ჩემი სახლის სიმდიდრეები უთვალავი და შეუცნობელია, მაგრამ ადამიანი არასოდეს მოსულა ჩემთან, რათა ამით ესიამოვნა. ადამიანს არ ძალუძს დამოუკიდებლად სიამოვნების მიღება, არც საკუთარი ძალებით თავის დაცვა შეუძლია; ამის ნაცვლად, ის მუდამ სხვებზე ამყარებდა იმედებს. მათ შორის, ვისაც მე ზემოდან დავყურებ, არავინ არასოდეს მეძიებდა მე შეგნებულად და პირდაპირ. ისინი მოდიან ჩემთან სხვების წაქეზებით, უმრავლესობას მიჰყვებიან და არ სურთ თავიანთი ცხოვრების გასამდიდრებლად საფასურის გადახდა ან დროის დახარჯვა. ამიტომ, ადამიანთა შორის არავის უცხოვრია რეალობაში და ყველა ადამიანი უმნიშვნელო ცხოვრებით ცხოვრობს. ადამიანში ღრმად გამჯდარი წესებისა და ჩვეულებების გამო, მათი სხეულები თითქოს მიწის სუნით არის გაჟღენთილი. შედეგად, ადამიანი უგრძნობი გახდა, არ აქვს თანაგრძნობა სამყაროს სიდუხჭირის მიმართ და ამის ნაცვლად, საკუთარი სიამოვნების ძიებითაა დაკავებული ამ გაყინულ სამყაროში. ადამიანის ცხოვრებაში ოდნავი სითბოც კი არ არის, იგი მოკლებულია ყოველგვარ ადამიანურობასა და სინათლეს — და მაინც, ადამიანი მუდმივად თვითტკბობაშია ჩაფლული, ღირებულებების გარეშე ცხოვრობს და ამ ცხოვრებაში ვერაფერს აღწევს. სიკვდილის დღე თვალის დახამხამებაში ახლოვდება და ადამიანი მწარე სიკვდილით კვდება. ამ სამყაროში მას არასოდეს მიუღწევია რამისთვის და არც არაფერი მოუპოვებია — მოდის ნაჩქარევად და მიდის ნაჩქარევად. ჩემს თვალში არავის არასოდეს არაფერი მოუტანია და არც არაფერი წაუღია, ამიტომ ადამიანი ფიქრობს, რომ სამყარო უსამართლოა. თუმცა არც ერთი მათგანი არ ჩქარობს წასვლას. ისინი უბრალოდ ელიან იმ დღეს, როცა ჩემი ზეციური აღთქმა მოულოდნელად მოვა ადამიანებთან, რათა, მაშინ, როცა ისინი გზას ასცდნენ, კვლავ იხილონ მარადიული სიცოცხლის ჭეშმარიტი გზა. ამიტომ, ადამიანი ყურადღებით აკვირდება ჩემს ყოველ საქმესა და ქმედებას, რათა ნახოს, მართლაც შევასრულე თუ არა ჩემი დაპირება მის მიმართ. როცა ის შუა ტანჯვაშია, უკიდურეს ტკივილშია, განსაცდელითაა გარშემორტყმული და დაცემის პირასაა, ადამიანი წყევლის თავის დაბადების დღეს, რათა რაც შეიძლება მალე დააღწიოს თავი თავის გასაჭირს და გადავიდეს სხვა, იდეალურ ადგილას. მაგრამ როცა განსაცდელები გადაივლის, ადამიანი სიხარულით ივსება. ის ზეიმობს თავისი დაბადების დღეს დედამიწაზე და მთხოვს, რომ ვაკურთხო მისი დაბადების დღე; ამ დროს ადამიანი აღარ იხსენებს წარსულის ფიცს, უაღრესად შეშინებულია, რომ სიკვდილი მეორედ არ მოევლინოს. როცა ჩემი ხელები სამყაროს აღამაღლებს, ადამიანები სიხარულით ცეკვავენ, აღარ არიან მწუხარებაში და ყველანი ჩემზე დამოკიდებულნი არიან. როდესაც სახეზე ხელებს ვიფარებ და ადამიანებს მიწისკენ ვაწვები, მათ მაშინვე სუნთქვა უჭირთ და ძლივს ახერხებენ გადარჩენას. ისინი მიხმობენ, ეშინიათ, რომ მე გავანადგურებ მათ, რადგან ყველას სურს იხილოს დღე, როცა მე დიდებას მოვიპოვებ. ადამიანი ჩემს დღეს თავისი არსებობის ამოსავალ წერტილად მიიჩნევს და სწორედ იმის გამო, რომ ადამიანები ელიან იმ დღეს, როცა ჩემი დიდება გაცხადდება, კაცობრიობამ შეძლო დღემდე მოეღწია. ჩემი ბაგით დადგენილი კურთხევა ის არის, რომ ისინი, ვინც უკანასკნელ დღეებში იბადებიან, იღბლიანნი არიან, რადგან მათ ეძლევათ შესაძლებლობა იხილონ ჩემი მთელი დიდება.

