წინა ორი ეპოქის მოღვაწეობის ერთი ეტაპი ისრაელში მიმდინარეობდა, მეორე კი იუდეაში. ზოგადად, ამ მოღვაწეობის არც ერთი ეტაპი არ სცილდებოდა ისრაელის ფარგლებს და პირველ რჩეულ ხალხზე აღსრულდა. შედეგად, ისრაელიანები თვლიან, რომ ღმერთი იეჰოვა მხოლოდ ისრაელიანების ღმერთია. რადგან იესო იუდეაში მოღვაწეობდა, სადაც მან ჯვარცმის საქმე აღასრულა, ებრაელები მას ებრაელი ხალხის გამომსყიდველად მიიჩნევენ. ისინი თვლიან, რომ ის მხოლოდ ებრაელთა მეფეა და არა სხვა ხალხის; რომ ის არ არის უფალი, ინგლისელთა გამომსყიდველი, და არც უფალი, ამერიკელთა გამომსყიდველი. არამედ უფალი, რომელიც ისრაელიანების გამომსყიდველია და რომ მან ისრაელში სწორედ იუდეველები გამოისყიდა. სინამდვილეში, ღმერთი ყოველივეს ხელმწიფეა. ის ყველა ქმნილების ღმერთია. ის არ არის მხოლოდ ისრაელიანების ან იუდეველების ღმერთი; ის ყველა ქმნილების ღმერთია. მისი მოღვაწეობის წინა ორი ეტაპი ისრაელში წარიმართა, რამაც ადამიანებში გარკვეული წარმოდგენები შექმნა. მათ სწამთ, რომ იეჰოვა ისრაელში მოღვაწეობდა. თავად იესომ თავისი საქმე იუდეაში განახორციელა და, უფრო მეტიც, რომ ის განკაცდა, რათა ემოქმედა — და ნებისმიერ შემთხვევაში, ეს საქმე ისრაელის ფარგლებს არ სცდებოდა. ღმერთი არ მოღვაწეობდა ეგვიპტელებსა ან ინდოელებს შორის; ის მხოლოდ ისრაელიანებში მოღვაწეობდა. ასე იქმნიან ადამიანები სხვადასხვა წარმოდგენებს და ღვთის საქმეს გარკვეული ჩარჩოებით ზღუდავენ. ისინი ამბობენ, რომ როდესაც ღმერთი მოქმედებს, მან ეს უნდა გააკეთოს რჩეულ ხალხში და ისრაელში; ისრაელიანების გარდა, ღმერთი სხვა ხალხზე არ მოქმედებს და მის მოღვაწეობას უფრო დიდი მასშტაბი არ აქვს. ისინი განსაკუთრებით მკაცრნი არიან თავის მცდელობაში, ხორცშესხმული ღმერთი ჩარჩოებში მოაქციონ და არ აძლევენ მას ნებას, გასცდეს ისრაელის საზღვრებს. განა ეს ყველაფერი მხოლოდ ადამიანური წარმოდგენები არ არის? ღმერთმა შექმნა ცა, დედამიწა და ყოველივე, მან შექმნა ყველა ქმნილება და როგორ შეეძლო თავისი საქმე მხოლოდ ისრაელით შეეზღუდა? თუ ასე იქნებოდა, რა აზრი ექნებოდა მის მიერ ყველა ქმნილების შექმნას? მან შექმნა მთელი სამყარო და მან თავისი ექვსათასწლიანი მართვის გეგმა არა მხოლოდ ისრაელში განახორციელა, არამედ სამყაროში არსებულ ყველა ადამიანზე. მიუხედავად იმისა, ცხოვრობენ თუ არა ისინი ჩინეთში, შეერთებულ შტატებში, გაერთიანებულ სამეფოში თუ რუსეთში, ყველა ადამიანი ადამის შთამომავალია; ისინი ყველანი ღვთის მიერ არიან შექმნილნი. მათგან ვერცერთი ვერ დააღწევს თავს ქმნილების საზღვრებს და ვერცერთი ვერ ჩამოიშორებს „ადამის შთამომავლის“ იარლიყს. ისინი ყველანი ქმნილებები არიან, ყველა ადამის ნაშიერია და ასევე ადამისა და ევას გახრწნილი შთამომავალი. არა მხოლოდ ისრაელიანები არიან შექმნილი არსებები, არამედ ყველა ადამიანი; უბრალოდ, ზოგი