის განზრახვებსა და არ შეესაბამებოდა ღვთის მოთხოვნებს. ეს ყველაფერი მისთვის უდიდეს ტვირთად იქცა. ის ამბობდა: “ერთ დღეს შენ მოგიძღვნი ყველაფერს, რაც მაქვს და რაც ვარ, და იმასაც მოგიძღვნი, რაც ყველაზე ძვირფასია.” ის ამბობდა: “ღმერთო! მე მხოლოდ ერთი რწმენა და ერთი სიყვარული მაქვს. ჩემი სიცოცხლე არაფრად ღირს და ჩემი სხეულიც არაფრად ღირს. მე მხოლოდ ერთი რწმენა და ერთი სიყვარული მაქვს. გონებაში შენი რწმენა მაქვს და გულში შენი სიყვარული; მხოლოდ ეს ორი რამ შემიძლია შემოგწირო და სხვა არაფერი.” პეტრე განსაკუთრებით გაამხნევა იესოს სიტყვებმა, რადგან ჯვარცმამდე მან პეტრეს უთხრა: “მე არ ვარ ამქვეყნიური და შენც არ ხარ ამ სამყაროდან.” მოგვიანებით, როდესაც პეტრე ძლიერ ტკივილს განიცდიდა, იესომ შეახსენა მას: “პეტრე, ნუთუ დაგავიწყდა? მე არ ვარ ამ სამყაროდან და მხოლოდ ჩემი საქმის გამო წავედი ადრე. შენც არ ხარ ამ სამყაროდან, ნუთუ ეს მართლა დაგავიწყდა? ორჯერ გითხარი, აღარ გახსოვს?” ამის გაგონებაზე პეტრემ თქვა: “არ დამვიწყებია!” მაშინ იესომ უთხრა: “ოდესღაც ზეცაში ჩემთან ერთად სიხარულით იყავი და გარკვეული დრო ჩემ გვერდით გაატარე. შენ გენატრები და მეც მენატრები. მიუხედავად იმისა, რომ შექმნილი არსებები ჩემს თვალში ხსენების ღირსნი არ არიან, როგორ შეიძლება არ მიყვარდეს ის, ვინც უმანკო და საყვარელია? დაგავიწყდა ჩემი აღთქმა? შენ უნდა მიიღო ჩემი დავალება მიწაზე და უნდა შეასრულო ის, რაც შენ მოგანდე. დადგება დღე, როცა აუცილებლად მოგიყვან ჩემთან.” ამის მოსმენის შემდეგ პეტრე კიდევ უფრო გამხნევდა და კიდევ უფრო დიდი შთაგონება მიიღო, ისე, რომ ჯვარზე ყოფნისას მას შეეძლო ეთქვა: “ღმერთო! მე ვერასდროს შეგიყვარებ საკმარისად! თუნდაც სიკვდილი მომთხოვო, მაინც არ იქნება ჩემი სიყვარული საკმარისი. სადაც არ უნდა წარგზავნო ჩემი სული, შეასრულებ თუ არა შენს წარსულ დაპირებებს, რაც უნდა გააკეთო მომავალში, მე მაინც მიყვარხარ და მჯერა შენი.” რასაც ის ეყრდნობოდა, იყო რწმენა და ნამდვილი სიყვარული.