საუკუნეთა განმავლობაში, ბევრმა დატოვა ეს სამყარო იმედგაცრუებითა და უხალისობით და ბევრიც მასში იმედითა და რწმენით მოვიდა. მე გავაკეთე ისე, რომ მრავალი მოვიდა და მრავალი უკან გავგზავნე. ურიცხვმა ადამიანმა გაიარა ჩემს ხელებში. მრავალი სული ჰადესში იქნა მოკვეთილი, ბევრმა ხორციელად იცხოვრა და ბევრი გარდაიცვალა და ხელმეორედ იშვა დედამიწაზე. თუმცა, არც ერთ მათგანს, არასოდეს ჰქონია შესაძლებლობა დამტკბარიყო დღევანდელი სამეფოს კურთხევებით. მე ადამიანს იმდენი რამ მივეცი, მაგრამ მან ძალიან ცოტა მიიღო; სატანის ძალების შემოტევის გამო, მან ვერ შეძლო ჩემი ყველა სიმდიდრით ტკბობა. მას მხოლოდ მათი დანახვის ბედნიერების საშუალება ჰქონდა, მაგრამ ვერასოდეს შეძლო მათით სიამოვნების მიღება. ადამიანს არასოდეს აღმოუჩენია თავის სხეულში არსებული საგანძური, რათა მიეღო ზეცის სიმდიდრეები და ამგვარად დაკარგა კურთხევები, რომლებიც მე მას მივანიჭე. განა ადამიანის სული არ არის ის უნარი, რომელიც მას ჩემს სულთან აკავშირებს? რატომ არასოდეს მოუმართავს ადამიანს ჩემთვის თავისი სულით? რატომ მიახლოვდება იგი ხორცით, მაგრამ სულით მოახლოებას ვერ ახერხებს? ჩემი ჭეშმარიტი სახე ხორცის სახეა? რატომ არ იცნობს ადამიანი ჩემს არსს? ნუთუ მართლა არასოდეს ყოფილა ჩემი კვალი ადამიანის სულში? ნუთუ მე სრულიად გავქრი ადამიანის სულიდან? თუ ადამიანი არ შევა სულიერ სფეროში, როგორ შეძლებს ჩემი განზრახვების წვდომას? ადამიანის თვალში არსებობს კი რამე, რაც უშუალოდ აღწევს სულიერ სფერომდე? ბევრჯერ მოვუხმე ადამიანს ჩემი სულით, მაგრამ ის ისე იქცევა, თითქოს მე შევაწუხე, შორიდან მიყურებს და ძლიერ ეშინია, რომ მე მას სხვა სამყაროში წავიყვან. ბევრჯერ ჩავეკითხე ადამიანის სულს, მაგრამ ის სრულიად უგრძნობი რჩება, ძლიერ შეშინებულია, რომ მე შევალ მის სახლში და გამოვიყენებ შესაძლებლობას, რათა წავართვა მას ყველაფერი. ამიტომ, ის მე კარს მიხურავს და მტოვებს ცივ, ჩარაზულ კარს მიღმა. ადამიანი ბევრჯერ დაცემულა და მე გადამირჩენია, მაგრამ გამოფხიზლებისთანავე მტოვებს და, ჩემი სიყვარულისთვის უგრძნობი, სიფრთხილით მაკვირდება; არასოდეს გამითბია ადამიანის გული. ადამიანი უგრძნობი, გულგრილი ცხოველია. მაშინაც კი, როცა ჩემს მფარველობაში სითბოა, მას ეს სიღრმისეულად არასოდეს შეხებია. ადამიანი ველურ მთის არსებას ჰგავს. მას არასოდეს დაუფასებია ჩემი მზრუნველობა კაცობრიობის მიმართ. მას არ სურს ჩემთან მოახლოება, მთებში ცხოვრებას ამჯობინებს, სადაც ველური მხეცების საფრთხის წინაშე დგას — და მაინც არ სურს ჩემში თავშესაფრის პოვნა. მე არავის ვაიძულებ: მე უბრალოდ ჩემს საქმეს ვაკეთებ. დადგება დღე, როცა ადამიანი, მძვინვარე ოკეანიდან ამოსული, ჩემთან მოცურავს, რათა დატკბეს დედამიწის ყველა სიმდიდრით და უკან მოიტოვოს ზღვის მიერ შთანთქმის საფრთხე.

