ადამიანების უმეტესობას ღმერთის მომავალი დანიშნულების ადგილის ან დროებითი სიამოვნებისთვის სწამს. მათ, ვისაც არანაირი განწმენდა არ განუცდია, ღმერთის სწამთ სამოთხეში შესასვლელად, ჯილდოს მისაღებად. მათ არ სწამთ ღმერთის სრულყოფილების მისაღწევად ან უფლის ქმნილების მოვალეობის შესასრულებლად. ეს ნიშნავს, რომ ადამიანების უმეტესობას ღმერთის არ სწამს თავისი პასუხისმგებლობების ან მოვალეობების შესასრულებლად. იშვიათად სწამს ვინმეს ღმერთის იმისთვის, რომ იცხოვროს აზრიანი ცხოვრებით, ბევრს არც ის სწამს, რომ რადგან ადამიანი ცოცხალია, ბუნებრივია და სამართლიანია, უყვარდეს ღმერთი, რადგან ეს ადამიანის ბუნებრივი მოწოდებაა. ამგვარად, მიუხედავად იმისა, რომ სხვადასხვა ადამიანი საკუთარი მიზნებისკენ მიისწრაფვის, მათი სწრაფვის მიზანი და მოტივაცია მის უკან თითქმის ერთნაირია და, რაც მთავარია, მათი უმეტესობისთვის თაყვანისცემის ობიექტები თითქმის იგივეა. ბოლო რამდენიმე ათასი წლის განმავლობაში, მრავალი მორწმუნე გარდაიცვალა, ბევრი კი გარდაიცვალა და ხელახლა დაიბადა. ღმერთს არა მხოლოდ ერთი ან ორი ადამიანი ეძიებს, არც ათასი ან ორი ათასი, მაგრამ ამ ადამიანების უმეტესობა საკუთარი პერსპექტივებისა და მომავლის შესანიშნავი იმედების გამო მიჰყვება ღმერთს. ქრისტესადმი ერთგულნი ცოტანი არიან, ეს იშვიათობაა. ბევრი ღვთისმოსავი მორწმუნე მაინც დაიღუპა საკუთარ ბადეებში გაბმული და უფრო მეტიც, გამარჯვებულთა რიცხვი გასაოცრად მცირეა. დღემდე, ადამიანების წარუმატებლობის მიზეზები ან მათი გამარჯვების საიდუმლოებები მათთვის უცნობია. მათ, ვინც ეძიებენ ქრისტეს, ჯერ კიდევ არ ჰქონიათ უეცარი გამჭრიახობის მომენტი, ისინი ჯერ ვერ ჩასწვდნენ ამ საიდუმლოებების არსს, რადგან უბრალოდ არ იციან. მიუხედავად იმისა, რომ დიდ ძალისხმევას იჩენენ, ისინი დადიან იმავე მარცხის გზაზე, რომელზეც მათი წინამორბედები დადიოდნენ, და არა წარმატების გზაზე, რომელიც მათ გაიარეს. ამგვარად, მიუხედავად იმისა, თუ როგორ მიისწრაფვიან, განა ისინი არ მიდიან იმ გზით, რომელიც სიბნელისკენ მიდის? განა ის, რასაც ისინი იღებენ, მწარე ნაყოფი არ არის? საკმაოდ რთულია იმის წინასწარ განსაზღვრა, საბოლოოდ კურთხევას მიიღებენ თუ უბედურებას ის ადამიანები, რომლებიც წარსულში წარმატებულთა მიბაძვით მოქმედებენ. რამდენად უარესია შანსები იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც წარუმატებლების კვალს მიჰყვებიან? ნუთუ მათ წარუმატებლობის კიდევ უფრო დიდი შანსი არ აქვთ? რა ღირებულება აქვს მათ მიერ განვლილ გზას? ნუთუ ისინი ძალისხმევას ფუჭად არ ხარჯავენ? მიუხედავად იმისა, მიაღწევენ თუ არა ადამიანები წარმატებას თავიანთ მისწრაფებაში, მოკლედ რომ ვთქვათ, არსებობს მიზეზი, თუ რატომ აკეთებენ ამას და საქმე ის არ არის, რომ მათი წარმატება ან წარუმატებლობა განისაზღვრება იმით, რომ ისე ეძიებენ, როგორ სურთ.

ადამიანის ღმერთისადმი რწმენის ყველაზე ფუნდამენტური მოთხოვნაა, რომ მას ჰქონდეს წრფელი გული, სრულად მიუძღვნას თავი და ჭეშმარიტად დაემორჩილოს. ადამიანისთვის ყველაზე რთულია, გაიღოს მთელი თავისი ცხოვრება ჭეშმარიტი რწმენის სანაცვლოდ, რათა ამ გზით მოიპოვოს მთელი ჭეშმარიტება და შეასრულოს თავისი მოვალეობა, როგორც უფლის ქმნილებამ. სწორედ ეს არის ის, რაც მიუღწეველია მათთვის, ვინც მარცხდება, და მით უფრო — მათთვის, ვინც ვერ პოულობს ქრისტეს. ზუსტად იმიტომ, რომ ადამიანს არ შეუძლია მთლიანად მიუძღვნას თავი ღმერთს, იმიტომ, რომ არ სურს თავისი მოვალეობის შესრულება შემოქმედის წინაშე, იმიტომ, რომ ჭეშმარიტებას ხედავს, მაგრამ თავს არიდებს მას და საკუთარ გზას ადგას, იმიტომ, რომ მუდამ მისდევს მათ გზას, ვინც დამარცხდა; იმიტომ, რომ მუდამ ეწინააღმდეგება ზეცას, სწორედ ამიტომ მარცხდება ადამიანი, მუდამ ებმება სატანის ცბიერებისა და საკუთარ ხაფანგებში. რადგან ადამიანი არ იცნობს ქრისტეს, რადგან არ შეუძლია ჭეშმარიტების გაგება და განცდა, რადგან ზედმეტად ეთაყვანება პავლეს და ზედმეტად ძლიერი სურვილი აქვს სამოთხეში მოხვედრის, რადგან მუდამ ითხოვს, რომ ქრისტე დაემორჩილოს მას და ღმერთს უბრძანებს, სწორედ ამიტომაც ყველა ის დიდი პიროვნება და ისინი, ვინც განიცადა სამყაროს უკუღმართობა, მაინც ვერ გაექცა სიკვდილს და ღვთის სასჯელით აღესრულა. ასეთ ადამიანებზე მხოლოდ ის შემიძლია ვთქვა, რომ მათი სიკვდილი ტრაგიკული იყო და ის შედეგი, რაც მათ ეწიათ, მათი სიკვდილი, უსაფუძვლო არ ყოფილა. განა მათი მარცხი კიდევ უფრო შეუთავსებელი არ არის ზეციურ კანონთან? ჭეშმარიტება ადამიანთა სამყაროდან მოდის, მაგრამ ადამიანთა შორის ჭეშმარიტება ქრისტეს მიერ გადაეცემა. ის ქრისტესგან, ანუ თავად ღმერთისგან მომდინარეობს და ეს ის არ არის, რისი შექმნაც ადამიანს შეუძლია. თუმცა ქრისტე მხოლოდ ჭეშმარიტებას გვაძლევს; ის აქ არ მოსულა იმისთვის, რომ გადაწყვიტოს, წარმატებას მიაღწევს თუ არა ადამიანი ჭეშმარიტების ძიებაში. ამიტომაც ადამიანის წარმატება თუ მარცხი მთლიანად მის საკუთარ სწრაფვაზეა დამოკიდებული. ეს საკითხი არასოდეს ყოფილა ქრისტესთან დაკავშირებული, ის თავად ადამიანის სწრაფვით განისაზღვრება. ადამიანის საბოლოო ხვედრი, მისი წარმატება თუ მარცხი, არ შეიძლება მთლიანად ღმერთს დავაკისროთ, რადგან ეს არ არის ღმერთის საქმე; ეს პირდაპირ უკავშირდება იმ მოვალეობას, რომელიც უფლის ქმნილებამ უნდა შეასრულოს. ადამიანების უმეტესობას ცოტა რამ თუ სმენია პავლესა და პეტრეს მისწრაფებებისა და საბოლოო ხვედრის შესახებ, მაგრამ მათ არაფერი იციან პეტრეს წარმატების საიდუმლოსა და იმ ნაკლოვანებებზე, რომლებმაც პავლე მარცხამდე მიიყვანა. ამიტომ, თუ თქვენ სრულიად ვერ ხედავთ მათი მისწრაფების არსს, თქვენი სწრაფვაც უმეტესად მარცხით დასრულდება, და თუნდაც მცირე თქვენგანმა მიაღწიოს წარმატებას, ისინი მაინც ვერ გაუტოლდებიან პეტრეს. თუ შენი სწრაფვის გზა სწორია, მაშინ გქონდეს წარმატების იმედი; თუ ჭეშმარიტებისკენ სწრაფვის გზა არასწორია, მაშინ ვერასოდეს მიაღწევ წარმატებას და იმავე შედეგს მიიღებ, რაც პავლემ მიიღო.

პეტრე იყო ადამიანი, რომელმაც სრულყოფას მიაღწია. მხოლოდ გვემისა და განკითხვის განცდის შემდეგ მივიდა სრულყოფამდე, რის შედეგადაც მან წმინდა, ღვთისმოყვარე გული შეიძინა; გზა, რომელიც მან გაიარა, სრულყოფის გზა იყო. ანუ თავიდანვე, პეტრეს მიერ განვლილი გზა სწორი იყო და მისი ღმერთისადმი რწმენის მოტივაცია სწორი იყო და ამგვარად, ის სრულყოფამდე მივიდა; მან ახალი გზა გაიარა, რომელზეც ადამიანს მანამდე არასდროს გაუვლია. თუმცა, გზა, რომელზეც პავლე თავიდანვე დადიოდა, ქრისტეს წინააღმდეგობის გზა იყო და მხოლოდ იმიტომ, რომ სულიწმიდას სურდა მისი გამოყენება, მისი ნიჭისა და ღირსებების თავისი საქმისთვის გამოყენება, იგი ქრისტეს რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში ემსახურა. იგი უბრალოდ სულიწმიდის მიერ გამოყენებული ადამიანი იყო, არა იმიტომ, რომ იესო კეთილგანწყობილი იყო მისი ადამიანურობის მიმართ, არამედ მისი ნიჭის გამო. მას შეეძლო იესოსთვის მსახურება, რადგან დაცემული იყო და არა იმიტომ, რომ ამას სიამოვნებით აკეთებდა. მისი საქმიანობა იყო სულიწმიდის ნათლის მინიჭებისა და ხელმძღვანელობის შედეგი, მაგრამ ეს არანაირად არ გამოხატავდა მის მისწრაფებას ან ადამიანურობას. პავლეს საქმე მსახურის საქმეს წარმოადგენდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ მან მოციქულის საქმე შეასრულა. თუმცა, პეტრე განსხვავებული იყო: მანაც გარკვეული სამუშაო შეასრულა; ეს ისეთი დიდი არ იყო, როგორც პავლეს საქმე, მაგრამ ის საკუთარი შესვლისკენ ისწრაფვოდა და მისი საქმე განსხვავდებოდა პავლეს საქმისგან. პეტრეს საქმე უფლის შექმნილი არსების მოვალეობის შესრულება იყო. ის არ მოქმედებდა მოციქულის როლში, არამედ ღვთის სიყვარულისკენ სწრაფვით მოქმედებდა. პავლეს საქმის მსვლელობა მის პირად მისწრაფებებსაც შეიცავდა: მისი პირადი მიზანი იყო მომავლის იმედები და კარგი დანიშნულების ადგილის მიღწევა. ის არ იღებდა გამოწრთობასა და გასხვლას თავისი მოქმედების დროს. მას სჯეროდა, რომ სანამ მის მიერ შესრულებული სამუშაო აკმაყოფილებდა ღვთის განზრახვებს და ყველაფერი, რასაც აკეთებდა, სასიამოვნო იყო ღვთისთვის, საბოლოოდ ჯილდო ელოდა. მის საქმიანობაში პირადი გამოცდილება არ ყოფილა, ეს ყველაფერი თავისთავად ხდებოდა და არა — ცვლილებებისკენ სწრაფვის ფონზე. მის საქმიანობაში ყველაფერი გარიგება იყო, ის არ შეიცავდა უფლის შექმნილი არსების მოვალეობას ან მორჩილებას. მისი საქმიანობის განმავლობაში პავლეს ძველ განწყობაში არანაირი ცვლილება არ მომხდარა. მისი საქმიანობა მხოლოდ სხვების მსახურება იყო და ვერ ახერხებდა მის ხასიათში ცვლილებების შეტანას. პავლე თავის საქმეს პირდაპირ ასრულებდა, სრულყოფის და განწმენდის გარეშე, მისი მოტივაცია ჯილდოს მიღება იყო. პეტრე განსხვავებული იყო: ის იყო ადამიანი, რომელმაც გასხვლა და გამოწრთობა გამოიარა. პეტრეს საქმის მიზანი და მოტივაცია ძირეულად განსხვავდებოდა პავლეს საქმისგან. მიუხედავად იმისა, რომ პეტრე დიდ საქმეს არ აკეთებდა, მისმა ხასიათმა მრავალი ცვლილება განიცადა და ის ჭეშმარიტებისა და რეალური ცვლილებისკენ ისწრაფვოდა. მისი საქმიანობა მხოლოდ სამუშაოს შესრულებისთვის არ სრულდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ პავლე ბევრ საქმეს აკეთებდა, ეს ყველაფერი სულიწმიდის საქმე იყო და თუმცა პავლე ამ საქმეში თანამშრომლობდა, მას ეს არ განუცდია. ის, რომ პეტრემ გაცილებით ნაკლები სამუშაო შეასრულა, მხოლოდ იმიტომ მოხდა, რომ სულიწმიდა მისი მეშვეობით დიდ საქმეს არ ასრულებდა. მათი საქმეების რაოდენობა არ განსაზღვრავდა, მიაღწიეს თუ არა მათ სრულყოფას; ერთის მისწრაფება ჯილდოს მიღება იყო, ხოლო მეორეს — ღვთისადმი უმაღლესი სიყვარულის მიღწევა და უფლის შექმნილი არსების მოვალეობის შესრულება, იმდენად, რამდენადაც მას შეეძლო სათნო ხატის შექმნა ღვთის განზრახვების დასაკმაყოფილებლად. გარეგნულად ისინი განსხვავებულები იყვნენ და ასევე განსხვავებული იყო მათი არსიც. შეუძლებელია იმის განსაზღვრა, თუ ვინ გახდა მათგან სრულყოფილი, შესრულებული საქმის რაოდენობის მიხედვით. პეტრე ცდილობდა, ღვთის მოყვარული ადამიანის ხატის მიხედვით ეცხოვრა, ყოფილიყო ადამიანი, რომელიც ემორჩილებოდა ღმერთს, ადამიანი, რომელიც იღებდა გასხვლას და ადამიანი, რომელიც ასრულებდა თავის, როგორც უფლის მიერ შექმნილი არსების, მოვალეობას. მას შეეძლო, თავი მიეძღვნა ღმერთისთვის, მთლიანად ღვთის ხელში ჩაებარებინა საკუთარი თავი და სიკვდილამდე დამორჩილებოდა მას. პეტრეს ასეთი მიზანი ჰქონდა და მან ესეც შეასრულა. ეს არის ფუნდამენტური მიზეზი, რის გამოც საბოლოოდ მისი ხვედრი განსხვავებული იყო პავლეს ხვედრისგან. პეტრეში სულიწმიდის მიერ შესრულებული საქმე მისი სრულყოფა იყო, ხოლო პავლეში სულიწმიდის მიერ შესრულებული საქმე მისი გამოყენება იყო. ეს იმიტომ, რომ მათი ბუნება და მათი მისწრაფებების მიღმა არსებული პერსპექტივები განსხვავებული იყო. ორივეს სულიწმიდის საქმე ჰქონდა. პეტრე ამ საქმეს საკუთარ თავზე იყენებდა და სხვებსაც აწვდიდა; პავლე კი მხოლოდ სხვებს აწვდიდა სულიწმიდის მთლიან საქმეს და თავად ვერაფერს იძენდა. ამგვარად, მას შემდეგ, რაც მან ამდენი წლის განმავლობაში განიცადა სულიწმიდის საქმე, პავლეში ცვლილებები თითქმის არ მომხდარა. ის თითქმის თავის ბუნებრივ მდგომარეობაში რჩებოდა და კვლავ ისეთივე პავლე იყო, როგორიც ადრე. უბრალოდ, მრავალწლიანი შრომის გაჭირვების გადატანის შემდეგ, მან ისწავლა „შრომა” და მოთმინება, მაგრამ მისი ძველი ბუნება, უაღრესად ხარბი და ანგარებიანი ბუნება, იგივე დარჩა. ამდენი წლის მუშაობის შემდეგ, იგი არ იცნობდა თავის გახრწნილ ხასიათს და არც ძველი განწყობა მოიშორა და ეს კვლავ აშკარად ჩანდა მის საქმეში. მასში მხოლოდ მეტი სამუშაო გამოცდილება იყო, მაგრამ მხოლოდ ასეთი მცირე გამოცდილება ვერ შეცვლიდა მას და ვერ შეცვლიდა მის შეხედულებებს არსებობის ან მისი მისწრაფების მნიშვნელობის შესახებ. მიუხედავად იმისა, რომ ის მრავალი წლის განმავლობაში მუშაობდა ქრისტესთვის და აღარასდროს დევნიდა უფალ იესოს, მის გულში ღვთის შესახებ მისი ცოდნა არ შეცვლილა. ეს ნიშნავს, რომ ის არ მოქმედებდა იმისთვის, რომ თავი მიეძღვნა ღმერთისთვის, არამედ იძულებული იყო ემუშავა თავისი მომავალი დანიშნულებისთვის. რადგან თავიდან ის დევნიდა ქრისტეს და არ ემორჩილებოდა ქრისტეს; ის არსებითად მეამბოხე იყო, რომელიც განზრახ ეწინააღმდეგებოდა ქრისტეს და არ იცოდა სულიწმიდის მოქმედების შესახებ. როდესაც მისი საქმე თითქმის დასრულებული იყო, მან ჯერ კიდევ არ იცოდა სულიწმიდის საქმე და უბრალოდ მოქმედებდა საკუთარი ხასიათის შესაბამისად, სულიწმიდის განზრახვებისთვის ოდნავი ყურადღების მიქცევის გარეშე. ამიტომაც, მისი ბუნება ქრისტეს მტრობდა და ჭეშმარიტებას არ ემორჩილებოდა. როგორ შეიძლებოდა ასეთი ადამიანის ხსნა, რომელიც სულიწმიდის საქმემ მიატოვა, არ იცოდა სულიწმიდის საქმე და ასევე ეწინააღმდეგებოდა ქრისტეს? ადამიანის ხსნა არ არის დამოკიდებული იმაზე, თუ რამდენ სამუშაოს ასრულებს ან რამდენს უძღვნის, არამედ განისაზღვრება იმით, იცის თუ არა მან სულიწმიდის საქმე, შეუძლია თუ არა მას ჭეშმარიტების პრაქტიკაში გამოყენება და არის თუ არა მისი მისწრაფების პერსპექტივა ჭეშმარიტებასთან შესაბამისი.

