პუნქტი მეათე: ისინი აბუჩად იგდებენ ჭეშმარიტებას, ურცხვად ფეხქვეშ თელავენ პრინციპებს და უგულებელყოფენ ღვთის სახლის სამუშაო განაწესს (ნაწილი მესამე)

II. ღვთის განკაცებული ხორცის აბუჩად აგდება

წინა თანაზიარების თემა იყო ანტიქრისტეების მეათე გამოვლინება — ჭეშმარიტების აბუჩად აგდება, პრინციპების ურცხვად ფეხქვეშ გათელვა და ღვთის სახლის სამუშაო განაწესის უგულებელყოფა. ეს პუნქტი დეტალური თანაზიარებისთვის კიდევ სამ ნაწილად იყოფა. პირველი ნაწილია ღვთის ვინაობისა და არსის აბუჩად აგდება, მეორე — ღვთის განკაცებული ხორცის აბუჩად აგდება, ხოლო მესამე — ღვთის სიტყვების აბუჩად აგდება. ეს სამი ნაწილი გამოიყენება ანტიქრისტეთა სხვადასხვა გამოვლინების მეათე პუნქტის გასაანალიზებლად. პირველ ნაწილზე თანაზიარება უკვე შედგა, ხოლო მეორე ნაწილი — ღვთის განკაცებული ხორცის აბუჩად აგდება — თანაზიარებისთვის ოთხ ნაწილად იყოფა. რომელია ეს ოთხი ნაწილი? (პირველი: პირფერობა, მლიქვნელობა და ტკბილმოუბარობა; მეორე: დაკვირვება, ანალიზი და ცნობისმოყვარეობა; მესამე: როგორ ეპყრობიან ქრისტეს საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით; და მეოთხე: მხოლოდ ქრისტეს სიტყვების მოსმენა, მაგრამ არც მორჩილება და არც დაქვემდებარება.) პირველ ორ ნაწილზე თანაზიარება წინა ჯერზე გვქონდა; ამჯერად მესამე ნაწილზე ვიქონიებთ თანაზიარებას.

გ. როგორ ეპყრობიან ქრისტეს საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით

მესამე ნაწილია „როგორ ეპყრობიან ქრისტეს საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით“; ჩვენ განვიხილავთ ანტიქრისტეების სხვადასხვა გამოვლინებას ამ მარტივი ფრაზის საფუძველზე. თქვენი შთაბეჭდილებით ან იქიდან, რაც გინახავთ და გამოგიცდიათ, განა არ უნდა არსებობდეს გარკვეული მაგალითები ამ ნაწილთან დაკავშირებით? ზოგიერთი ამბობს: „მე არასდროს მქონია შეხება ქრისტესთან; მხოლოდ მისი ქადაგებები მომისმენია. მე არ მაქვს ამ გამოვლინების რეალური გამოცდილება და არც ის მინახავს, რომ სხვები რეალობაში ავლენდნენ მას.“ თქვენ, ვისაც გაქვთ რეალური გამოცდილება ამ ნაწილთან დაკავშირებით, გაქვთ თუ არა რაიმე განცდა ან შემეცნება, რომელიც მას შეესაბამება? არანაირი? მაშინ ჩვენ ნამდვილად გვჭირდება სიღრმისეული თანაზიარება, არა? (დიახ.) ერთი შეხედვით, ეს ნაწილი ეხება სხვადასხვა დამოკიდებულებასა და გამოვლინებას, როდესაც ადამიანებს ქრისტესთან აქვთ შეხება. სინამდვილეში, ამ ნაწილიდან შეიძლება არა მხოლოდ ღვთის განკაცებული ხორცის მიმართ ადამიანთა სხვადასხვა გამოვლინებისა და დამოკიდებულების დანახვა, არამედ ღვთის განკაცებული ხორცისადმი ადამიანთა მოპყრობაში ღვთის მიმართ მათი ჭეშმარიტი დამოკიდებულებებისა და გამოვლინებების ამოცნობაც. ანუ, აქედან ნათლად ჩანს, თუ როგორი დამოკიდებულებით ეპყრობიან ადამიანები თავად ღმერთს, რომელსაც აქვს ღვთის ვინაობა და არსი, და აქვთ თუ არა ღვთისმოშიში გული, ჭეშმარიტი რწმენა და ჭეშმარიტი მორჩილება. სხვადასხვა ვითარების წინაშე დგომისას, ქრისტეს მიმართ ადამიანთა დამოკიდებულებები ავლენს მათ დამოკიდებულებას იმ ღვთის მიმართ, რომელიც სწამთ. ამ ჩვეულებრივი ადამიანის, ქრისტეს მიმართ მოპყრობისას ის ფაქტი, გაქვს თუ არა რაიმე წარმოდგენა, ჭეშმარიტი რწმენა ან ჭეშმარიტი მორჩილება, მიუთითებს იმაზე, გაქვს თუ არა ჭეშმარიტი რწმენა და ჭეშმარიტი მორჩილება იმ ღვთის მიმართ, რომლისაც გწამს — თავად ღვთის მიმართ. ზეციერი ღვთისადმი ადამიანთა მოპყრობა — მათ დამოკიდებულებებში, შეხედულებებსა და იმაში, თუ რას ფიქრობენ სინამდვილეში — საკმაოდ ბუნდოვანია და არ ავლენენ თავიანთ რეალურ დამოკიდებულებას ღვთის მიმართ. თუმცა, როდესაც ადამიანები რეალურად ხვდებიან ღმერთს და ხედავენ ხელშესახებ, ხორცისა და სისხლის სხეულს, რომელშიც ღმერთი განკაცდა, ღვთის მიმართ მათი ჭეშმარიტი დამოკიდებულებები სრულად მჟღავნდება. სიტყვები, რომლებსაც ადამიანები ამბობენ, ფიქრები მათ გონებაში, შეხედულებები, რომლებსაც ისინი აყალიბებენ და ატარებენ გულში, და ქრისტეს მიმართ მათი შინაგანი ფიქრები და დამოკიდებულებებიც კი, სინამდვილეში არის ღვთისადმი მათი მოპყრობის სხვადასხვა გამოვლინება. ვინაიდან ზეციერი ღმერთი უხილავი და ხელშეუხებელია, იმასთან დაკავშირებით, თუ რას ფიქრობენ ადამიანები მასზე, როგორ ეპყრობიან, როგორ ახარისხებენ მას და არიან თუ არა მორჩილნი, ადამიანებში რეალურად არ არსებობს სტანდარტი იმის გასაზომად, არის თუ არა მათი გამოვლინებები სწორი ან შეესაბამება თუ არა ჭეშმარიტებას. მაგრამ როდესაც ღმერთი ქრისტედ განკაცდება, ეს ყველაფერი იცვლება: ჩნდება სტანდარტი ღვთის მიმართ ადამიანთა ყველა ამ გამოვლინებისა და დამოკიდებულების გასაზომად, რაც ნათელს ხდის ღვთის მიმართ ადამიანთა ჭეშმარიტ დამოკიდებულებას. ხშირად ადამიანებს ჰგონიათ, რომ ღვთის მიმართ დიდი რწმენა აქვთ და ჭეშმარიტი რწმენა, და გრძნობენ, რომ ღმერთი დიდებული, უზენაესი და საყვარელია. მაგრამ არის კი ეს მათი ჭეშმარიტი სულიერი სიმწიფის ანარეკლი, თუ უბრალოდ გუნება-განწყობა? ამის განსაზღვრა რთულია. როდესაც ადამიანებს არ შეუძლიათ ღვთის დანახვა, რაც არ უნდა კეთილი განზრახვები ამოძრავებდეთ, მასთან მათი მოპყრობა ყოველთვის გაზავებულია ბუნდოვანებით, სიცარიელითა და არაპრაქტიკულობით, და ყოველთვის აღსავსეა გარკვეული ფუჭი წარმოდგენებით. როდესაც ადამიანები ნამდვილად ხედავენ ღმერთს და შეხება აქვთ მასთან, ღვთისადმი მათი რწმენის ხარისხი, ღვთისადმი მათი მორჩილების დონე და ის, აქვთ თუ არა ჭეშმარიტი სიყვარული ღვთის მიმართ, სრულად მჟღავნდება. ამიტომ, როდესაც ღმერთი განკაცდება, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ის რაც კი შეიძლება, ჩვეულებრივ ადამიანად გვევლინება, ყველასთვის, ეს ხორცი, ეს ჩვეულებრივი ადამიანი, განსაცდელად იქცევა და ასევე ავლენს თითოეული ადამიანის რწმენასა და ჭეშმარიტ სულიერ სიმწიფეს. შეიძლება, თავიდან შეგეძლო ღმერთს გაჰყოლოდი, როდესაც პირველად აღიარე მისი არსებობა, მაგრამ როდესაც იღებ განკაცებულ ღმერთს და ხედავ, რომ ღმერთი ჩვეულებრივი ადამიანი გახდა, შენი გონება წარმოდგენებით ივსება. ამ დროს, ქრისტე, რომლისაც გწამს — ეს ჩვეულებრივი ადამიანი — შენი რწმენისთვის უდიდესი გამოწვევა ხდება. მაშ, დღეს ვიქონიოთ თანაზიარება იმ გავლენაზე, რომელსაც ეს ჩვეულებრივი ადამიანი, ღვთის განკაცებული ხორცი, ქრისტე, ახდენს ადამიანებზე, და იმ რეალურ გამოვლინებებზე, რომლებსაც ადამიანები ავლენენ ამ ჩვეულებრივი ადამიანის, ქრისტეს მიმართ, რაც ავლენს ღვთის მიმართ მათ სხვადასხვა ჭეშმარიტ დამოკიდებულებასა და შეხედულებას.

მესამე ნაწილის მთავარი შინაარსი ისაა, რომ ადამიანები ქრისტეს საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით ეპყრობიან. ის, თუ კონკრეტულად რას გულისხმობს ეს გუნება-განწყობა, წარმოადგენს დღევანდელი თანაზიარების ცენტრსა და მთავარ თემას. რა თქმა უნდა, ეს „გუნება-განწყობა“ მხოლოდ მეტონიმიაა, განზოგადება. ეს არ არის უბრალოდ გუნება-განწყობა; მის მიღმა იმალება ადამიანთა სხვადასხვა წარმოდგენა და წარმოსახვა, ისევე როგორც მათი ყოველგვარი გახრწნილი ხასიათი და მათი სატანური ბუნება-არსებაც კი. როდესაც ადამიანი ღვთის სახლში მოვალეობების შესრულებისას არანაირ დაბრკოლებას არ აწყდება, არაფერია ისეთი, რაც მის გუნება-განწყობაზე იმოქმედებს და ყველაფერი შეუფერხებლად მიდის, მას ხშირად შეუძლია ილოცოს ღვთის წინაშე და იცხოვროს ძალიან მოწესრიგებული, სიხარულითა და მშვიდობით სავსე ცხოვრებით. მათ გარშემო არსებული გარემოც მშვიდია, ძმებისა და დების უმეტესობა კარგად ეწყობა ერთმანეთს, ღმერთი ხშირად მიუძღვის მათ მოვალეობების შესრულებასა და პროფესიული უნარების შესწავლაში და ანიჭებს ნათელის მოფენასა და განათებას, ხოლო პრაქტიკის პრინციპები შედარებით ნათელია — ყველაფერი ისეთი ნორმალურია და ისე შეუფერხებლად მიდის. ამ დროს ადამიანები გრძნობენ, რომ ღვთის მიმართ დიდი რწმენა აქვთ, გულში განსაკუთრებულ სიახლოვეს გრძნობენ ღმერთთან, ხშირად შეუძლიათ წარდგნენ ღვთის წინაშე, რათა ილოცონ და გული გადაუშალონ, გრძნობენ ღმერთთან მჭიდრო კავშირს და მიაჩნიათ, რომ ღმერთი განსაკუთრებით საყვარელია. მათი გუნება-განწყობა ამ დროს ძალიან კარგია; ისინი ხშირად ცხოვრობენ მშვიდობასა და სიხარულში, აქტიურად საუბრობენ შეკრებებზე და შეუძლიათ ყოველდღიურად, რეგულარულად ლოცვით იკითხონ ღვთის სიტყვები და ისწავლონ საგალობლები. როდესაც ყველაფერი ასე კარგად და შეუფერხებლად მიდის, ადამიანები გულში განუწყვეტლივ მადლობას სწირავენ ღმერთს, ჩუმად ლოცულობენ ღვთის მიმართ და იღებენ გადაწყვეტილებას, რომ მთელი ცხოვრება ღვთისთვის თავი გაიღონ, შესწირონ ყველაფერი, რაც გააჩნიათ, გაუძლონ გასაჭირს და გაიღონ საფასური თავიანთი მოვალეობების ჯეროვნად შესასრულებლად. ისინი გრძნობენ, რომ ღმერთი ისეთი დიდებული და საყვარელია, და აქვთ გადაწყვეტილება და სურვილი, თავი შესწირონ ღმერთს და მთელი თავისი ცხოვრება მას მიუძღვნან. განა ეს მდგომარეობა განსაკუთრებით ქმედითი და დადებითი არ არის? აქედან თითქოს შეგვიძლია დავინახოთ ადამიანთა ერთგულება, მათი სიყვარული ღვთის მიმართ და მათ მიერ გაღებული მსხვერპლი. ყველაფერი ისეთი მშვენიერი, მშვიდობიანი და შეუფერხებელი ჩანს. ყველა ამ გამოვლინებიდან ჩანს, თითქოს ადამიანები უბრალოდ აქტიურად ცდილობენ თავის მხრივ, თანამშრომლობენ ღვთის საქმესა და მის მოთხოვნებთან, ყოველგვარი არასახარბიელო ფაქტორის გარეშე. ამრიგად, თავიანთ გულებში ისინი განუწყვეტლივ მადლობას სწირავენ ღმერთს, მადლობას სწირავენ ზეციერ ღმერთს და მადლობას სწირავენ ქრისტეს დედამიწაზე, აღვსილნი ქრისტეს მიმართ უსაზღვრო სიყვარულითა და მოწიწებით. ყოველთვის, როდესაც საგალობლებში მღერიან სიტყვებს „ეს შეუმჩნეველი ადამიანი“, ისინი უზომოდ აღელვებულნი არიან და ფიქრობენ: „ნამდვილად ამ უმნიშვნელო ადამიანმა გადამარჩინა, მან მომცა ეს შესაძლებლობა, რამაც საშუალება მომცა დღეს შემესრულებინა ჩემი, როგორც ქმნილების მოვალეობა ღვთის სახლში!“ ზოგიერთი ადამიანი პირდაპირ ლოცულობს კიდეც: „ო, პრაქტიკულო ღმერთო, განკაცებულო ღმერთო, ქრისტევ: მადლობას გიძღვნი შენ, გადიდებ შენ, რადგან შენ მომანიჭე ყველა ეს კურთხევა, შენ მომმადლე მე. შენ ხარ ღმერთი ჩემს გულში, შენ ხარ შემოქმედი, შენ ხარ ის, ვისი მიყოლაც მსურს. მე მზად ვარ, მთელი ჩემი ცხოვრება შენთვის დავიხარჯო.“ ყველა ეს სცენა ისეთი მშვიდობიანი, ისეთი ლამაზია და სრულიად ჰარმონიული ჩანს, თითქოს გადარჩენა ასეთი მარტივი და ძალისხმევის არმქონე იყოს. მაგრამ, ნუთუ მართლა სამუდამოდ გასტანს ეს ჰარმონია და მშვიდობა? შეუძლია მას უცვლელი დარჩეს? ეს არც ისე მარტივია.

1. მათი ქცევა გასხვლის ჟამს

თავიანთი მოვალეობების შესრულების პროცესში, გარდაუვალია, რომ ადამიანებმა გამოავლინონ თავიანთი გახრწნილი ხასიათი, იწუწუნონ იმ ვითარებებში, რომლებსაც აწყდებიან, ჰქონდეთ საკუთარი შეხედულებები და, უფრო მეტიც, იმოქმედონ თვითნებურად და დაუფიქრებლად. ასეთ სიტუაციებში ადამიანები გარდაუვალად დგებიან გასხვლის წინაშე. გასხვლის წინაშე დგომისას, ნუთუ ადამიანს, რომელიც სავსეა ენთუზიაზმით, რომელიც აღვსილია ღვთის შესახებ წარმოსახვითა და წარმოდგენებით, მართლაც აქვს სულიერი სიმწიფე, რომ თვალი გაუსწოროს ამ ყველაფერს, ჭეშმარიტად გამოსცადოს ეს ყველაფერი და წარმატებით გაართვას თავი ასეთ სიტუაციებს? ეს ბადებს კითხვას და სწორედ აქ იმალება პრობლემა. როდესაც ადამიანები გრძნობენ, რომ ყველაფერი ასეთი მშვენიერია, როდესაც გრძნობენ, რომ ღმერთი ასეთი საყვარელია, რომ ღმერთს ასე ძალიან უყვარს ადამიანები, რომ მისი სიყვარული ასეთი დიდებული და ასეთი რეალურია, და შემდეგ ისინი დგებიან გასხვლისა და გამოაშკარავების წინაშე, ისინი, ვისაც არ ესმით ჭეშმარიტება, ხშირად გრძნობენ დაბნეულობასა და გაურკვევლობას, შიშსა და ძრწოლას. ისინი უცებ გრძნობენ, თითქოს სიბნელეში ჩაცვივდნენ, ვერ ხედავენ წინ მიმავალ გზას და არ იციან, როგორ გაუსწორონ თვალი შექმნილ ვითარებას. როდესაც ისინი ღვთის წინაშე წარდგებიან, ეძებენ იმავე გრძნობებს, რაც ადრე ჰქონდათ, ლოცულობენ იმავე გუნება-განწყობით, ფიქრებით, შეხედულებებითა და დამოკიდებულებით, როგორც ადრე. მაგრამ შემდეგ გრძნობენ, რომ აღარ შეუძლიათ ღვთის შეგრძნება. როდესაც გრძნობენ, რომ აღარ შეუძლიათ ღვთის შეგრძნება, იწყებენ ფიქრს: „ნუთუ ღმერთს აღარ ვუნდივარ? ნუთუ ღმერთი ზიზღით უარმყოფს? შეიძლება თუ არა, რომ ჩემი გახრწნილი ხასიათის გამო ღმერთს აღარ მოვწონვარ? აპირებს თუ არა ღმერთი ჩემს მოკვეთას? თუ ასეა, განა არ დავიღუპე? რა აზრი აქვს ახლა ჩემს არსებობას? რა აზრი აქვს ღვთისადმი რწმენას? აჯობებს, აღარ მწამდეს. რომ არ მწამდეს, შესაძლოა, ახლა კარგი სამსახური, ჰარმონიული ოჯახი და ნათელი მომავალი მქონოდა! აქამდე ღვთისადმი რწმენას ჩემთვის არაფერი მოუტანია, მაგრამ თუ მართლა შევწყვეტ რწმენას, განა ეს არ ნიშნავს, რომ ჩემი ყველა წინა ძალისხმევა ფუჭი იყო, რომ ჩემი ყველა წინა დანახარჯი და მსხვერპლი ამაო აღმოჩნდა?“ ამ ფიქრებისას, ისინი უცებ გრძნობენ მიტოვებულობას და დისკომფორტს, და ფიქრობენ: „ზეციერი ღმერთი ისეთი შორია, და ეს ღმერთი დედამიწაზე, თანაზიარებისა და ჭეშმარიტებით უზრუნველყოფის გარდა, კიდევ რით შეუძლია დამეხმაროს? კიდევ რისი მოცემა შეუძლია ჩემთვის? ის ისეთი უმნიშვნელო და უყურადღებო ჩანს. რა მოხდა მერე, თუ ცოტა გახრწნილი ხასიათი მაქვს? ეს ადამიანურად რომ ყოფილიყო მოგვარებული, ღმერთი თვალს დახუჭავდა ადამიანების მცირედ გახრწნილ ხასიათზე; ის ამას ლმობიერებით მოეკიდებოდა და არ გამოეკიდებოდა ადამიანების წვრილმან შეცდომებს. რატომ მსხლავს და მწვრთნის ღმერთი ასე, და უგულებელმყოფს კიდეც, ასეთი მცირე საკითხის გამო? ასეთ სიტუაციაში ამგვარი გახრწნილი ხასიათის გამოვლენა დიდი არაფერია, მაგრამ ღმერთს სინამდვილეში ვეზიზღები. მართლა უყვარს მას ადამიანები თუ არა? სად ვლინდება მისი სიყვარული? კონკრეტულად როგორ უყვარს მას ადამიანები? ასეა თუ ისე, ამ მომენტში მე აღარ შემიძლია ღვთის სიყვარულის შეგრძნება.“ როდესაც მათ არ შეუძლიათ ღვთის სიყვარულის შეგრძნება, მყისიერად გრძნობენ დიდ დისტანციას ზეციერი ღვთისგან, და კიდევ უფრო დიდ დისტანციას ამ მიწიერი ქრისტესგან, ამ ჩვეულებრივი ადამიანისგან. როდესაც გულში ამ სიმარტოვეს გრძნობენ, ისინი განმეორებით ლოცულობენ და ისევ და ისევ ინუგეშებენ თავს: „ნუ გეშინია, დაამყარე შენი იმედი ზეციერ ღმერთზე. ღმერთი ჩემი ფარია, ღმერთი ჩემი ძალაა, ღმერთს კვლავ უყვარს ადამიანები.“ ამ მომენტში, სად არის ის ღმერთი, რომელზეც ისინი საუბრობენ? ზეცაში, ყოველთა საგანთა შორის, ის ღმერთი არის ის, ვისაც ჭეშმარიტად უყვარს ადამიანები, ღმერთი, რომელსაც ადამიანები შესცქერიან და აღმერთებენ, რომელიც შეიძლება იყოს მათი ფარი, მათი მუდმივი შემწე და რომელსაც შეუძლია მათი გულების ნუგეშისცემა. ის არის მათი სულის, გულისა და ხორცის საყრდენი. მაგრამ იმის გათვალისწინებით, თუ რისი გაკეთება შეუძლია ამ ღმერთს დედამიწაზე, ადამიანთა გულებში აღარანაირი საყრდენი აღარ არსებობს. მათი დამოკიდებულება იცვლება. რა სიტუაციაში იცვლება ის? როდესაც ისინი დგებიან გასხვლისა და გამოაშკარავების წინაშე და აწყდებიან დაბრკოლებებს, მათი ჭეშმარიტი რწმენა მჟღავნდება.

როგორც კი ადამიანები გასხვლის წინაშე დგებიან, მათი ეგრეთ წოდებული ჭეშმარიტი რწმენა მყისიერად ზეცაში მყოფ ბუნდოვან ღმერთში პოულობს საყრდენს. რაც შეეხება დედამიწაზე მყოფ ხილულ ღმერთს, როგორია მათი დამოკიდებულება მის მიმართ? ადამიანთა პირველი რეაქციაა მისი უარყოფა და მიტოვება, რომ აღარ დაეყრდნონ ან აღარ სწამდეთ იგი, არამედ თავი აარიდონ, დაემალონ და დისტანცირდნენ მისგან. სწორედ ასეთია ადამიანთა გუნება-განწყობა. გასხვლის წინაშე დგომისას ის ჭეშმარიტება, რომელიც ადამიანებს ესმით, მათი ეგრეთ წოდებული ჭეშმარიტი რწმენა, ერთგულება, სიყვარული და მორჩილება ისეთი მყიფე ხდება. როდესაც ყველა ეს გარემოება იცვლება, მათი დამოკიდებულება განკაცებული ღვთის მიმართაც შესაბამისად იცვლება. მათი წინანდელი მსხვერპლი — მათი ეგრეთ წოდებული ერთგულება, თავდადება და მათ მიერ გაღებული საფასური, ისევე როგორც მათი ეგრეთ წოდებული მორჩილება — ამ მომენტში მჟღავნდება არა როგორც რაიმე სახის ერთგულება ან ჭეშმარიტი მორჩილება, არამედ მხოლოდ როგორც ენთუზიაზმი. და რა არის შერეული ამ ენთუზიაზმში? იგი გაზავებულია ადამიანური გრძნობებით, ადამიანური სიკეთითა და ადამიანური ერთგულებით. ეს ერთგულება ასევე შეიძლება გავიგოთ როგორც სიფიცხე, მაგალითად: „თუ ვინმეს მივყვები, ჭეშმარიტი ძმური ერთგულება უნდა გამოვიჩინო, მზად უნდა ვიყო, მისთვის სიცოცხლე გავწირო, ძალ-ღონე არ დავიშურო, მის გამო ტყვიას გადავეფარო, მისთვის ყველაფერი გავიღო“, რაც ადამიანური ფიცხი ბუნების გამოვლინებაა. სწორედ ამ მომენტში მჟღავნდება ადამიანთა ასეთი გამოვლინებები. რატომ მჟღავნდება ისინი? იმიტომ, რომ თავიანთ ფიქრებსა და შეხედულებებში მათ თითქოსდა მიიღეს, რომ ეს ჩვეულებრივი ადამიანი არის განკაცებული ღმერთი, არის ქრისტე, არის ღმერთი და რომ ის ფლობს ღვთის ვინაობას — მაგრამ თუ შევხედავთ მათ რეალურ სულიერ სიმწიფეს, იმ ჭეშმარიტებას, რომელიც მათ ესმით და ღვთის შესახებ მათ ცოდნას, მათ ჭეშმარიტად არ მიუღიათ ეს ჩვეულებრივი ადამიანი, და არც მოპყრობიან ამ ჩვეულებრივ ადამიანს ისე, როგორც ქრისტეს, როგორც ღმერთს. როდესაც ყველაფერი კარგად მიდის, როდესაც ყველაფერი ისეა, როგორც ადამიანს სურს, როდესაც ადამიანები გრძნობენ, რომ ღმერთი აკურთხებს, ანათებს, მიუძღვის და მადლს ანიჭებს მათ, და როდესაც ის, რასაც ადამიანები ღვთისგან იღებენ, თანხვედრაშია მათ წარმოდგენებსა და ფანტაზიებთან, მათ სუბიექტურად შეუძლიათ მიიღონ ღვთის მიერ დამოწმებული ჩვეულებრივი ადამიანი, როგორც ადამიანთა ღმერთი. თუმცა, როდესაც ყველა ეს გარემოება იცვლება, როდესაც ღმერთი ართმევს მათ ამ ყველაფერს, და როდესაც ადამიანებს აკლიათ ჭეშმარიტი გაგება და არ გააჩნიათ ჭეშმარიტი სულიერი სიმწიფე, მათ შესახებ ყველაფერი მჟღავნდება, და რასაც ისინი გამოხატავენ, სწორედ მათი ჭეშმარიტი დამოკიდებულებაა ღვთის მიმართ. როგორ წარმოიშობა ეს ჭეშმარიტი დამოკიდებულება? საიდან იღებს იგი სათავეს? იგი სათავეს იღებს ადამიანთა გახრწნილი ხასიათიდან და ღვთის შემეცნების ნაკლებობიდან. რატომ ვამბობ ამას? რა არის ეს გახრწნილი ხასიათი ადამიანებში? (სატანის მიერ გახრწნის შემდეგ, ადამიანები შინაგანად ფრთხილობენ ღვთის მიმართ და მის მიმართ ბარიერს ქმნიან. რასაც არ უნდა აკეთებდეს ღმერთი, მათ ყოველთვის უჩნდებათ კითხვა: „აპირებს თუ არა ღმერთი ჩემთვის ზიანის მოყენებას?“) ნუთუ ადამიანებსა და ღმერთს შორის ურთიერთობა მხოლოდ ბარიერით შემოიფარგლება? ნუთუ ეს ასე მარტივია? ეს არ არის მხოლოდ ბარიერის არსებობის საკითხი; ეს ორი განსხვავებული არსის პრობლემაა. ადამიანებს აქვთ გახრწნილი ხასიათი — აქვს თუ არა ღმერთს გახრწნილი ხასიათი? (არა.) მაშინ რატომ არსებობს უთანხმოება ადამიანებსა და ღმერთს შორის, რატომ არიან ადამიანები მტრულად განწყობილნი ღვთის მიმართ? სად იმალება მიზეზი? ღმერთში თუ ადამიანებში? (ადამიანებში.) მაგალითად, თუ ორი ადამიანი იჩხუბებს და ერთმანეთს აღარ დაელაპარაკება, რომც დაელაპარაკონ, ეს მხოლოდ ზედაპირული იქნება, მათ გულებში კი ბარიერი წარმოიქმნება. როგორ ჩნდება ეს ბარიერი? იგი წარმოიშობა იმიტომ, რომ მათ აქვთ განსხვავებული შეხედულებები, რომელთა შეთანხმებაც შეუძლებელია, და არცერთი არ არის მზად დათმოს თავისი შეხედულება, რაც ხელს უშლის ერთობას. სწორედ ასე იქმნება ბარიერები ადამიანებს შორის. მაგრამ თუ ადამიანებსა და ღმერთს შორის ურთიერთობას მხოლოდ ბარიერის არსებობად აღვწერთ, განა ეს ოდნავ შერბილებული ნათქვამი არ არის, რომელიც სიმართლეს არის აცდენილი? მართალია, რომ არსებობს ბარიერი, მაგრამ თუ ადამიანთა გახრწნილი ხასიათის პრობლემის ასახსნელად მხოლოდ ტერმინ „ბარიერს“ გამოვიყენებთ, ეს მეტისმეტად რბილი ნათქვამი იქნება. ეს იმიტომ, რომ სატანის მიერ გახრწნის შემდეგ, ადამიანებს აქვთ სატანური გახრწნილი ხასიათი და არსი, და მათი თანდაყოლილი ბუნება მტრულად არის განწყობილი ღვთის მიმართ. სატანა მტრულად არის განწყობილი ღვთის მიმართ. ეპყრობა კი იგი ღმერთს ისე, როგორც ღმერთს? აქვს თუ არა მას რწმენა ან მორჩილება ღვთის მიმართ? მას არც ჭეშმარიტი რწმენა აქვს და არც ჭეშმარიტი მორჩილება — სწორედ ასეთია სატანა. ადამიანები სატანის მსგავსნი არიან; ისინი ფლობენ სატანის გახრწნილ ხასიათსა და არსს, და ასევე აკლიათ ჭეშმარიტი რწმენა და მორჩილება ღვთის მიმართ. მაშ, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ადამიანებსა და ღმერთს შორის ბარიერი არსებობს ჭეშმარიტი რწმენისა და მორჩილების ამ ნაკლებობის გამო? (არა.) ეს მხოლოდ იმაზე მიუთითებს, რომ ადამიანები მტრულად არიან განწყობილნი ღვთის მიმართ. როდესაც ის, რასაც ღმერთი აკეთებს, თანხვედრაშია ადამიანთა გემოვნებასთან, გუნება-განწყობასა და საჭიროებებთან, აკმაყოფილებს მათ სურვილებს და ყველაფერს შეუფერხებლად და მათთვის სასურველად წარმართავს, ადამიანები მაშინ გრძნობენ, რომ ღმერთი ძალიან საყვარელია. მაგრამ არის კი ასეთ დროს ღვთის საყვარლობის ეს განცდა ნამდვილი? (არა.) ეს მხოლოდ ადამიანთა მიერ გამორჩენის ძიებაა, რის სანაცვლოდაც რამდენიმე სასიამოვნო სიტყვას ამბობენ; ეს არის ის, რასაც სარგებლის მიღება და შემდეგ კეთილად მოჩვენება ჰქვია. ასეთ სიტუაციებში, ასახავს თუ არა ადამიანების მიერ ნათქვამი სიტყვები ღვთის ჭეშმარიტ შემეცნებას? არის თუ არა ღვთის ეს შემეცნება ნამდვილი თუ ყალბი? (ყალბი.) ეს შემეცნება არ შეესაბამება არც ჭეშმარიტებას და არც ღვთის არსს. ეს არ არის ჭეშმარიტი შემეცნება, არამედ წარმოსახვა, წარმოდგენა, რომელიც წარმოიშობა ადამიანური გრძნობებიდან და ფიცხი ბუნებიდან. როდესაც ეს წარმოდგენა იმსხვრევა, მჟღავნდება და სააშკარაოზე გამოდის, ადამიანები იმედგაცრუებას გრძნობენ; ეს იმას ნიშნავს, რომ ყველაფერი, რისი მიღებაც სურდათ, წაართვეს. განა ადამიანთა წინანდელი აღქმა იმისა, რომ ღმერთი საყვარელი და სხვადასხვანაირად კარგია, არ გაკრიტიკდა და არ დაიგმო? ეს ზუსტად საპირისპიროა იმისა, რისიც მათ მანამდე სწამდათ. შეუძლიათ ადამიანებს ამ ფაქტის მიღება? (არა.) როდესაც ღმერთი არაფერს გაძლევს, ის უბრალოდ განებებს, რომ მისი სიტყვებით იცხოვრო, ისაუბრო და იმოქმედო, შეასრულო შენი მოვალეობა, ემსახურო ღმერთს, შეეწყო სხვებს და ა.შ., ყველაფერი მისი სიტყვების შესაბამისად. როდესაც შენ მართლაც ცხოვრობ მისი სიტყვებით, და შეგიძლია შეიგრძნო ღვთის საგულდაგულო ძალისხმევა და შეგიძლია ჭეშმარიტად გიყვარდეს ღმერთი და დაემორჩილო მას, მაშინ შენში არსებული მინარევები ნაკლებია, და ღვთის ის მშვენიერება და არსი, რომელსაც შენ გრძნობ, ნამდვილია.

როდესაც ადამიანები წვრთნისა და გასხვლის წინაშე აღმოჩნდებიან, მათ ღვთის მიმართ წარმოდგენები, ჩივილები და გაუგებრობები უჩნდებათ. როდესაც ეს ყველაფერი იჩენს თავს, ადამიანები უცებ გრძნობენ, რომ ღმერთი ადამიანებს არ ითვალისწინებს, თითქოს იგი არ არის ისეთი საყვარელი, როგორც წარმოედგინათ: „ყველა ამბობს, რომ ღმერთი საყვარელია, მაგრამ მე რატომ ვერ ვგრძნობ ამას? ღმერთი მართლაც საყვარელი რომ იყოს, უნდა მაკურთხოს და მანუგეშოს. როდესაც შეცდომის დაშვებას ვაპირებ, მან უნდა გამაფრთხილოს, ნაცვლად იმისა, რომ ნება მომცეს, თავი შევირცხვინო ან შეცდომა დავუშვა; მან ეს ყველაფერი ჩემს შეცდომამდე უნდა გააკეთოს, რათა თავიდან ამარიდოს შეცდომების დაშვება ან მცდარ გზაზე დადგომა!“ ასეთი წარმოდგენები და ფიქრები ადამიანების გონებაში ტრიალებს, როდესაც ისინი გასაჭირის წინაშე დგანან. ამ დროს მათი საუბარი და ქცევა ნაკლებად გახსნილი ხდება. გასხვლის წინაშე დგომისას, როდესაც ისინი გასაჭირს აწყდებიან, მათი გუნება-განწყობა ფუჭდება; ისინი იწყებენ ფიქრს, რომ ღმერთს ისინი ისე ძლიერ აღარ უყვარს ან აღარ ავლენს მათ მიმართ ისეთივე მადლს და რომ აღარ სარგებლობენ ისეთივე კეთილგანწყობით. ისინი გულში ფიქრობენ: „თუ ღმერთს არ ვუყვარვარ, მე რატომღა უნდა მიყვარდეს იგი? აღარც მე მეყვარება ღმერთი“. მანამდე, ღმერთთან საუბრისას, რასაც არ უნდა ეკითხებოდა ღმერთი, ისინი პასუხობდნენ; ისინი ძალიან აქტიურები იყვნენ. მათ ყოველთვის სურდათ მეტის გაზიარება, სათქმელი არასოდეს ელეოდათ, სურდათ გამოეხატათ და გადმოეცათ ყველაფერი, რაც გულში ჰქონდათ და სურდათ, ღვთის მესაიდუმლენი ყოფილიყვნენ. მაგრამ გასხვლის წინაშე დგომისას ისინი გრძნობენ, რომ ღმერთი აღარ არის ისეთი საყვარელი, რომ ღმერთს ისინი ისე ძლიერ აღარ უყვარს და აღარც მათ სურთ ღვთის სიყვარული. როდესაც ღმერთი რამეს ეკითხება, ისინი უბრალოდ მოკლედ და ზერელედ პასუხობენ, მხოლოდ ერთსიტყვიან პასუხებს სცემენ. თუ ღმერთი ეკითხება: „ბოლო დროს როგორ ასრულებ შენს მოვალეობებს?“ ისინი პასუხობენ: „ნორმალურად“. „გაქვს რაიმე სირთულე?“ — „ზოგჯერ“. „შეგიძლია თუ არა ძმებსა და დებთან ჰარმონიულად თანამშრომლობა?“ გულში კი ფიქრობენ: „ჰმ, საკუთარი თავისთვისაც ვერ მიმიხედავს და სხვებთან ჰარმონიულად როგორღა ვითანამშრომლებ?“ „გაქვს რაიმე სისუსტე?“ — „არა მიშავს“. მათ აღარ სურთ მეტის თქმა და სრულიად ნეგატიურ, მოწუწუნე დამოკიდებულებას ავლენენ. მთლიანად სულით დაცემულნი და სასოწარკვეთილნი ხდებიან, სავსენი არიან წყენითა და უსამართლოდ მოპყრობის განცდით და არ სურთ იმაზე მეტის თქმა, ვიდრე აუცილებელია. რატომ ხდება ასე? იმიტომ, რომ ახლა მათი გუნება-განწყობა არ არის კარგი, მათი მდგომარეობა შედარებით სასოწარკვეთილია და არავისთან საუბრის ხასიათზე არ არიან. როდესაც ეკითხებიან: „ბოლო დროს თუ ილოცე?“ ისინი პასუხობენ: „კვლავაც იმავე სიტყვებით ვლოცულობ“. „ბოლო დროს შენი მდგომარეობა არ არის კარგი; ეძიებდი თუ არა ჭეშმარიტებას სირთულეების წინაშე დგომისას?“ — „ყველაფერი მესმის, უბრალოდ პოზიტიური ვერ ვარ“. „შენ ღვთის მიმართ გაუგებრობები გაგიჩნდა. ხედავ თუ არა, რაში მდგომარეობს შენი პრობლემა? რომელი გახრწნილი ხასიათები გიშლიან ხელს ღვთის წინაშე წარდგომაში? რა გხდის ასე ნეგატიურს, რომ ღვთის წინაშე სალოცავად წარდგომის სურვილიც კი არ გაქვს?“ — „არ ვიცი“. როგორი დამოკიდებულებაა ეს? (ნეგატიური და დაპირისპირებული დამოკიდებულება.) სწორია, აქ მორჩილების ნატამალიც არ არის, პირიქით, ისინი სავსენი არიან ჩივილითა და წყენით. თავიანთ სულიერ და გონებრივ სამყაროში ისინი ღმერთს ადამიანების მიერ აღწერილ ბუდას ან ბოდჰისატვას მსგავს ფიგურად აღიქვამენ. რაც არ უნდა გააკეთონ ადამიანებმა ან როგორც არ უნდა იცხოვრონ, ეს ბუდას ან ბოდჰისატვას ფიგურები სიტყვასაც არ ძრავენ და უბრალოდ ადამიანებს აძლევენ საშუალებას, ისე მოექცნენ მათ, როგორც მოესურვებათ. მათ სჯერათ, რომ ღმერთმა არ უნდა გასხლას ისინი, მით უმეტეს, ზიანი არ უნდა მიაყენოს; რაც არ უნდა დააშავონ, ღმერთმა მხოლოდ უნდა დაამშვიდოს ისინი და არ უნდა გასხლას, ამხილოს ან გამოააშკარაოს ისინი და, მით უმეტეს, არ უნდა გაწვრთნას. მათ სურთ ღმერთის რწმენა და თავიანთი მოვალეობის შესრულება საკუთარი გუნება-განწყობისა და ხასიათის მიხედვით, აკეთებენ იმას, რაც მოესურვებათ და ფიქრობენ, რომ რასაც არ უნდა აკეთებდნენ, ღმერთი უნდა იყოს კმაყოფილი და ბედნიერი და უნდა იღებდეს ყველაფერს, რასაც ისინი აკეთებენ; თუმცა, ყველაფერი ისე არ ხდება, როგორც მათ სურთ; ღმერთი ასე არ მოქმედებს. მაშინ ადამიანები ფიქრობენ: „თუ ის ისე არ მოქმედებს, როგორც მე წარმომედგინა, არის კი ის კვლავ ღმერთი? ღირს კი მისთვის კვლავ ძალისხმევის გაღება, თავის დახარჯვა და მსხვერპლის გაღება? თუ არა, მაშინ გულწრფელი გულის მიძღვნა სისულელე იქნებოდა, არა?“ ამრიგად, გასხვლის წინაშე დგომისას, ადამიანების თავდაპირველი რეაქცია არ არის ის, რომ ქმნილების პოზიციიდან მოუსმინონ, რას ამბობს ღმერთი ან რა არის მისი მოთხოვნები, არც იმას, თუ ადამიანთა რა პრობლემებს, მდგომარეობებსა და ხასიათებს ამხელს ღმერთი, და არც იმას, თუ როგორ უნდა მიიღოს, მოეპყროს ან დაემორჩილოს ადამიანი ამ ყველაფერს. ასეთი რამეები ადამიანებს ფიქრადაც არ მოსდით. როგორც არ უნდა ესაუბრებოდეს ღმერთი ადამიანებს ან როგორც არ უნდა მიუძღოდეს მათ, თუ მისი ტონი ან საუბრის მანერა მათ მიმართ უყურადღებოა — თუ მათი გუნება-განწყობა, თავმოყვარეობა და სისუსტე არ არის გათვალისწინებული — მაშინ ადამიანებს უჩნდებათ წარმოდგენები და აღარ სურთ ღმერთს მოეპყრონ როგორც ღმერთს, და აღარც ქმნილებად ყოფნა სურთ. აქ ყველაზე დიდი პრობლემა ის არის, რომ როდესაც ღმერთი ადამიანებს კარგ პერიოდებს აძლევს და ყველაფერი ისე მიდის, როგორც ადამიანებს სურთ, ისინი მზად არიან იმოქმედონ როგორც ქმნილებებმა, მაგრამ როდესაც ღმერთი გასაჭირის წინაშე აყენებს ადამიანების გასაწვრთნელად და გამოსააშკარავებლად, რათა მათ გაკვეთილი ისწავლონ, გაიგონ ჭეშმარიტება და შეიცნონ მისი განზრახვა — ასეთ დროს ადამიანები მას მყისვე ზურგს აქცევენ და აღარ სურთ ქმნილებად ყოფნა. როდესაც ადამიანს არ სურს იყოს ქმნილება, მაშინ, ამ გადმოსახედიდან და ამ პოზიციიდან, შეძლებს კი იგი ღვთისადმი მორჩილებას? შეძლებს კი იგი ღვთის ვინაობისა და არსის მიღებას? ვერ შეძლებს. როდესაც კარგი გუნება-განწყობის, კარგი მდგომარეობებისა და ენთუზიაზმის დრო — ის დრო, როდესაც ადამიანებს სურთ იყვნენ ღვთის მესაიდუმლენი — ადგილს უთმობს იმ დროს, როდესაც ადამიანებს სურთ მისი მიტოვება გასხვლისა და ღვთის მიერ მოწყობილი გარემოებების წინაშე, რაოდენ დრამატული ცვლილებაა ეს! ზუსტად რა არის ამ საკითხის ჭეშმარიტება? რა არის ის, რაც ადამიანებმა უნდა იცოდნენ? განა არ უნდა იცოდეს ადამიანმა, თუ როგორი დამოკიდებულება უნდა ჰქონდეს ღვთის მიმართ, როგორც ქმნილებას? რა არის ის პრინციპები, რომლებსაც უნდა მიჰყვნენ? როგორც ადამიანმა — გახრწნილმა ადამიანმა — ზუსტად რა თვალსაზრისი და პოზიცია უნდა ჰქონდეს ყველაფრის მიმართ, რასაც ღმერთი აძლევს და იმ გარემოებების მიმართ, რომლებსაც იგი აწყობს? როგორი დამოკიდებულებით და როგორ უნდა მოეკიდონ ადამიანები იმას, რომ ღმერთი მათ სხლავს? განა არ უნდა დაფიქრდნენ ადამიანები ასეთ საკითხებზე? (დიახ.) ადამიანები უნდა დაფიქრდნენ და ჩაუღრმავდნენ ამ საკითხებს. სულ ერთია, როდის და როგორ ეპყრობა ადამიანი ღმერთს, მისი ვინაობა, სინამდვილეში, არ იცვლება; ადამიანები ყოველთვის ქმნილებები არიან. თუ, როგორც ქმნილება, შენს ადგილს ვერ ეგუები, ეს იმას ნიშნავს, რომ ძალიან ურჩი ხარ და შორს ხარ ხასიათის შეცვლისგან, შორს ხარ ღვთისმოშიშებისა და ბოროტებისგან განრიდებისგან. თუ, როგორც ქმნილება, შენს ადგილს ეგუები, მაშინ როგორი დამოკიდებულება უნდა გქონდეს ღვთის მიმართ? (უპირობო მორჩილება.) სულ მცირე, ეს ერთი რამ უნდა გქონდეს: უპირობო მორჩილება. ეს იმას ნიშნავს, რომ ნებისმიერ დროს, რასაც ღმერთი აკეთებს, არასოდეს არის მცდარი; მხოლოდ ადამიანები ცდებიან. მიუხედავად იმისა, თუ რა გარემოებებს აწყდება ადამიანი — განსაკუთრებით გასაჭირის წინაშე და განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ღმერთი ააშკარავებს ან ამხელს მას — პირველი, რაც მან უნდა გააკეთოს, არის ის, რომ წარდგეს ღვთის წინაშე, რათა დაფიქრდეს საკუთარ თავზე და გამოიკვლიოს თავისი სიტყვები, საქმეები და გახრწნილი ხასიათი, ნაცვლად იმისა, რომ გამოიკვლიოს, გულდასმით შეისწავლოს და განიკითხოს, სწორია თუ მცდარი ღვთის სიტყვები და ქმედებები. თუ შენს სათანადო პოზიციაზე რჩები, ზუსტად უნდა იცოდე, რა უნდა აკეთო. ადამიანებს აქვთ გახრწნილი ხასიათი და არ ესმით ჭეშმარიტება. ეს არც ისე დიდი პრობლემაა. მაგრამ როდესაც ადამიანებს აქვთ გახრწნილი ხასიათი და არ ესმით ჭეშმარიტება, თუმცა მაინც არ ეძიებენ ჭეშმარიტებას, ეს უკვე დიდი პრობლემაა. შენ გაქვს გახრწნილი ხასიათი და არ გესმის ჭეშმარიტება, ამიტომაც შეგიძლია ღვთის თვითნებურად განკითხვა და მასთან ისე მოპყრობა და ურთიერთობა, როგორც ამას შენი გუნება-განწყობა, პრეფერენციები და ემოციები გკარნახობს. თუმცა, თუ არ ეძიებ და პრაქტიკაში არ იყენებ ჭეშმარიტებას, ყველაფერი ასე მარტივად არ იქნება. არა მხოლოდ ვერ შეძლებ ღვთისადმი მორჩილებას, არამედ შეიძლება არასწორად გაუგო და იჩივლო მასზე, დაგმო იგი, წინ აღუდგე მას და გულში დასწყევლო და უარყო კიდეც იგი, თქვა, რომ ის არ არის სამართლიანი და რომ ყველაფერი, რასაც ის აკეთებს, აუცილებლად სწორი როდია. განა ძალიან საშიში არ არის, რომ შენში შეიძლება ასეთმა რამეებმა იჩინოს თავი? (დიახ.) ეს ძალიან საშიშია. ჭეშმარიტების არძიება ადამიანს შეიძლება სიცოცხლის ფასად დაუჯდეს! და ეს შეიძლება ნებისმიერ დროსა და ნებისმიერ ადგილას მოხდეს. რაოდენ ძლიერი არ უნდა იყოს ახლა შენი ემოციები, შემართება, სურვილები თუ სწრაფვები ამჟამად, და რაოდენ ძლიერადაც არ უნდა გიყვარდეს ღმერთი შენს გულში ამ მომენტში, ეს ყველაფერი დროებითია. ეს ზუსტად ისეა, როდესაც პასტორი ქორწინების ცერემონიას ატარებს და ორივე მხარეს ეკითხება: „თანახმა ხარ თუ არა, რომ ის იყოს შენი ქმარი (ან ცოლი)? ავადმყოფობასა თუ ჯანმრთელობაში, უბედურებასა თუ სიღარიბეში და ა.შ., გსურს თუ არა მასთან ერთად გაატარო შენი ცხოვრება?“ ორივენი, თვალებში ცრემლებითა და ემოციებით სავსე გულით, ფიცს დებენ, რომ ერთმანეთს სიცოცხლეს მიუძღვნიან და მთელი ცხოვრება აიღებენ ერთმანეთზე პასუხისმგებლობას. რას წარმოადგენს ეს საზეიმო ფიცი იმ მომენტში? ეს მხოლოდ ადამიანების წარმავალი ემოციები და სურვილებია. მაგრამ მართლა ფლობს ორივე მხარე ასეთ ზნეობას? მართლა გააჩნიათ მათ ასეთი ადამიანობა? ეს უცნობი რჩება; სიმართლე მომდევნო ათი, ოცი ან ოცდაათი წლის განმავლობაში გამოაშკარავდება. ზოგიერთი წყვილი სამი-ხუთი წლის შემდეგ შორდება ერთმანეთს, ზოგი — ათი წლის შემდეგ, სხვები კი ოცდაათი წლის შემდეგ უბრალოდ ასრულებენ ურთიერთობას. სად გაქრა მათი თავდაპირველი სურვილები? რა დაემართა მათ საზეიმო ფიცს? ისინი დიდი ხნის წინ მიეცა დავიწყებას. რა როლს ასრულებს ეს საზეიმო ფიცი? არავითარს; ეს მხოლოდ სურვილებია, წამიერი ემოციები — ემოციები და სურვილები არაფერს წყვეტს. რა არის საჭირო იმისათვის, რომ წყვილმა მართლაც ერთად გაატაროს მთელი ცხოვრება და ერთად დაბერდეს? უფრო მაღალ დონეზე, სულ მცირე, ორივე ადამიანს უნდა ჰქონდეს ზნეობა და მართალი ხასიათი. უფრო კონკრეტულ დონეზე, ადამიანები თავიანთი ცხოვრების განმავლობაში მრავალ რამეს აწყდებიან — დიდსა თუ პატარას, კარგსა თუ ცუდს, გასაჭირს, წარუმატებლობებსა და სირთულეებს, ძირითადად ისეთ რამეებს, რომლებიც მათი სურვილისამებრ არ ხდება. ეს მოითხოვს, რომ წყვილის ორივე წევრს ჰქონდეს ნამდვილი შემწყნარებლობა, მოთმინება, სიყვარული, ყურადღება, მზრუნველობა და სხვა შედარებით დადებითი თვისებები ადამიანობაში; მათი ურთიერთმხარდაჭერა აუცილებელია იმისათვის, რომ მათ გზის ბოლომდე მიაღწიონ. თუ მათ ეს ყველაფერი არ გააჩნიათ და მხოლოდ ფიცსა და იმ სწრაფვებს, სურვილებსა და ფანტაზიებს ეყრდნობიან, რომლებიც დაქორწინებისას ჰქონდათ, ისინი ნამდვილად ვერ მიაღწევენ ბოლომდე. იგივე ეხება ღვთის რწმენასაც; თუ ადამიანი არ ეძიებს ჭეშმარიტებას და მხოლოდ მცირეოდენ ენთუზიაზმსა და სურვილს ეყრდნობა, ის ნამდვილად ვერ შეძლებს მტკიცედ დგომას და აბსოლუტურად ვერ შეძლებს ღვთის ბოლომდე მიყოლას.