დაწყევლილია, ზოგი კი — კურთხეული. ისრაელიანებში ბევრი მოსაწონი რამ არის; ღმერთი მათზე დასაბამიდან მოქმედებდა, რადგან ისინი ყველაზე ნაკლებად იყვნენ გახრწნილები. ჩინელები მათთან შედარებასაც ვერ გაუძლებენ; ისინი ბევრად ჩამორჩებიან. ამრიგად, ღმერთი თავდაპირველად ისრაელის ხალხში მოქმედებდა, ხოლო მისი მოღვაწეობის მეორე ეტაპი მხოლოდ იუდეაში განხორციელდა — რამაც ადამიანებში მრავალი წარმოდგენა და წესი წარმოშვა. სინამდვილეში, ღმერთი ადამიანური წარმოდგენების მიხედვით რომ მოქმედებდეს, ის მხოლოდ ისრაელიანების ღმერთი იქნებოდა და ვერ შეძლებდა თავისი საქმის გავრცელებას წარმართ ერებში, რადგან ის იქნებოდა მხოლოდ ისრაელიანების ღმერთი და არა ყველა ქმნილების ღმერთი. წინასწარმეტყველებებში ნათქვამია, რომ იეჰოვას სახელი დიადი იქნება წარმართ ერებს შორის, რომ ის გავრცელდებოდა წარმართებში. რატომ იყო ეს ნაწინასწარმეტყველები? ღმერთი მხოლოდ ისრაელიანების ღმერთი რომ ყოფილიყო, ის მხოლოდ ისრაელში იღვაწებდა. უფრო მეტიც, ის არ გაავრცელებდა ამ საქმეს და არც ასე იწინასწარმეტყველებდა. რადგან მან ეს იწინასწარმეტყველა, ის აუცილებლად გაავრცელებს თავის საქმეს წარმართ ერებში, ყველა ქვეყანასა და ყველა მიწაზე. რადგან მან ეს თქვა, მან ეს უნდა აღასრულოს კიდეც; ეს არის მისი გეგმა, რადგან ის არის უფალი, რომელმაც შექმნა ცა, მიწა და ყოველივე, და ყველა ქმნილების ღმერთი. მიუხედავად იმისა, ისრაელიანებში მოქმედებს თუ მთელ იუდეაში, საქმე, რომელსაც ის აკეთებს, არის მთელი სამყაროსა და მთელი კაცობრიობის საქმე. საქმე, რომელსაც ის დღეს დიდი წითელი დრაკონის ქვეყანაში — წარმართულ ქვეყანაში — აკეთებს, კვლავაც მთელი კაცობრიობის საქმეა. ისრაელი იყო მისი დედამიწაზე მოღვაწეობის საყრდენი; ასევე, ჩინეთიც შეიძლება გახდეს მისი წარმართ ერებში მოღვაწეობის საყრდენი. ნუთუ მან ახლა არ აასრულა წინასწარმეტყველება, რომ „იეჰოვას სახელი დიადი იქნება წარმართ ერებს შორის“? მისი წარმართ ერებში მოღვაწეობის პირველი ნაბიჯი სწორედ ეს საქმეა, საქმე, რომელსაც ის დიდი წითელი დრაკონის ქვეყანაში აკეთებს. ის, რომ განკაცებულმა ღმერთმა ამ მიწაზე და ამ დაწყევლილ ხალხში უნდა იმოქმედოს, განსაკუთრებით ეწინააღმდეგება ადამიანურ წარმოდგენებს; ესენი ყველაზე მდაბიო ადამიანები არიან, მათ არავითარი ღირებულება არ გააჩნიათ და თავდაპირველად იეჰოვასგან იყვნენ მიტოვებულნი. ადამიანები შეიძლება სხვა ადამიანებმა მიატოვონ, მაგრამ თუ მათ ღმერთი მიატოვებს, მაშინ არავინ აღარ იქნება მათზე დაბალი სტატუსის მქონე და უფრო ნაკლებად ღირებული. ქმნილებისთვის სატანის მიერ შეპყრობილობა ან ადამიანების მიერ მიტოვება ძალიან მტკივნეულია — მაგრამ ქმნილების შემოქმედის მიერ მიტოვება ნიშნავს, რომ მასზე დაბალი სტატუსი აღარავის ექნება. მოაბის შთამომავალნი დაწყევლილნი იყვნენ და ისინი ამ ჩამორჩენილ ქვეყანაში დაიბადნენ; უდავოა, რომ სიბნელის გავლენის ქვეშ მყოფ ხალხთაგან, მოაბის შთამომავლებს ყველაზე დაბალ სტატუსი აქვთ. ვინაიდან ეს ხალხი აქამდე ყველაზე დაბალი სტატუსის მქონე იყო, მათზე შესრულებულ საქმეს ყველაზე მეტად შეუძლია დაამსხვრიოს ადამიანური წარმოდგენები და ასევე ყველაზე სასარგებლოა ღვთის ექვსიათასწლიანი მართვის გეგმისთვის. ასეთი საქმის კეთება ამ ხალხში საუკეთესო გზაა ადამიანური წარმოდგენების დასამსხვრევად და ამით ღმერთი დასაბამს აძლევს ახალ ეპოქას; ამით ის ამსხვრევს ყველა ადამიანურ წარმოდგენას; ამით ის ასრულებს მთელი მადლის ეპოქის საქმეს. მისი პირველი საქმე იუდეაში, ისრაელის ფარგლებში განხორციელდა; წარმართ ერებში მას არ გაუკეთებია არავითარი საქმე ახალი ეპოქის დასაბამისთვის. მოღვაწეობის დასკვნითი ეტაპი არა მხოლოდ წარმართებში ხორციელდება, არამედ კიდევ უფრო მეტად მათ შორის, ვინც დაწყევლილი იყო. სწორედ ეს ერთი მომენტია სატანის დამცირების ყველაზე ძლიერი მტკიცებულება და ამგვარად, ღმერთი „ხდება“ სამყაროს ყველა ქმნილების ღმერთი, ყოველივეს უფალი, თაყვანისცემის ობიექტი ყოველივე სულდგმულისთვის.

დღეს არიან ისეთებიც, ვინც ჯერ კიდევ ვერ ხვდება, თუ რა ახალი საქმე დაიწყო ღმერთმა. წარმართ ერებს შორის ღმერთმა დასაბამი დაუდო ახალ ეტაპს. მან ახალი ერა დაიწყო და ახალი საქმე წამოიწყო — და ის ამ მოღვაწეობას მოაბის შთამომავლებზე ასრულებს. განა ეს მისი უახლესი საქმე არ არის? ისტორიის მანძილზე არავის განუცდია ეს საქმე. არავის სმენია მის შესახებ და მით უმეტეს, არავის დაუფასებია იგი. ღვთის სიბრძნე, ღვთის საოცრება, ღვთის მიუწვდომლობა, ღვთის სიდიადე და ღვთის სიწმინდე — ეს ყველაფერი ვლინდება მოღვაწეობის ამ ეტაპზე, ბოლო დღეების საქმეში. განა ეს ახალი საქმე არ არის, საქმე, რომელიც ანგრევს ადამიანურ წარმოდგენებს? არიან ისეთებიც, ვინც ასე ფიქრობს: „თუ ღმერთმა დაწყევლა მოაბი და თქვა, რომ მიატოვებდა მოაბის შთამომავლობას, როგორ შეუძლია ახლა მათი გადარჩენა?“ ისინი არიან წარმართები, რომლებიც ღმერთმა დაწყევლა და ისრაელიდან განდევნა; ისრაელიანები მათ „წარმართ ძაღლებს“ უწოდებდნენ. ყველას აზრით, ისინი არა მხოლოდ წარმართი ძაღლები, არამედ უარესი, ნგრევის შვილები არიან; ანუ ისინი არ არიან ღვთის რჩეული ხალხი. შესაძლოა, ისინი ისრაელის მიწაზე დაიბადნენ, მაგრამ ისრაელიანებს არ მიეკუთვნებიან და ისინი წარმართ ერებში განდევნეს. ისინი ყველა ხალხს შორის უმდაბლესები არიან. სწორედ იმიტომ, რომ ისინი კაცობრიობაში უმდაბლესები არიან, ღმერთი მათ შორის ახალი ეპოქის დასაწყისის საქმეს ახორციელებს, რადგან ისინი გახრწნილი კაცობრიობის წარმომადგენლები არიან. ღვთის საქმე შერჩევითი და მიზანმიმართულია; საქმე, რომელსაც ის დღეს ამ ადამიანებში ასრულებს, ასევე არის საქმე, რომელიც ქმნილებებზე სრულდება. ნოე ქმნილება იყო, ისევე