ერთ საღამოს რამდენიმე მოწაფე, მათ შორის პეტრეც, იესოსთან ერთად თევზსაჭერ ნავში იმყოფებოდა, და პეტრემ იესოს ძალიან გულუბრყვილო კითხვა დაუსვა: “უფალო! კითხვა მაქვს, რომელიც დიდი ხანია მაწუხებს და მინდა დაგისვა.” იესომ უპასუხა: “მაშინ მკითხე!” პეტრემ ჰკითხა: “რჯულის ეპოქაში აღსრულებული საქმე შენი იყო?” იესომ გაიღიმა, თითქოს ამბობდა: “რა გულუბრყვილოა ეს ბავშვი!” შემდეგ მან გადაჭრით განაგრძო: “ეს ჩემი არ იყო. ეს იეჰოვასა და მოსეს ნამოქმედარი იყო”. პეტრემ ეს გაიგო და წამოიძახა: “ოჰ! ანუ ეს შენი ნამოქმედარი არ ყოფილა”. პეტრეს ამ სიტყვების შემდეგ იესოს აღარაფერი უთქვამს. პეტრემ გულში გაიფიქრა: “რადგან ეს შენ არ გაგიკეთებია, გასაგებია, რატომაც მოხვედი რჯულის დასანგრევად, ეს ხომ შენი ნამოქმედარი არ ყოფილა”. მისი გულიც დამშვიდდა. მოგვიანებით იესო მიხვდა, რომ პეტრე საკმაოდ გულუბრყვილო იყო, მაგრამ რადგანაც იმ დროს მას არაფერი გაეგებოდა, იესოს აღარაფერი უთქვამს და არც პირდაპირ შეწინააღმდეგებია. ერთხელ იესომ სინაგოგაში იქადაგა, სადაც ბევრი ადამიანი იყო შეკრებილი, მათ შორის პეტრეც. ქადაგებისას იესომ თქვა: “ის, ვინც უკუნითი უკუნისამდე მოვა, მადლის ეპოქაში გამოსყიდვის საქმეს შეასრულებს, რათა მთელი კაცობრიობა ცოდვისგან გამოისყიდოს, მაგრამ ადამიანებს ცოდვისგან გათავისუფლებისას არცერთი წესის ქვეშ არ მოაქცევს. ის გამოვა რჯულიდან და შევა მადლის ეპოქაში. იგი გამოისყიდის მთელ კაცობრიობას. იგი გადავა რჯულის ეპოქიდან მადლის ეპოქაში, თუმცა ვერავინ იცნობს მას, მას, ვინც იეჰოვასგან მოდის. მოსეს საქმე იეჰოვამ მისცა; მოსემ კანონი იმ საქმის წყალობით შეადგინა, რომელიც იეჰოვამ აღასრულა”. ამის თქმის შემდეგ, მან გააგრძელა: “ისინი, ვინც მადლის ეპოქაში გააუქმებენ ამ ეპოქის მცნებებს, უბედურებას იწვნევენ. ისინი უნდა დადგნენ ტაძარში და მიიღონ ღვთის რისხვა, და ცეცხლი გადმოვა მათზე”. ამ სიტყვების მოსმენამ პეტრეზე გავლენა მოახდინა, და მისი გამოცდილების გარკვეული პერიოდის განმავლობაში იესო მწყემსავდა და ამაგრებდა პეტრეს, გულითადად ესაუბრებოდა მას, რამაც პეტრეს იესოს შესახებ უფრო ღრმა გაგება მისცა. როდესაც პეტრე იხსენებდა იმ დღის იესოს ქადაგებას, ასევე იმ კითხვას, რომელიც ნავში ყოფნისას დაუსვა, იესოს პასუხს და მის ღიმილსაც, საბოლოოდ ყველაფერს მიხვდა. ამის შემდეგ სულიწმიდამ გააბრწყინა პეტრე და მხოლოდ მაშინ გააცნობიერა, რომ იესო იყო ცოცხალი ღვთის ძე. პეტრეს ეს გაგება სულიწმიდისგან მიღებული გაბრწყინებიდან მომდინარეობდა, თუმცა ამ გაგებამდე მისვლას თავისი პროცესი ჰქონდა. სწორედ კითხვების დასმის, იესოს ქადაგების მოსმენის, შემდეგ კი იესოსთან განსაკუთრებული თანაზიარობისა და მისი განსაკუთრებული მწყემსობის მიღების შედეგად პეტრე მივიდა დასკვნამდე, რომ იესო იყო ცოცხალი ღვთის ძე. ეს ერთ დღეში არ მომხდარა; ეს იყო პროცესი, რომელიც შემდგომში მის გამოცდილებას ძალიან დაეხმარა. რატომ არ აღასრულა იესომ სრულყოფის საქმე სხვა ადამიანებზე, და რატომ მხოლოდ პეტრეზე? იმიტომ, რომ მხოლოდ პეტრემ გააცნობიერა, რომ იესო იყო ცოცხალი ღვთის ძე; სხვებმა ეს არ იცოდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ მრავალი მოწაფე მისდევდა მას და მათ გარკვეული ცოდნაც ჰქონდათ, მათი ცოდნა ზედაპირული იყო. სწორედ ამიტომ აირჩია იესომ პეტრე, როგორც ნიმუში არსებისა, რომელიც სრულქმნილი იქნებოდა. იესოს ნათქვამს პეტრე დღესაც უყვება ადამიანებს, რომელთა ცოდნამ და სიცოცხლეში შესვლამ პეტრეს დონეს უნდა მიაღწიოს. სწორედ ამ მოთხოვნისა და ამ გზის შესაბამისად სრულყოფს ღმერთი თითოეულს. რატომ მოეთხოვებათ დღეს ადამიანებს ნამდვილი რწმენა და ჭეშმარიტი სიყვარული? თქვენც უნდა გამოსცადოთ ის, რაც პეტრემ გამოსცადა; პეტრეს გამოცდილებით მიღებული ნაყოფი თქვენშიც უნდა გამოვლინდეს; და თქვენც უნდა გამოსცადოთ ის ტკივილი, რომელიც პეტრემ გამოსცადა. გზა, რომელსაც თქვენ გადიხართ, იგივე გზაა, რაც პეტრემ გაიარა. ტკივილი, რომელიც თქვენ გტანჯავთ, იგივე ტკივილია, რომელიც პეტრეს ტანჯავდა. როდესაც დიდებას მიიღებთ და ჭეშმარიტ ცხოვრებას გამოავლენთ, სწორედ მაშინ გამოხატავთ პეტრეს სახეს. გზა ერთი და იგივეა, და ადამიანი მისი გავლით სრულიქმნება. თუმცა თქვენი დონე გარკვეულწილად ჩამოუვარდება პეტრესას, რადგან დრო შეიცვალა და ადამიანთა გახრწნილებაც გაიზარდა, და ასევე იმიტომ, რომ იუდეა იყო უძველესი და ხანგრძლივად არსებული კულტურის ქვეყანა. ამიტომ თქვენ უნდა გააკეთოთ ყველაფერი, რაც კი შეგიძლიათ, თქვენი დონის გასაუმჯობესებლად.

პეტრე ძალიან გონიერი ადამიანი იყო, ყველა საქმეში გამჭრიახი და უკიდურესად გულწრფელი. მან მრავალი დარტყმა გადაიტანა. მისი პირველი შეხება საზოგადოებასთან 14 წლის ასაკში მოხდა, როდესაც იგი სწავლობდა და იმავე დროს სინაგოგაშიც დადიოდა. იგი ენთუზიაზმით იყო სავსე და ყოველთვის მზად იყო შეკრებებზე დასასწრებად. იმ დროს იესოს ჯერ კიდევ არ ჰქონდა ოფიციალურად დაწყებული თავისი საქმე; ეს მადლის ეპოქის მხოლოდ დასაწყისი იყო. პეტრემ რელიგიურ პირებთან ურთიერთობა 14 წლის ასაკში დაიწყო; 18 წლისთვის უკვე რელიგიური წრის მაღალ ფენებთან ჰქონდა შეხება, მაგრამ როცა რელიგიის სცენის მიღმა ქაოსი