როგორ შეუძლია ადამიანს ირწმუნოს ღმერთი და გაჰყვეს მას ისე, რომ არ იყოს დამოკიდებული თავის გუნება-განწყობაზე და არ მოექცეს თავისი გუნება-განწყობის ან გარემოს გავლენის ქვეშ? ზუსტად როგორ შეიძლება ამის მიღწევა? რა არის ღვთის რწმენის მინიმალური მოთხოვნა? ამისთვის საჭიროა ისეთი დამოკიდებულება, რომ ადამიანს უყვარდეს ჭეშმარიტება და ეძებდეს მას. ზოგიერთი ადამიანი კითხულობს: „მნიშვნელოვანია თუ არა გადაწყვეტილების ქონა და ფიცის დადება?“ ეს აუცილებელია, მაგრამ დამოკიდებულია რწმენის ეტაპზე. თუ ადამიანი ღვთის რწმენის პირველ ან მეორე წელშია, მათ გარეშე მას ენთუზიაზმი ვერ აღეძვრება. ენთუზიაზმის გარეშე, ადამიანი, რომელიც იწყებს ღვთის რწმენას, შეიძლება იყოს ნელთბილი, ძიებაში არც ისე გულმოდგინე იყოს და არც უკან იხევდეს, უბრალოდ აკეთებდეს იმას, რასაც სთხოვენ. ასეთ ადამიანს უჭირს წინსვლა და მას არ გააჩნია მკაფიო დამოკიდებულება. ამიტომ, ახალ მორწმუნეებს სჭირდებათ ეს ენთუზიაზმი. ამ ენთუზიაზმს შეუძლია ადამიანს მრავალი დადებითი რამ მოუტანოს, რაც საშუალებას მისცემს მას სწრაფად გაიგოს ჭეშმარიტება, ხილვა და ღვთის საქმის მიზანი და სწრაფად შექმნას საფუძველი. გარდა ამისა, როდესაც ადამიანები იხარჯებიან და აქტიურად და ენთუზიაზმით იხდიან საფასურს, ისინი უფრო სწრაფად შედიან ჭეშმარიტება-რეალობაში. თავდაპირველად, ადამიანს სჭირდება ეს ენთუზიაზმი და უნდა ჰქონდეს შემართება და სწრაფვები. თუმცა, თუ ღვთის რწმენის სამ წელზე მეტი ხნის შემდეგ ადამიანი კვლავ ენთუზიაზმის ეტაპზე რჩება, შეიძლება საფრთხე გაჩნდეს. რაში მდგომარეობს ეს საფრთხე? ადამიანები ღვთის რწმენასა და ხასიათის შეცვლის საკითხებს ყოველთვის თავიანთი წარმოსახვებისა და წარმოდგენების საფუძველზე უდგებიან. ისინი ცდილობენ შეიცნონ ღმერთი და გაიგონ მისი საქმე და მისი მოთხოვნები ადამიანების მიმართ თავიანთი ფანტაზიებისა და წარმოდგენების საფუძველზე. შეუძლიათ კი ასეთ ადამიანებს ჭეშმარიტება-რეალობაში შესვლა ან ღვთის განზრახვების გაგება? (არა.) თუ ადამიანს არ შეუძლია ჭეშმარიტების გაგება, პრობლემები ჩნდება. არის კი ვინმე, ვისაც სწამს ღმერთი და მთელ ცხოვრებას განებივრებისა და კომფორტის პირობებში ატარებს, ყოველთვის მადლსა და კურთხევაში? არა, ადრე თუ გვიან, ყველა უნდა შეხვდეს რეალურ ცხოვრებას და იმ სხვადასხვა გარემოებებს, რომლებიც ღმერთმა მათთვის მოაწყო. როდესაც აწყდები ამ განსხვავებულ გარემოებებს და სხვადასხვა პრობლემის წინაშე დგები რეალურ ცხოვრებაში, რა როლის შესრულება შეუძლია შენს ენთუზიაზმს? მას მხოლოდ ის შეუძლია, რომ გაიძულოს თავი შეიკავო, გადაიხადო საფასური, დაიტანჯო, მაგრამ მას არ შეუძლია მიგიყვანოს ჭეშმარიტების ან ღვთის განზრახვების გაგებამდე. თუმცა, თუ ეძიებ ჭეშმარიტებას და გესმის ჭეშმარიტება, ეს სხვაგვარადაა. რით განსხვავდება ეს? როდესაც გესმის ჭეშმარიტება და აწყდები ამ სიტუაციებს, აღარ ეპყრობი მათ შენი ენთუზიაზმის ან წარმოდგენების საფუძველზე. როდესაც რაიმეს აწყდები, ჯერ ღვთის წინაშე წარდგები, რათა ეძიო და ილოცო, რათა იპოვო ჭეშმარიტება-პრინციპები. შემდეგ შეგიძლია გახდე მორჩილი და გქონდეს ასეთი გაცნობიერება და დამოკიდებულება. ეს დამოკიდებულება და გაცნობიერება გადამწყვეტია. შეიძლება ისე მოხდეს, რომ კონკრეტულ განსაცდელში ვერაფერი მიიღო, ძალიან ღრმად ვერ შეხვიდე ჭეშმარიტებაში და ვერ გაიგო, ზუსტად რა არის ჭეშმარიტების რეალობა. თუმცა, ამ განსაცდელის დროს, ასეთი მორჩილი გაცნობიერებისა და დამოკიდებულების ქონა საშუალებას გაძლევს ჭეშმარიტად განიცადო და გაიგო, როგორ უნდა მოიქცნენ ადამიანები, როგორც ქმნილებები და რა უნდა გააკეთონ იმისათვის, რომ ღვთის წინაშე ყველაზე ნორმალურ და სათანადო მდგომარეობაში იყვნენ. მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება არ გესმოდეს ღვთის განზრახვა ან ზუსტად არ იცოდე, რის მიღწევა ან მიღება სურს ღმერთს შენგან ასეთ გარემოში, გრძნობ, რომ შეგიძლია დაემორჩილო ღმერთს და ასეთ გარემოებებს. შენი გულის სიღრმიდან შეგიძლია მიიღო ის გარემო, რომელიც ღმერთმა შენთვის მოაწყო. გრძნობ, რომ, როგორც ქმნილებამ, შენი სათანადო ადგილი შეინარჩუნე, არ უჯანყდები და არ ეწინააღმდეგები ღმერთს და გულში თავს დაცულად გრძნობ. სანამ თავს დაცულად გრძნობ, შენი დაყრდნობა ზეციერ ღმერთზე არ არის ბუნდოვანი და არც მისგან დაშორებულად გრძნობ თავს და არც დედამიწაზე მყოფ ღმერთს უარყოფ. პირიქით, შენი გულის სიღრმიდან, ცოტა მეტი შიში და ასევე ცოტა მეტი სიახლოვე ჩნდება. შეხედე, რამდენად დიდია განსხვავება ჭეშმარიტების მაძიებელ და მორჩილ ადამიანსა და იმ ადამიანს შორის, რომელიც ენთუზიაზმს ეყრდნობა და მხოლოდ მცირეოდენი შემართება აქვს — არის თუ არა ეს მნიშვნელოვანი? განსხვავება უზარმაზარია. ადამიანი, რომელიც ეყრდნობა ენთუზიაზმს და მხოლოდ შემართება აქვს, სიტუაციების წინაშე დგომისას წინააღმდეგობას გაწევს, იკამათებს, იჩივლებს და თავს უსამართლოდ მოპყრობილად იგრძნობს. მათ შეიძლება იფიქრონ: „რატომ მეპყრობა ღმერთი ასე? მე ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ვარ, რატომ არ მანებივრებს ღმერთი? რატომ არ ითვალისწინებს ღმერთი ჩემს წარსულ მიღწევებს? რატომ მსჯის დაჯილდოების ნაცვლად? მე ჯერ კიდევ ასეთი ახალგაზრდა ვარ, რა ვიცი? სახლში ჩემი მშობლებიც კი არასოდეს მექცეოდნენ ასე; ისინი მიფრთხილდებოდნენ, როგორც თავიანთ ძვირფას შვილს, თავიანთ პატარას. ახლა, როდესაც ღვთის სახლში მოსვლის შემდეგ ბევრი გავიზარდე, ღვთის მხრიდან ასეთი მოპყრობა მეტისმეტად უყურადღებო მეჩვენება!“ ეს არის ის მცდარი არგუმენტები, რომლებსაც ისინი იშველიებენ. როგორ ჩნდება ასეთი მცდარი არგუმენტები? თუ ადამიანი ეძიებს და ესმის ჭეშმარიტება, შეიძლება კი მას კვლავ ჰქონდეს ეს მცდარი არგუმენტები? თუ ადამიანს ესმის და იცის ეს ჭეშმარიტებები თავისი მოვალეობის ჩვეულებრივად შესრულებისას, შეიძლება კი მას კვლავ ჰქონდეს ასეთი ჩივილები და სიფიცხე სიტუაციების წინაშე დგომისას? (არა.) ისინი ნამდვილად არ ისაუბრებდნენ ასე. პირიქით, ისინი საკუთარ თავს ჩვეულებრივ ქმნილებად მიიჩნევდნენ და ღვთის წინაშე წარდგებოდნენ ასაკის, სქესის, მდგომარეობისა და სტატუსის მიუხედავად, უბრალოდ დაემორჩილებოდნენ და მოუსმენდნენ ღვთის სიტყვებს. როდესაც ადამიანებს შეუძლიათ მოუსმინონ ღვთის სიტყვებს და მის მოთხოვნებს, მათ გულებში მორჩილება აქვთ. როდესაც ადამიანს შეუძლია შეგნებულად დაემორჩილოს, როდესაც მას აქვს მორჩილების დამოკიდებულება, ის ჭეშმარიტად დგას ქმნილების პოზიციაზე, აქვს ღვთისადმი სიყვარული და მორჩილება და ღვთისმოშიშება და არ ეყრდნობა თავის გუნება-განწყობას ან ემოციებს. ეს არის ზოგიერთი რეაქცია, როდესაც ადამიანები გასხვლის წინაშე დგანან. რა არის ძირითადი რეაქციები? ეს არის ცუდად ყოფნა, იმედგაცრუება და უსამართლოდ მოპყრობის განცდა და ნუგეშის საჭიროება. როდესაც ისინი ვერ იღებენ ნუგეშს ან სითბოს, ისინი იწყებენ ღვთის მიმართ გულში ჩივილებისა და გაუგებრობების ტარებას. მათ აღარ სურთ ღმერთს ლოცვით მიმართონ და გულის სიღრმეში ფიქრობენ ღვთის მიტოვებაზე, სურთ დაშორდნენ როგორც ზეციერ ღმერთს, ისე დედამიწაზე მყოფ ღმერთს. ზოგიერთი ადამიანი, თუ მე მათ ცოტათი გავსხლავ, შემდეგ შეხვედრაზე თავს მარიდებს და არ სურს ჩემთან ურთიერთობა. ჩვეულებრივ, როდესაც მათ არ სხლავენ, ისინი ყოველთვის ჩემ გარშემო არიან, მთავაზობენ ჩაის, მეკითხებიან, მჭირდება თუ არა რამე, არიან კარგ გუნება-განწყობაზე, გულმოდგინენი, საუბრის მოყვარულნი და ღმერთთან ახლო ურთიერთობა აქვთ. მაგრამ როგორც კი მათ გავსხლავ, ყველაფერი იცვლება — ისინი აღარ მთავაზობენ ჩაის და აღარც მესალმებიან, და თუ რამდენიმე კითხვას დავუსვამ, ისინი უბრალოდ მიდიან და აღარსად ჩანან.

წარსულში, როდესაც მატერიკულ ჩინეთში ვიყავი, ზოგიერთი ძმისა და დის სახლში ვრჩებოდი. ზოგიერთ ამ ადამიანს ცუდი ადამიანობა ჰქონდა, ზოგიერთი ახალი მორწმუნე იყო, ზოგიერთ მათგანს ჩვენი პირველივე შეხვედრისას უამრავი წარმოდგენა გაუჩნდა და ჭეშმარიტება არ ესმოდა, სხვები კი საერთოდ არ ეძიებდნენ ჭეშმარიტებას. როდესაც ვხედავდი, რომ ეს ადამიანები თავიანთ გახრწნილებას ავლენდნენ, არ შემეძლო მათი გასხვლა; რბილად და ტაქტიანად უნდა მესაუბრა. მართლა რომ გაგესხლა ისინი, მათ წარმოდგენები და ურჩობა გაუჩნდებოდათ, ამიტომ უნდა მოგეთაფლა ისინი, მოლაპარაკებოდი და მეტად გქონოდა მათთან თანაზიარება ჭეშმარიტებაზე, მათ წარსამართად. თუ არ მოელაპარაკებოდი ან მათთან თანაზიარება არ გექნებოდა და პირდაპირ მოთხოვნებს წაუყენებდი, ეს აბსოლუტურად არ იმუშავებდა. მაგალითად, შეგეძლო გეთქვა: „ეს საჭმელი ცოტა ზედმეტად მარილიანია; იქნებ შემდეგ ჯერზე ცოტა ნაკლები მარილი უქნა. ზედმეტი მარილის ჭამა არ არის კარგი შენი ჯანმრთელობისთვის. როგორც ღვთის მორწმუნეებმა, თქვენ საღი აზრით უნდა იხელმძღვანელოთ და არ იყოთ უმეცრები; თქვენ უნდა მიიღოთ დადებითი რამეები. თუ არ გჯერა ჩემი, შეგიძლია ჰკითხო ტრადიციული ჩინური მედიცინის ექიმს თირკმელებზე ზედმეტი მარილის გავლენის შესახებ“. ეს მიდგომა მათთვის მისაღებია. მაგრამ თუ ეტყვი: „ეს საჭმელი ისეთი მარილიანია, ვინმეს მარილით მოკვლას ხომ არ ცდილობ? რატომ აკეთებ ყოველთვის ასეთ მარილიანს? იმდენად მარილიანია, რომ შეუძლებელია მისი ჭამა! როგორ შეგიძლია იყო ასეთი უმეცარი? შემდეგ ჯერზე ასეთ მარილიანს ნუ გააკეთებ!“ მაშინ ეს არ იმუშავებს. შემდეგ ჯერზე, შეიძლება საერთოდ არ უქნან მარილი. მერე ეტყვი: „რატომ არის ასეთი უმარილო?“ „უმარილო? განა არ თქვი, რომ ზედმეტად მარილიანი იყო? ზედმეტი მარილი აზიანებს თირკმელებს, ამიტომ განა უკეთესი არ არის, რომ საერთოდ არ ვუქნათ მარილი? მაშინ ის აღარ დააზიანებს თირკმელებს“. ზედმეტად მკაცრი მიდგომა არ გამოდგება; უნდა მოელაპარაკო და მოთაფლო. ბევრი ადამიანი საკმაოდ პრობლემურია; მათთან საუბრისას ყურადღება უნდა მიაქციო საუბრის მანერასა და დროს, და ასევე უნდა გაითვალისწინო მათი გუნება-განწყობა — ცოტა მოლაპარაკება მოგიწევს. ზოგჯერ, თუ შემთხვევით ცოტა ზედმეტად მკაცრად ისაუბრებ, შეიძლება აწყენინო მათ და შეიძლება გულში წინააღმდეგობა გაუჩნდეთ. გარეგნულად შეიძლება დიდი არაფერი ჩანდეს, მაგრამ შინაგანად, ყველაფერი სხვაგვარადაა. ჩვეულებრივ, როდესაც სთხოვ მათ რაიმეს გაკეთებას, ისინი ამას დაუყოვნებლივ აკეთებენ, მაგრამ თუ გულს ატკენ მათ, ისინი ნაკლები ენთუზიაზმით აკეთებენ საქმეს, ფეხს ითრევენ და სრულიად უხალისონი არიან. ისინი ამბობენ: „როგორ შემიძლია კარგად მოგექცე, როდესაც ცუდ გუნება-განწყობაზე ვარ? უკეთ მოგექცევი, როდესაც კარგ გუნება-განწყობაზე ვიქნები, მაგრამ როდესაც კარგ გუნება-განწყობაზე არ ვარ, უბრალოდ როგორმე საქმის გაკეთებაც საკმარისია“. ზუსტად რა სახის ქმნილებაა ეს? განა ადამიანებთან გამკლავება რთული არ არის? (დიახ.) ადამიანები სწორედ ასეთები არიან, გონივრული არგუმენტები მათზე არ მოქმედებს და ლოგიკას არ ექვემდებარებიან. როდესაც ისინი მოგვიანებით დაფიქრდებიან საკუთარ თავზე, შეიძლება თავი დახარონ, აღიარონ თავიანთი ცოდვები და მწარედ იტირონ, მაგრამ ისინი მაინც ისევე რეაგირებენ, როდესაც კვლავ აწყდებიან ასეთ საკითხებს და მათ კვლავ სხლავენ. არის კი ეს ის ადამიანი, რომელიც ეძიებს ჭეშმარიტებას? (არა.) როგორი ადამიანია ეს? ასეთი ადამიანი თავნებაა და საერთოდ არ იღებს ჭეშმარიტებას. სწორედ ასეთი დამოკიდებულება აქვთ ადამიანებს ღვთის მიმართ, როდესაც ისინი გასხვლის წინაშე დგანან და როდესაც გასაჭირს აწყდებიან. მოკლედ, ისინი არ არიან მორჩილნი, არ შეუძლიათ ჭეშმარიტების მიღება და როდესაც მათ გულს სტკენენ, ისინი ღმერთს თავიანთი სიფიცხის მიხედვით ეპყრობიან. განა ეს სერიოზული პრობლემა არ არის? როდესაც ზოგიერთ ადამიანს ვხვდები, მათ გასხვლამდეც კი მხოლოდ მოცემულ საკითხზე საუბრისას, სახე ეცვლებათ, ბუზღუნით საუბრობენ, ცუდი დამოკიდებულება აქვთ და ნივთებსაც კი ისვრიან. მათთან პირდაპირ ვერ ილაპარაკებ; შორიდან უნდა მოუარო და ტაქტიანი იყო. შემიძლია კი მეც ადამიანებივით ასე შემოვლითი გზით ვისაუბრო? მიუხედავად იმისა, შეგიძლია თუ არა ამის მიღება, მე უნდა ვთქვა ის, რაც ჭეშმარიტია — ღვთის სახლში საქმეები ჭეშმარიტება-პრინციპების მიხედვით უნდა კეთდებოდეს. ზოგიერთი ადამიანი გარეგნულად არავითარ რეაქციას არ ავლენს, როდესაც მათ სხლავენ, მაგრამ გულში წყენას ინახავენ. შეუძლია კი ასეთ ადამიანს თავისი მოვალეობის კარგად შესრულება? (არა.) თუ მათ არ შეუძლიათ თავიანთი მოვალეობის ჯეროვნად შესრულება და მუდმივად უშვებენ შეცდომებს, ეკლესიამ მათ მიმართ პრინციპების შესაბამისად უნდა იმოქმედოს.

2. მათი ქცევა ქრისტეს მიმართ, როდესაც მას სდევნიდნენ და თავის მოსადრეკი ადგილიც არ ჰქონდა

კონტინენტურ ჩინეთში ღმერთის რწმენა და მისი მიყოლა ყოველდღიურ საფრთხეს წარმოადგენს. ეს არის უკიდურესად მძიმე გარემო, სადაც ადამიანი ნებისმიერ დროს შეიძლება დააპატიმრონ. თქვენ ყველას გამოგიცდიათ დევნის გარემო — განა მეც არ გამომიცდია იგივე? მე და თქვენ ერთსა და იმავე გარემოში ვცხოვრობდით, ამიტომ, ასეთ ვითარებაში, ხშირად მიწევდა დამალვა. ზოგჯერ დღეში ორ-სამჯერ მიწევდა ადგილსამყოფელის შეცვლა; იყო ისეთი შემთხვევებიც, როცა ისეთ ადგილას მივდიოდი, რაზეც არც კი მიოცნებია. ყველაზე რთული ის პერიოდი იყო, როდესაც წასასვლელი არსად მქონდა — დღისით შეკრებას ვატარებდი, ღამით კი არ ვიცოდი, სად იყო უსაფრთხო ადგილი. ზოგჯერ, დიდი ძალისხმევით ნაპოვნი ადგილიდან მეორე დღესვე მიწევდა წასვლა, რადგან დიდი წითელი დრაკონი თავს მესხმოდა. რას ფიქრობენ ჭეშმარიტად მორწმუნე ადამიანები, როდესაც ასეთ სურათს ხედავენ? „ის, რომ ღმერთი ადამიანის გადასარჩენად ხორციელად მოვიდა დედამიწაზე, მის მიერ გაღებული საფასურია. ეს არის ერთ-ერთი იმ ტანჯვათაგანი, რომელიც მან გადაიტანა და ეს სრულად აღასრულებს მის სიტყვებს: „მელიებს სოროები აქვთ და ცის ფრინველთ – ბუდეები. ძეს კაცისას კი არსად არა აქვს თავის მისადრეკელი“ (მათ. 8:20). ეს ნამდვილად ასეა — და განკაცებული ქრისტე პირადად განიცდის ასეთ ტანჯვას, ისევე, როგორც ადამიანი.“ ყველა ჭეშმარიტად მორწმუნეს შეუძლია დაინახოს, თუ რაოდენ რთულია ადამიანის ხსნის საქმე; ამის გამო მათ ეყვარებათ ღმერთი და მადლობას გადაუხდიან მას კაცობრიობისთვის გაღებული საფასურისთვის. ისინი, ვისაც განსაკუთრებით ცუდი ადამიანობა აქვთ, ვინც ბოროტგანზრახულნი არიან და სრულიად უარყოფენ ჭეშმარიტებას, ისევე როგორც ისინი, ვინც ქრისტეს მხოლოდ ცნობისმოყვარეობის ან სასწაულების ხილვის სურვილით მიჰყვებიან, ამის დანახვისას ასე არ ფიქრობენ. ისინი გულში ფიქრობენ: „დასარჩენი ადგილი არ გაქვს? ღმერთი ხარ, ადამიანების გადასარჩენად შრომობ, მაგრამ საკუთარი თავის გადარჩენაც კი არ შეგიძლია და არ იცი, ხვალ სად დარჩები. ახლა თავშესაფარიც კი არ გაქვს — როგორღა გერწმუნო ან გამოგყვე?“ რაც უფრო სახიფათოა ვითარება, მით უფრო ხარობენ ისინი და ფიქრობენ: „საბედნიეროდ, ყველაფერი ბოლომდე არ მიმიტოვებია; საბედნიეროდ, სათადარიგო ვარიანტი დავიტოვე. ხედავ? ახლა სახლიც კი არ გაქვს! ვიცოდი, რომ საქმე აქამდე მივიდოდა — თავის მისადრეკი ადგილი არ გაგაჩნია და მე უნდა დაგეხმარო თავშესაფრის პოვნაში.“ ისინი გამოაშკარავდნენ, არა? ასეთი ადამიანები უფალი იესოს ჯვარცმის სცენის მომსწრენი რომ ყოფილიყვნენ, როგორ მოიქცეოდნენ? როდესაც უფალ იესოს ჯვარი მიჰქონდა გოლგოთისკენ, სად იყვნენ ასეთი ადამიანები? შეძლებდნენ ისინი მის მიყოლას? (არა.) მათ უარყვეს ღვთის ვინაობა, მისი არსი და მისი არსებობაც კი. ისინი გაიქცნენ და მხოლოდ საკუთარი თავის გადარჩენაზე იზრუნეს, აღარ გაჰყვნენ ღმერთს. მიუხედავად იმისა, თუ რამდენი ქადაგება ჰქონდათ მოსმენილი მანამდე, ყველა ეს ქადაგება გაქრა მათი გულებიდან და უკვალოდ გაუჩინარდა. მათ სჯეროდათ, რომ ყველაფერი, რასაც საკუთარი თვალით ხედავდნენ, რეალური და ადამიანური წარმოშობის იყო და ღმერთთან არავითარი კავშირი არ ჰქონდა. ისინი ფიქრობდნენ: „ეს პიროვნება უბრალოდ ადამიანია; სად არის მასში ღმერთის ვინაობა ან არსი? ის ღმერთი რომ ყოფილიყო, ასე დაიმალებოდა, სატანისგან დევნილი, თავის მისადრეკისა და თავშესაფრის გარეშე? ის რომ ღმერთი ყოფილიყო, დევნისას მოულოდნელად უნდა გარდასახულიყო და ყველას თვალწინ გამქრალიყო, ისე, რომ ვერავის დაენახა იგი და უნდა სცოდნოდა, როგორ გამხდარიყო უჩინარი — აი, ეს იქნებოდა ღმერთი!“ კონტინენტური ჩინეთის სახიფათო გარემოში, ზოგიერთმა ძმამ და დამ, როცა დაინახეს, რომ მათთან მივედი, საკუთარი უსაფრთხოება რისკის ქვეშ დააყენა, რათა ჩემთვის ემასპინძლათ და დავეცავი, მაშინ როცა სხვები გაიქცნენ და უგზო-უკვლოდ გაუჩინარდნენ. ზოგიერთები კი დაცინვით უყურებდნენ და შორიდან ადევნებდნენ თვალს. ვინ არიან ეს ადამიანები? ისინი ურწმუნოები, ანტიქრისტეები არიან. როდესაც ამ ადამიანებმა დაინახეს, რომ ქრისტეს ერთი ქალაქიდან მეორეში სდევნიდნენ, როგორ აღიქვეს ეს ვითარება? როგორ გაიგეს ეს? „ქრისტეც საფრთხეშია. თუ მას დააპატიმრებენ, მაშინ ეკლესიის საქმე დასრულდება და ღვთის სახლის საქმეც შეჩერდება. ეს დაამტკიცებს, რომ ის, რაც ღმერთმა დაამოწმა, მცდარია — რომ ეს ღმერთისგან კი არა, ადამიანისგან მოდის. აჯობებს, სწრაფად დავბრუნდე სახლში და საკუთარ ცხოვრებას მივხედო; წავალ, გავმდიდრდები!“ ეს არის ანტიქრისტეს ქცევა. როდესაც ქრისტე დევნის წინაშე აღმოჩნდა, დასამალი და თავის მისადრეკი ადგილი არ ჰქონდა, იმის ნაცვლად, რომ ერთსულოვნად გაეზიარებინათ ღვთის ტანჯვა და მასთან ერთად გაეგრძელებინათ ეკლესიის საქმე ასეთ გარემოში, ისინი დამკვირვებლებად იქცნენ, რომლებიც უყურებდნენ და დასცინოდნენ მას. მათ სხვებიც კი წააქეზეს ნგრევის, ჩაშლისა და არევ-დარევის გამოსაწვევად და უფრო მეტიც, როდესაც ზოგიერთმა დაინახა, რომ დასამალი და დასარჩენი ადგილი არ მქონდა, ისარგებლეს შემთხვევით, რათა ხელი შეეშალათ ეკლესიის საქმისთვის და მიეთვისებინათ ღვთის სახლის ქონება. ეს ზუსტად ისეა, როგორც იესოს ჯვარცმისას, ბევრი ურწმუნო და ანტიქრისტე ფიქრობდა: „ეკლესია დასრულდა, ღვთის საქმე დამთავრდა, სატანამ იგი მთლიანად გაანადგურა. აჯობებს, სწრაფად გავიქცეთ და ქონების განაწილება დავიწყოთ!“ მიუხედავად იმისა, თუ რა ვითარების წინაშე აღმოჩნდებიან, ეს ურწმუნოები და ანტიქრისტეები ყოველთვის გამოავლენენ თავიანთ სასტიკ ხასიათს, რითაც აჩვენებენ ურწმუნოთა ნამდვილ სახეს. როდესაც ეკლესია უმცირესი პრობლემის ან არასახარბიელო ვითარების წინაშე დგება, მათ მაშინვე გაქცევა სურთ და მოუთმენლად ელიან, რომ ყველა ძმა და და დაიშლება, უკან დაიხევს და აღარ გაჰყვება ქრისტეს. მათ მთელი გულით სურთ, რომ ეს ნაკადი მცდარი აღმოჩნდეს და ღვთის საქმე დაუსრულებელი დარჩეს. ეს არის ანტიქრისტეების ნამდვილი სახე. ასეთია ანტიქრისტეების დამოკიდებულება ქრისტეს მიმართ მსგავსი ვითარების წინაშე დგომისას.