მიუხედავად იმისა, რომ პეტრეს იესოს მიმდევრობის დაწყების შემდეგ ბუნებრივი გამოცხადებები ჰქონდა, ბუნებით ის თავიდანვე იყო ადამიანი, რომელიც მზად იყო დამორჩილებოდა სულიწმიდას და გაჰყოლოდა ქრისტეს. მისი მორჩილება სულიწმიდისადმი სუფთა იყო: ის არ ისწრაფვოდა დიდებისა და სარგებლისკენ, არამედ მოტივირებული იყო ჭეშმარიტებისადმი მორჩილებით. მიუხედავად იმისა, რომ პეტრემ სამჯერ უარყო, რომ იცნობდა ქრისტეს და მიუხედავად იმისა, რომ მან უფალი იესო გამოცადა, ასეთ მცირე ადამიანურ სისუსტეს არანაირი კავშირი არ ჰქონდა მის ბუნებასთან, ამას გავლენა არ მოუხდენია მის შემდგომ სწრაფვაზე და საკმარისი საფუძველი ვერ იქნება იმის დასამტკიცებლად, რომ მისი ცდუნება ანტიქრისტეს მოქმედება იყო. ნორმალური ადამიანური სისუსტე მსოფლიოს ყველა ადამიანისთვის საერთოა, ხომ არ ელი, რომ პეტრე განსხვავებული იქნება? განა ადამიანებს გარკვეული შეხედულებები არ აქვთ პეტრეზე, რადგან მან რამდენიმე სულელური შეცდომა დაუშვა? და განა ხალხი ასე არ აღმერთებს პავლეს მის მიერ შესრულებული ყველა საქმისა და მის მიერ დაწერილი ყველა ეპისტოლეს გამო? როგორ შეძლებდა ერთი ადამიანი მეორე ადამიანის არსის სრულად დანახვას? განა ისინი, ვისაც ნამდვილად აქვს გონიერება, ვერ დაინახავენ, რომ ასეთი რამ უმნიშვნელოა? მიუხედავად იმისა, რომ პეტრეს მრავალწლიანი მტკივნეული გამოცდილება ბიბლიაში არ არის აღწერილი, ეს არ ამტკიცებს, რომ პეტრეს რეალური გამოცდილება არ ჰქონია ან რომ პეტრეს სრულყოფისთვის არ მიუღწევია. როგორ შეიძლება, ადამიანი ღვთის საქმეს სრულად ჩასწვდეს? ჩანაწერები ბიბლიაში პირადად იესოს მიერ არ არის შერჩეული, ის შემდგომმა თაობებმა შეადგინეს. ამგვარად, ყველაფერი, რაც ბიბლიაშია ჩაწერილი, ხომ არ არის ადამიანის წარმოდგენების მიხედვით შერჩეული? უფრო მეტიც, პეტრესა და პავლეს ხვედრი ეპისტოლეებში მკაფიოდ არ არის მითითებული, ამიტომ ადამიანი პეტრესა და პავლეს საკუთარი აღქმისა და უპირატესობების მიხედვით აფასებს. და რადგან პავლემ ამდენი იშრომა, რადგან მისი „წვლილი” ასეთი დიდი იყო, მან მასების ნდობა მოიპოვა. განა ადამიანი მხოლოდ ზედაპირულზე არ ამახვილებს ყურადღებას? როგორ შეძლებდა ერთი ადამიანი მეორე ადამიანის არსის დანახვას? მით უმეტეს, როცა პავლე ათასობით წლის განმავლობაში თაყვანისცემის ობიექტად იქცა, ვინ გაბედავდა მისი საქმის უარყოფას? პეტრე უბრალოდ მეთევზე იყო, მაშ, როგორ შეიძლება მისი წვლილი ისეთივე დიდი იყოს, როგორც პავლესი? მათი წვლილის თვალსაზრისით, პავლე პეტრეზე ადრე უნდა დაჯილდოებულიყო და ის უნდა ყოფილიყო უფრო მეტად შესაფერისი ღმერთის მოწონების მისაღებად. ვის შეეძლო წარმოედგინა, რომ პავლესადმი მოპყრობით ღმერთი მას უბრალოდ აძლევდა ძალას, ემოქმედა თავისი ნიჭის გამოყენებით, მაშინ, როცა პეტრე სრულყო.ეს არანაირად არ ნიშნავს, რომ უფალ იესოს თავიდანვე ჰქონდა გეგმა პეტრესა და პავლესთან დაკავშირებით: ისინი, პირიქით, სრულყოფილად იქცნენ ან მოქმედებაში იყვნენ მათი თანდაყოლილი ბუნების შესაბამისად. ამიტომ ადამიანები ხედავენ მხოლოდ ადამიანის გარეგან წვლილს, ხოლო ღმერთი ხედავს ადამიანის არსს, ასევე გზას, რომელსაც ის თავიდანვე ადგას, და მისი მისწრაფების მოტივაციას. ადამიანები ერთმანეთს საკუთარი წარმოდგენებითა და აღქმით აფასებენ, თუმცა ადამიანის საბოლოო შედეგი არ განისაზღვრება ამ ადამიანის გარეგანი ფაქტორებით. ამიტომაც ვამბობ: თუ გზა, რომელსაც თავიდანვე ადგახარ, წარმატების გზაა და შენი სწრაფვის მოტივაციაც სწორია, მაშინ შენ პეტრეს ჰგავხარ; თუკი თავიდანვე მარცხის გზას მიჰყვები, რაც არ უნდა დიდი ფასი გადაიხადო, შენი ხვედრი მაინც ისეთივე იქნება, როგორიც პავლესი. ნებისმიერ შემთხვევაში, შენი დანიშნულება და წარმატების მიღწევა თუ წარუმატებლობა დამოკიდებულია იმაზე, სწორია თუ არა შენ მიერ არჩეული გზა და არა შენს თავდადებაზე ან იმ საფასურზე, რომელსაც იხდი. პეტრესა და პავლეს არსი და მათ მიერ დასახული მიზნები განსხვავებული იყო; ადამიანს არ შეუძლია ამ ყველაფრის აღმოჩენა და მხოლოდ ღმერთს შეუძლია მათი სრულად ცოდნა. რადგან ღმერთი ხედავს ადამიანის არსს, მაშინ როდესაც ადამიანმა საკუთარი არსის შესახებაც კი არაფერი იცის. ადამიანს არ ძალუძს ადამიანის შინაგანი არსის ან მისი ნამდვილი სულიერი მდგომარეობის დანახვა, და ამიტომაც ვერ ახერხებს პავლესა და პეტრეს მარცხისა და წარმატების მიზეზების სწორად განსაზღვრას. მიზეზი, რის გამოც ადამიანების უმეტესობა პავლეს ეთაყვანება და არა — პეტრეს, არის ის, რომ პავლე საზოგადოებრივი საქმისთვის გამოიყენებოდა და ადამიანს შეუძლია ამ საქმის აღქმა, ამიტომ ადამიანები აღიარებენ პავლეს „მიღწევებს”. ამავე დროს, პეტრეს გამოცდილება ადამიანისთვის უხილავია და ის, რისკენაც ის ისწრაფოდა, ადამიანისთვის მიუწვდომელია, ამიტომ მას პეტრე არ აინტერესებს.