დაინახა, ჩამოშორდა მათ. როდესაც დაინახა, თუ რამდენად მრუდეები, მატყუარები და მზაკვრები იყვნენ ეს ადამიანები, მას უკიდურესი ზიზღი გაუჩნდა მათ მიმართ (ამგვარად მოქმედებდა იმ დროს სულიწმიდა, რათა იგი სრულყოფილი გაეხადა. მან განსაკუთრებით იმოქმედა მასზე და განსაკუთრებული საქმეც აღასრულა ), ამიტომ 18 წლის ასაკში მან დატოვა სინაგოგა. მისი მშობლები დევნიდნენ მას და არ აძლევდნენ რწმენის უფლებას (ისინი ურწმუნონი იყვნენ და ეწინააღმდეგებოდნენ მას). საბოლოოდ პეტრემ დატოვა სახლი და სხვადასხვა ადგილას მოგზაურობდა, თევზაობდა და ქადაგებდა ორი წლის განმავლობაში, ამავე დროს არაერთ ადამიანს წინამძღოლობდა. შენ ნათლად უნდა დაინახო, როგორი გზა გაიარა პეტრემ. თუ ამ გზას მკაფიოდ დაინახავ, მაშინ დარწმუნებული იქნები დღეს შესრულებულ საქმეში, არ იწუწუნებ, არ განეწყობი უარყოფითად და არც რამეს მოისურვებ. შენ უნდა განიცადო პეტრეს იმდროინდელი შინაგანი მდგომარეობა: იგი ღრმა მწუხარებამ მოიცვა, აღარ ეძიებდა მომავლის პერსპექტივებს ან კურთხევას, არ მისდევდა ამქვეყნიურ დიდებას, მომხვეჭელებას, ბედნიერებას, იღბალს ან სტატუსს; ის მხოლოდ ერთს ესწრაფოდა,ეცხოვრა ყველაზე საზრისიანი ცხოვრებით, რაც გულისხმობდა საზღაურს ღვთის სიყვარულის გამო და იმის მიძღვნას, რაც ყველაზე ფასეული იყო ღმერთისთვის. მაშინ მისი გული სათნო იქნებოდა. ის ხშირად ლოცულობდა იესოს მიმართ ასეთი სიტყვებით: “უფალო იესო ქრისტე, მე ოდესღაც მიყვარდი, მაგრამ არასოდეს მიყვარდი ჭეშმარიტად. მიუხედავად იმისა, რომ ვამბობდი, რომ მჯეროდა შენი, გულით არასოდეს მიყვარდი. მე მხოლოდ შემოგყურებდი, გაღმერთებდი და გნატრობდი „მაგრამ არც მიყვარდი და არც ჭეშმარიტად მჯეროდა შენი.” ის მუდმივად ლოცულობდა, რომ თავისი გადაწყვეტილება განემტკიცებინა, და ყოველთვის იღებდა გამხნევებას იესოს სიტყვებიდან, რომლებიც მისთვის ძალისა და შთაგონების წყარო იყო. გარკვეული გამოცდილების შემდეგ, იესომ გამოსცადა იგი, რაც კიდევ უფრო აღვივებდა მისში იესოს მიმართ მოწიწებას. ის ამბობდა: „უფალო იესო ქრისტე! როგორ მენატრები და როგორ მსურს შენი ხილვა. იმდენი რამ მაკლია და ვერასდროს შევავსებ შენს სიყვარულს. გთხოვ, მალე წამიყვანე. როდის დაგჭირდები? როდის წამიყვან? როდის ვიხილავ კვლავ შენს სახეს? აღარ მსურს ამ ხორცში ცხოვრება, აღარ მსურს კიდევ უფრო გახრწნა და არ მინდა კვლავ ურჩობა. მზად ვარ, რაც მაქვს, ყველაფერი მოგიძღვნა რაც შეიძლება მალე და აღარ მსურს გული გატკინო.” ასე ლოცულობდა იგი, თუმცა მაშინ ჯერ არ იცოდა, რას აღასრულებდა იესო მასში. მისი განსაცდელის დროს, იესო