3. მათი ქცევა, როდესაც ქრისტეს მიმართ წარმოდგენები უჩნდებათ

კიდევ ერთი საკითხია ანტიქრისტეების გამოვლინებები, როდესაც მათ ღვთის განკაცებული ხორცის მიმართ წარმოდგენები უჩნდებათ. მაგალითად, როდესაც ისინი ხედავენ, რომ განკაცებული ღმერთი აკეთებს გარკვეულ რამეებს ან ამბობს გარკვეულ სიტყვებს, რომლებიც ძალიან ადამიანურია და ვერ ამჩნევენ ღვთაებრიობის უმცირეს ნიშანსაც კი, მათ უჩნდებათ წინააღმდეგობა და და გულის სიღრმიდან უყალიბდებათ წარმოდგენები და განიკითხავენ. ისინი ფიქრობენ: „როგორც არ უნდა შევხედო, ეს პიროვნება ღმერთს არ ჰგავს; ის უბრალოდ ჩვეულებრივ ადამიანს ჰგავს. თუ ის ადამიანს ჰგავს, მაშინ როგორღა შეიძლება იყოს ღმერთი? თუ ის ადამიანია, განა მისი ამგვარად მიყოლა უკიდურესი სისულელე არ იქნება?“ მათ უჩნდებათ წარმოდგენები ქრისტეს საუბარსა და ქმედებებზე, ქრისტეს ცხოვრების წესზე, მის ჩაცმულობასა და გარეგნობაზე და იმაზეც კი, თუ როგორ საუბრობს იგი, მის ტონზე, სიტყვების შერჩევაზე და ა.შ. — მათ ყოველივე ამის შესახებ შეიძლება გაუჩნდეთ წარმოდგენები. როდესაც ეს წარმოდგენები უჩნდებათ, როგორი დამოკიდებულება აქვთ მათ მიმართ? ისინი გულში იტოვებენ ამ ფიქრებს, არ იშორებენ მათ და სჯერათ, რომ ამ წარმოდგენებზე ჩაჭიდება გასაღების ხელში ჩაგდებას ჰგავს. ისინი ფიქრობენ, რომ ეს „გასაღები“ ზუსტად დროულად გამოჩნდა, რომ როგორც კი ეს წარმოდგენები გაუჩნდებათ, ეს მათ ბერკეტს აძლევს და როგორც კი ბერკეტი ექნებათ, ამასთან გამკლავება მარტივდება. სწორედ ასე ფიქრობენ ანტიქრისტეები; ისინი მიიჩნევენ, რომ წარმოდგენების ქონა ბერკეტის ფლობის ტოლფასია, ამიტომ მათ ნებისმიერ დროსა და ადგილას შეუძლიათ უარყონ ქრისტე და ის ფაქტიც, რომ ხორცი, რომელშიც ღმერთი განკაცდა, ღვთის არსს ფლობს. ზოგიერთი კითხულობს: „რატომ აქვთ ანტიქრისტეებს ასეთი განზრახვები?“ მითხარით, ანტიქრისტეებს, სატანის ამ თანამზრახველებს, სურთ თუ არა ღვთის საქმის წარმატებით დასრულება? (არა.) რატომ არ სურთ ეს? რით მჟღავნდება ეს? ანტიქრისტეები ბუნებრივად ზიზღით არიან განწყობილნი ჭეშმარიტების მიმართ, ხოლო ღვთის მიერ გამოხატული ყველა სიტყვა ჭეშმარიტებაა, რაც მათ გულებში სრულ ზიზღს იწვევს და არ სურთ მათი მოსმენა ან მიღება. კაცობრიობის მიმართ ღვთის მხილებისა და სამსჯავროს სიტყვები ამ ანტიქრისტეებისა და ბოროტი ადამიანების დაგმობაა და მათთვის ეს სიტყვები დაგმობა, სამსჯავრო და წყევლაა, რაც მათში დისკომფორტსა და შფოთვას იწვევს, როდესაც მათ ისმენენ. რას ფიქრობენ ისინი გულში? „ყველა ეს სიტყვა, რომელსაც ღმერთი ამბობს, განმიკითხავს და მგმობს. როგორც ჩანს, ჩემნაირი ადამიანი ხსნას ვერ მიიღებს; მე იმ ტიპის ადამიანი ვარ, რომელიც მოიკვეთება და უარყოფილი იქნება. რადგან გადარჩენის იმედი არ მაქვს, რა აზრი აქვს ღმერთისადმი რწმენას? მაგრამ ფაქტია, რომ ის მაინც ღმერთია, ის არის ხორცი, რომელშიც ღმერთი განკაცდა, რომელმაც ამდენი სიტყვა თქვა და ამდენი მიმდევარი ჰყავს. რა უნდა ვქნა ამასთან დაკავშირებით?“ ეს საკითხი მათ აშფოთებთ; თუ თავად ვერ იღებენ რამეს, არც ის სურთ, რომ სხვებმა მიიღონ. თუ სხვებს შეუძლიათ მიღება, მათ კი არა, ისინი ბოღმით ივსებიან და უკმაყოფილონი რჩებიან. მათ სურთ, რომ განკაცებული ღმერთი არ იყოს ღმერთი და ის საქმე, რასაც იგი აკეთებს, იყოს ყალბი და არა ღვთის მიერ აღსრულებული. ასე რომ ყოფილიყო, შინაგანად დამშვიდდებოდნენ და პრობლემა ძირფესვიანად მოგვარდებოდა. ისინი გულში ფიქრობენ: „ეს პიროვნება რომ განკაცებული ღმერთი არ იყოს, განა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ისინი, ვინც მას მიჰყვებიან, მოტყუებულნი არიან? ასე რომ იყოს, ადრე თუ გვიან ეს ხალხი დაიშლებოდა. თუ ისინი დაიფანტებოდნენ და ვერცერთი მათგანი ვერაფერს მიიღებდა, მაშინ მე მშვიდად ვიქნებოდი და წონასწორობას ვიგრძნობდი იმის ცოდნით, რომ არც მე მიმიღია რამე, არა?“ ასეთია მათი აზროვნება; თავად ვერაფერს იღებენ, ამიტომ არც ის სურთ, რომ სხვებმა მიიღონ რამე. საუკეთესო გზა იმისათვის, რომ სხვებმა ვერაფერი მიიღონ, არის ქრისტეს უარყოფა, ქრისტეს არსის უარყოფა, ქრისტეს მიერ აღსრულებული საქმის უარყოფა და ქრისტეს მიერ წარმოთქმული ყველა სიტყვის უარყოფა. ამგვარად, ისინი აღარ დაიგმობიან, ეგუებიან და მშვიდდებიან იმით, რომ ვერაფერს იღებენ და აღარ სჭირდებათ ამ საკითხზე წუხილი. ასეთია ანტიქრისტეების მსგავსი ადამიანების ბუნება-არსება. მაშ, აქვთ თუ არა მათ წარმოდგენები ქრისტეს შესახებ? და როდესაც წარმოდგენები უჩნდებათ, აგვარებენ თუ არა მათ? შეუძლიათ მათი დათმობა? არ შეუძლიათ. როგორ უჩნდებათ წარმოდგენები? მათთვის წარმოდგენების გაჩენა მარტივია: „როდესაც საუბრობ, გულდასმით გიკვლევ, ვცდილობ გავიგო შენი სიტყვების მიღმა არსებული მოტივი და ის, თუ საიდან მოდის ისინი. ეს ის არის, რაც სადმე გაიგონე ან ისწავლე, თუ ვინმემ დაგავალა მათი თქმა? ვინმემ მოგახსენა ან საჩივრით მოგმართა? ვის ამხელ?“ ისინი ამგვარად იკვლევენ. შეუძლიათ მათ ჭეშმარიტების გაგება? ისინი ვერასოდეს გაიგებენ ჭეშმარიტებას; ისინი გულში ეწინააღმდეგებიან მას. ისინი ზიზღით არიან განწყობილნი ჭეშმარიტების მიმართ, ეწინააღმდეგებიან და სძულთ იგი და ქადაგებებს სწორედ ასეთი ბუნება-არსებით ისმენენ. თეორიებისა და მოძღვრებების გარდა, მათ სხვა არაფერი უყალიბდებათ, თუ არა წარმოდგენები. როგორი წარმოდგენები? „ქრისტე ასე საუბრობს, ზოგჯერ ხუმრობს კიდეც; ეს არ არის მოწიწებული! ის ზოგჯერ ალეგორიულ გამონათქვამებს იყენებს; ეს არ არის სერიოზული! მისი საუბარი არ არის მჭევრმეტყველური; ის არ არის მაღალგანათლებული! ზოგჯერ მას უწევს დაფიქრება და სიტყვების შერჩევაზე ფიქრი; მას ხომ უნივერსიტეტში არ უსწავლია? ზოგჯერ მისი საუბარი კონკრეტული ადამიანისკენაა მიმართული — ვისკენ? ვინმემ იჩივლა? ვინ იყო ეს? რატომ მაკრიტიკებს ქრისტე ყოველთვის, როცა საუბრობს? მთელი დღე მიყურებს და მაკვირდება? მთელ დღეს ადამიანებზე ფიქრში ატარებს? რას ფიქრობს ქრისტე გულში? განკაცებული ღმერთის საუბარი არ ჟღერს ზეციერი ღმერთის მეხის ხმასავით, რომელსაც უდავო ხელმწიფება აქვს — რატომ არის ის, რასაც იგი ავლენს, ასეთი ადამიანური? ის უბრალოდ ადამიანია, როგორც არ უნდა შევხედო. აქვს თუ არა განკაცებულ ღმერთს რაიმე სისუსტე? სძულს თუ არა მას ადამიანები გულში? აქვს თუ არა მას ამქვეყნიური ურთიერთობების ფილოსოფია ადამიანებთან ურთიერთობისას?“ განა ეს წარმოდგენები მრავლად არ არის? (დიახ.) ანტიქრისტეების ფიქრები სავსეა ჭეშმარიტებასთან დაუკავშირებელი რამეებით, რაც სატანის აზროვნებიდან და ლოგიკიდან, სატანის ამქვეყნიური ურთიერთობების ფილოსოფიიდან მომდინარეობს. სიღრმეში ისინი სავსენი არიან უკეთურებით, სავსენი არიან მდგომარეობითა და ხასიათით, რომელიც ზიზღითაა განწყობილი ჭეშმარიტების მიმართ. ისინი მოდიან არა ჭეშმარიტების საძიებლად ან მოსაპოვებლად, არამედ ღმერთის გულდასმით შესასწავლად. მათი წარმოდგენები შეიძლება გაჩნდეს ნებისმიერ დროს, ნებისმიერ ადგილას და მათ წარმოდგენები უჩნდებათ დაკვირვებისას, გულდასმით შესწავლისას. მათი წარმოდგენები ყალიბდება მათი სამსჯავროსა და დაგმობის დროს და ჯიუტად იტოვებენ ამ წარმოდგენებს გულში. როდესაც ისინი აკვირდებიან განკაცებული ღმერთის ადამიანურ მხარეს, მათ წარმოდგენები უჩნდებათ. როდესაც ისინი ხედავენ ღვთაებრივ მხარეს, მათ ცნობისმოყვარეობა და გაოცება იპყრობთ, რაც ასევე წარმოდგენების გაჩენას იწვევს. მათი დამოკიდებულება ქრისტესა და იმ ხორცის მიმართ, რომელშიც ღმერთი განკაცდა, არ არის მორჩილება ან გულის სიღრმიდან მომდინარე გულწრფელი მიღება. ნაცვლად ამისა, ისინი ქრისტეს უპირისპირდებიან, აკვირდებიან და გულდასმით იკვლევენ მის მზერას, ფიქრებსა და ქცევას და აკვირდებიან და გულდასმით იკვლევენ ქრისტეს თითოეულ გამომეტყველებასაც კი, უსმენენ ყოველგვარ ტონს, საუბრის ინტონაციასა და სიტყვების შერჩევას და იმას, თუ რაზე მიუთითებს ქრისტე საუბრისას და ასე შემდეგ, როდესაც ანტიქრისტეები ამგვარად აკვირდებიან და გულდასმით იკვლევენ ქრისტეს, მათი დამოკიდებულება არ გულისხმობს ჭეშმარიტების ძიებისა და გაგების განზრახვას, რათა მიიღონ ქრისტე თავიანთ ღმერთად, მიიღონ ქრისტე თავიანთ ჭეშმარიტებად და იქცეს იგი მათ სიცოცხლედ. პირიქით, მათ სურთ ამ პიროვნების გულდასმით შესწავლა, მისი საფუძვლიანად გამოკვლევა და შეცნობა. რის შეცნობას ცდილობენ ისინი? ისინი გულდასმით იკვლევენ, თუ რით ჰგავს ეს პიროვნება ღმერთს და თუ ის მართლაც ჰგავს ღმერთს, ისინი იღებენ მას. თუ, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად გულდასმით იკვლევენ მას, ის არ ჰგავს ღმერთს, მაშინ ისინი სრულიად ივიწყებენ ამ აზრს და აგრძელებენ განკაცებული ღმერთის მიმართ წარმოდგენებზე ჩაჭიდებას, ან, რადგან სჯერათ, რომ კურთხევების მიღების იმედი აღარ აქვთ, სწრაფად წასასვლელად ხელსაყრელ მომენტს ეძებენ.

სავსებით ნორმალურია, რომ ანტიქრისტეებს უჩნდებათ წარმოდგენები იმ ხორცის მიმართ, რომელშიც ღმერთი განკაცდა. ვინაიდან ანტიქრისტეს არსი აქვთ, რომელიც ჭეშმარიტების მიმართ ზიზღითაა განწყობილი, მათთვის შეუძლებელია საკუთარი წარმოდგენების დათმობა. ჩვეულებრივ ვითარებაში, ისინი კითხულობენ ღვთის სიტყვების წიგნს და ამ სიტყვებს ღმერთად მიიჩნევენ, მაგრამ განკაცებულ ღმერთთან შეხებისას და იმის აღმოჩენისას, რომ იგი არ ჰგავს ღმერთს, მათ მაშინვე უჩნდებათ წარმოდგენები და მათი დამოკიდებულება იცვლება. როდესაც არ აქვთ შეხება განკაცებულ ღმერთთან, მათ უბრალოდ უჭირავთ ღვთის სიტყვების წიგნი და მის სიტყვებს ღმერთად მიიჩნევენ და კვლავ შეუძლიათ შეინარჩუნონ ბუნდოვანი ფანტაზია და კურთხევების მიღების განზრახვა, რათა უხალისოდ გამოიჩინონ გარკვეული ძალისხმევა, შეასრულონ გარკვეული მოვალეობები და შეასრულონ როლი ღვთის სახლში. მაგრამ, როგორც კი შეხებაში მოდიან იმ ხორცთან, რომელშიც ღმერთი განკაცდა, მათი გონება წარმოდგენებით ივსება. მაშინაც კი, თუ არ არიან გასხლულნი, მათი ენთუზიაზმი მოვალეობების შესრულების მიმართ შეიძლება მნიშვნელოვნად შემცირდეს. სწორედ ასე ეპყრობიან ანტიქრისტეები ღვთის სიტყვებსა და იმ ხორცს, რომელშიც ღმერთი განკაცდა. ისინი ხშირად აცალკევებენ ღვთის სიტყვებს იმ ხორცისგან, რომელშიც ღმერთი განკაცდა და ეპყრობიან ღვთის სიტყვებს როგორც ღმერთს, ხოლო იმ ხორცს, რომელშიც ღმერთი განკაცდა, როგორც ადამიანს. როდესაც ხორცი, რომელშიც ღმერთი განკაცდა, არ შეესაბამება ან ეწინააღმდეგება მათ წარმოდგენებს, ისინი სწრაფად უბრუნდებიან ღვთის სიტყვებს და ლოცვით კითხულობენ მათ და ცდილობენ, ძალდატანებით ჩაახშონ თავიანთი წარმოდგენები და სამუდამოდ დაივიწყონ ისინი. შემდეგ თაყვანს სცემენ ღვთის სიტყვებს ისე, თითქოს თავად ღმერთს სცემდნენ თაყვანს და ისე ჩანს, თითქოს მათი წარმოდგენები გაიფანტა. თუმცა, სინამდვილეში, მათი შინაგანი ურჩობა, აღშფოთება და ზიზღი ქრისტეს მიმართ სრულიად არ არის მოგვარებული. ქრისტესთან მიმართებაში, ანტიქრისტეებს მუდმივად უჩნდებათ წარმოდგენები და ჯიუტად ეჭიდებიან მათ სიკვდილამდე. როდესაც წარმოდგენები არ აქვთ, გულდასმით იკვლევენ და აანალიზებენ; როდესაც აქვთ წარმოდგენები, არა მხოლოდ გულდასმით იკვლევენ და აანალიზებენ, არამედ ჯიუტად ეჭიდებიან მათ. არც თავიანთ წარმოდგენებს აგვარებენ და არც ჭეშმარიტებას ეძიებენ; დარწმუნებულნი არიან, რომ მართლები არიან. განა ისინი სატანისანი არ არიან? (დიახ.) ეს არის ანტიქრისტეების გამოვლინებები, როდესაც მათ განკაცებული ღმერთის მიმართ წარმოდგენები უჩნდებათ.