პეტრემ სრულყოფილებას მიაღწია გასხვლისა და გამოწრთობის გზით. მან თქვა: „მე ყოველთვის უნდა დავაკმაყოფილო ღმერთის განზრახვები. ყველაფერში, რასაც ვაკეთებ, მხოლოდ ღმერთის განზრახვების დაკმაყოფილებას ვცდილობ და მიუხედავად იმისა, გამკიცხავენ თუ განმსჯიან, მაინც სიამოვნებით ვაკეთებ ამას“. პეტრემ ყველაფერი ღმერთს მიუძღვნა და მისი საქმეები, სიტყვები და მთელი ცხოვრება ღმერთის სიყვარულისთვის იყო განკუთვნილი. ის იყო ადამიანი, რომელიც ისწრაფვოდა განწმენდისკენ და რაც უფრო მეტს განიცდიდა, მით უფრო დიდი იყო ღმერთის მიმართ სიყვარული მის გულში. პავლე კი, მხოლოდ გარეგნულ საქმეს აკეთებდა და, მიუხედავად იმისა, რომ ისიც შრომისმოყვარე იყო, მისი შრომა მიზნად ისახავდა თავისი საქმის სწორად შესრულებას და ამით ჯილდოს მიღებას. რომ სცოდნოდა, ჯილდოს ვერ მიიღებდა, ის თავის საქმეს მიატოვებდა. პეტრეს აინტერესებდა ჭეშმარიტი სიყვარული თავის გულში, რაც იყო პრაქტიკული და მიღწევადი. მას არ აინტერესებდა, მიიღებდა თუ არა ჯილდოს, არამედ შეიძლებოდა თუ არა მისი ხასიათის შეცვლა. პავლეს აინტერესებდა კიდევ უფრო მეტი შრომა, აინტერესებდა გარეგნული შრომა და თავდადება და ის მოძღვრებები, რომლებსაც ნორმალური ადამიანები არ განიცდიან. მას არც შინაგანი ცვლილებები ადარდებდა და არც ღმერთისადმი ჭეშმარიტი სიყვარული. პეტრეს გამოცდილებები ღმერთთან უფრო ახლო ურთიერთობის მოსაპოვებლად და პრაქტიკული ცხოვრებისეული გამოხატვისთვის იყო გამიზნული.პავლეს საქმე იესოს მიერ მისთვის მინდობის გამო შესრულდა და იმისთვის, რომ მიეღო ის, რაც მას სურდა, თუმცა ეს არ იყო დაკავშირებული მის ცოდნასთან საკუთარი თავისა და ღმერთის შესახებ. მისი საქმე მხოლოდ გაკიცხვისა და სამსჯავროსგან თავის დაღწევის მიზნით იყო. პეტრე წმინდა სიყვარულისკენ ისწრაფვოდა, ხოლო პავლე ესწრაფვოდა სამართლიანობის გვირგვინს. პეტრემ მრავალი წლის განმავლობაში განიცადა სულიწმიდის მოქმედება და ჰქონდა ქრისტეს პრაქტიკული ცოდნა, ასევე საკუთარი თავის ღრმა ცოდნა. ამგვარად, მისი ღვთისადმი სიყვარული წმინდა იყო. მრავალწლიანმა გამოწრთობამ აამაღლა მისი ცოდნა იესოსა და ცხოვრების შესახებ და მისი სიყვარული უპირობო სიყვარული იყო, ეს იყო სპონტანური სიყვარული და ის არაფერს ითხოვდა სანაცვლოდ და არც რაიმე სარგებლის მიღებას იმედოვნებდა. პავლე მრავალი წლის განმავლობაში მუშაობდა, მაგრამ მას არ ჰქონდა ქრისტეს შესახებ დიდი ცოდნა და მისი ცოდნა საკუთარი თავის შესახებაც სავალალოდ მცირე იყო. მას უბრალოდ არ უყვარდა ქრისტე და მისი საქმე და გზა, რომელსაც ის მისდევდა, საბოლოო დაფნის გვირგვინის მოპოვებისთვის იყო განკუთვნილი. ის საუკეთესო გვირგვინისკენ ისწრაფვოდა და არა ყველაზე წმინდა სიყვარულისკენ. ის აქტიურად არ ისწრაფვოდა, არამედ პასიურად; ის არ ასრულებდა თავის მოვალეობას, არამედ იძულებით ისწრაფვოდა, რადგან სულიწმიდის მუშაობით იყო შეპყრობილი. ამრიგად, მისი მისწრაფება არ ამტკიცებს, რომ ის იყო სტანდარტის შესაბამისი შექმნილი არსება; სწორედ პეტრე იყო სტანდარტის შესაბამისი შექმნილი არსება, რომელიც ასრულებდა თავის მოვალეობას. ადამიანი ფიქრობს, რომ ყველამ, ვინც ღმერთს შესწირავს წვლილს, უნდა მიიღოს ჯილდო და რაც უფრო დიდია წვლილი, მით უფრო ბუნებრივი და სწორია, რომ ისინი ღმერთს ასიამოვნებენ. ადამიანის თვალსაზრისის არსი ტრანზაქციულია და ის აქტიურად არ ცდილობს შეასრულოს თავისი მოვალეობა, როგორც შექმნილმა არსებამ. ღმერთისთვის, რაც უფრო მეტად ესწრაფვიან ადამიანები ღვთისადმი ჭეშმარიტ სიყვარულს და სრულ მორჩილებას, რაც ნიშნავს, რომ ცდილობენ შეასრულონ თავიანთი მოვალეობა, როგორც შექმნილმა არსებებმა, მით უფრო მეტად შეუძლიათ მოიპოვონ ღვთის მოწონება. ღვთის თვალსაზრისია, მოითხოვოს, რომ ადამიანმა დაიბრუნოს თავისი თავდაპირველი მოვალეობა და სტატუსი. ადამიანი შექმნილი არსებაა და ამიტომ ადამიანმა არ უნდა გადააჭარბოს საკუთარ თავს ღმერთისთვის რაიმე მოთხოვნის წაყენებით და არაფერი უნდა გააკეთოს, გარდა იმისა, რომ შეასრულოს თავისი მოვალეობა, როგორც შექმნილმა არსებამ. პავლესა და პეტრეს დანიშნულების ადგილები განისაზღვრა იმის მიხედვით, შეეძლოთ თუ არა მათ თავიანთი მოვალეობის შესრულება, როგორც შექმნილ არსებებს, და არა მათი წვლილის სიდიდის მიხედვით; მათი დანიშნულების ადგილები განისაზღვრა იმის მიხედვით, რისკენაც ისინი თავიდანვე ისწრაფვოდნენ და არა იმის მიხედვით, თუ რამდენ შრომას გასწევდნენ ან როგორ აფასებდნენ მათ სხვები. ამრიგად, შექმნილი არსების მოვალეობის აქტიურად შესრულების მცდელობა წარმატებისკენ მიმავალი გზაა; ღვთისადმი ჭეშმარიტი სიყვარულისკენ სწრაფვის გზა ყველაზე სწორი გზაა; ძველი ხასიათის ცვლილებებისა და ღვთისადმი სუფთა სიყვარულისკენ სწრაფვა წარმატებისკენ მიმავალი გზაა. წარმატების ასეთი გზა არის როგორც თავდაპირველი მოვალეობის აღდგენის, ასევე შექმნილი არსების თავდაპირველი გამოჩინების აღდგენის გზა. ეს არის გამოჯანმრთელების გზა და ასევე ღმერთის მთელი საქმის მიზანი დასაწყისიდან ბოლომდე. თუ ადამიანის სწრაფვა შეფერილია პირადი ექსტრავაგანტული მოთხოვნებითა და ირაციონალური ლტოლვებით და მისი შედეგი არ არის ადამიანის ხასიათის ცვლილებები. მაშინ ეს ეწინააღმდეგება გამოჯანმრთელების საქმეს. ეს უდავოდ არ არის სულიწმიდის მიერ შესრულებული საქმე და ამგვარად, ეს ადასტურებს, რომ ამ სახის სწრაფვა არ არის მოწონებული ღმერთის მიერ. რითია მნიშვნელოვანი ისეთი მისწრაფება, რომელიც ღმერთს არ მოსწონს?