როგორც მისი შთამომავლები. მსოფლიოში ყველა, ვინც ხორცისა და სისხლისგან შედგება, ქმნილებაა. ღვთის საქმე მიმართულია ყველა შექმნილ არსებაზე; ის არ არის დამოკიდებული იმაზე, დაწყევლილია თუ არა ადამიანი შექმნის შემდეგ. მისი მართვის საქმე მიმართულია ყველა შექმნილ არსებაზე და არა იმ რჩეულ ხალხზე, რომლებიც არ დაწყევლილან. რადგან ღმერთს სურს თავისი საქმის შესრულება თავის შექმნილ არსებებს შორის, ის აუცილებლად შეასრულებს მას წარმატებით და იმუშავებს იმ ადამიანებს შორის, რომლებიც მისი საქმისთვის სასარგებლონი არიან. ამიტომ, ის არღვევს ყველა წესს, როდესაც ადამიანებს შორის მოღვაწეობს; მისთვის სიტყვებს „დაწყევლილი“, „გაკიცხული“ და „კურთხეული“ აზრი არ აქვს! ებრაელი ხალხი კარგია, ისევე როგორც ისრაელის რჩეული ხალხი; ისინი კარგი სულიერი მონაცემებისა და ადამიანობის ხალხია. თავდაპირველად, სწორედ მათ შორის დაიწყო იეჰოვამ თავისი საქმე და შეასრულა თავისი პირველი საქმე — მაგრამ დღეს მათი დაპყრობის საქმის შესრულება აზრს მოკლებული იქნებოდა. ისინიც შეიძლება იყვნენ შექმნილი არსებების ნაწილი და შესაძლოა მათში ბევრი დადებითი იყოს, მაგრამ მათ შორის მოღვაწეობის ამ ეტაპის განხორციელება უაზრო იქნებოდა; ღმერთი ვერ შეძლებდა ადამიანების დაპყრობას და ვერც ყველა ქმნილების დარწმუნებას, ზუსტად ამიტომ მან თავისი მოღვაწეობა დიდი წითელი დრაკონის ქვეყნის ხალხზე გადაიტანა. აქ უდიდესი მნიშვნელობა აქვს მის მიერ ეპოქის დაწყებას, ყველა წესისა და ადამიანური წარმოდგენის დამსხვრევას და მთელი მადლის ხანის მოღვაწეობის დასრულებას. თუ მისი ამჟამინდელი მოღვაწეობა ისრაელიანებს შორის განხორციელდება, მაშინ მისი ექვსათასწლიანი მართვის გეგმის დასრულებისას, ყველა დაიჯერებდა, რომ ღმერთი მხოლოდ ისრაელიანების ღმერთია, რომ მხოლოდ ისრაელიანები არიან ღვთის რჩეული ხალხი, რომ მხოლოდ ისრაელიანები იმსახურებენ ღვთის კურთხევისა და აღთქმის მემკვიდრეობას. ღმერთის ინკარნაცია დიდი წითელი დრაკონის წარმართთა ქვეყანაში ბოლო დღეებში აღასრულებს თავის, როგორც ყველა ქმნილების ღმერთის საქმეს; ის ასრულებს თავისი მართვის სრულ საქმეს და თავისი მოღვაწეობის ცენტრალურ ნაწილს დიდი ალისფერი დრაკონის ქვეყანაში ასრულებს. ამ სამი ეტაპის არსი ადამიანის ხსნაა, კერძოდ, ყველა შექმნილი არსების მიერ შემოქმედის თაყვანისცემა. ამრიგად, სამუშაოს თითოეულ ეტაპს დიდი მნიშვნელობა აქვს; ღმერთი არაფერს აკეთებს, რაც აზრსა და ღირებულებას მოკლებულია. ერთის მხრივ, მუშაობის ეს ეტაპი ახალ ეპოქას მოასწავებს და წინა ორ ეპოქას ასრულებს; მეორე მხრივ, ის ანგრევს ყველა ადამიანურ წარმოდგენას და ადამიანის რწმენისა და ცოდნის ყველა ძველ წესს. წინა ორი ეპოქის მოღვაწეობა სხვადასხვა ადამიანური წარმოდგენების მიხედვით სრულდებოდა; თუმცა, ამ ეტაპზე მთლიანად აღმოფხვრება ადამიანურ წარმოდგენები