4. მათი ქცევა დაწინაურების ან თანამდებობიდან გათავისუფლების დროს

ეკლესიაში ზოგიერთ ადამიანს აქვს გარკვეული სულიერი მონაცემები და მუშაობის უნარი. როდესაც მათ აწინაურებენ, დიდი ენთუზიაზმით ივსებიან, აქტიურად ასრულებენ თავიანთ მოვალეობებს, იღებენ პასუხისმგებლობას, მზად არიან გაიღონ საფასური და ასევე ერთგულნი არიან. თუმცა, როდესაც მათ ათავისუფლებენ თანამდებობიდან საქმის შესრულების უუნარობის გამო და კარგავენ სტატუსს, მათი დამოკიდებულება ღმერთის მიმართ იცვლება. როდესაც სტატუსი ჰქონდათ, ღმერთს ასე ესაუბრებოდნენ: „ჩვენი ოჯახის ძმები და დები ასე არიან, ჩვენი ოჯახის შენობას რემონტი სჭირდება, ჩვენი ოჯახის ეზო მოსაწესრიგებელია...“ მათი საუბარი სულ „ჩვენი ოჯახის“ გარშემო ტრიალებს. როდესაც დააწინაურეს, ღვთის სახლის ნაწილი გახდნენ, თითქოს ერთსულოვანნი იყვნენ ღმერთთან, როგორც ოჯახი, შეეძლოთ ღვთის სახლის საქმეზე ზრუნვა ღვთის განზრახვის გათვალისწინებით და მასთან ერთად და ღმერთთან, როგორც თანასწორთან, ურთიერთობა. როდესაც დააწინაურეს და მნიშვნელოვან პოზიციაზე დანიშნეს, იგრძნეს პატივი და, ამავდროულად, იგრძნეს თავიანთი პასუხისმგებლობა. სულერთია, მე მესაუბრებოდნენ თუ ძმებსა და დებს, ხშირად ამბობდნენ „ჩვენი ოჯახი“. ამის გაგონებისას იფიქრებდი, რომ ეს პიროვნება არ არის ცუდი, აქვს კეთილი გული, არის გულთბილი, ღვთის სახლს საკუთარ სახლად მიიჩნევს, ასე ძალიან ზრუნავს და აქვს ასეთი დიდი პასუხისმგებლობა ყველაფრის მიმართ და ყველაფერს წინასწარ ფიქრობს და ტოვებს ისეთი ადამიანის შთაბეჭდილებას, რომელიც ეძიებს ჭეშმარიტებას და ენთუზიაზმით არის განწყობილი საფასურის გაღების მიმართ. მაგრამ საუბრობენ თუ არა კვლავ ასე მას შემდეგ, რაც მათ ათავისუფლებენ? როგორც კი ათავისუფლებენ, აღარ აქვთ იგივე განწყობა — ეს დამოკიდებულება გამქრალია. აღარ ამბობენ „ჩვენი ოჯახი“ და როდესაც რამის გაკეთებას სთხოვენ, აღარ არიან ასეთი ენთუზიაზმით განწყობილნი. რას ფიქრობენ ისინი? „მანამდე, როდესაც დამაწინაურე, მქონდა სტატუსი და მთელი გულით შენთან ვიყავი. ახლა, როცა სტატუსი არ მაქვს, ჩვენ აღარ ვართ ოჯახი, ამიტომ თავად გააკეთე ეს. ნუ მეთათბირები იმაზე, თუ როგორ აკეთებ ამას და ნუ შემატყობინებ, ამას ჩემთან არავითარი კავშირი არ აქვს. უბრალოდ შეტყობინებებს გადმოგცემ და სულ ეს არის — იმის მცირე ნაწილს გავაკეთებ, რასაც მთხოვ, მაგრამ აღარ ვარ შენთან ერთსულოვანი.“ შემდეგ გეპყრობიან როგორც უცხოს. თუ რამის გაკეთებას სთხოვ, ისე მუშაობენ, თითქოს უბრალოდ სხვისთვის ასრულებენ სამუშაოს, ზედაპირულად მიჰყვებიან პროცესს. მანამდე შეიძლება ხუთი დავალება შეესრულებინათ, მაგრამ ახლა მხოლოდ ერთს ან ორს ასრულებენ, უბრალოდ გადიან პროცესს, ზერელედ აკეთებენ საქმეს, ასრულებენ გარკვეულ ზედაპირულ სამუშაოს და ამით მთავრდება. რატომ არის ასე? ისინი ამბობენ: „მანამდე, მთელი გულით შენთან ვიყავი, გეხმარებოდი ამაში და იმაში, შენს საქმეს საკუთარივით ვეკიდებოდი, როგორც ჩვენს საერთო ამოცანას, შენს სასარგებლოდ ვმუშაობდი. მაგრამ შემდეგ უბრალოდ გამათავისუფლე ისე, რომ ჩემი გრძნობები არც კი გაითვალისწინე! არ ითვალისწინებ ჩემს გრძნობებს — როგორ შემიძლია ვიმუშაო შენთვის? თუ კვლავ დამაწინაურებ და მომცემ სტატუსს, ეს კიდევ მისაღებია. მაგრამ თუ არ მომცემ სტატუსს, მაშინ დაივიწყე. თუ გსურს კვლავ მომმართო რამის გასაკეთებლად, ეს აღარ იმუშავებს ისე კარგად, როგორც ადრე. თუ მიყენებ, უნდა მომცე დიდება და სტატუსი. თუ არ არის სტატუსი და უბრალოდ ბრძანებას იძლევი და ელი, რომ გარკვეულ სამუშაოს შევასრულებ, სად არის ამაში აღიარება? უნდა იყოს გარკვეული ახსნა!“ ახლა, როდესაც საუბრობ, ეს აღარ არის ეფექტური. როდესაც რამის გაკეთებას სთხოვ, აღარ არიან ისე ერთგულნი, როგორც ადრე, აღარ უძღვნიან მთელ თავიანთ გულსა და გონებას; მათი დამოკიდებულება შეიცვალა. თუ კვლავ სთხოვ რამის გაკეთებას, ან თუ ღვთის სახლი სთხოვს რამის გაკეთებას, ამას ეპყრობიან, როგორც დამატებით დავალებას, როგორც უცხოს საქმეს, თითქოს მათი წასვლა და ამის გაკეთება უკვე დიდ პატივს გდებს. გრძნობენ, რომ თუ ამას არ გააკეთებენ, ეს გაუმართლებელი ჩანს, განსაკუთრებით იმის გამო, რომ სწამთ ღმერთი. მაგრამ თუ მიდიან ამის გასაკეთებლად, ამას აკეთებენ უხალისოდ და უბრალოდ მიჰყვებიან პროცესს. რატომ აკეთებენ ამას? ისინი ფიქრობენ: „100%-ით გენდობოდი მანამდე, შენს საქმეს საკუთარივით ვეკიდებოდი, მაგრამ შემდეგ უბრალოდ გვერდზე მომისროლე, რამაც მატკინა გული და შემილახა თავმოყვარეობა; დამაიგნორე. კარგი, თუ უგულოდ მეპყრობი, ნუ დამადანაშაულებ უგულობაში. თუ კვლავ გამომიყენებ, ვერ ვიქნები ისეთი, როგორც ადრე, რადგან ჩვენი ურთიერთობა უკვე გაფუჭდა. არ ვარ ისეთი, ვისაც ადვილად უბრძანებ, რომ მოვიდეს, როცა დაუძახებენ და წავიდეს, როცა გაუშვებენ. ვინ ვარ მე? რომ არა ღმერთის რწმენა, მივცემდი სხვებს უფლებას, ასე ემანიპულირათ ჩემით?“ როდესაც ანტიქრისტეებს ათავისუფლებენ და კარგავენ სტატუსს, მათი დამოკიდებულება ასე მკვეთრად შეიძლება შეიცვალოს. როდესაც ჰქონდათ სტატუსი, მიუხედავად იმისა, რომ ღვთის სახლს „ჩვენს ოჯახს“ უწოდებდნენ და ხშირად საუბრობდნენ მასზე, სინამდვილეში არ ეპყრობოდნენ ღვთის სახლის საქმეებს, როგორც საკუთარს. მას შემდეგ, რაც ათავისუფლებენ და კარგავენ სტატუსს, თუ ღვთის სახლი სთხოვს შეასრულონ თავიანთი მოვალეობა, არ არიან მზად ამის გასაკეთებლად მოლაპარაკების გარეშე და მაშინაც კი, ითხოვენ ახსნას ან გარკვეული სახის აღიარებას. ზოგიერთი იმასაც კი ამბობს: „გასულ ჯერზე გამათავისუფლე, უბრალოდ გვერდზე მომისროლე. თუ ახლა გსურს, რომ რამე გავაკეთო, თუ სულიწმიდის მიერ გამოყენებული ადამიანი პირადად არ დამელაპარაკება, ან თავად განკაცებული ღმერთი არ მოვა ჩემთან სალაპარაკოდ, სხვაგვარად დაივიწყე!“ რა თავხედები არიან ისინი! მითხარით, უნდა გამოიყენოს თუ არა ღვთის სახლმა ასეთი ადამიანები? (არა.) ფიქრობენ, რომ მნიშვნელოვანი პიროვნებები არიან, მაგრამ სინამდვილეში, ღვთის სახლი არ აფასებს ასეთ ადამიანებს. რაც არ უნდა ნიჭიერი, უნარიანი ან წინამძღოლობაში დახელოვნებული იყო, ღვთის სახლი არ გამოგიყენებს. ზოგიერთმა შეიძლება იკითხოს: „ეს იმიტომ ხდება, რომ არ დაემორჩილები ბოროტ ადამიანებს?“ არა, ეს არის ღვთის სახლის ადმინისტრაციული განკარგულება და მისი პრინციპი ადამიანების გამოყენებაში. ანტიქრისტეებს რომ მიეცეთ უფლება, ჰქონდეთ ძალაუფლება ღვთის სახლში, ეს კარგი იქნებოდა თუ ცუდი ძმებისა და დებისთვის, ეკლესიისთვის? (ცუდი.) შეუძლია თუ არა ღვთის სახლს ასეთი ცუდი რამის გაკეთება? აბსოლუტურად არა. სანამ როგორც ანტიქრისტეები გამოაშკარავდებოდნენ, ღვთის სახლმა უხალისოდ დააწინაურა ისინი სამსახურის გასაწევად. მას შემდეგ, რაც გამოაშკარავდნენ, როგორც ანტიქრისტეები, შეეძლო თუ არა ღვთის სახლს კვლავ დაეწინაურებინა ისინი? ეს შეუძლებელია. ფანტაზიებში არიან ჩაფლულნი და სასურველი რეალობად მიაჩნიათ. ზოგიერთი ანტიქრისტე ასე ფიქრობს: „ჰმ, ღვთის სახლს არ შეუძლია ფუნქციონირება ჩემ გარეშე. ღვთის სახლში არავის შეუძლია ამ საქმის საკუთარ თავზე აღება ჩემ გარდა. ვის შეუძლია ჩემი ჩანაცვლება?“ ანტიქრისტეებს სურთ ამის მტკიცება. მოდით, ვაჩვენოთ მათ, შეუძლია თუ არა ღვთის საქმეს შეუფერხებლად წარიმართოს და დასრულდეს ღვთის სახლში ამ ანტიქრისტეების გარეშე.

ახლა ღვთის სახლში სხვადასხვა სახის საქმის შეუფერხებლად მიმდინარეობა და განვითარება — აქვს თუ არა ამას რაიმე კავშირი ეკლესიიდან ყოველგვარი ანტიქრისტესა და ბოროტი ადამიანის მოცილებასა და გარიცხვასთან? ეს მჭიდროდ არის დაკავშირებული! ანტიქრისტეები ამას ვერ აცნობიერებენ; არ იციან, რომ სწორედ მათი მოცილების, გარიცხვისა და შეზღუდვის გამო მიმდინარეობს ღვთის სახლის საქმე შეუფერხებლად — ყოყოჩობენ და წუწუნებენ კიდეც! რაზე წუწუნებ? ფიქრობ, რომ გაქვს ნიჭი და ჭკუა, სულიერი მონაცემები და მუშაობის უნარი, მაგრამ რისი გაკეთება შეგიძლია ღვთის სახლში? ეს ადამიანები მხოლოდ სატანის მსახურთა როლს ასრულებენ, რომლებიც აფერხებენ და ძირს უთხრიან ღვთის საქმეს. მათი არსებობის გარეშე, ღვთის რჩეული ხალხის საეკლესიო ცხოვრება, მოვალეობის შესრულების ცხოვრება და მათი ყოველდღიურობა გაცილებით მშვიდი, შეუფერხებელი და წყნარი იქნებოდა — ეს არის ის, რასაც ანტიქრისტეები ვერ აცნობიერებენ. ეს ანტიქრისტეები საკუთარ შესაძლებლობებს გადაჭარბებულად აფასებენ და ვერ აცნობიერებენ, სინამდვილეში ვინ არიან. ფიქრობენ, რომ ღვთის სახლს არ შეუძლია ფუნქციონირება მათ გარეშე, რომ საქმე ვერ შესრულდება და სხვადასხვა პროფესიული საქმიანობა ვერ წარიმართება მათ გარეშე. არ ესმით, რომ ღვთის სახლში სამართლიანობა და ჭეშმარიტება ფლობს ძალაუფლებას. რატომ არ იციან ეს? რატომ არ შეუძლიათ ანტიქრისტეებს ასეთი მარტივი საკითხის გაგება? ეს მხოლოდ იმაზე მიუთითებს, რომ ანტიქრისტეებს აქვთ არსი, რომელიც ზიზღითაა განწყობილი ჭეშმარიტების მიმართ და მტრულად უყურებს მას. სწორედ იმიტომ, რომ ზიზღით არიან განწყობილნი ჭეშმარიტების მიმართ და მტრულად უყურებენ მას, არ იციან, რა არის ჭეშმარიტება და რა არის პოზიტიური საგნები. პირიქით, ფიქრობენ, რომ მათი უკეთური, ბოროტგანზრახული ქცევები, რომლებიც ეწინააღმდეგება ღმერთს, კარგი და სწორია, ყოველგვარი შეცდომის გარეშე. სჯერათ, რომ მხოლოდ მათ ესმით ჭეშმარიტება, არიან ღვთის ერთგულნი და მხოლოდ ისინი არიან ღირსნი, ფლობდნენ ძალაუფლებას ღვთის სახლში. ცდებიან! ღვთის სახლში ჭეშმარიტება ფლობს ძალაუფლებას. ყველა ანტიქრისტე უნდა იქნას დაგმობილი, უარყოფილი და მოკვეთილი; მათ არანაირად არ შეიძლება ჰქონდეთ ადგილი ღვთის სახლში და მხოლოდ სამუდამოდ უარყოფილნი უნდა იყვნენ.

ზოგიერთი ანტიქრისტე ფლობს გარკვეულ ნიჭს, მცირეოდენ სულიერ მონაცემებსა და უნარს, და დახელოვნებულია ძალაუფლების მოსაპოვებელ ინტრიგებში. ფიქრობენ, რომ ღვთის სახლში სწორედ ისინი უნდა დაწინაურდნენ და დაინიშნონ მნიშვნელოვან პოზიციებზე. მაგრამ დღეს რომ ვუყურებთ, ეს ასე არ არის. ეს ადამიანები დაგმეს, შეზღუდეს და უარყვეს, ზოგიერთი კი ეკლესიიდან მოიცილეს ან გარიცხეს კიდეც. ვერასოდეს წარმოედგინათ, რომ მათნაირი „კეთილშობილი“ ფიგურები, დიდი შესაძლებლობებითა და მაღალი უნარებით, სინამდვილეში წაიბორძიკებდნენ ღვთის სახლში და უარყოფილნი იქნებოდნენ. უბრალოდ არ შეუძლიათ გაიგონ, რატომ. მაშ, უნდა გავაგრძელოთ თუ არა მათზე მუშაობა? ამის საჭიროება არ არსებობს. შეგიძლია სატანებს რამე შეაგონო? სატანებთან ლოგიკურად მსჯელობის მცდელობა ყრუსთვის ქადაგებას ჰგავს; სატანების აღსაწერად მხოლოდ ერთი გზა არსებობს — შეუძლებელია მათთან ლოგიკური მსჯელობა. ეს იმას ჰგავს, როგორც ზოგიერთი ამბობს: „ღმერთი სთხოვს ადამიანებს, იყვნენ პატიოსნები, მაგრამ რა არის ასეთი კარგი პატიოსნებაში? რა არის ცუდი ორიოდე ტყუილის თქმასა და ადამიანების მოტყუებაში? რა არის ცუდი იმაში, რომ იყო მრუდე და მზაკვარი? რა არის ცუდი ორგულობაში? რა არის ცუდი იმაში, რომ იყო ცბიერი და ზედაპირული? რა არის ცუდი ღმერთის განკითხვაში? რა არის ცუდი ღმერთის მიმართ წარმოდგენების ქონაში? რა არის ცუდი ღმერთის წინააღმდეგ ამბოხებაში, რა დიდი შეცდომაა ეს? ეს სინამდვილეში არ არის პრინციპის საკითხი!“ ზოგიერთი იმასაც კი ამბობს: „განა ძალიან ნორმალური არ არის უნარიანი ადამიანისთვის საკუთარი დამოუკიდებელი სამეფოს შექმნა? ამ სამყაროში ის კანონი მოქმედებს, რომ დიდი თევზი პატარას ჭამს, ეს არის სამყარო, სადაც ძლიერი ჩაგრავს სუსტს. თუ გაქვს უნარი, უნდა ადგე და შექმნა საკუთარი სამეფო, რა არის ამაში ცუდი? ყველას იმდენი ძალაუფლება აქვს, რამდენსაც მისი უნარი განსაზღვრავს და უნდა მართავდეს იმდენ ადამიანს, რამდენის საშუალებასაც მისი ძალაუფლება იძლევა!“ სხვები ამბობენ: „რა არის ცუდი აღვირახსნილობაში? რა პრობლემაა აღვირახსნილობა? რა არის ცუდი ბოროტი ტენდენციების მიყოლაში?“ და ასე შემდეგ. ამ სიტყვების მოსმენის შემდეგ, რას გრძნობთ? (ზიზღს.) მხოლოდ ზიზღს? ამ სიტყვების მოსმენის შემდეგ, ადამიანი ფიქრობს: „ჩვენ ყველანი ერთსა და იმავე ადამიანურ კანს ვატარებთ, მაშ, რატომ ხდება, რომ ზოგიერთ ადამიანს არა მხოლოდ არ სძულს ეს ნეგატიური საგნები, არამედ აფასებს კიდეც მათ? და რატომ სძულს ზოგიერთ ადამიანს ეს საგნები? რატომ არის ასეთი დიდი განსხვავება ადამიანებს შორის? როგორ ხდება, რომ მათ, ვინც ზიზღითაა განწყობილი ჭეშმარიტებისა და პოზიტიური საგნების მიმართ, არ უყვართ პოზიტიური საგნები? რატომ აფასებენ ასე ძალიან ნეგატიურ საგნებს და მათ საგანძურადაც კი მიიჩნევენ? რატომ არ შეუძლიათ ამ ნეგატიური საგნების უკეთურებისა და სისაძაგლის აღიარება?“ ასეთი ფიქრები იბადება ადამიანების გულებში. როდესაც ანტიქრისტეებისგან ამ სიტყვებს ისმენენ, ადამიანები, ერთი მხრივ, ზიზღს გრძნობენ, მეორე მხრივ კი — უსიტყვოდ რჩებიან. ასეთი ადამიანების ბუნება უცვლელია; ისინი ვერ შეიცვლებიან, რის გამოც ღმერთი ამბობს, რომ იგი არ იხსნის ეშმაკებს ან სატანებს. ღვთის ხსნა კაცობრიობისთვისაა და არა პირუტყვებისთვის ან დემონებისთვის. ამ ანტიქრისტეების მსგავსი ადამიანები ზუსტად ისინია, ვისაც ღმერთი ეშმაკებსა და პირუტყვებს უწოდებს; ისინი არ შეიძლება ჩაითვალონ კაცობრიობის ნაწილად. ეს ნათელია, არა?

5. მათი ქცევა ეკლესიის მიმართ ცვალებად გარემოებებში

ის, თუ როგორ ეპყრობიან ანტიქრისტეები ქრისტეს, საკუთარ გუნება-განწყობაზეა დამოკიდებული — ახლახან ამ საკითხის რამდენ ასპექტზე გვქონდა თანაზიარება? ისინი გარკვეულწილად ეპყრობიან ქრისტეს გასხვლის წინაშე დგომისას, ეს ერთი ასპექტია. კიდევ რა? (როდესაც მათ უჩნდებათ წარმოდგენები განკაცებული ღმერთის მიმართ, როდესაც მათ აწინაურებენ ან ათავისუფლებენ და როდესაც ქრისტეს დევნიდნენ). სულ ოთხი ასპექტია. მოდით, განვაგრძოთ თანაზიარება. ანტიქრისტეები ჭეშმარიტების მიმართ ზიზღით არიან განწყობილნი, ამიტომ მათ ღმერთი ჭეშმარიტების მოსაპოვებლად კი არ სწამთ — მათ ღმერთი კურთხევების მისაღებად სწამთ; მათ საკუთარი გეგმები, განზრახვები და მიზნები აქვთ. გარდა ამისა, მათ მოსწონთ ძალაუფლება და გავლენა, ამიტომ მათი ღვთისადმი რწმენა მოლოდინის რეჟიმშია. რაში მდგომარეობს მათი მოლოდინის პოზიცია? ეს ნიშნავს, რომ რწმენის პარალელურად, ისინი აკვირდებიან, იზრდება თუ არა ხალხის რაოდენობა ღვთის სახლში, როგორ ვრცელდება სახარების საქმე, შეუფერხებლად მიმდინარეობს თუ არა იგი და მუდმივად იზრდება თუ არა ღვთის სახლის გავლენა. გარდა ამისა, ისინი ასევე აკვირდებიან, იზრდება თუ არა ღვთის სახლში მოვალეობის შემსრულებელთა რიცხვი, სულ უფრო მეტი ადამიანი ემსახურება თუ არა ნებაყოფლობით ~ ღმერთს და სულ უფრო მეტ ადამიანს სურს თუ არა ღვთის სახლისთვის საქმის კეთება. ისინი ასევე აკვირდებიან ღვთის სახლში მოვალეობის შემსრულებელთა სოციალურ სტატუსსა და განათლების დონეს, თუ როგორია სინამდვილეში მათი ვინაობა და სტატუსი საზოგადოებაში. დაკვირვების შედეგად ისინი ხედავენ, რომ სულ უფრო მეტ ადამიანს სწამს ღმერთი, ღვთის სახლში ხალხის რაოდენობა იზრდება და უფრო მეტი ადამიანია მზად, მიატოვოს ოჯახი, სამსახური და პერსპექტივები, რათა ღვთის სახლში საკუთარი მოვალეობა შეასრულოს. როდესაც ისინი ამას ამჩნევენ, გრძნობენ, რომ აღარ შეუძლიათ გულგრილნი დარჩნენ და თავადაც უნდა მიუძღვნან თავი ღვთის სახლის საქმეს, შეუერთდნენ მოვალეობის შემსრულებელთა რიგებს და გახდნენ მისი წევრები, რათა მომავალ კურთხევებში მათაც დაიდონ წილი. მიუხედავად იმისა, რომ მათ შეუძლიათ ღვთის სახლში მოვალეობის შესრულება და იქ გარკვეული როლის შესრულება, ისინი არასოდეს ამბობენ უარს საკუთარ პერსპექტივებსა და ბედზე და გულში მუდმივად გეგმებს აწყობენ. რადგან ამ ჯგუფს, ამ ანტიქრისტეებს, ასეთი ამბიციები და ხასიათი აქვთ, ეს განსაზღვრავს იმას, რომ მათი დამოკიდებულება ქრისტესა და ღმერთის მიმართ შეიცვლება ღვთის სახლის სტატუსისა და დიდების ზრდასთან ერთად. ამიტომ მოვალეობის შესრულების პროცესში, ერთი მხრივ, ისინი ენერგიულად გეგმავენ, ანგარიშობენ და მართავენ საკუთარი პერსპექტივებისა და ბედის საკეთილდღეოდ; მეორე მხრივ, ისინი ასევე აკვირდებიან ღვთის სახლის განვითარებას, მის გავლენას საზღვარგარეთ და ქვეყნის შიგნით, იზრდება თუ არა თანდათანობით ხალხის რაოდენობა, მუდმივად ფართოვდება თუ არა ეკლესიის მასშტაბები, დაამყარა თუ არა ეკლესიამ კავშირი საზოგადოებაში ცნობილ ადამიანებთან, მოიპოვა თუ არა გარკვეული ცნობადობა დასავლეთში და ჩაუყარა თუ არა მყარი საფუძველი თავის არსებობას. ისინი მუდმივად აკვირდებიან და კითხულობენ ამ საკითხების შესახებ. ზოგიერთი ისეთი ადამიანიც კი, რომელიც არ მონაწილეობს ეკლესიის საქმეში და არ ასრულებს თავის მოვალეობას, მუდმივად აწყობს გეგმებს საკუთარი პერსპექტივებისა და ბედის საკეთილდღეოდ და დიდ ცნობისმოყვარეობას იჩენს ეკლესიის განვითარების მიმართ. ამგვარად, ისინი ამ ინფორმაციას ეკლესიის ვებგვერდზეც ეძებენ და ეკლესიაშიც კითხულობენ ამ საკითხების შესახებ. როდესაც ისინი იგებენ, რომ ღვთის სახლის საქმე საზღვარგარეთ შეუფერხებლად ვრცელდება და უფრო პერსპექტიული ხდება, რომ დასავლეთში საქმე უკეთ ვრცელდება და ვითარება უმჯობესდება, ისინი გულში სიმშვიდეს გრძნობენ. მიუთითებს თუ არა მათი სიმშვიდის განცდა მათში მომხდარ ჭეშმარიტ ცვლილებაზე? (არა). მიუხედავად იმისა, რომ ისინი სიმშვიდეს გრძნობენ, მათი დამოკიდებულება განკაცებული ღმერთის, ქრისტეს მიმართ მხოლოდ ოდნავ მეტი „პატივისცემა“ და აღფრთოვანებაა, ჭეშმარიტი მორჩილების გარეშე.

როდესაც ქრისტე მატერიკულ ჩინეთში მოქმედებდა, ანტიქრისტეები ხშირად ფიქრობდნენ: „შეიძლება თუ არა განკაცებული ღმერთი დააპატიმრონ? შეიძლება თუ არა იგი მმართველი ხელისუფლების ხელში ჩავარდეს?“ როდესაც ისინი ასე ფიქრობდნენ, მათ ოდნავი ზიზღი უჩნდებოდათ ამ „უმნიშვნელო ადამიანის“ მიმართ. როდესაც ესმოდათ, რომ განკაცებულ ღმერთს ხშირად არ ჰქონდა საკუთარი კერა, არ ჰქონდა ადგილი, სადაც თავს მიიდრეკდა და ყველგან იმალებოდა, რათა არ დაეჭირათ, მათი მცირეოდენი ცნობისმოყვარეობა და განკაცებული ღმერთის მიმართ ძალზე უხალისო „პატივისცემა“ სრულიად დაიმსხვრა. თუმცა, როდესაც გაიგეს, რომ განკაცებული ღმერთი, ქრისტე, შეერთებულ შტატებში, კაცობრიობისთვის სანატრელ თავისუფლების ქვეყანაში იმყოფებოდა, მათ შეშურდათ განკაცებული ღმერთის — არა პატივისცემა, არამედ შური. მაგრამ როდესაც გაიგეს, რომ განკაცებული ღმერთი დასავლეთში იმყოფებოდა და კაცობრიობის მიერ უარყოფილი, ცილდაწამებული, დაგმობილი და განკითხული იყო, ანტიქრისტეების გულის სიღრმეში მღელვარების ტალღებმა იფეთქა: „თუ შენ ღმერთი ხარ, რატომ არ გიღებენ ადამიანები? შენ ხარ ღმერთი, რატომ არ გიღებს რელიგიური სამყარო და ამის ნაცვლად რატომ ავრცელებს შენზე ამდენ საფუძველს მოკლებულ ხმას? რატომ არ გამოდიხარ საკუთარი თავის დასაცავად? შენ ადვოკატთა გუნდი უნდა დაიქირავო! შეხედე ინტერნეტში გავრცელებულ იმ შეურაცხმყოფელ და ცილისმწამებლურ სიტყვებს, რელიგიური სამყაროს მიერ შეთხზულ იმ საფუძველს მოკლებულ ხმებს, რომლებიც ასე საშინლად წარმოგაჩენს! შენი მიმდევრობა გვრცხვენია და ამ საკითხების ხსენებაც კი უხერხულია. შენ დაგმობილი ხარ აღმოსავლეთშიც და დასავლეთშიც, უარყოფილი ხარ რელიგიური სამყაროს, კაცობრიობისა და ამ წუთისოფლის მიერ. ჩვენ თავს შერცხვენილად ვგრძნობთ შენი მიყოლით.“ ასეთია ანტიქრისტეების აზროვნება. იმავდროულად, როცა გულში თავს შერცხვენილად გრძნობდნენ, მათ ასევე გაუჩნდათ ზიზღი და თანაგრძნობა — ძალზე უხალისო თანაგრძნობა — ამ „უმნიშვნელო ადამიანის“ მიმართ, როგორადაც მას თავიანთი თვალითა და გულით ხედავდნენ. როგორ გაჩნდა ეს თანაგრძნობა? ისინი ფიქრობდნენ: „შენ ასეთ დიდ საქმეს აკეთებ პირად სარგებელსა თუ დანაკარგზე ფიქრის გარეშე, რაც შეიძლება უანგარო თავდადებად ჩაითვალოს. ასეთი დიდი ტანჯვისა და დამცირების ატანით, რის მიღწევას ისახავ მიზნად? ლოგიკურად რომ ვიმსჯელოთ, შენ კარგი ადამიანი უნდა იყო; სხვაგვარად, როგორ შეძლებდი ასეთი დიდი დამცირების ატანას და ამდენი ტკივილის განცდას? ეს საკმაოდ შესაბრალისია და არ არის ადვილი; ალბათ თავს ძალიან დაჩაგრულად გრძნობ.“ ამგვარად, მათ მცირეოდენი თანაგრძნობა იგრძნეს ქრისტეს მიმართ. ისინი ფიქრობენ: „მის ადგილას რომ ვყოფილიყავი, ასეთ დიდ ტანჯვას ვერ ავიტანდი; კაცობრიობის წინაშე დავიცავდი ჩემს სიმართლეს. ერთი მხრივ დავიქირავებდი ადვოკატთა გუნდს, რათა წამეშალა ინტერნეტში გავრცელებული ის ყალბი ხმები, ხოლო მეორე მხრივ, რელიგიურ სამყაროში მოვახდენდი სასწაულებსა და საოცრებებს, რათა დამენახვებინა მათთვის, ვინ არის ღმერთი — ვინ არის ჭეშმარიტი და ვინ ყალბი — რათა გამეჩუმებინა ისინი, ვინც ცილს მწამებს და მგმობს, დამესაჯა და ჭკუა მესწავლებინა მათთვის. განა ამის შემდეგ კიდევ გაბედავდნენ რამეს? შენ რატომ არ აკეთებ ამას? რატომ არასოდეს იცავ საკუთარ თავს? იმიტომ, რომ არ გაქვს ძალა, გამბედაობა თუ სიმამაცე? სინამდვილეში რა ხდება? ნუთუ ეს სიმხდალეა? ოჰ, შენს გულში იმდენი რამ არის დაფარული, იტან ასეთ დიდ უსამართლობას და დუმხარ, კვლავ ავრცელებ საქმეს და მოთმინებითა და გულწრფელად ესაუბრები ეკლესიაში მყოფ ადამიანებს, სულიერად კვებავ მათ, თუმცა მათ ყოველთვის აქვთ წარმოდგენები და ამბოხებულნი არიან. შენი გული ალბათ იტანჯება! იმის დანახვაზე, რომ შენ შეგიძლია ამ ყველაფრის ატანა, შენ ნამდვილად საკმაოდ კარგი ადამიანი ხარ, რომელიც თანაგრძნობას იმსახურებს.“ სწორედ ასე გაჩნდა მათი თანაგრძნობა. ეს არის ანტიქრისტეების თანაგრძნობა. ანტიქრისტეების მხილების დასაწყისიდან დღემდე, ეს არის ერთადერთი „სიკეთე“, რაც მათ გაუკეთებიათ. რამდენად კარგად არის ეს „სიკეთე“ გაკეთებული? არის ის გულწრფელი? (არა).