პავლეს მიერ შესრულებული საქმე ადამიანის წინაშე იყო გამოვლენილი, მაგრამ რამდენად სუფთა იყო მისი სიყვარული ღვთისადმი და რამდენად უყვარდა ღმერთი გულის სიღრმეში, ეს ყველაფერი ადამიანს არ შეუძლია დაინახოს. ადამიანს მხოლოდ მის მიერ შესრულებული საქმის დანახვა შეუძლია, საიდანაც ადამიანმა იცის, რომ მას ნამდვილად იყენებდა სულიწმიდა და ამიტომ ადამიანი ფიქრობს, რომ პავლე პეტრეზე უკეთესი იყო, რომ მისი საქმე უფრო დიდი იყო, რადგან მას შეეძლო ეკლესიებისთვის დახმარება. პეტრე მხოლოდ პირად გამოცდილებას ეყრდნობოდა და თავისი შემთხვევითი მუშაობის დროს მხოლოდ რამდენიმე ადამიანი მოიპოვა. მისგან მხოლოდ რამდენიმე ნაკლებად ცნობილი ეპისტოლეა, მაგრამ ვინ იცის, რამდენად დიდი იყო ღვთისადმი სიყვარული მის გულში? პავლე დღედაღამ ღმერთისთვის მუშაობდა: რადგან საქმე იყო გასაკეთებელი, ის ამას აკეთებდა. მას ეგონა, რომ ამ გზით შეძლებდა გვირგვინის მოპოვებას და ღმერთის დაკმაყოფილებას, მაგრამ არ ისწრაფვოდა ისეთი გზებისკენ, რომ თავისი საქმით საკუთარი თავი შეეცვალა. პეტრეს ცხოვრებაში ყველაფერი, რაც არ აკმაყოფილებდა ღვთის განზრახვებს, მას არასასიამოვნოდ აგრძნობინებდა თავს. თუ ეს ღვთის განზრახვას არ დააკმაყოფილებდა, მაშინ ის სინანულს განიცდიდა და ღმერთის გულის მოსაგებად შესაფერის გზას ეძებდა. ცხოვრების ყველაზე მცირე და უმნიშვნელო ასპექტებშიც კი, ის საკუთარი თავისგან მაინც მოითხოვდა ღვთის განზრახვების დაკმაყოფილებას. ის არანაკლებ მომთხოვნი იყო, როცა საქმე თავის ძველ ხასიათს ეხებოდა, ყოველთვის მკაცრი იყო საკუთარი თავის მიმართ, რათა უფრო ღრმად შესულიყო ჭეშმარიტებაში. პავლე მხოლოდ ზედაპირული რეპუტაციისა და სტატუსისკენ ისწრაფვოდა. ის ცდილობდა ხალხის წინაშე თავის გამოჩენას და არ ესწრაფოდა ცხოვრებაში შესვლისას რაიმე უფრო ღრმა პროგრესის მიღწევას. მას მოძღვრება აინტერესებდა და არა — რეალობა. ზოგი ამბობს: „პავლემ ამდენი იშრომა ღმერთისთვის, რატომ არ ახსოვდა ის ღმერთს? პეტრემ მხოლოდ მცირედი საქმე გააკეთა ღმერთისთვის და დიდი წვლილი არ შეუტანია ეკლესიებში, მაშ, რატომ გახდა ის სრულყოფილი?“ პეტრეს უყვარდა ღმერთი გარკვეულ დონემდე, ღმერთს სწორედ ეს სურდა; მხოლოდ ასეთ ადამიანებს აქვთ მოწმობა. და რაც შეეხება პავლეს? რამდენად უყვარდა პავლეს ღმერთი? იცი? რისთვის გაკეთდა პავლეს საქმე? და რისთვის გაკეთდა პეტრეს საქმე? პეტრეს დიდი საქმე არ გაუკეთებია, მაგრამ იცი, რა იმალებოდა მის გულში? პავლეს საქმე ეხებოდა ეკლესიების უზრუნველყოფას და ეკლესიების მხარდაჭერას. პეტრემ განიცადა ცვლილებები მის სიცოცხლე-განწყობაში; მან განიცადა ღვთის სიყვარული. ახლა, როდესაც იცი მათი არსის განსხვავებები, ხედავ, საბოლოო ჯამში, ვის სწამდა ჭეშმარიტად ღმერთის და ვის არ სწამდა. ერთ მათგანს ჭეშმარიტად უყვარდა ღმერთი, მეორეს კი არა; ერთმა ხასიათის ცვლილებები განიცადა, მეორემ კი არა; ერთი თავმდაბლად ემსახურებოდა და არ იყო ხალხისთვის ადვილი შესამჩნევი, ხოლო მეორეს ხალხი ეთაყვანებოდა და დიდი სახელი და პატივი ჰქონდა; ერთი განწმენდისკენ ისწრაფვოდა, მეორე კი არა, და მიუხედავად იმისა, რომ არ იყო უწმინდური, მას არ ჰქონდა სუფთა სიყვარული; ერთს ჰქონდა ჭეშმარიტი ადამიანობა, მეორეს კი არა; ერთს ჰქონდა შექმნილი არსების გონება, მეორეს კი არა. ასეთია განსხვავებები პავლესა და პეტრეს არსში. პეტრეს მიერ გავლილი გზა წარმატების გზა იყო, რომელიც ასევე ნორმალური ადამიანობის აღდგენისა და შექმნილი არსების მოვალეობის აღდგენის გზა იყო. პეტრე წარმოადგენს ყველას, ვინც წარმატებულია. პავლეს მიერ გავლილი გზა წარუმატებლობის გზა იყო და ის წარმოადგენს ყველას, ვინც მხოლოდ ზედაპირულად ემორჩილება და იხარჯება და არ აქვს ჭეშმარიტად ღვთისმოყვარე გული. პავლე წარმოადგენს ყველას, ვინც არ ფლობს ჭეშმარიტებას. ღმერთის რწმენით, პეტრე ცდილობდა, ყველაფერში დაეკმაყოფილებინა ღმერთი და დამორჩილებოდა ყველაფერს, რაც ღვთისგან მოდიოდა. მას შეეძლო, მიეღო გაკიცხვა და განკითხვა, ასევე გამოწრთობა, გასაჭირი და არაფრის მიღება ცხოვრებაში, ამავდროულად, ერთხელაც კი არ დაუჩივლია. ვერაფერმა შეცვალა მისი ღვთისმოყვარე გული. განა ეს არ იყო ღვთისადმი უმაღლესი სიყვარული? განა ეს არ იყო შექმნილი არსების მოვალეობის შესრულება? იქნება ეს გაკიცხვა, განკითხვა თუ გასაჭირი, შენ შეგიძლია, მიაღწიო სიკვდილამდე დამორჩილებას და ეს არის ის, რასაც უნდა მიაღწიოს შექმნილმა არსებამ, ეს არის ღვთისადმი სიყვარულის სიწმინდე. თუ ადამიანს ამდენის მიღწევა შეუძლია, მაშინ ის შექმნილი არსებაა, რომელიც სტანდარტის შესაბამისია და ამაზე უკეთ არაფერი აკმაყოფილებს შემოქმედის განზრახვებს. წარმოიდგინე, რომ შეგიძლია, ღმერთისთვის იშრომო, მაგრამ არ ემორჩილები ღმერთს და არ შეგიძლია, ჭეშმარიტად შეიყვარო ღმერთი. ამ გზით, შენ არა მხოლოდ ვერ შეასრულებ შექმნილი არსების მოვალეობას, არამედ ღმერთი დაგგმობს შენც, რადგან შენ ხარ ადამიანი, რომელიც არ ფლობს ჭეშმარიტებას, არ შეუძლია ღმერთისადმი მორჩილება და რომელიც ღმერთს ეწინააღმდეგება. შენ მხოლოდ ღმერთისთვის მუშაობა გაინტერესებს და არა ჭეშმარიტების პრაქტიკაში გამოყენება ან საკუთარი თავის შეცნობა; შენ არ გესმის ან არ იცნობ შემოქმედს, არ ემორჩილები ან არ გიყვარს შემოქმედი და ხარ ადამიანი, რომელიც ბუნებით ეწინააღმდეგება ღმერთს. სწორედ ამ მიზეზების გამო არ მოსწონს ასეთი ადამიანები შემოქმედს.