და ამით მთლიანად იპყრობს კაცობრიობას. მოაბის შთამომავლების დაპყრობით, მოაბის შთამომავლებს შორის შესრულებული სამუშაოს მეშვეობით, ღმერთი დაიპყრობს მთელი სამყაროს ხალხს. ეს არის მისი მოღვაწეობის ამ ეტაპის სიღრმისეული მნიშვნელობა და ეს არის მისი მოღვაწეობის ამ ეტაპის ყველაზე ღირებული ასპექტი. მაშინაც კი, თუ იცით, რომ თქვენი სტატუსი დაბალია და დაბალი ღირებულების ადამიანი ხართ, მაინც იგრძნობთ, რომ ყველაზე სასიხარულოს შეხვდით: თქვენ მემკვიდრეობით მიიღეთ დიდი კურთხევა, მიიღეთ დიდი დაპირება და შეგიძლიათ წვლილი შეიტანოთ ღვთის ამ დიდი საქმის შესრულებაში. თქვენ იხილეთ ღმერთის ჭეშმარიტი სახე, იცნობთ ღმერთის თანდაყოლილ ხასიათს და მის ნებას მიჰყვებით. ღვთის საქმის წინა ორი ეტაპი ისრაელში განხორციელდა. თუ მისი საქმის ეს ეტაპი ბოლო დღეებში ისრაელიანებს შორის განხორციელდებოდა, არა მხოლოდ ყველა დაიჯერებდა, რომ მხოლოდ ისრაელიანები არიან ღვთის რჩეული ხალხი, არამედ ღვთის მთელი მართვის გეგმა ვერ მიაღწევდა სასურველ შედეგს. იმ პერიოდში, როდესაც მისი მოღვაწეობის ორი ეტაპი ისრაელში სრულდებოდა, წარმართ ერებს შორის არც ახალი სამუშაო — და არც ახალი ეპოქის დაწყების რაიმე სამუშაო — არ განხორციელებულა. დღევანდელი სამუშაოს ეტაპი — ახალი ეპოქის დაწყების სამუშაო — თავდაპირველად წარმართ ერებს შორის ხორციელდება და, უფრო მეტიც, თავდაპირველად მოაბის შთამომავლებს შორის ხორციელდება, რაც მთელი ეპოქის დასაბამია. ღმერთმა დაამსხვრია ადამიანურ წარმოდგენებში არსებული ნებისმიერი ცოდნა და არცერთი მათგანი არ დატოვა. თავის დაპყრობის საქმეში მან დაამსხვრია ადამიანური წარმოდგენები, ცოდნის ეს ძველი, ადრინდელი ადამიანური გზები. ის ადამიანებს აჩვენებს, რომ ღმერთთან დაკავშირებით არ მოქმედებს წესები, რომ ღმერთში არაფერია ძველი, რომ მისი საქმე სრულიად განთავისუფლებულია, სრულიად თავისუფალია და რომ ის მართალია ყველაფერში, რასაც აკეთებს. თქვენ სრულად უნდა დაემორჩილოთ ნებისმიერ საქმეს, რომელსაც ის ასრულებს შექმნილ არსებებს შორის. მის მიერ შესრულებულ ყველა საქმეს აქვს აზრი და ხორციელდება მისივე განზრახვებისა და სიბრძნის შესაბამისად და არა ადამიანური არჩევანისა და წარმოდგენების შესაბამისად. თუ რამე სასარგებლოა მისი საქმისთვის, ის აკეთებს მას; და თუ რამე არ არის სასარგებლო მისი საქმისთვის, ის არ აკეთებს ამას, რაც არ უნდა კარგი იყოს ის! ის მოღვაწეობს და ირჩევს თავისი საქმის მიმღებებსა და ადგილს მისი შრომის მნიშვნელობისა და მიზნის შესაბამისად. ის არ იცავს წარსულ მუშაობის წესებსა და ძველ ფორმულებს. ამის ნაცვლად, ის გეგმავს თავის მოღვაწეობას მისი მნიშვნელობის მიხედვით. საბოლოო ჯამში, ის მიაღწევს ნამდვილ შედეგს და მოსალოდნელ მიზანს. თუ თქვენ დღეს არ გესმით ეს ყველაფერი, ეს მოღვაწეობა თქვენზე არანაირ გავლენას არ მოახდენს.