ანტიქრისტეები მიჰყვებიან ქრისტეს და მრავალი წლის განმავლობაში მიუღიათ ქრისტეს მიერ წარმოთქმული სიტყვები, თუმცა არასოდეს მიუჩნევიათ დიდ პატივად ის, რომ ამ ცხოვრებაში შეძლეს ქრისტეს, როგორც თავიანთი მაცხოვრის მიღება და არც არასოდეს მიუჩნევიათ დიდ პატივად ის, რომ ქრისტესავით იტანჯებოდნენ და მის მსგავსად იყვნენ დაგმობილნი და უარყოფილნი ამ წუთისოფლის მიერ. ნაცვლად ამისა, ისინი ქრისტეს ტანჯვას მიიჩნევენ ბერკეტად და მტკიცებულებად, რომლითაც იძულებენ და უარყოფენ ქრისტეს. მათ არ გააჩნიათ სურვილი ან განწყობა, რომ ქრისტესთან ერთად გაიზიარონ მთელი ეს ტანჯვა. პირიქით, ისინი დგანან როგორც მაყურებლები, აკვირდებიან ქრისტეს მიერ გადატანილ ყოველგვარ ტანჯვას, აკვირდებიან, თუ როგორ ეპყრობა კაცობრიობა ქრისტეს და სწორედ ამ დაკვირვებებზე აფუძნებენ ქრისტესადმი თავიანთ მოპყრობას. როდესაც ღვთის სახელი ცხადდება და სახარების საქმე თანდათანობით ვრცელდება მთელ კაცობრიობას შორის და სახარებისეული საქმის პერსპექტივები იმედისმომცემი ჩანს, ანტიქრისტეები თანდათან უახლოვდებიან განკაცებულ ღმერთს და მის მიმართ მცირეოდენ პატივისცემასა და შურს გრძნობენ. ამავდროულად, ისინი დიდ ძალისხმევას იჩენენ, რათა დაუახლოვდნენ ღვთის სახლს და ცდილობენ, გახდნენ ღვთის სახლის წევრები და ღვთის საქმის გავრცელების ნაწილი. მხოლოდ ეს არის? ასე მარტივია ეს? არა; ისინი იცვლიან თავიანთ დამოკიდებულებას ღვთის სახლისა და ქრისტეს მიმართ ღვთის სახლში სხვადასხვა სამუშაო პროექტის გაფართოების სტატუსის საფუძველზე და ამას აკეთებენ ნებისმიერ დროსა და ნებისმიერ ადგილას. თუ ისინი იგებენ, რომ კაცობრიობაში და განსაკუთრებით ადამიანთა გარკვეული ერი ამბობს: „ეს სიტყვები ჭეშმარიტად ღვთის სიტყვებია, მათ ნამდვილად აქვთ ხელმწიფება! ღვთის სიტყვებიდან ჩვენ ვხედავთ ღვთის არსს, ჩვენ დარწმუნებულნი ვართ, რომ ეს ჩვეულებრივი ადამიანი ღმერთია და ეს გზა ჭეშმარიტი გზაა“, ანტიქრისტეები გულში ფარულად ხარობენ: „საბედნიეროდ, მე არ წავსულვარ; ეს ნამდვილად ჭეშმარიტი გზაა! შეხედე, დასავლეთის ხალხიც კი ამბობს, სად არის განკაცებული ღმერთი. მე უფრო მეტად უნდა მოვუსმინო მის სიტყვებს, უნდა ვიჩქარო და მოვუსმინო ქადაგებებს!“ ამ მომენტში ანტიქრისტეები გრძნობენ, რომ ღვთის ხმა ასეთი მშვენიერია, ასე განწმენდს მათ სულებს და მიაჩნიათ, რომ ის უნდა დააფასონ. თუმცა, როდესაც ღვთის სახლი საზღვარგარეთ და კაცობრიობაში თავისი საქმის გავრცელებისას დროდადრო გარკვეულ დაბრკოლებებს აწყდება, ან როდესაც ღვთის სახლის საქმეს ხელს უშლიან ან მასზე გავლენას ახდენენ, როდესაც მასში გარე ძალები ერევიან, ან თუნდაც მაშინ, როდესაც ღვთის სახლი გარკვეული სირთულეების წინაშე დგება, ანტიქრისტეების გულში კვლავ მღელვარება იწყება: „სად არის განკაცებული ღმერთი? საუბრობს ის? როგორ გვარდება ეს საკითხი? აგვარებს თუ არა ღმერთი ყველაფერს? შეშინდა თუ არა ღვთის რჩეული ხალხი? არის ვინმე, ვინც დატოვა ღვთის სახლი? არიან თუ არა გარედან ცნობილი ან მაღალი სტატუსის მქონე ადამიანები, რომლებიც ხმას იმაღლებენ ან მოქმედებენ ღვთის სახლისთვის, ან იცავენ მას? გავიგე, რომ არავინ არის. მაშინ რა უნდა ვქნათ? ნუთუ ღვთის ეკლესია განწირულია? უნდა გავიქცე, სანამ ჯერ კიდევ შემიძლია?“ არის თუ არა ეს მღელვარება მნიშვნელოვანი? ამ მომენტში, როდესაც კვლავ უსმენენ ღვთის ქადაგებებს, ისინი ფიქრობენ: „ნუღარ საუბრობ ამ ცარიელ სიტყვებზე და ნუღარ ლაპარაკობ ასე მაღალფარდოვნად. ახლა მე აღარ გისმენ შენ. ღვთის სახლი ნებისმიერ წამს შეიძლება შთანთქოს ამ წუთისოფელმა; რა სარგებელი მოაქვს ამ სიტყვებს? შეუძლია მათ ადამიანების გადარჩენა? ღვთის სახლის გავლენა შეიძლება თვალის დახამხამებაში გაქრეს; მისი ხალხი უბრალოდ ასე გაიფანტება.“ მათ აღარ მოსწონთ იმის მოსმენა, რასაც მე ვამბობ. დარჩა კი რაიმე პატივისცემა? რაიმე თანაგრძნობა? (არავითარი). რაღა დარჩა? მხოლოდ ყურებისა და დაცინვის სურვილი. ზოგიერთი ადამიანი ზურგს უკან საზიზღრობებს ამბობს, დამანგრეველ სიტყვებს წარმოთქვამს და ნიშნის მოგებით უყურებს ღვთის სახლის უბედურებას: „სიტუაცია იძაბება, არა მგონია, რომ შენ მტკიცედ დგომა შეძლო. აქვს კი რაიმე სარგებელი ამ ჭეშმარიტებებს? არის კი შენი სიტყვები ეფექტური? ახლა რა იქნება? პრობლემები გაჩნდა, არა?“ მათი დემონური მხარე ვლინდება. განა ყველაფერი, რასაც ანტიქრისტეები აკეთებენ, ზუსტად ის არ არის, რასაც ეშმაკები გააკეთებდნენ? მათ ყველაზე ელემენტარული ადამიანური მორალიც კი აკლიათ; ისინი უკიდურესად უკეთურნი არიან და იმ ტოტს ჭრიან, რომელზეც სხედან! ისინი იკვებებიან ღვთის სახლში, ტკბებიან ღვთის სიტყვების საზრდოთი, ტკბებიან ღვთის მფარველობითა და მადლით, მაგრამ პრობლემის პირველივე ნიშნისთანავე ისინი გარეშე პირთა მხარეს იჭერენ, ღალატობენ ღვთის სახლის ინტერესებს და ნიშნის მოგებით უყურებენ მის უბედურებას. ვინ არიან ისინი, თუ არა ეშმაკები? ისინი თავიდან ბოლომდე ეშმაკები არიან! როდესაც ხედავენ, რომ ღვთის სახლი ძალას იკრებს, ისინი მყისვე მუხლებზე ეცემიან განკაცებული ღმერთის წინაშე, თითქოს ღვთის მიმდევრები იყვნენ. მაგრამ როდესაც ხედავენ, რომ ღვთის სახლი სატანის მიერ არის ალყაშემორტყმული და დაგმობილი, ისინი აღარ ემხობიან ღვთის წინაშე. ნაცვლად ამისა, ისინი ამაყად და წელგამართულნი დგანან, მიაჩნიათ, რომ მეტისმეტად ამაყები არიან საიმისოდ, რომ ვინმეს წინაშე მუხლი მოიდრიკონ და მოუთმენლად ელიან, როდის დაგცინებენ. როდესაც ისინი შენ გესაუბრებიან, მათი საუბრის ტონი და ხმის სიმაღლეც იმატებს; ისინი იწყებენ მბრძანებლურად საუბარს, იქცევიან არანორმალურად, მათი დემონური ქცევა ვლინდება და სწრაფად იცვლება. როდის ექნებათ ამ ადამიანებს ოდესმე ღვთისმოშიშება? (არასოდეს). ზუსტად ასეა, ეს ძალიან ჭეშმარიტი განცხადებაა. ეს ადამიანები სატანის მოდგმისანი არიან; მათ არასოდეს ექნებათ ღვთის შიში, რადგან ისინი არ იღებენ ჭეშმარიტებას — ისინი სატანისგან არიან. ეს არის სატანური ბუნება-არსება, სატანისგან შობილი ანტიქრისტეების მახინჯი სახე. ისინი ყოველთვის მზად არიან დასცინონ ღვთის სახლს, ყოველთვის ცდილობენ მასხარად აიგდონ განკაცებული ღმერთი, მუდმივად ამზადებენ და აგროვებენ მასალას, რათა უარყონ ქრისტე და უარყონ ღვთის არსი და ისინი ყოველთვის მზად არიან დაიჭირონ გარეშე პირთა მხარე და უღალატონ ღვთის სახლის ინტერესებს. რაც უფრო მეტ პრობლემას აწყდება ღვთის სახლი, მით უფრო ბედნიერნი და გახარებულნი არიან ანტიქრისტეები. როდესაც ძმებსა და დებს შეუძლიათ ნორმალურად შეასრულონ თავიანთი მოვალეობები და ღვთის სახლში საქმესთან დაკავშირებით ყველაფერი წესრიგშია, ისინი დისკომფორტს განიცდიან და უკმაყოფილონი არიან, სურთ, რომ ღვთის სახლს დაუყოვნებლივ დაატყდეს თავს უბედურება, იმედოვნებენ, რომ ღვთის სახლის საქმე შეუფერხებლად არ წარიმართება და რომ იგი დაბრკოლებებსა და წინააღმდეგობებს წააწყდება. მოკლედ რომ ვთქვათ, თუ ღვთის სახლში ყველაფერი კარგად მიდის და ძმებსა და დებს შეუძლიათ ნორმალურად შეასრულონ თავიანთი მოვალეობები და იმოქმედონ ჭეშმარიტება-პრინციპების შესაბამისად, ანტიქრისტეებს გულში არ უხარიათ. როდესაც ძმები და დები უსმენენ ღვთის სიტყვებს, პრაქტიკაში იყენებენ მის სიტყვებს, განადიდებენ ღმერთსა და ქრისტეს, და შეუძლიათ მოწმობა გასცენ ქრისტეზე და აამაღლონ იგი, ეს ყველაზე აუტანელი დროა ანტიქრისტეებისთვის, დრო, როდესაც ისინი ყველაზე მეტად განიკითხებიან და იტანჯებიან.

ანტიქრისტეები არკვევენ სხვადასხვა ამბავს ღვთის სახლში. თუ ისინი დიდი ხნის განმავლობაში ვერ იგებენ, როგორ მიმდინარეობს ღვთის სახლის სახარების საქმის გავრცელება, როგორ ვითარდება სხვადასხვა პროფესიული დავალება ღვთის სახლში, მიმდინარეობს თუ არა ისინი შეუფერხებლად, იზრდება თუ არა ხალხის რაოდენობა საზღვარგარეთ, ფართოვდება თუ არა ეკლესიის მასშტაბები დაფუძნდა თუ არა ეკლესიები სხვადასხვა ქვეყანაში, ან თუ არ ესმით, რომ ღვთის სახლში სულ უფრო მეტი ამბიციური ან საზოგადოებაში ცნობილი ადამიანი შემოდის, მაშინ ისინი გრძნობენ, რომ განკაცებული ღმერთის რწმენა მოსაწყენი და უინტერესოა. ისინი ყურადღებას აღარ აქცევენ განკაცებულ ღმერთს და ფიქრობენ კიდეც სხვა, უფრო აქტიურ ან გავლენიან აღმსარებლობებზე გადასვლაზე. თუმცა, თუ ისინი დროდადრო იგებენ რაიმე კარგ ამბავს ღვთის სახლის შესახებ, მაგალითად, რომ ძმებისა და დების დამოწმების ვიდეოებმა ინტერესი გამოიწვია და მნიშვნელოვანი ყურადღება მიიპყრო ადამიანის უფლებათა ზოგიერთ ორგანიზაციაში, მათი გულები ივსება ბედნიერებით, იმედითა და სიხარულით. მაგალითად, თუ ღვთის სახლი ყურადღებას მიიპყრობს ან გაშუქდება ცნობილი ჯგუფის მიერ, ისინი კიდევ უფრო ხარობენ და აღფრთოვანებულნი არიან: „როგორც ჩანს, ეს ჩვეულებრივი ადამიანი სულაც არ არის უბრალო; როგორც ჩანს, ის რაღაც დიადს მიაღწევს!“ თუ ეკლესიის სახელს, საბედნიეროდ, ახსენებს გამოჩენილი ფიგურა ან თუნდაც ლიდერი, ანტიქრისტეები კიდევ უფრო მეტად აღელდებიან: „ამ ცხოვრებაში მე გავაკეთე ყველაზე დიდი და სწორი არჩევანი, რაც არის ყოვლისშემძლე ღმერთის მიყოლა. ამიერიდან გადავწყვიტე, არასოდეს დავტოვო ყოვლისშემძლე ღმერთი, მოვეპყრო მას, როგორც ღმერთს და თაყვანი ვცე ჩემს გულში, რადგან ამ ღმერთს პატივს სცემს ლიდერი ესა და ეს. თუ ის სცემს მას პატივს, მაშინ მეც უნდა ვცე პატივი. ეს ღმერთი დასახელებული და აღიარებულია ლიდერების მიერ, ამიტომ რა სინანული შეიძლება არსებობდეს მისი რწმენისა და მიყოლის გამო? განა კიდევ უფრო მტკიცედ არ უნდა მივყვე მას? ამიერიდან მტკიცედ მაქვს გადაწყვეტილი, არასოდეს გავივლო გულში ყოვლისშემძლე ღმერთის ეკლესიის დატოვების აზრი. კარგად უნდა შევასრულო ჩემი მოვალეობა, ავიტანო მეტი ტანჯვა, გავიღო მეტი საფასური, საქმის კეთებისას მეტად ვეთათბირო ძმებსა და დებს და მივყვე ყველაფერს, რასაც ეკლესია ამბობს. შესაძლოა მომავალში, როდესაც ეკლესია გაფართოვდება და მეტ ცნობადობას მოიპოვებს, მივიღო მაღალი წოდება და გამოვირჩე სხვებისგან!“ ამაზე ფიქრისას ისინი გულში სიხარულს გრძნობენ: „რა კარგი, რა ზუსტი არჩევანი გავაკეთე! რა ჭკვიანი ვარ! ადრე წასვლაზეც კი ვფიქრობდი — რა სულელი და უმეცარი ვიყავი მაშინ! ახალგაზრდა და იმპულსური ვიყავი, მიდრეკილი არასწორი არჩევანისა და განსჯისკენ. ახლა, როცა მოვმწიფდი, უფრო სტაბილური გავხდი, ვიცი როგორ დავიმალო და ბოლოს და ბოლოს ვხედავ იმედს. საბედნიეროდ, არ წავედი, არ დავიჯერე ის საფუძველს მოკლებული ხმები და მათ შეცდომაში არ შევუყვანივარ ან არ მოვქცეულვარ მათი გავლენის ქვეშ. ეს საკმაოდ საშიში იყო! მომავალში უფრო ფრთხილად უნდა ვიყო. როგორც ჩანს, ეს ადამიანი არაჩვეულებრივია და მე მას კარგად უნდა მოვეპყრო!“ აღელვებისა და იმპულსურობის მომენტში მათ იყიდეს ჯანმრთელობისთვის სასარგებლო პროდუქტები და რამდენიმე კარგი ნივთი შესაწირად, რომლებზეც დააწერეს: „ეძღვნება ჩემს საყვარელ ღმერთს ამ ნივთებთან ერთად.“ ბოლოში კი მოაწერეს ხელი: „განსაკუთრებული პატივისცემით წარმოდგენილი ამა და ამ პირის მიერ, ამა და ამ თარიღს.“ ეს იყო განსაკუთრებული და ძვირფასი საჩუქარი, მაგრამ ამას თავისი წინაისტორია აქვს, ფარული მოტივი. ამის მოსმენისას, განა არ იტყოდით: „ასე გესმოდა ის შესაწირავები, რომლებსაც ადამიანები ღმერთს სწირავენ“? არა იმიტომ, რომ მე ასე მესმის ეს, არც ყველა ადამიანი იქცევა ამგვარად და ყველა შესაწირავი ასეთი მოტივით არ კეთდება. თუმცა, არ შეიძლება იმის უარყოფა, რომ ზოგიერთი ადამიანის მიერ ნივთების შეწირვის აქტი ნამდვილად არის განპირობებული და მართული ასეთი განზრახვებითა და ასეთი ფონით. არის თუ არა ეს ობიექტური შეხედულება? (დიახ).

როდესაც ანტიქრისტეები გონებაში ყველაფერს ანგარიშობენ, მათი მთავარი საზრუნავი პირადი სარგებელია. ისინი ეგოისტურნი და მდაბიონი არიან, ყველაფერში საკუთარი გათვლები აქვთ. რაც შეეხება ღვთის სახლში სხვადასხვა საქმის მიმდინარეობას, ჭეშმარიტების მაძიებელთა უმეტესობას, ისევე როგორც რიგითი მორწმუნეების უმრავლესობას, არ სურს იცოდეს ან იკითხოს ამ საკითხების შესახებ, რადგან ამ ზოგადი საქმეების ცოდნას არავითარი კავშირი არ აქვს ჭეშმარიტების ძიებასთან. მათი ცოდნა უსარგებლოა; ეს არ ნიშნავს, რომ შენ გაგაჩნია სიცოცხლე ან ჭეშმარიტება, არც მათი უცოდინრობა მიუთითებს იმაზე, რომ მცირე სულიერი ზრდა გაქვს. ეს საკითხები არ უკავშირდება ჭეშმარიტებას და სრულებით არ გეხმარება ჭეშმარიტების გაგებაში ან ღვთისმოშიშების მიღწევაში. ეს არის დონე, რომლის მიღწევაც გონიერების მქონე ადამიანებს შეუძლიათ. თუმცა, ანტიქრისტეები ჯიუტად ეჭიდებიან ამ საკითხებს და მათ უზენაეს ჭეშმარიტებად მიიჩნევენ. ისინი კითხულობენ და აგროვებენ ინფორმაციას ამ საკითხების შესახებ. ამ საკითხებზე ინფორმაციის შეგროვების შემდეგ, ისინი მას მხოლოდ თავისთვის კი არ ინახავენ, არამედ ყველგან ავრცელებენ, რადგან სჯერათ, რომ ყველა ძმა და და დაინტერესებულია ამით, თუმცა სინამდვილეში, ბევრ ადამიანს ეს არ აინტერესებს. მე თავად იშვიათად ვკითხულობ ამ საკითხების შესახებ. თუ შემთხვევით შევხვდები ამ საქმეში ჩართულ ადამიანს, შეიძლება ვისაუბრო ამაზე, მაგრამ აქტიურად არ ვეძებ ადამიანებს გამოსაკითხად. არსებობს მხოლოდ ერთი ვითარება, როდესაც მე ვკითხულობ: თუ როგორ უნდა შესრულდეს გარკვეული საქმე, როგორია თქვენი საქმის მიმდინარეობა და არის თუ არა რაიმე პრობლემა ან ხარვეზი. მხოლოდ ამ შემთხვევაში ვკითხულობ, მაგრამ ამის გარდა, ცნობისმოყვარეობის ან წუხილის გამო აბსოლუტურად არაფერს ვკითხულობ. ჩემი კითხვები მხოლოდ საქმეს უკავშირდება და არ გამომდინარეობს ცნობისმოყვარეობიდან ან ინფორმაციის წყაროს დადგენის სურვილიდან. ანტიქრისტეებს, რომლებსაც არ უყვართ ჭეშმარიტება, სურთ ამ საკითხებში ჩაღრმავება და ამას კონკრეტული მიზნით აკეთებენ. ისინი იყენებენ გარე ფაქტორებსა და გარემოებებს, მათ შორის ეკლესიის მდგომარეობას სხვადასხვა პერიოდში და სხვადასხვა აღმსარებლობას, რასასა და ეთნიკურ ჯგუფს შორის, რათა განსაჯონ ღვთის საქმის სისწორე თუ სიმცდარე და ისიც კი განსაჯონ, არის თუ არა ქრისტე ღმერთი. რა ქმნილებები არიან ისინი? სწამთ კი მათ ღმერთი? ნათელია, რომ ისინი ურწმუნოები არიან. რამდენი ჭეშმარიტებაც არ უნდა გააზიარო, მათ არ შეუძლიათ მისი მოსმენა ან გაგება. თუმცა, ისინი დაწვრილებით კითხულობენ ეკლესიის გარე შეფასებების, სხვადასხვა ქვეყანაში ეკლესიის სტატუსისა და მდგომარეობის შესახებ, რითაც ფაქტობრივად არაფრით განსხვავდებიან ურწმუნოებისგან. ეს არის ფარული განზრახვის მქონე ურწმუნოთა გამოვლინება. არიან ასეთი ადამიანები თქვენ გარშემო? შესაძლოა, თქვენ ეს ვერც კი შეამჩნიეთ. ყოველ ჯერზე, როდესაც ვიკრიბებით და ვამხელთ ანტიქრისტეების სხვადასხვა არსს, ამ ადამიანთა ნაწილი იგმობა. მხილების შემდეგ, მათი ნამდვილი სახე იფარება და ისინი ვეღარ ბედავენ თავის გამოჩენას. განსაკუთრებით ამ თანაზიარების შემდეგ, ზოგიერთი ადამიანი ვეღარ გაბედავს გამოკითხვას. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლოა პირდაპირ კითხვა ვეღარ გაბედონ, ისინი მაინც აგროვებენ ჭორებს ზურგს უკან. ისინი ძმებსა და დებს შორის კითხვებს აღარ სვამენ, მაგრამ ფარულად ეძებენ ინფორმაციას ინტერნეტში. გარდა ამისა, ისინი ძალ-ღონეს არ იშურებენ, რათა გაარკვიონ, რას ფიქრობენ და ამბობენ არამორწმუნეები, აღმსარებლობები და დასავლეთის ქვეყნები ჩვენი ეკლესიის შესახებ, თითქოს ჭკუიდან შეიშალნენ. განა ეს ოდნავ არანორმალური არ არის? ისინი შეპყრობილნი არიან და საკუთარი თავის კონტროლი არ შეუძლიათ. ადამიანებთან, რომლებსაც არ უყვართ ჭეშმარიტება და ზიზღით არიან განწყობილნი მის მიმართ, შეუძლებელია გონივრულად საუბარი.