ზოგიერთი ამბობს: „პავლემ უზარმაზარი შრომა გასწია და ეკლესიებისთვის დიდი ტვირთი აიღო და დიდი წვლილი შეიტანა მათში. პავლეს ცამეტმა ეპისტოლემ 2000 წლის განმავლობაში განამტკიცა მადლის ეპოქა და მხოლოდ ოთხ სახარებას ჩამოუვარდება. ვის შეუძლია მასთან შედარება? ვერავინ გაშიფრავს იოანეს გამოცხადებას, მაშინ როცა პავლეს ეპისტოლეები სიცოცხლეს იძლევა და მის მიერ შესრულებული საქმე ეკლესიებისთვის სასარგებლო იყო. კიდევ ვის შეეძლო ასეთი რამის მიღწევა? და რა საქმე გააკეთა პეტრემ?“ როდესაც ადამიანი სხვებს ზომავს, ის ამას მათი წვლილის მიხედვით აკეთებს. როდესაც ღმერთი ადამიანს ზომავს, ის ამას ადამიანის ბუნების მიხედვით აკეთებს. მათ შორის, ვინც ცხოვრებას ეძიებს, პავლე იყო ის, ვინც არ იცოდა საკუთარი სუბსტანცია. ის არავითარ შემთხვევაში არ იყო თავმდაბალი ან მორჩილი, არც თავისი არსი იცოდა, რომელიც ღმერთს ეწინააღმდეგებოდა. ამიტომ, ის იყო ადამიანი, რომელსაც არ ჰქონდა მიღებული დეტალური გამოცდილება და იყო ის, ვინც ჭეშმარიტებას პრაქტიკაში არ ახორციელებდა. პეტრე განსხვავებული იყო. მან იცოდა თავისი არასრულყოფილება, სისუსტეები და შექმნილი არსების გახრწნილი ხასიათი და ამიტომ მას ჰქონდა პრაქტიკის გზა, რომლითაც შეეძლო თავისი ხასიათის შეცვლა; ის არ იყო ერთ-ერთი მათგანი, ვისაც მხოლოდ მოძღვრებები ჰქონდა, მაგრამ რეალობა არ გააჩნდა. ისინი, ვინც იცვლებიან, არიან ახალი ადამიანები, რომლებიც გადარჩნენ, ისინი არიან ადამიანები, რომლებიც ჭეშმარიტებისკენ სწრაფვის სტანდარტს შეესაბამებიან. ადამიანები, რომლებიც არ იცვლებიან, მიეკუთვნებიან მათ, ვინც ბუნებით მოძველებულია; ისინი არიან ადამიანები, რომლებიც არ გადარჩენილან, ანუ ისინი, რომლებიც ღმერთმა ზიზღით უარყო. ღმერთი მათ არ გაიხსენებს, რაც არ უნდა დიდი იყოს მათი საქმე. როდესაც ამას შეადარებ შენს საკუთარ მისწრაფებას, თავისთავად ცხადი გახდება, საბოლოოდ ისეთი ადამიანი ხარ, როგორიც პეტრე თუ როგორიც პავლე. თუ მაინც არ არის ჭეშმარიტება იმაში, რისკენაც ისწრაფვი და თუ დღესაც ისეთივე ამპარტავანი და კადნიერი ხარ, როგორიც პავლე, და მასავით ენაწყლიანი და ტრაბახა ხარ, მაშინ უეჭველად ის გადაგვარებული ადამიანი ხარ, რომელიც წარუმატებელია. თუ შენც იმავე გზით მიისწრაფვი, რომლითაც პეტრე, თუ მისდევ პრაქტიკას და ჭეშმარიტ ცვლილებებს და არ ხარ ამპარტავანი ან თავნება, არამედ ცდილობ შენი მოვალეობის შესრულებას, მაშინ შენ იქნები შექმნილი არსება, რომელსაც შეუძლია გამარჯვების მიღწევა. პავლემ არ იცოდა საკუთარი არსი ან გახრწნილება, მით უმეტეს, საკუთარი ურჩობა. ის არასდროს ახსენებდა ქრისტესადმი თავის საძაგელ დაუმორჩილებლობას და არც ზედმეტად სინანულით აღსავსე ყოფილა. მან მხოლოდ მოკლე ახსნა შესთავაზა და გულის სიღრმეში სრულად არ დაემორჩილა ღმერთს. მიუხედავად იმისა, რომ დამასკოსკენ მიმავალ გზაზე დაეცა, გულის სიღრმიდან არ შეუმოწმებია საკუთარი თავი. ის მხოლოდ მუშაობით კმაყოფილდებოდა და საკუთარი თავის შეცნობას და ძველი ხასიათის შეცვლას ყველაზე მნიშვნელოვან საკითხად არ მიიჩნევდა. ის მხოლოდ ჭეშმარიტების თქმით კმაყოფილდებოდა, მისი სხვებისთვის გადაცემით, რაც მის სინდისს დასამშვიდებელ მალამოდ ედებოდა, და იმით, რომ აღარ დევნიდა იესოს მოწაფეებს, რათა თავი ენუგეშებინა და წარსული ცოდვები მიეტევებინა. მისი მიზანი მხოლოდ მომავალი გვირგვინი და წარმავალი საქმე იყო, მისი მიზანი კი — უხვი მადლი. ის არ ეძიებდა საკმარის ჭეშმარიტებას და არც ჭეშმარიტების უფრო ღრმად წვდომისკენ ისწრაფვოდა, რომელიც მანამდე არ ესმოდა. ამიტომ, მისი საკუთარი თავის შესახებ ცოდნა, შეიძლება ითქვას, რომ მცდარი იყო და ის არ იღებდა გაკიცხვას ან განკითხვას. ის, რომ მას შეეძლო მუშაობა, არ ნიშნავს, რომ მას ჰქონდა საკუთარი ბუნების ან არსის ცოდნა; მისი ყურადღება მხოლოდ გარეგან პრაქტიკებზე იყო ორიენტირებული. უფრო მეტიც, რისკენაც ის ისწრაფვოდა, იყო არა ცვლილება, არამედ ცოდნა. მისი საქმე მთლიანად იესოს დამასკოს გზაზე გამოჩენის შედეგი იყო. ეს არ იყო ის, რისი გაკეთებაც თავდაპირველად გადაწყვიტა და არც ის საქმე იყო, რომელიც მას შემდეგ დაიწყო, რაც მან ძველი ხასიათის გასხვლა მიიღო. როგორც არ უნდა ემუშავა, მისი ძველი ხასიათი არ შეცვლილა და ამიტომ მისი საქმე არ გამოისყიდდა მის წარსულ ცოდვებს, არამედ უბრალოდ გარკვეულ როლს ასრულებდა იმდროინდელ ეკლესიებში. ასეთი ადამიანისთვის, ვისი ძველი ხასიათიც არ შეცვლილა — ანუ ვინც ვერ მოიპოვა ხსნა და კიდევ უფრო მეტად მოკლებული იყო ჭეშმარიტებას — აბსოლუტურად შეუძლებელი იყო გამხდარიყო ერთ-ერთი იმათგანი, ვინც უფალმა იესომ მიიღო. ის არ იყო იესო ქრისტეს სიყვარულითა და შიშით აღსავსე, არც ჭეშმარიტების ძიების ოსტატი, მით უმეტეს, განკაცების საიდუმლოს მაძიებელი. ის უბრალოდ სოფისტიკაში იყო დახელოვნებული და არ დაემორჩილებოდა მასზე მაღლა მდგომს ან მას, ვინც ჭეშმარიტებას ფლობდა. მას შურდა იმ ადამიანების ან ჭეშმარიტებების, რომლებიც მის საწინააღმდეგოდ ან მის მიმართ მტრულად იყვნენ განწყობილი, უპირატესობას ანიჭებდა იმ ნიჭიერ ადამიანებს, რომლებსაც სახელი და პატივი ჰქონდათ და ღრმა ცოდნას ფლობდნენ. მას არ მოსწონდა ღარიბ ადამიანებთან ურთიერთობა, რომლებიც ჭეშმარიტ გზას ეძებდნენ და მხოლოდ ჭეშმარიტება აინტერესებდათ, და ამის ნაცვლად რელიგიური ორგანიზაციების მაღალი რანგის პირებით იყო დაინტერესებული, რომლებიც მხოლოდ მოძღვრებებზე საუბრობდნენ და უხვი ცოდნა ჰქონდათ. მას არ უყვარდა სულიწმიდის ახალი საქმე და არ აინტერესებდა სულიწმიდის ახალი საქმის მსვლელობა. ამის ნაცვლად, ის უპირატესობას ანიჭებდა იმ წესებსა და მოძღვრებებს, რომლებიც ზოგად ჭეშმარიტებებზე მაღალი იყო. თავისი თანდაყოლილი სუბსტანციით და იმით, რისკენაც ისწრაფვოდა, ის არ იმსახურებს, იწოდებოდეს ჭეშმარიტების მიმდევარ ქრისტიანად, მით უმეტეს, ღვთის სახლის ერთგულ მსახურად, რადგან მისი თვალთმაქცობა მეტისმეტი იყო და მისი ურჩობა კი — ძალიან დიდი. მიუხედავად იმისა, რომ იგი ცნობილია, როგორც უფალი იესოს მსახური, ის საერთოდ არ იყო შესაფერისი ცათა სასუფეველში შესასვლელად, რადგან მის ქმედებებს თავიდან ბოლომდე არ შეიძლება ეწოდოს სამართლიანი. ის შეიძლება უბრალოდ თვალთმაქცად მივიჩნიოთ, რომელიც უსამართლობას სჩადიოდა, მაგრამ ამავდროულად ქრისტესთვისაც მუშაობდა. მიუხედავად იმისა, რომ მას ბოროტს ვერ ვუწოდებთ, მას შესაფერისად შეიძლება ვუწოდოთ უსამართლო ადამიანი. მან ბევრი საქმე გააკეთა, მაგრამ არ უნდა განისჯებოდეს შესრულებული სამუშაოს რაოდენობით, არამედ მხოლოდ მისი ხარისხითა და არსით. მხოლოდ ამ გზით არის შესაძლებელი ამ საკითხის სიღრმემდე მიღწევა. ის ყოველთვის თვლიდა: „მე შემიძლია მუშაობა, მე უკეთესი ვარ, ვიდრე ადამიანების უმეტესობა; მე ისე ვითვალისწინებ უფლის ტვირთს, როგორც არავინ სხვა და არავინ ინანიებს ისე ღრმად, როგორც მე, რადგან დიდი ნათელი მომანათა და მე ვიხილე დიდი ნათელი და ამიტომ ჩემი სინანული ყველაზე ღრმაა“. იმ დროს, ასე ფიქრობდა ის გულში. თავისი მოღვაწეობის დასასრულს პავლემ თქვა: „კეთილი ბრძოლით ვიბრძოდი, განვვლე ასპარეზი, ახლა კი მომელის მე სიმართლის გვირგვინი.