როცა ჩემი სიტყვები სრულდება, სამეფო თანდათან ყალიბდება დედამიწაზე და ადამიანი ნელ-ნელა უბრუნდება ნორმალურ მდგომარეობას, და ასე დამყარდება დედამიწაზე სამეფო, რომელიც ჩემს გულშია. სამეფოში ყველა ღვთის ადამიანი იბრუნებს ჩვეულებრივი ადამიანის ცხოვრებას. ქრება ყინვიანი ზამთარი და მის ადგილს გაზაფხულის ქალაქების სამყარო იკავებს, სადაც მთელი წელი გაზაფხულია. ადამიანები აღარ არიან დაუცველნი პირქუში ადამიანური სამყაროს წინაშე და აღარ უწევთ ადამიანური სამყაროს სუსხის ატანა. ადამიანები ერთმანეთს აღარ ებრძვიან, ქვეყნები აღარ ომობენ, აღარ არსებობს ხოცვა-ჟლეტა და სისხლი, რომელიც ამ ხოცვა-ჟლეტას მოჰყვება; ყველგან სიხარულია და ადამიანებს შორის სითბო სუფევს. მე დავდივარ სამყაროში, ვტკბები ჩემი ტახტიდან და ვარსკვლავებს შორის ვცხოვრობ. ანგელოზები ახალ სიმღერებსა და ცეკვებს უძღვნიან ადამიანებს. ისინი თავიანთი სინაზის გამო აღარ ტირიან. აღარ მესმის ჩემ წინ ანგელოზების ქვითინის ხმა და აღარავინ მიყვება თავის გასაჭირს. დღეს თქვენ ყველანი ჩემ წინაშე ცხოვრობთ; ხვალ კი ყველანი ჩემს სამეფოში იარსებებთ. განა ეს არ არის უდიდესი კურთხევა, რომელსაც ადამიანს ვანიჭებ? იმ ფასის გამო, რომელსაც დღეს იხდით, თქვენ კურთხეული იქნებით და ჩემს დიდებაში იცხოვრებთ. კვლავ არ გსურთ შემოუერთდეთ ჩემი სულის არსს? კვლავ გსურთ საკუთარი თავის განადგურება? ადამიანები მზად არიან მისდიონ ხილულ დაპირებებს, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი წარმავალია, მაგრამ არავინ არის მზად მიიღოს ხვალინდელი დაპირებები, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი მარადიულია. ადამიანისთვის ხილულს მე გავანადგურებ, ხოლო მისთვის უხილავს კი აღვასრულებ. ეს არის განსხვავება ღმერთსა და ადამიანს შორის.

ადამიანმა გამოთვალა, როდის დადგება ჩემი დღე, თუმცა ზუსტი დრო არასოდეს არავის სცოდნია, ამიტომ ადამიანი მხოლოდ დაბნეულობაში ცხოვრობს. რადგან ადამიანის სურვილები უსასრულო ცას ეჯახება და შემდეგ ქრება, მან არაერთხელ დაკარგა იმედი, რის შედეგადაც დღევანდელ მდგომარეობამდე დაეცა. ჩემი სიტყვების მიზანი არ არის, რომ ადამიანმა თარიღებს სდიოს, ან სასოწარკვეთილებაში ჩაიძიროს და ამით თვითგანადგურებამდე მივიდეს. მე მსურს, რომ ადამიანმა მიიღოს ჩემი დაპირება და მთელი მსოფლიოს ადამიანებმა გაიზიარონ ჩემი დაპირება. მე მსურს სიცოცხლის ენერგიით სავსე ცოცხალი არსებები და არა გვამები, რომლებიც სიკვდილში არიან ჩაფლულნი. რადგან მე სამეფოს სუფრასთან ვიმყოფები, ვბრძანებ, რომ დედამიწაზე ყველა ადამიანმა მიიღოს ჩემი გამოცდა. მე არ ვუშვებ ჩემს წინაშე არაფერს უწმინდურს. არ ვუშვებ, რომ ვინმე ჩემს საქმეში ჩაერიოს; ყველას, ვინც ჩემს საქმეში ერევა, საპყრობილეში ვგზავნი და გათავისუფლების შემდეგაც უბედურება არ ტოვებს მათ — ისინი დედამიწის ცეცხლის ალში ისჯებიან. როცა მე განკაცებული ვარ, ყველა, ვინც ჩემს საქმეს ჩემს ხორცთან კამათით ეწინააღმდეგება, ჩემთვის საძულველია. ბევრჯერ შევახსენე ადამიანებს, რომ მე მიწაზე ნათესავი არ მყავს და ვინც მე თანასწორად მიმიჩნევს და ცდილობს, რომ ჩემთან ერთად ძველი დრო გაიხსენოს, განადგურებას დაექვემდებარება. ეს არის ჩემი ბრძანება. ასეთ საკითხებში მე ადამიანთან მიმართებაში ოდნავაც არ ვარ შემწყნარებელი. ყველა, ვინც ჩემს საქმეში ერევა და რჩევებს მაძლევს, ჩემი მხრიდან განიკითხება და არასოდეს მიეტევება ჩემგან. თუ მე ნათლად არ ვილაპარაკებ, ადამიანი ვერ გამოფხიზლდება და შეუმჩნევლად ჩავარდება ჩემს სასჯელში — რადგან ადამიანი არ მიცნობს მე ჩემს ხორცში.

1992 წლის 20 მარტი