ის, რაც ახლახან ვამხილეთ, ეხება იმას, თუ როგორ ეპყრობიან ანტიქრისტეები ეკლესიასა და ღვთის განკაცებულ ხორცს ეკლესიის გარემოებებისა და ღვთის საქმის გავრცელების შესაბამისად. ეს არის ერთ-ერთი ასპექტი იმისა, თუ როგორ ეპყრობიან ანტიქრისტეები ქრისტეს საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით. ხდება თუ არა ეკლესიაში ის, რაზეც ვისაუბრე? არის თუ არა ეს სერიოზული საკითხები? ღირს თუ არა მათი ხსენება? (დიახ). რა მნიშვნელობა აქვს ამ საკითხებზე თანაზიარებას? ნუთუ ეს იმას ნიშნავს, რომ ამის მოსმენის შემდეგ ზოგიერთი ადამიანი ვეღარ გაბედავს ამ საკითხებზე კითხვების დასმას და ვეღარ გაბედავს ცნობისმოყვარეობის გამოჩენას ეკლესიის მდგომარეობისა და გარემოებების მიმართ? მხოლოდ ეს არის მისი ღირებულება? (არა). მაშინ, რა ღირებულება აქვს ამ ყველაფრის მხილებას? რა ჭეშმარიტება უნდა გაიგონ ადამიანებმა აქედან? თუ თქვენ ჯერ არ გიფიქრიათ ამაზე, შეგიძლიათ თავი შეიკავოთ საუბრისგან. მე ამაზე ბოლოს მექნება თქვენთან თანაზიარება. ეს საკითხები თქვენგან ძალიან შორს არის, ამიტომ შესაძლოა გაგიჭირდეთ მათი დაუყოვნებლივ ჩამოყალიბება. თქვენ გჭირდებათ აზრების მოკრება და სიტყვების დალაგება; შესაძლოა არ იცოდეთ საიდან დაიწყოთ, ან ვერ შეძლოთ ამის ნათლად გამოხატვა. ადამიანებს ძალიან ცოტა რამ ესმით, ეს ძალზე შესაბრალისია. საკითხის არსისა და გამომწვევი მიზეზის ნათლად ახსნის უუნარობა მოვლენების არსში ვერწვდომის ნიშანია.

როდესაც ადამიანებს სწამთ ზეციერი ღმერთის, მისთვის გაიღებენ თავს და ასრულებენ თავიანთ მოვალეობებს ღვთისთვის, შეიძლება ითქვას, რომ ეკლესია, ღვთის სახლი და ღმერთი მათთვის, ძირითადად, ერთი და იგივე ცნებაა. ეკლესიაში მოვალეობის შესრულება ღვთისთვის თავის გაღებად მიიჩნევა; ღვთის სახლისთვის საქმის კეთება იგივეა, რაც ეკლესიისთვის საქმის კეთება, და ეს ასევე ნიშნავს ღვთისადმი ერთგულებასა და ღვთის დავალების მიღებას. მათზე საუბარი ურთიერთშენაცვლებით შეიძლება და ისინი ერთ ცნებად აღიქმება. თუმცა, როდესაც ღმერთი ხორცს ისხამს და ჩვეულებრივ ადამიანად ევლინებათ, უმეტესობისთვის ეკლესია, ღვთის სახლი და ღმერთი (ანუ ქრისტე) ადვილად გასამიჯნი ხდება. ადამიანები ფიქრობენ: „ეკლესიისთვის საქმის კეთება იგივეა, რაც ღვთის სახლისთვის, ღვთისთვის საქმის კეთება; ღვთის სახლისთვის საქმის კეთება მოვალეობის შესრულებაა. მაგრამ, როდესაც საქმე ქრისტესთვის რაიმეს გაკეთებას ეხება, ამაში დარწმუნებული არ ვარ. განა ეს ადამიანისთვის მსახურებას არ ნიშნავს? ეს რაღაცნაირად ადამიანისთვის მუშაობას ჰგავს“. ბევრის გულის სიღრმეში რთულია ამ სამის მკაფიოდ გამიჯვნა და ერთმანეთთან დაკავშირება. ადამიანთა უმეტესობისთვის, როდესაც ისინი ღვთის სახლში თავიანთ მოვალეობებს ასრულებენ, მათი ძირითადი წარმოდგენა იმის შესახებ, თუ ვისთვის ასრულებენ ამ მოვალეობებს, ასეთია: როდესაც ისინი ეკლესიაში ასრულებენ თავიანთ მოვალეობებს, ისინი ამას აკეთებენ ეკლესიის, როგორც ერთეულის, ამ სახელწოდების გულისთვის. მაშინ ვინ არის ეკლესიის ეგრეთ წოდებული ზემდგომი? რა თქმა უნდა, ეს ზეციერი ღმერთია, რაც ყველასთვის უდავოა. ადამიანთა უმეტესობა ღვთის სახლისთვის საქმის კეთებას აღიქვამს, როგორც ძმებისა და დების სახელწოდებისა და ჯგუფის მსახურებას და ეს ნამდვილად შეიძლება მიჩნეულ იქნეს მოვალეობის შესრულებად; ეს არის მოვალეობის შესრულება, რომელიც, რა თქმა უნდა, ასევე ღვთისკენაა მიმართული. შესაბამისად, ადამიანთა გონებაში ეკლესია, ძმები და დები და ღვთის სახლი შეიძლება ერთმანეთთან გაიგივდეს, და ყოველივე ეს ზეცაში მყოფი ბუნდოვანი ღმერთისკენაა მიმართული. რაზე მიანიშნებს ეს? ადამიანთა უმეტესობისთვის, ღვთის სახლში, მოვალეობების შესრულებისას თუ საქმეების მართვისას, ისინი ამას აკეთებენ ეკლესიისთვის, როგორც არამატერიალური დაწესებულებისთვის, ძმებისა და დების ხელშესახები ჯგუფისთვის და, განსაკუთრებით, ზეცაში მყოფი ბუნდოვანი, უხილავი ღმერთისთვის — სწორედ ამ სამისთვის ასრულებენ ისინი თავიანთ მოვალეობებს. რაც შეეხება განკაცებულ ღმერთს, ადამიანებმა შეიძლება იგი ეკლესიის წევრად ან ძმებსა და დებს შორის უმაღლეს წინამძღოლად მიიჩნიონ, და, რა თქმა უნდა, ზოგიერთს ქრისტე ღვთის სახლის წარმომადგენლად ან შუამავლად მიაჩნია. ამიტომ, მრავალი ადამიანისთვის ძალიან ბუნდოვანია წარმოდგენა იმის შესახებ, თუ ვისთვის ასრულებენ ისინი თავიანთ მოვალეობებს ეკლესიაში. მაგალითად, თუ ვინმეს სთხოვენ, რაიმე გააკეთოს ძმებისა და დებისთვის, ან გაუწიოს მათ სამსახური, ისინი ამის კეთებისას თავს სრულიად გამართლებულად გრძნობენ. ან თუ მათ სთხოვენ, რაიმე გააკეთონ ეკლესიისთვის ან ღვთის სახლისთვის, ისინი ამას სიხარულით აკეთებენ და გრძნობენ, რომ ეს მათი უდავო მოვალეობაა. თუმცა, თუ განკაცებული ქრისტე ავალებს ან ანდობს მათ მსგავს საქმეს, ისინი იმედგაცრუებას გრძნობენ: „ადამიანისთვის მუშაობა? მე ღმერთი იმისთვის არ მიწამია, რომ ადამიანებს ვემსახურო; მე აქ ჩემი მოვალეობის შესასრულებლად მოვედი. მე აქ იმისთვის არ ვარ, რომ ვინმეს მოვემსახურო, მე აქ არ ვარ იმისთვის, რომ ვინმეს ვემსახურო ან ვინმესთვის სამსახური გავწიო!“ ეკლესიაში ბევრი ადამიანი ასრულებს თავის მოვალეობას. თუ მათ სთხოვ, რაიმე გააკეთონ ეკლესიისთვის, ღვთის სახლისთვის ან ძმებისა და დებისთვის, ისინი ამ დავალებებს სიხარულით იღებენ და გრძნობენ, რომ ამის საკეთებლად მყარი საფუძველი აქვთ. რა საფუძველი? „მე ამას ღვთისგან ვიღებ; ეს ჩემი მოვალეობაა, ჩემი პასუხისმგებლობაა“. მაგრამ, როდესაც განკაცებული ღმერთი სთხოვს მათ რაიმეს გაკეთებას, მათი თეორიული საფუძველი — „ღვთისგან მიღება“ — ქრება, ისინი თავს იკავებენ, უკმაყოფილონი არიან და არ სურთ ამის გაკეთება. ისინი ფიქრობენ: „თუ ეს ეკლესიისთვისაა, არაუშავს, რადგან მე ის ვარ, ვინც ეკლესიისთვის მუშაობს; თუ ეს ძმებისა და დებისთვისაა, მაშინ ესეც მისაღებია, რადგან ისინი ყველანი ღვთის სახლს, ღმერთს ეკუთვნიან; თუ ეს ღვთის სახლისთვისაა, რადგან სახელი „ღვთის სახლი“ ასეთი წმიდა, ასეთი დიადი და კეთილშობილურია, მაშინ ღვთის სახლისთვის საქმის კეთება სრულიად გამართლებულია და მას დიდება და აღიარება მოაქვს. მაგრამ შენნაირი უმნიშვნელო ადამიანისთვის რაიმეს გაკეთება, ეს რაღაა? არის კი ეს ჩემი მოვალეობის შესრულება? ეს არც სწორი ჩანს და არც მართებული. ეს არც მოვალეობის შესრულებაა და არც მუშაობა. როგორ უნდა მოვეპყრო ამას?“ ისინი დილემის წინაშე დგანან და არ არიან დარწმუნებულნი, როგორ მოიქცნენ. ისინი ფიქრობენ: „ეს არც მუშაობაა, არც ჩემი მოვალეობის შესრულებაა და, რა თქმა უნდა, არც ძმებისა და დებისთვის მოაქვს სარგებელი. თუ მთხოვ, რომ ეს შენთვის გავაკეთო, კარგი, უბრალოდ გავაკეთებ, მაგრამ ამით არც ბედნიერი ვიქნები და არც კმაყოფილი. ეს არც სწორი ჩანს და არც მართებული! ვის ემახსოვრება ან ვინ გაიგებს, რას ვაკეთებ შენთვის? მოიპოვებს კი ეს ვინმეს კეთილგანწყობას? მომიტანს კი ეს რაიმე ჯილდოს? ითვლება კი ეს ჩემი მოვალეობის შესრულებად? უნდა გავაკეთო თუ არა ეს ჭეშმარიტება-პრინციპების შესაბამისად?“ მათ გულში არ სურთ ამის გაკეთება, გრძნობენ, რომ ეს დისკომფორტია, ზედმეტია, თითქოს ისეთ დავალებას იღებენ, რომლის აღებაც არ უნდა უწევდეთ. ისინი შეწუხებულნი არიან და ამას უხალისოდ აკეთებენ, თანაც მუდმივად რაიმე სარგებლის მიღების იმედი აქვთ, და ხმამაღლაც კი გამოხატავენ: „მე არ მინდა ამის გაკეთება“, რითაც დიდ უხალისობას ავლენენ. მე ვამბობ, თუ არ გინდა ამის გაკეთება, არ ხარ ვალდებული. მე არავის ვაიძულებ ჩემთვის პირადი დავალებების შესრულებას. თუ გინდა ამის გაკეთება, გააკეთე; თუ არა, სხვას მოვძებნი. ვისაც სურვილი ექნება, მას ვთხოვ. განა ეს მარტივი არ არის? ღვთის სახლში, სადაც ამდენი მიმდევარია, ადვილია ისეთი ადამიანის პოვნა, რომელიც თანახმაა და სურს საქმის კეთება. მე შემიძლია ასეთი ადამიანის პოვნა. სულაც არ არის აუცილებელი შენი არჩევა; ეს ძალიან მარტივია! რთულია ღვთის სახლში ისეთი ადამიანის პოვნა, რომელიც სანდო, ალალია და საქმის კეთება შეუძლია? (არა). მიუხედავად იმისა, რომ პირადად არცერთ ინდივიდთან არ ჩამომიყალიბებია განსაკუთრებულად ახლო ან კარგი ურთიერთობა, და არც პირადი მეგობრობა ან ღრმა ემოციური კავშირები მქონია, ამ ოცდაათი წლის განმავლობაში, ყოვლისშემძლე ღვთის ეკლესიაში ყველამ ჩემი სიტყვები ჭამა და სვა და მოისმინა ისინი. ამ ადამიანებს, არსებითად თუ გულის სიღრმეში, ზედაპირულად თუ სიტყვიერად, სწამთ ჩემი და ისინი მომყვებიან. მიუხედავად იმისა, რომ პირდაპირ არავისთვის მიმიცია განსაკუთრებული სარგებელი ან დაპირება, და არც პირდაპირ შემიქია ან დამეწინაურებინა ვინმე, ყველამ, ვინც დასაწყისიდან დღემდე მომყვება, უხვად ჭამა და სვა ღვთის სიტყვები. ჩემი ნათქვამის მეშვეობით, ამ ადამიანებმა გარკვეული ჭეშმარიტებები გაიგეს თუ საკუთარი თავის წარმართვის მოძღვრებებს ჩაწვდნენ, განა ყველამ საკმაოდ ბევრი არ მიიღო? (დიახ). ამ გადმოსახედიდან, მე თქვენი არაფერი უნდა მმართებდეს, არა? არ უნდა ვამბობდე ამას, მაგრამ დღეს აქ უნდა აღვნიშნო. განა თქვენ არ გმართებთ ჩემი რაიმე? (დიახ). ასე რომ, თუ მე პირადად ვთხოვ რომელიმე თქვენგანს რაიმეს გაკეთებას, თქვენ არ უნდა იყოთ უხალისოდ, არა? (ჩვენ მზად ვართ). რომელი გადმოსახედიდანაც არ უნდა შევხედოთ, როდესაც მე გთხოვთ რაიმეს გაკეთებას, უნდა დაგიყვავოთ თუ გეპირფეროთ, ან სასიამოვნო სიტყვები და დაპირებები შემოგთავაზოთ? (არა). მაგრამ ზოგიერთს არ სურს და ამბობს: „რატომ არის შენთვის რაიმეს გაკეთება ასეთი უინტერესო? გარდა იმისა, რომ არავითარი სარგებელი არ მოაქვს, დამღლელი და პრობლემურიცაა!“ რას გრძნობთ, როდესაც ამას ისმენთ? (აღშფოთებას). თუ ჩვეულებრივ ადამიანს, რომელიც წუთისოფლის თვალში შეუმჩნეველია, მაღალჩინოსანი ეწვევა და დავალებას მიანდობს, ის შეიძლება ყოველნაირად ეცადოს, ეპირფეროს მას, იგრძნოს უდიდესი სიხარული და პატივი, და მთელი ცხოვრება არ დაივიწყოს ეს მცირეოდენი საქმე. თუ ადამიანებს შეუძლიათ ასე მოეპყრონ სტატუსის მქონე პირს, რატომ არ შეუძლიათ იგივე გააკეთონ ქრისტესთვის? რატომ არის ეს მათთვის შეუძლებელი? რატომ ხდება ასე? (რადგან ადამიანები ბუნებრივად მტრულად არიან განწყობილნი ღვთის მიმართ). სწორია; ეს მხოლოდ ამტკიცებს ამ მოსაზრებას. ადამიანები შეიძლება იყვნენ მაღალი სტატუსის მქონე სატანის შესატყვისნი, მაგრამ გულით ისინი აბუჩად იგდებენ ქრისტეს, ეწინააღმდეგებიან, იწუნებენ, უარყოფენ და მიატოვებენ მას. ეშმაკის წინაშე ქედის მოხრა და თაყვანისცემა რომ სთხოვონ, ისინი სიხარულით იხოხებდნენ მუხლებზე, მაგრამ როდესაც საქმე ეხება ქრისტეს, ამ ჩვეულებრივ ადამიანს, ვისგანაც ამდენი რამ მიიღეს, მათ არ სურთ, რომ უბრალოდ იდგნენ და ღმერთს, როგორც თანასწორს, ისე ესაუბრონ ან ურთიერთობა ჰქონდეთ მასთან. რა არსებები არიან ისინი? ისინი ეშმაკები არიან და არა ადამიანები. მოგვიანებით, მე სხვას ვთხოვე ამ დავალების შესრულება, და ეს პიროვნება ნორმალური აღმოჩნდა. იმ ადამიანმა, ვინც ამის შესახებ შეტყობინება გადმოსცა, თქვა: „ის პიროვნება, ვინც ამჯერად ასრულებს დავალებას, ნამდვილად ბედნიერია, მას ძალიან სურს ღვთისთვის რაიმეს გაკეთება“. მე ვთქვი: „კარგი, თუ მათ სურთ, ეს კარგია. მაგრამ რა არის ასეთი დიდი საქმე ამ მცირე დავალების შესრულებაში? ეს ისედაც ევალებათ, არ არის საჭირო შეტყობინების გამოგზავნა ამის განსაცხადებლად“. რას ფიქრობთ ამ გადმოცემულ შეტყობინებაზე? რას გრძნობთ, როდესაც ამას ისმენთ? გულს გიცივებთ ეს? (დიახ). რატომ გიცივებთ გულს? (ეს ის არის, რაც ადამიანებმა უნდა გააკეთონ, მაგრამ ისინი ცდილობენ ღვთის წინაშე თავის მოწონებას, თითქოს ღვთისთვის რაიმეს გაკეთებით ღმერთს დიდ პატივს სდებენ). მაშ, როგორი ადამიანია ის, ვინც ეს თქვა? რას იტყვით მათ ზნეობაზე? (მათ დაბალი ზნეობა აქვთ, მათ არ აქვთ სინდისი). აქ ადამიანობა არ არის.

ზოგიერთ ადამიანს, როგორც კი ისმენს ღვთის მადლისა და კურთხევების შესახებ, იმის შესახებ, რომ ღმერთი სულიერად გამოკვებავს ადამიანს, გული ღრმად უჩუყდება და განუწყვეტლივ მადლობს ღმერთს: „ღმერთს ასე ძალიან უყვარს ადამიანი!“ ისინი უზომოდ აღფრთოვანებულნი არიან! ყოველთვის, როდესაც ეს თემები ნახსენებია, ამ ადამიანებს თვალები ცრემლებით ევსებათ, გულები უჩუყდებათ და გადაწყვეტენ, რომ გულმოდგინედ დაიხარჯონ ღვთისთვის. მაგრამ, როდესაც მათ სთხოვენ, მცირეოდენი რამ გააკეთონ ამ ხილული და ხელშესახები განკაცებული ღმერთისთვის, ისინი თავს უზომოდ დამცირებულად გრძნობენ, თავს იკავებენ და არ სურთ ამის გაკეთება. რა ხდება აქ? (მათ სწამთ ბუნდოვანი ღმერთის და არა განკაცებული ღმერთის. ისინი ზეცაში მყოფ ბუნდოვან ღმერთს დიადად მიიჩნევენ, მაგრამ განკაცებულ ღმერთს უმნიშვნელოდ მიიჩნევენ). მსმენია, რომ ზოგიერთი ადამიანი დიდი სიამოვნებით წმენდს ფეხსაცმელებს, რეცხავს წინდებს და სარეცხსაც კი ურეცხავს ძმებსა და დებს, მაგრამ როდესაც სთხოვენ, მცირეოდენი რამ გააკეთონ ქრისტესთვის, მათ ეს არ სურთ. სხვებს არ შეუძლიათ ამის ყურება და ამბობენ: „რა სჭირს ამ ადამიანს? მათ ურჩევნიათ ძმებისა და დებისთვის გააკეთონ რამე, ვიდრე ქრისტესთვის. როგორი ადამიანია ეს?“ ზოგიერთი ადამიანი, როდესაც მე მათ დავალებას ვაძლევ და ვთხოვ, იმოქმედონ ღვთის სახლის პრინციპებისა და ეკლესიის წესების შესაბამისად, მოსმენის შემდეგ ამას სერიოზულად არ აღიქვამს. ისინი ამბობენ: „რაზე საუბრობ? მე უნდა ვკითხო ძმებსა და დებს; მე უნდა გავითვალისწინო ძმები და დები, რათა სარგებელი მოვუტანო მათ უმრავლესობას“. მაგალითად, მე ზოგიერთ ადამიანს დავავალე ხილის ხეების დარგვა და ასევე ვუთხარი, რომ წასულიყვნენ ბაზარში, რათა ენახათ, როგორი ხილის ხეებია შესაფერისი ამ ტერიტორიაზე გასაშენებლად. ერთი მხრივ, ისინი უნდა შეესაბამებოდეს ადგილობრივ კლიმატსა და ნიადაგს, და მეორე მხრივ, ჩვენ უნდა ვნახოთ, რომელ ხილს მიიჩნევს ადგილობრივი მოსახლეობა მაღალი კვებითი ღირებულების მქონედ და ავირჩიოთ ისინი დასარგავად შესაბამისი რაოდენობით. მას შემდეგ, რაც საუბარი დავასრულე, როგორ უნდა მოქცეულიყვნენ ისინი, ვინც მომისმინა? (მათ დაუყოვნებლივ უნდა შეესრულებინათ ის, რაც სთხოვე). როგორ უნდა შეესრულებინათ ეს? (მათ უნდა მოეძიათ შესაბამისი ინფორმაცია, ეკითხათ მცოდნე ადამიანებისთვის, გაეგოთ გარკვეული დეტალები და შემდეგ შეესრულებინათ ეს). ამგვარად შესრულება ნიშნავს ჩემი მითითებების მიყოლას, რაც გულისხმობს ადგილობრივი კლიმატის გათვალისწინებას და ასევე იმის შემოწმებას, თუ რომელი ხილია ნოყიერი. ახლა, როგორ ფიქრობთ, იყო თუ არა ჩემი მოსაზრებები ყოვლისმომცველი და პრაქტიკული? თუმცა, როგორ შეასრულეს მათ, ვინც მოისმინა ჩემი სიტყვები? მათ ჰკითხეს აზრი ადგილობრივ ეკლესიაში მყოფ ყველა ძმასა და დას, ჰკითხეს ყველას, თუ რომელი ხილის ჭამა უყვარდათ, და შემდეგ დაითვალეს ყველას საყვარელი ხილი, რათა დაერგოთ ისინი რაოდენობისა და პროპორციის მიხედვით. აი, ასე შეასრულეს მათ ეს. მათ მოიძიეს ძმებისა და დების მოსაზრებები, რადგან ეს ჯგუფი, ეს სახელწოდება, მათ გულებში უზენაესად მიაჩნდათ. ძმებისა და დების მსახურება მათი მოვალეობის მიზანი და ამოცანაა. მათ სჯერათ, რომ ძმებისა და დებისადმი მსახურება ღვთის სახლის მსახურებაა, ხოლო ღვთის სახლის მსახურება ძმებისა და დებისადმი მსახურებაა. თუ ძმები და დები ბედნიერები და კმაყოფილები არიან, ღმერთიც ბედნიერი და კმაყოფილია. ძმები და დები ღვთის სრულუფლებიანი წარმომადგენლები, ჭეშმარიტების სიმბოლოები და ღვთის გამხმოვანებლები არიან. ძმებსა და დებს აქვთ გადამწყვეტი სიტყვა; ისინი ღვთის სახლის საყრდენი არიან. ამიტომ, რაც არ უნდა გაკეთდეს, მისი განცალკევება ძმებისა და დების სახელწოდებისა და ჯგუფისგან შეუძლებელია. ნებისმიერი ადამიანისთვის, ვინც საქმეს აკეთებს ან თავის მოვალეობას ასრულებს ღვთის სახლში, მხოლოდ ძმები და დები არიან მისი მსახურების სათანადო ობიექტები. აი, ასე შეასრულეს მათ ეს; იმას, რაც მე ვთქვი, მნიშვნელობა არ ჰქონდა. რაც არ უნდა დეტალური ყოფილიყო ჩემი მითითებები, მათთვის ეს მხოლოდ ფუჭი მოძღვრებები, უბრალო ლოზუნგები იყო. მათ სჯეროდათ, რომ ძმებისა და დებისთვის საკუთარი მოსაზრებების სრულად გამოხატვის უფლების მიცემა, მათთვის საუბრისა და გადაწყვეტილების მიღების ფართო უფლებების მინიჭება და ღვთის სახლში დემოკრატიის პრაქტიკაში განხორციელება უმაღლესი ჭეშმარიტება იყო. რაც არ უნდა მეთქვა, ისინი ამას ასე უყურებდნენ: „შენ უბრალოდ ფუჭად საუბრობ, ფორმალობებს იცავ და შემდეგ ეს ძმებისა და დების საქმეა, და აღარ არის შენი. შეგიძლია განზე გადგე! იმას, რასაც ჩვენ ვჭამთ და ვსვამთ, შენთან არავითარი კავშირი არ აქვს; უბრალოდ ფული გადაიხადე და ეგ არის. ჩვენ გვაქვს საჭმელი და სასმელი, და ეს არის უზენაესი ჭეშმარიტება. ღვთის სახლის მსახურება, ძმებისა და დების მსახურება, ძმებისა და დების გაბედნიერება, მათთვის ადამიანის სრული უფლებებითა და თავისუფლებით ტკბობის საშუალების მიცემა, ეს არის უმაღლესი ჭეშმარიტება“. როგორი ადამიანები არიან ისინი? განა ეს არ არის ის, რასაც ანტიქრისტეები გააკეთებდნენ? იმის პირველი გამოვლინება, რომ ანტიქრისტეები ჭეშმარიტებისადმი ზიზღით არიან განწყობილნი, არის ის, რომ ისინი გმობენ და უარყოფენ ჭეშმარიტებას; შემდეგ, ისინი პოულობენ თეორიებისა და ლოზუნგების ალტერნატიულ კრებულს, რომლებიც მათ გონივრულად და საფუძვლიანად მიაჩნიათ, რათა პრაქტიკაში განახორციელონ, რითაც საჯაროდ აბუჩად იგდებენ ჭეშმარიტებას, საჯაროდ გმობენ და უარყოფენ ქრისტეს. სწორედ ასეთ მცირე საქმეში მჟღავნდებიან ანტიქრისტეები. არიან კი ისინი ჭეშმარიტების მიმღებნი? (არა).