“ მისი ბრძოლა, შრომა და კურსი მთლიანად სიმართლის გვირგვინისთვის იყო და აქტიურად არ მიიწევდა წინ. მიუხედავად იმისა, რომ თავის საქმიანობაში ზედაპირული არ იყო, შეიძლება ითქვას, რომ მისი საქმე მხოლოდ იმისთვის კეთდებოდა, რომ დაეფარა თავისი შეცდომები, დაეფარა სინდისის ბრალდებები. მას მხოლოდ ის სურდა, რომ რაც შეიძლება მალე დაესრულებინა თავისი საქმე, დაესრულებინა თავისი გზა და ებრძოლა რაც შეიძლება მალე, რათა მიეღო ნანატრი სამართლიანობის გვირგვინი. მას უფალ იესოსთან შეხვედრა კი არ სურდა თავისი გამოცდილებითა და ჭეშმარიტი ცოდნით, არამედ თავისი საქმის რაც შეიძლება სწრაფად დასრულება, რათა მიეღო ის ჯილდო, რომელიც თავისმა შრომამ მოუტანა უფალ იესოსთან შეხვედრისას. ის თავის საქმეს იყენებდა საკუთარი თავის დასამშვიდებლად და გარიგების დასადებად მომავალი გვირგვინის სანაცვლოდ. ის არ ეძიებდა ჭეშმარიტებას ან ღმერთს, არამედ მხოლოდ გვირგვინს. როგორ შეიძლება ასეთი სწრაფვა იყოს სტანდარტის შესაბამისი? მისი მოტივაცია, მისი შრომა, გადახდილი საფასური და ყველა მისი ძალისხმევა — მისი მშვენიერი ფანტაზიები ყველაფერში იყო შეჭრილი და ის მთლიანად საკუთარი სურვილების შესაბამისად მუშაობდა. მთელი თავისი საქმის განმავლობაში, მის მიერ გადახდილ საფასურში ოდნავი სურვილიც არ შეინიშნებოდა; ის უბრალოდ გარიგების დადებით იყო დაკავებული. მისი ძალისხმევა ნებაყოფლობით არ იყო გაწეული თავისი მოვალეობის შესასრულებლად, არამედ ნებაყოფლობითი იყო გარიგების მიზნის მისაღწევად. აქვს კი რაიმე ღირებულება ასეთ ძალისხმევას? ვინ მოიწონებდა მის უწმინდურ ძალისხმევას? ვის აინტერესებს ასეთი ძალისხმევა? მისი საქმე სავსე იყო მომავლის ოცნებებით, სავსე შესანიშნავი გეგმებით და არ შეიცავდა არანაირ გზას ადამიანური ხასიათის შესაცვლელად. მისი კეთილგანწყობის დიდი ნაწილი მხოლოდ პირობა იყო; მისი საქმე სიცოცხლეს არ იძლეოდა, არამედ თავაზიანობის მოჩვენებითი გამოვლინება იყო; ეს გარიგების დადებას ჰგავდა. როგორ შეიძლება ასეთმა საქმემ ადამიანი თავდაპირველი მოვალეობის დაბრუნების გზაზე დააყენოს?

ყველაფერი, რასაც პეტრე ცდილობდა, ღვთის განზრახვების შესაბამისად იყო. ის ღვთის განზრახვების დაკმაყოფილებას ესწრაფვოდა და მაშინაც კი, თუ მას გაჭირვებისა და უბედურების ატანა მოუწევდა, ის მაინც მზად იყო ღვთის განზრახვების დასაკმაყოფილებლად. ღმერთის მორწმუნესთვის ამაზე დიდი მისწრაფება არ არსებობს. ის, რისკენაც პავლე ისწრაფვოდა, შებილწული იყო მისივე ხორცით, საკუთარი წარმოდგენებით, საკუთარი გეგმებითა და სქემებით. ის არავითარ შემთხვევაში არ იყო სტანდარტის შესაბამისი შექმნილი არსება; ის არ იყო ადამიანი, რომელიც ღვთის განზრახვების დაკმაყოფილებას ცდილობდა. პეტრე ცდილობდა საკუთარი თავის ღვთის წარმართვასა და განგებაზე მინდობას და მიუხედავად იმისა, რომ მის მიერ შესრულებული სამუშაო დიდი არ იყო, მისი მისწრაფების მოტივაცია და გზა, რომელიც მან გაიარა, სწორი იყო; ანუ, მიუხედავად იმისა, რომ მან ბევრი ადამიანის მოპოვება ვერ შეძლო, მან შეძლო ჭეშმარიტების გზის გაგრძელება. ამის გამო შეიძლება ითქვას, რომ ის იყო სტანდარტის შესაბამისი შექმნილი არსება. დღეს, მაშინაც კი, თუ არ ხარ მუშაკი, უნდა შეგეძლოს შექმნილი არსების მოვალეობის შესრულება და ყველაფრის ღვთის წარმართვასა და განგებაზე მინდობა. უნდა შეგეძლოს, დაემორჩილო ყველაფერს, რასაც ღმერთი გეუბნება და განიცადო ყველანაირი გასაჭირი და გამოწრთობა, და მიუხედავად იმისა, რომ სუსტი ხარ, გულით მაინც უნდა შეგეძლოს ღმერთის სიყვარული. ისინი, ვინც საკუთარ ცხოვრებაზე პასუხისმგებლობას იღებენ, მზად არიან, შეასრულონ შექმნილი არსების მოვალეობა და ასეთი ადამიანების მისწრაფების პერსპექტივა სწორია. ეს ის ადამიანები არიან, რომლებიც ღმერთს სჭირდება. თუ ბევრი იშრომე და სხვებმა შენგან მიიღეს ხელმძღვანელობა, მაგრამ თავად არ შეცვლილხარ და არ გაქვს რაიმე მოწმობა, ან არ გქონია რაიმე ნამდვილი გამოცდილება, ისე, რომ შენი სიცოცხლის ბოლოს, შენს არცერთ ქმედებას არ აქვს მოწმობა, მაშინ განა შენ ხარ ის ადამიანი, რომელმაც განიცადა ცვლილება? ხარ ის ადამიანი, რომელიც ჭეშმარიტებას მისდევს? იმ დროს სულიწმიდამ გამოგიყენა, მაგრამ როდესაც გამოგიყენა, მან გამოიყენა შენი ის ნაწილი, რომლის გამოყენებაც შეიძლებოდა სამუშაოდ და არ გამოიყენა შენი ის ნაწილი, რომლის გამოყენებაც შეუძლებელი იყო. თუ ცვლილებებისკენ ისწრაფვოდი, მაშინ თანდათანობით სრულყოფას მიაღწევდი გამოყენების პროცესში. მაგრამ სულიწმიდა სრულად არ არის პასუხისმგებელი იმაზე, საბოლოოდ მოიპოვებ თუ არა, ეს დამოკიდებულია იმაზე, თუ როგორ წარიმართება შენი მისწრაფება. თუ შენს პირად ხასიათში ცვლილებები არ არის, ეს იმიტომ ხდება, რომ შენი მისწრაფების მიღმა არსებული პერსპექტივა არასწორია. თუ ჯილდოს არ მიიღებ, ეს შენივე პრობლემაა, იმიტომ, რომ თავად არ გამოგიყენებია ჭეშმარიტება პრაქტიკაში და ვერ ასრულებ ღვთის განზრახვებს. ამიტომ, არაფერია უფრო მნიშვნელოვანი, ვიდრე შენი პირადი გამოცდილება და არაფერია უფრო კრიტიკული, ვიდრე შენი პირადი შესვლა! ზოგიერთი ადამიანი საბოლოოდ იტყვის: „მე იმდენი ვიშრომე შენთვის და მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება არანაირი ცნობილი მიღწევა არ მაქვს, მაინც გულმოდგინე იყო ჩემი მცდელობები. ნუთუ არ შეგიძლია, უბრალოდ სამოთხეში შემიშვა, რომ სიცოცხლის ნაყოფი ვჭამო?“ შენ უნდა იცოდე, როგორი ადამიანები მსურს; უწმინდურებს არ აქვთ უფლება შევიდნენ ცათა სასუფეველში, უწმინდურებს არ აქვთ უფლება, შებილწონ წმინდა მიწა. მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება ბევრი საქმე გააკეთე და მრავალი წლის განმავლობაში იშრომე, საბოლოოდ, თუ კვლავ სავალალოდ უწმინდური ხარ, მაშინ ზეციური კანონისთვის აუტანელი იქნება, თუ ჩემს სამეფოში შესვლას მოისურვებ! სამყაროს შექმნიდან დღემდე, არასდროს შემითავაზებია ჩემს სამეფოში ასეთი მარტივი წვდომა მათთვის, ვინც ჩემს კეთილგანწყობას იმსახურებს. ეს ზეციური წესია და ვერავინ დაარღვევს მას! შენ უნდა ისწრაფვოდე სიცოცხლისკენ. დღეს, ის, ვინც სრულქმნილი გახდება, პეტრეს მსგავსია: ეს ის ადამიანები არიან, რომლებიც ისწრაფვიან ცვლილებებისკენ საკუთარ ხასიათში და მზად არიან, მოწმობდნენ ღმერთზე და შეასრულონ თავიანთი მოვალეობა, როგორც შექმნილმა არსებებმა. მხოლოდ ასეთი ადამიანები გახდებიან სრულქმნილი. თუ მხოლოდ ჯილდოს ეძებ და არ ცდილობ, შეცვალო შენი ცხოვრებისეული ხასიათი, მაშინ შენი ყველა ძალისხმევა უშედეგო იქნება — ეს არის უცვლელი ჭეშმარიტება!