კვლავ გამოეცხადა მას და უთხრა: „პეტრე, მსურს, რომ სრულყოფილი გაგხადო, რათა იქცე იმ ნაყოფად, რომელიც ჩემ მიერ შენი სრულქმნის კრისტალიზაციაადა რომლითაც მე დავტკბები. შეგიძლია კი ჭეშმარიტად დამიმოწმო? შეასრულე ის, რაც გთხოვე? იცხოვრე იმ სიტყვებით, რომელიც გითხარი? ოდესღაც მიყვარდი, მაგრამ თუ რა გააკეთე ჩემთვის? შენ აღიარებ, რომ არ ხარ ღირსი ჩემი სიყვარულისა, მაგრამ რა გააკეთე ჩემთვის?” პეტრემ დაინახა, რომ იესოსთვის არაფერი გაეკეთებინა და გაიხსენა თავისი ადრინდელი აღთქმა, რომ ღმერთისთვის სიცოცხლესაც კი გაწირავდა. დაამის შემდეგ მან შეწყვიტა წუწუნი და მისი ლოცვები გაცილებით უფრო ღრმა და სუფთა გახდა. იგი ლოცულობდა ასე: „უფალო იესო ქრისტე! მე ერთხელ დაგტოვე და შენც ერთხელ დამტოვე. იყო დრო, როცა დაშორებულნი ვიყავით, და იყო დრო, როცა ერთად ვიყავით. მაგრამ შენ მე სხვებზე მეტად გიყვარვარ. მე არაერთხელ უარგყავი და არაერთხელ გატკინე გული; როგორ შემიძლია ეს დავივიწყო? მე ყოველთვის მახსოვს და არასოდეს ვივიწყებ იმას, რაც ჩემში აღასრულე და რაც მომანდე. რაც შემეძლო, ყველაფერი გავაკეთე იმ საქმისთვის, რაც ჩემზე აღასრულე. შენ იცი, რისი გაკეთება შემიძლია და იცი, რა როლის თამაში შემიძლია. მსურს ჩემი თავი მთლიანად შენი განგებულების წყალობას მივანდო, და რაც მაქვს, ყველაფერი შენ მოგიძღვნა. მხოლოდ შენ იცი, რას შევძლებ შენთვის. მიუხედავად იმისა, რომ სატანამ ხშირად მომატყუა და მე შენ წინააღმდეგაც წავედი, მჯერა, რომ ამის გამო ჩემს ცოდვებს არ გაიხსენებ და არც ამით განსაზღვრავ ჩემდამი დამოკიდებულებას. მსურს მთელი ჩემი სიცოცხლე შენ მოგიძღვნა. არაფერს ვითხოვ და არც სხვა სურვილები ან გეგმები მაქვს; მხოლოდ ის მსურს, რომ შენი ნების მიხედვით ვიმოქმედო და შენს გზას მივყვე. შევსვამ შენს მწარე სასმისს და შენს ნებას მივენდობი.”

თქვენ უნდა გქონდეთ ნათელი გაგება იმ გზისა, რომელსაც გადიხართ; უნდა იცოდეთ, რა გზას გაივლით მომავალში, რას სრულყოფს ღმერთი და რა არის თქვენზე მონდობილი. შესაძლოა, ერთ დღეს განსაცდელიც დაგიდგეთ, და როდესაც ეს დრო მოვა, თუ შეძლებთ პეტრეს გამოცდილებიდან შთაგონების მიღებას, ეს იქნება ნიშანი იმისა, რომ მართლაც პეტრეს გზაზე დგახართ. ღმერთმა პეტრე მოიწონა მისი ჭეშმარიტი რწმენისა და სიყვარულის გამო, ასევე ღვთისადმი ერთგულების გამო. სწორედ მისი გულწრფელობისა და ღმერთის მიმართ გულში არსებული მოწიწების გამო ღმერთმა იგი სრულყოფილებამდე მიიყვანა. თუ შენ ჭეშმარიტად გექნება იგივე სიყვარული და რწმენა, რაც პეტრეს ჰქონდა, მაშინ იესო აუცილებლად გაგხდის სრულქმნილს.