ხშირად მესმის, როგორ ამბობენ ზოგიერთები: „ოჰ, ნახეთ, როგორ შეწუხდნენ ძმები და დები“; ან „ოჰ, ნახეთ, როგორ უხარიათ ძმებსა და დებს“; ან „ოჰ, ნახეთ, როგორ განიგმირნენ ძმები და დები; ისინი მართლაც იტანჯებიან“. რატომ უკავიათ ძმებსა და დებს ასეთი მაღალი სტატუსი მათ გულებში? რატომ უყვართ მათ ძმები და დები ასე ძალიან? ამდენი ადამიანის შესაყვარებლად, როგორი ფართო გული უნდა ჰქონდეთ მათ? კეთილი; მე ვიტყვი რაღაცას და ისე გააკეთე, როგორც გეუბნები, კარგი? შეგიძლიათ ამდენი ადამიანის მიღება და ჩემნაირი კიდევ ერთი ადამიანის დამატება პრობლემა არ უნდა იყოს, არა? წესით, ჩემი მიღებაც უნდა შეგეძლოთ? პირიქით, მათ არ შეუძლიათ მიიღონ ის, რასაც მე ვამბობ, და არც ჩემი მიღება შეუძლიათ. მათ შეუძლიათ დატიონ ყველა ძმა და და, შეუძლიათ დატიონ ეკლესიაში მყოფი ყველა, მაგრამ უბრალოდ არ შეუძლიათ ქრისტეს დატევა. რა ქმნილებაა ეს? არის კი ეს ადამიანი? არის ასეთი პიროვნება ქრისტეს მიმდევრობის ღირსი? (არა). მაშინ როგორ უნდა დავახასიათოთ ისინი? (ეშმაკი, ანტიქრისტე). განა ისინი არასწორად არ განმარტავენ ღვთის სახლში დემოკრატიული არჩევნების ცნებას? ღვთის სახლის საქმეებში ძმებისა და დების ჩართვა, მათთვის საკუთარი მოსაზრებების გამოხატვის, წინამძღოლების არჩევა-გადაყენებისა და გადაწყვეტილებების მიღების ნების დართვა — ნუთუ ჰგონიათ, რომ ძმები და დები უზენაესნი არიან ღვთის სახლში? განა ეს ღვთის სახლში დემოკრატიული არჩევნების არასწორი გაგება არ არის? რა არის დემოკრატიული არჩევნების პრინციპი? განა ძმებისა და დებისთვის დემოკრატიულად ხმის მიცემის უფლების მიცემა იმას ნიშნავს, რომ მათ აქვთ გადამწყვეტი სიტყვა? განა ეს იმას ნიშნავს, რომ ადამიანების გახრწნილ ხასიათს უნდა ჰქონდეს გადამწყვეტი სიტყვა? განა ეს იმას ნიშნავს, რომ ეშმაკებსა და სატანებს უნდა მიეცეთ ძალაუფლების ფლობის უფლება? არა, ეს ნიშნავს, რომ ძმებისა და დების გულებში გაგებულმა ჭეშმარიტებამ უნდა იფლოს ძალაუფლება, და არა თავად ძმებმა და დებმა, ამ ბუნებრივმა და გახრწნილმა ადამიანებმა. ეს არ ნიშნავს სისხლხორცეულობისთვის ძალაუფლების მიცემას, არც ადამიანური წარმოდგენებისთვის ძალაუფლების მიცემას, არც ადამიანური ამბოხებისა და წინააღმდეგობისთვის ძალაუფლების მიცემას, და არც ადამიანების უკეთური ხასიათისთვის ძალაუფლების მიცემას — ეს ნიშნავს ჭეშმარიტებისთვის ძალაუფლების მიცემას. ზოგიერთი ადამიანი კითხულობს: „რატომ ხდება, რომ ზოგიერთ საეკლესიო არჩევნებზე ანტიქრისტეებს ირჩევენ, ან რატომ იღებენ ეკლესიის წინამძღოლები და მუშაკები არასწორ გადაწყვეტილებებს?“ ეს იმიტომ ხდება, რომ ადამიანების სულიერი სიმწიფე არასაკმარისია; მათ არ ესმით ჭეშმარიტება და არ შეუძლიათ ადამიანების ამოცნობა. თუმცა, საეკლესიო არჩევნების პრინციპი ჭეშმარიტება-პრინციპებს ეფუძნება; ის ჭეშმარიტებაზეა დაფუძნებული. მაშ, ამ ანტიქრისტეებს — მათ, ვისაც არ გააჩნიათ სულიერი გაგება — რა სწამთ შეცდომით? მათ ჰგონიათ, რომ ღვთის სახლში ძმები და დები განდიდებულნი არიან, რომ ძმები და დები ამაღლებულნი არიან, რომ ძმებისა და დების სახელწოდება და ჯგუფი ღვთის თვალში საპატიოდ მიიჩნევა. მაგრამ სინამდვილეში, არიან კი ძმები და დები საპატიონი? ფლობენ კი ისინი ჭეშმარიტებას? ძმებისა და დების უმეტესობა არ ფლობს ჭეშმარიტება-რეალობას, მოკლებულია პრინციპებს თავის ქმედებებში და შეუძლია ქაოსიც კი გამოიწვიოს ღვთის სახლის სხვადასხვა სამუშაო პროექტში. რომ არა ზემდგომის ჩარევა და პრობლემების დროული გამოსწორება და გადაჭრა, შეძლებდნენ კი ეს ძმები და დები თავიანთი მოვალეობების ჯეროვნად შესრულებას? ისინი არა მხოლოდ ვერ შეძლებდნენ თავიანთი მოვალეობების ჯეროვნად შესრულებას, არამედ მრავალ ჩაშლასა და არევ-დარევასაც გამოიწვევდნენ. აქვთ კი ამ ადამიანებს ჭეშმარიტება? არიან კი ისინი იმის ღირსნი, რომ დიადად შეირაცხონ? არ არიან. მაშინ რატომ იქცევიან ანტიქრისტეები მაინც ასე? ეს მათი თანდაყოლილი ბუნებაა. ისინი პოულობენ საბაბს, რათა უარყონ ჭეშმარიტება და დაგმონ ქრისტე — განა ეს მათი თანდაყოლილი ბუნება არ არის? მათ სატანის ბუნება აქვთ; ეს ბუნება მათ უკონტროლოდ ამოძრავებს!

დღევანდელი თანაზიარების მთავარი თემაა ის, თუ როგორ ეპყრობიან ანტიქრისტეები ქრისტეს საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით. ყველაფერი, რაზეც ჩვენ თანაზიარება გვაქვს, ანტიქრისტეების გუნება-განწყობას უკავშირდება. ზედაპირულად ეს ასე ჩანს, მაგრამ სინამდვილეში, როგორ წარმოიშობა ეს გუნება-განწყობა? ის ანტიქრისტეების გახრწნილი ხასიათითა და არსით განისაზღვრება. ვინაიდან ანტიქრისტეს არსი აქვთ, მათ უჩნდებათ ყოველგვარი ფიქრი, და ამ სხვადასხვა ფიქრის გავლენით, მათ უყალიბდებათ სხვადასხვა წარმოდგენა, შეხედულება, პერსპექტივა და პოზიცია, რითაც წარმოიქმნება სხვადასხვა გუნება-განწყობა. ამ გუნება-განწყობების წარმოშობის შემდეგ, ანტიქრისტეები ზეციერ ღმერთსა და დედამიწაზე მყოფ ღმერთს — ქრისტეს — სხვადასხვა გზით, სხვადასხვა მეთოდითა და დამოკიდებულებით ეპყრობიან. ამ გზებიდან, მეთოდებიდან და დამოკიდებულებებიდან გამომდინარე, სრულიად საკმარისია დამტკიცდეს ანტიქრისტეების არსი, როგორც ჭეშმარიტებისადმი ზიზღით განწყობილთა, ჭეშმარიტებისადმი მტრულად განწყობილთა, ქრისტეს უარმყოფელთა და ქრისტეს დამგმობელთა. ყოველთვის, როდესაც ისინი აწყდებიან ჭეშმარიტებასთან დაკავშირებულ საკითხებს, და განკაცებული ღვთის არსსა და ვინაობას, ისინი შეგნებულად უპირისპირდებიან ღმერთს და ღვთის მტრების როლს ასრულებენ. როდესაც არაფერი ხდება, ისინი გაჰყვირიან ღვთის სახელს, და თავიანთ საუბარში გამუდმებით ახსენებენ კიდეც: „ღმერთო, ჩემო ღმერთო“. ყველაფერი, რასაც ისინი ამბობენ, მიმართვით უნდა იწყებოდეს: „ღმერთო, შეხედე“, „ღმერთო, იცი“, „ღმერთო, მომისმინე“, „ღმერთო, საძიებელი საქმე მაქვს“, „ღმერთო, ასეთი ვითარებაა“ და ა.შ. „ღმერთის“ ძახილის პარალელურად, მათი გულები სავსეა ქრისტეს მიმართ წარმოდგენებით, მტრობითა და ზიზღით. როდესაც ეკლესია, ღვთის სახლი და ქრისტე სხვადასხვა გარემოსა და ვითარების წინაშე დგანან, ანტიქრისტეების დამოკიდებულება ქრისტესა და ღვთის მიმართ მრავალგზის იცვლება და სხვადასხვა ტრანსფორმაციას განიცდის. როდესაც ქრისტე მათ მოთხოვნებს უყენებს და სიკეთესა და კეთილგანწყობას ავლენს მათ მიმართ, მათი დამოკიდებულება საკმაოდ რბილი და თვინიერი ჩანს; როდესაც ქრისტე მკაცრია მათ მიმართ და სხლავს მათ, მათი დამოკიდებულება ქრისტეს მიმართ ზიზღით, სიძულვილითა და აბუჩად აგდებით ივსება, და ისინი გაურბიან და უარყოფენ კიდეც მას. როდესაც ქრისტე მათ ნათლად ჰპირდება ჯილდოებსა და კურთხევებს, ისინი გულში ფარულად ხარობენ და ცდილობენ კიდეც მისი კეთილგანწყობის მოპოვებას, ეპირფერებიან და ელაქუცებიან მას, და არ ერიდებიან საკუთარი ღირსებისა და ზნეობის გაწირვას ამ სარგებლის მისაღებად. თუმცა, როგორიც არ უნდა იყოს მათი დამოკიდებულება, მათ არასოდეს აქვთ ქრისტეს ჭეშმარიტი მიღება და რწმენა, და მით უმეტეს, გულწრფელად არ ემორჩილებიან მას. მათი დამოკიდებულება ქრისტეს მიმართ ყოველთვის არის განრიდება, დაგმობა და ყოყმანით დაკვირვება, და ისინი გულის სიღრმიდან უარყოფენ მას. სადაც არ უნდა იყვნენ ან როგორიც არ უნდა იყოს მათი გუნება-განწყობა, მათი არსი უცვლელი რჩება. მაშინაც კი, თუ ისინი დროდადრო ავლენენ გარკვეულ მოულოდნელ ცვლილებებს ან მობრუნებას, ეს დროებითია. ამის მიზეზი ის არის, რომ ანტიქრისტეების ბუნება-არსება ქრისტეს მიმართ მტრულადაა განწყობილი, ამიტომ ისინი არასოდეს მიიღებენ გულწრფელად ამ ჩვეულებრივ ადამიანს თავიანთ უფლად, თავიანთ ღმერთად.

თანაზიარება იმის სხვადასხვა ასპექტზე, თუ როგორ ეპყრობიან ანტიქრისტეები ქრისტეს საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით, ძირითადად დასრულებულია. ბოლო საკითხი, რომელიც უნდა განვიხილოთ, როგორც ადრე გკითხეთ, არის ის, თუ რა ღირებულება აქვს ამ საკითხების გამოაშკარავებას და რა არის ის ჭეშმარიტება, რომელიც ადამიანებმა უნდა გაიგონ. ამ საკითხების გამოაშკარავების ღირებულება მარტივად შეიძლება ორი ასპექტით გადმოიცეს. ერთი ასპექტი ისაა, რომ იგი ააშკარავებს, თუ რა არის სინამდვილეში ღვთის მიმართ ადამიანების ჭეშმარიტი დამოკიდებულების არსი, რაც ადამიანებს კაცობრიობის გახრწნილების სხვადასხვა გამოვლინების ამოცნობის საშუალებას აძლევს. ეს სასარგებლოა როგორც საკუთარი თავის, ისე ადამიანების გახრწნილი ხასიათის შესაცნობად. მეორე ასპექტი ისაა, რომ იგი ადამიანებს აგებინებს, თუ როგორი უნდა იყოს სინამდვილეში ღვთის მიმართ სწორი დამოკიდებულება. შეიძლება ფიქრობდე, რომ ის, თუ როგორ ეპყრობი ღმერთს, უკვე ნიშნავს, რომ მას ისე ეპყრობი, როგორც ღმერთს, მაგრამ სინამდვილეში, ამაში ბევრი მინარევია, ბევრი ელემენტი, რომელიც სატანისგანაა — ეს ანტიქრისტეების გამოვლინებებია, რომლებსაც ღმერთი არ აღიარებს და არ იღებს. ეს არის მინარევი, რომელიც უნდა მოშორდეს. აქ ღირებულება როგორც პოზიტიური, ისე ნეგატიური პერსპექტივიდან არსებობს: სულ მცირე, ნეგატიური პერსპექტივიდან, ეს გაგებინებს, რომ ეს ყოველივე ნეგატიურია, რომ ეს ანტიქრისტეს გამოვლინებებია. პოზიტიური ასპექტი კი ისაა, რომ ეს გაგებინებს, რომ ღმერთს არ მოსწონს ეს ყოველივე, ის არ იღებს შენს ასეთ მოპყრობას მის მიმართ. ეს იმას ნიშნავს, რომ რაც არ უნდა სწორი, კარგი, ლოგიკური ეგონოთ ადამიანებს ღვთისადმი თავიანთი მოპყრობა ან მიაჩნდეთ, რომ ის ადამიანურ გრძნობებს შეესაბამება, ღმერთი ამას არ იღებს. თუ ღმერთი ამას არ იღებს, მაშინ რა უნდა გააკეთო? თუ იტყვი: „მე ასე მოვიქცევი, მჯერა, რომ ეს კარგია და ამას მივყვები; მიუხედავად იმისა, მიიღებ ამას თუ არა, მე უბრალოდ გულწრფელი ვარ“, არის ეს მისაღები? (არა). ჩვენ არ განვიხილავთ, არის თუ არა ეს დამოკიდებულება სწორი სხვა საკითხებთან მიმართებაში; ღმერთთან მოპყრობისას ასე მოქცევა ძალიან სახიფათოა და გეზი უნდა შეიცვალო. როგორი უნდა იყოს ადამიანების დამოკიდებულება იმ საკითხების მიმართ, რომლებსაც ღმერთი ვერ იღებს? ერთადერთი დამოკიდებულება, რომელიც ადამიანებს უნდა ჰქონდეთ, არის ღვთისგან მომდინარე ყველაფრის მიღება; კარგად ეჩვენებათ მათ ეს თუ ცუდად, სასიამოვნოდ ჟღერს თუ უხეშად და მიუღებლად, მათ უპირობოდ უნდა მიიღონ და დაემორჩილონ ამას, მოეპყრონ მას, როგორც ჭეშმარიტებას საკუთარი თავის შესაცვლელად და განსაწმენდად. რა ღირებულება აქვს ამ საკითხების გამოაშკარავებას? განა ეს არ იქნა განხილული როგორც ნეგატიური, ისე პოზიტიური ასპექტებიდან? მაშინ, რა არის ის ჭეშმარიტება, რომელიც ადამიანებმა უნდა გაიგონ? (ღმერთი არის ჭეშმარიტება, ღმერთი არის შემოქმედი. ხორცშესხმული იქნება თუ ნებისმიერი სხვა გზით გამოჩნდება, სიტყვები, რომლებსაც ის ამბობს, ჭეშმარიტებაა, და ჩვენ უპირობოდ უნდა დავემორჩილოთ და მივიღოთ ისინი). შეუძლია ყველას დაეთანხმოს ამ განცხადებას და თქვას ამინ? (ამინ). მეც ვამბობ ამინს ამაზე; უპირობოდ მიღება და დამორჩილება, ეს არის ჭეშმარიტება. რა ფორმით ან გზითაც არ უნდა გამოჩნდეს და იცხოვროს ღმერთმა ადამიანთა შორის, რა ფორმითაც არ უნდა არსებობდეს ღმერთი, ღმერთი სამუდამოდ ღმერთია. ეს არის ჭეშმარიტება და ეს არის ის ჭეშმარიტება, რომელიც ადამიანებს ყველაზე მეტად უნდა ესმოდეთ. მეორეც, დამოკიდებულება, რომელიც ქმნილებას უნდა ჰქონდეს ღვთის მიმართ, არის უპირობო მორჩილება. გარდა ამისა, არის კიდევ ერთი საკითხი, რომელიც ადამიანებს არ ესმით: რატომ მიჰყვებიან ადამიანები ღმერთს? მოწყენილობის გასაქარვებლად? გონების შესავსებად და სულიერი სიცარიელის აღმოსაფხვრელად? თავიანთი მომავალი ბედის გადასაწყვეტად? განსაწმენდად, თუ ჭეშმარიტების უნივერსიტეტში სასწავლებლად? რის გადაჭრას ცდილობენ ადამიანები ღვთის მიყოლით? ეს ის არის, რაც ადამიანებმა უნდა იცოდნენ. (ისინი ცდილობენ თავიანთი გახრწნილი ხასიათის შეცვლას). სწორია. ადამიანები ღმერთს თავიანთი გახრწნილი ხასიათის შესაცვლელად მიჰყვებიან. შეუძლიათ ადამიანებს თავად შეიცვალონ თავიანთი გახრწნილი ხასიათი? შეუძლიათ დიდების, ცოდნისა და განათლების მქონე ადამიანებს მისი შეცვლა? არის კაცობრიობაში ვინმე, ვისაც ამ საკითხის გადაჭრა შეუძლია? (არავის შეუძლია მისი შეცვლა). ღმერთი დღეს ამ პრობლემის გადასაჭრელად მოვიდა; მხოლოდ განკაცებულ ღმერთს, მხოლოდ თავად ღმერთს შეუძლია მისი შეცვლა. რატომ შეუძლია განკაცებულ ქრისტეს, რომელიც ჩვეულებრივი ადამიანის მსგავსად გამოიყურება, ამ პრობლემის გადაჭრა? ადამიანებს აქვთ ენა, ფიქრები და იდეები, მაშ, რატომ არ შეუძლიათ მათ მისი შეცვლა? რაში მდგომარეობს განსხვავება? (ღმერთი არის ჭეშმარიტება, გზა და სიცოცხლე; ადამიანები არ ფლობენ ჭეშმარიტებას). ღმერთი არის ჭეშმარიტება, გზა და სიცოცხლე. მხოლოდ ამ ფაქტის მიღებით და ღვთის განკაცებული ხორცის სრულად მიღებით შეიძლება ადამიანების გახრწნილი ხასიათის შეცვლა. ეს იმას ნიშნავს, რომ ადამიანები ღვთის წინაშე თავიანთი გახრწნილი ხასიათის შესაცვლელად მოდიან, რაც ღმერთთან ჭეშმარიტების მოსაპოვებლად მოსვლას ნიშნავს. მხოლოდ ჭეშმარიტების მოპოვებით შეიძლება ადამიანების გახრწნილი ხასიათის შეცვლა. როგორ შეგიძლია მისი შეცვლა ჭეშმარიტების მოპოვების გარეშე? შეუძლია მოძღვრებებს გახრწნილი ხასიათის შეცვლა? შეუძლია ცოდნას? შეუძლია წარმოდგენებსა და ფანტაზიებს? არ შეუძლია. მხოლოდ პრაქტიკულ განკაცებულ ღმერთს შეუძლია დაგეხმაროს მის გადაჭრაში. ამიტომ, ამაოა ნებისმიერი ცნობილი ფიგურის, დიადი ადამიანის ან ბრძენის თაყვანისცემა; მათ არ შეუძლიათ შენი რეალური სირთულეების გადაჭრა ან შენი გადარჩენა. უფრო მეტიც, ნებისმიერი საგნის, პროფესიის ან ცოდნის მიღებას არ შეუძლია შენი რეალური სირთულეების ან რეალური საკითხების გადაჭრა. თუ იტყვი: „მე უბრალოდ ზემოდან ვუყურებ ამ ჩვეულებრივ ადამიანს“, მაშინ შენი შეხედულება უნდა შეიცვალოს. ფაქტი ფაქტად რჩება; სწორედ ასე იმოქმედა ღმერთმა. თუ გსურს ღმერთი შენს სიცოცხლედ მიიღო, უნდა მიიღო ყოველი წინადადება, რომელსაც ღმერთი ამბობს, და ყოველი ქმედება, რომელსაც ღმერთი ახორციელებს. თუ აღიარებ ღმერთს ჭეშმარიტებად, მაშინ უნდა გჯეროდეს და აღიარო იმ ფაქტის უტყუარობა და აბსოლუტურობა, რომ რა გზით ან ფორმითაც არ უნდა არსებობდეს ან გამოჩნდეს ღმერთი, ის ყოველთვის ჭეშმარიტებაა. ამ ფაქტის აღიარების შემდეგ, როგორი დამოკიდებულებით უნდა მოეპყრო ღვთის განკაცებულ ხორცს, ამ ჩვეულებრივ ადამიანს? სწორედ აქ არის საძიებელი ჭეშმარიტება.

იმ გამოვლინებების გამოაშკარავებით, თუ როგორ ეპყრობიან ანტიქრისტეები ქრისტეს საკუთარი გუნება-განწყობის მიხედვით, რა არის ის ძირითადი ჭეშმარიტება, რომელიც ადამიანებმა უნდა გაიგონ? შეადგინეთ შეჯამება, რომელიც რამდენიმე პუნქტს შეიცავს, რის შემდეგაც ისინი ნათელი გახდება და გაიგებთ, ნათლად დაინახავთ ამ ჭეშმარიტებას. (ჩვენ შევადგინეთ შეჯამება, რომელიც ოთხ პუნქტს შეიცავს: პირველი არის ის, რომ ღმერთი ყოველთვის ღმერთია, და ეს არის ჭეშმარიტება. მეორე არის ის, რომ დამოკიდებულება, რომელიც ქმნილებას უნდა ჰქონდეს ღვთის მიმართ, არის უპირობო მორჩილება. მესამე არის ის, რომ ღმერთი არის ჭეშმარიტება, გზა და სიცოცხლე, და მხოლოდ ამ ფაქტის მიღებით და ღვთის განკაცებული ხორცის სრულად მიღებით შეიძლება ადამიანების გახრწნილი ხასიათის შეცვლა. მეოთხე არის ის, რომ თუ ადამიანები აღიარებენ ღმერთს ჭეშმარიტებად, მათ უნდა სჯეროდეთ და აღიარონ იმ ფაქტის უტყუარობა, რომ რა გზით ან ფორმითაც არ უნდა არსებობდეს ან გამოჩნდეს ღმერთი, ის ყოველთვის ჭეშმარიტებაა). არის ეს ოთხი პუნქტი გადამწყვეტი? (დიახ). სინამდვილეში, ყველამ იცის თითოეული ეს პუნქტი მოძღვრების დონეზე, მაგრამ როდესაც საქმე ეხება იმას, თუ რომელი ჭეშმარიტება-პრინციპები უკავშირდება ქრისტესთან მოპყრობის საკითხებს, ადამიანები იბნევიან რეალური სიტუაციების წინაშე დგომისას. მათ არ იციან, როგორ გამოიყენონ ისინი პრაქტიკაში, და ჭეშმარიტებები, რომლებიც მათ მანამდე ესმოდათ, უბრალო მოძღვრებებად იქცევა, რომელთა გამოყენებაც შეუძლებელია. ეს საკმარისად აჩვენებს, რომ რამდენი მოძღვრებაც არ უნდა ესმოდეს ადამიანს, ეს უსარგებლოა; ჭეშმარიტების გაგების გარეშე, მისი პრობლემების გადაჭრა მაინც შეუძლებელია.

2020 წლის 20 ივნისი

წინა: პუნქტი მეათე: ისინი აბუჩად იგდებენ ჭეშმარიტებას, ურცხვად ფეხქვეშ თელავენ პრინციპებს და უგულებელყოფენ ღვთის სახლის სამუშაო განაწესს (ნაწილი მეორე)

შემდეგი: პუნქტი მეათე: ისინი აბუჩად იგდებენ ჭეშმარიტებას, ურცხვად ფეხქვეშ თელავენ პრინციპებს და უგულებელყოფენ ღვთის სახლის განაწესებს (ნაწილი მეოთხე)

პარამეტრები

  • ტექსტი
  • თემები

სადა ფერები

თემები

შრიფტები

შრიფტის ზომა

სტრიქონებს შორის მანძილი

გვერდის სიგანე

სარჩევი

ძიება

  • ტექსტში ძიება
  • წიგნში ძიება