პეტრესა და პავლეს არსების განსხვავებიდან უნდა გესმოდეს, რომ ყველა, ვინც სიცოცხლეს არ ესწრაფვის, ამაოდ ირჯება! შენ გწამს ღმერთის და მიჰყვები ღმერთს, ამიტომ უნდა გქონდეს ღვთისმოყვარე გული. შენ უნდა მოიშორო შენი გახრწნილი ხასიათი, უნდა ისწრაფვოდე ღვთის განზრახვების დაკმაყოფილებისკენ და უნდა შეასრულო შექმნილი არსების მოვალეობა. რადგან გწამს და მიჰყვები ღმერთს, ყველაფერი მას უნდა შესთავაზო და არ უნდა გააკეთო პირადი არჩევანი ან მოთხოვნები და უნდა მიაღწიო ღვთის განზრახვების დაკმაყოფილებას. რადგან შენ შექმნილი ადამიანური არსება ხარ, უნდა დაემორჩილო უფალს, რომელმაც შეგქმნა, რადგან არ გაქვს საკუთარი თავისა და საკუთარი ბედის კონტროლის თანდაყოლილი უნარი. რადგან შენ ხარ ადამიანი, რომელსაც ღმერთის სწამს, უნდა ისწრაფვოდე განწმენდისა და ცვლილებისკენ. რადგან შენ შექმნილი არსება ხარ, უნდა შეასრულო შენი მოვალეობა, შეინარჩუნო შენი ადგილი და არ უნდა გადააჭარბო შენს მოვალეობას. ეს არ არის შენი შებოჭვა ან დათრგუნვა მოძღვრებით, არამედ ეს არის გზა, რომლითაც შეგიძლია, შეასრულო შენი მოვალეობა და ეს შეიძლება მიღწეული იყოს — და უნდა იყოს მიღწეული — ყველა მათგანის მიერ, ვინც სამართლიანობით ცხოვრობს. თუ პეტრესა და პავლეს არსს შეადარებ, მაშინ გაიგებ, როგორ უნდა გააგრძელო გზა. პეტრესა და პავლეს მიერ გავლილი გზებიდან ერთი სრულყოფის გზაა, მეორე კი — განდევნის; პეტრე და პავლე ორ განსხვავებულ გზას წარმოადგენენ. მიუხედავად იმისა, რომ თითოეულმა მიიღო სულიწმიდის საქმე და თითოეულმა მოიპოვა სულიწმიდის ნათლის მოფენა და განათება, და თითოეულმა მიიღო ის, რაც უფალმა იესომ მიანდო, თითოეულში გამოტანილი ნაყოფი არ იყო ერთნაირი: ერთმა ჭეშმარიტად გამოიღო ნაყოფი, მეორემ კი — არა. მათი არსიდან, შესრულებული საქმიდან, გარეგნულად გამოხატულიდან და საბოლოო შედეგებიდან გამომდინარე, უნდა გესმოდეს, რომელი გზა უნდა აირჩიო. ისინი ორი აშკარად განსხვავებული გზით დადიოდნენ. პავლე და პეტრე, ისინი თითოეული გზის კვინტესენციას წარმოადგენდნენ და ამიტომ თავიდანვე ისინი ამ ორი გზის ტიპურ განსახიერებად ითვლებოდნენ. რა არის პავლეს გამოცდილების ძირითადი პუნქტები და რატომ არ მიაღწია მას? რა არის პეტრეს გამოცდილების ძირითადი პუნქტები და როგორ მიაღწია მან სრულყოფას? თუ შეადარებ, რა აინტერესებდა თითოეულ მათგანს, მაშინ გეცოდინება, როგორი ადამიანი სურს ღმერთს, რა არის ღვთის განზრახვა, როგორია ღვთის ხასიათი, როგორი ადამიანი გახდება საბოლოოდ სრულყოფილი და ასევე როგორი ადამიანი არ გახდება სრულყოფილი; გეცოდინება, როგორია მათი ხასიათი, ვინც გახდება სრულყოფილი და როგორია მათი ხასიათი, ვინც არ გახდება სრულყოფილი — ეს არსებითი საკითხები ჩანს პეტრესა და პავლეს გამოცდილებაში. ღმერთმა შექმნა ყველაფერი და ამიტომ ყველა ქმნილებას თავის ხელმწიფების ქვეშ მოაქცევს და მის ხელმწიფებას ემორჩილება; ის ყველაფერს განაგებს, რათა ყველაფერი მის ხელში იყოს. ღვთის ყველა ქმნილება, მათ შორის ცხოველები, მცენარეები, კაცობრიობა, მთები, მდინარეები და ტბები — ყველაფერი მისი ხელმწიფების ქვეშ უნდა მოექცეს. ყველაფერი, რაც ცასა და მიწაზეა, მის ხელმწიფებას უნდა დაექვემდებაროს. მათ არ შეუძლიათ არჩევანის გაკეთება და ყველა უნდა დაემორჩილოს მის წარმართვასა და განგებას. ეს ღმერთმა დაადგინა და ეს ღვთის ხელმწიფებაა. ღმერთი ყველაფერს მართავს და ყველაფერს აწესრიგებს, თითოეული დახარისხებულია თავისი გვარისამებრ და თითოეულს თავისი ადგილი აქვს, ღვთის წადილის შესაბამისად. რაც არ უნდა დიდი იყოს, ვერაფერი გადააჭარბებს ღმერთს, ყველაფერი ემსახურება ღვთის მიერ შექმნილ კაცობრიობას და ვერაფერი ბედავს ღმერთის წინააღმდეგ ამბოხებას ან ღმერთისთვის რაიმე მოთხოვნის წაყენებას. ამიტომ, ადამიანმა, როგორც შექმნილმა არსებამ, ასევე უნდა შეასრულოს ადამიანის მოვალეობა. მიუხედავად იმისა, არის თუ არა ის ყველაფრის მბრძანებელი თუ განმგებელი, რაც არ უნდა მაღალი იყოს ადამიანის სტატუსი ყველაფერში, ის მაინც პატარა ადამიანია ღვთის ხელმწიფების ქვეშ; ის მხოლოდ პატარა ადამიანია, შექმნილი არსება და ის ვერასდროს იქნება ღმერთზე მაღლა. როგორც შექმნილი არსება, ადამიანი უნდა ეცადოს შემოქმედის შეცნობას და შეასრულოს შექმნილი არსების მოვალეობა და, რაც მთავარია, ეცადოს ღმერთის სიყვარულს სხვა არჩევანის გაკეთების გარეშე, რადგან ღმერთი ადამიანის სიყვარულის ღირსია. ვინც ღვთის სიყვარულს ესწრაფვის, არ უნდა ესწრაფვოდეს რაიმე პირად სარგებელს ან პირად იმედებს; ეს არის სწრაფვის ყველაზე სწორი გზა. თუ ის, რასაც ესწრაფვი, ჭეშმარიტებაა, თუ ის, რასაც პრაქტიკაში იყენებ, ჭეშმარიტებაა და თუ ის, რასაც მიაღწევ, შენი ხასიათის ცვლილებაა, მაშინ გზა, რომელსაც ადგახარ, სწორია. თუ ის, რისკენაც ისწრაფვი, ხორციელი კურთხევებია და რასაც პრაქტიკაში იყენებ, შენივე წარმოდგენების ჭეშმარიტებაა და თუ შენს ხასიათში საერთოდ არ არის ცვლილება და საერთოდ არ ემორჩილები ღმერთს ხორციელად და კვლავ გაურკვევლობაში ცხოვრობ, მაშინ ის, რასაც მისდევ, აუცილებლად ჯოჯოხეთში მიგიყვანს, რადგან გზა, რომელსაც გადიხარ, წარუმატებლობის გზაა. სრულყოფას მიაღწევ თუ განდევნას, დამოკიდებულია შენს საკუთარ მისწრაფებაზე, რაც იმას ნიშნავს, რომ წარმატება თუ მარცხი დამოკიდებულია იმ გზაზე, რომელსაც ადამიანი გადის.