თანაზიარება ზემდგომი ძმისგან – 2025 წლის 15 დეკემბერი (ნაწილი მერვე)

კითხვა 15: მე გადაწყვეტილების მიმღები ჯგუფის წევრი ვარ. მიუხედავად იმისა, რომ ყოველდღე ბევრს ვშრომობ, მაინც ყოველთვის რჩება ბევრი საქმე, რომლის დასრულებასაც ვერ ვახერხებ, რის გამოც სულიერი პრაქტიკისთვის ძალიან ცოტა დრო მრჩება. ძალიან ვღელავ, რომ მხოლოდ მუშაობაზე ვარ ფოკუსირებული და ამგვარად, პავლეს გზით დავდივარ. ძმაო, გთხოვ, გაგვიზიარო შენი გამოცდილება და შესვლა ამ საკითხთან დაკავშირებით. როგორ უნდა დავაბალანსოთ დრო ჩვენს მოვალეობასა და პირად სულიერ პრაქტიკას შორის?

პასუხი: სულიერი პრაქტიკა მხოლოდ დილით არ უნდა სრულდებოდეს; პირიქით, მას მუდმივად და ნებისმიერ ვითარებაში უნდა მიმართავდეთ. დაკავდით სულიერი პრაქტიკით ღვთის სიტყვების კითხვისას, იმ მოვლენებში, რომლებიც გადაგხდებათ და ღვთის საქმის განცდისას. განსაკუთრებით მოვალეობის შესრულებისას, ასევე უნდა დაკავდეთ სულიერი პრაქტიკით; ეს ამისთვის საუკეთესო და ყველაზე პრაქტიკული დროა. მითხარით, არის თუ არა კავშირი მოვალეობის შესრულებასა და სიცოცხლეში შესვლას შორის? (არის.) რაში მდგომარეობს იგი? (ჩვენს მოვალეობაში, ერთი მხრივ, ვუფიქრდებით ღვთის განზრახვებს, ხოლო მეორე მხრივ, ვეძიებთ ჭეშმარიტება-პრინციპებს. მთელი ეს პროცესი სულიერი პრაქტიკაა.) როდესაც ამოწმებ და იკვლევ პრობლემებს საქმეში, ან როდესაც აგვარებ პრობლემებს, ან როდესაც ძმები და დები კითხვებს გისვამენ, უნდა ილოცო ღმერთისადმი და გულში ეძიო ჭეშმარიტება, მდუმარედ სთხოვო ღმერთს ნათელის მოფენა და განათება. ასევე უნდა წაიკითხო ღვთის სიტყვები და გქონდეს თანაზიარება ჭეშმარიტება-პრინციპებზე. თუ ამგვარად შეძლებ პრაქტიკაში განხორციელებას, მაშინ დაკავებული ხარ სულიერი პრაქტიკით ყოველდღიური მოვალეობის შესრულებისას. ამგვარად უახლოვდები ღმერთს, პრაქტიკაში ახორციელებ ჭეშმარიტებას და მოქმედებ პრინციპების შესაბამისად. ყოველივე ეს სულიერი პრაქტიკის პროცესის ნაწილია. განა არ ლოცულობ ღმერთისადმი და არ ეძიებ ჭეშმარიტებას, როდესაც ყოველდღიურ მოვალეობას ასრულებ? მაგალითად, თუ ვინმე ეკლესიაში აბსურდულ შეხედულებებს ავრცელებს და ასე ლოცულობ: „ღმერთო, როგორც ჩანს, ამ ადამიანს სულიერი გაგება არ გააჩნია და მისი წვდომის უნარი ოდნავ გამრუდებულია. როგორ უნდა გავაანალიზო მისი სიმცდარე ისე, რომ ძმები და დები შეცდომაში არ შევიდნენ?“ — ეს არის ღმერთისადმი ლოცვა და ჭეშმარიტების ძიება. კიდევ ერთი მაგალითი: როდესაც ხედავ ვინმეს, ვინც ამპარტავანი და თვითმართალია და არ იცნობს საკუთარ თავს, და ასე ლოცულობ: „ღმერთო, ეს ადამიანი არ იცნობს საკუთარ თავს და საკმაოდ ამპარტავანია. მას არ გააჩნია სიცოცხლეში შესვლა. რომელ ჭეშმარიტებებზე უნდა მქონდეს თანაზიარება, რათა დავეხმარო მას საკუთარი თავის შეცნობაში?“ ესეც ღმერთისადმი ლოცვა და ჭეშმარიტების ძიებაა. სხვა მაგალითი: თუ ძმა ან და სვამს საკვანძო კითხვას, რომელიც წარმოადგენს ღვთის რჩეული ხალხის მოვალეობის შესრულებასა და სიცოცხლეში შესვლაში არსებულ საერთო პრობლემას და გულში ფიქრობ: „ეს კითხვა, რომელიც მათ დასვეს, საკმაოდ პრაქტიკულია. როგორ უნდა ვუპასუხო მას, რომ კარგ შედეგებს მივაღწიო?“ ესეც ღმერთისადმი ლოცვა და ჭეშმარიტების ძიებაა. კიდევ ერთი მაგალითი: თუ ადამიანი თავის საქმეში მხოლოდ სიტყვებსა და მოძღვრებებს აჟღერებს, მუდამ სიცრუით, გაზვიადებითა და ფუჭი საუბრით არის დაკავებული და არ ჭრის რეალურ პრობლემებს, უნდა მიუთითო მას: „არ ასრულებ რეალურ საქმეს! დაინახე ჩვენი ძმებისა და დების ნამდვილი სირთულეები? გესმის საქმეში არსებული რეალური პრობლემები?“ როდესაც მათ ამგვარ კითხვებს უსვამ და ისინი პასუხს ვერ გაგცემენ შერცხვებათ და საკუთარ პრობლემებს გააცნობიერებენ. ეს არის ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელება და პრინციპების მიხედვით მოქმედება. მითხარით, მუშაობისა და პრობლემების გადაჭრის პროცესში, თუ ყველაფერში ჭეშმარიტებისა და ღვთის სიტყვების მიხედვით მოქმედებთ, განა ეს სულიერი პრაქტიკის პროცესი არ არის? (არის.) მაშინ რას ეფუძნება თქვენი სულიერი პრაქტიკა, როდესაც ჩვეულებრივ დილით იღვიძებთ ან ღამით დასაძინებლად წვებით? განა ეს პრაქტიკა შენს დღიურ გამოცდილებას არ ეფუძნება? დილის სულიერი პრაქტიკისას იხსენებ, რა გადაგხდა გუშინ და რა საკითხები გაქვს ჯერ კიდევ მოსაგვარებელი და შესასრულებელი მომავალ დღეს და ლოცვაში ყოველივე ეს ღვთის წინაშე მიგაქვს. როდესაც ღამით ძილის დრო დგება, იხსენებ, რა შეცდომები დაუშვი იმ დღეს, როგორ მოხდა შენი გახრწნილების გამოაშკარავება და რომელ საკითხებში არ ილოცე ღმერთისადმი ან არ ეძიე ჭეშმარიტება და ამის ნაცვლად საკუთარ ნებასა და ფიცხ ბუნებაზე დაყრდნობით იმოქმედე. განა ეს საკუთარ თავზე დაფიქრება და საკუთარი თავის შეცნობა არ არის? (არის.) მაგრამ განა საკუთარ თავზე დაფიქრება და საკუთარი თავის შეცნობა ღამემდე უნდა იცდიდეს? განა არ უნდა დაფიქრდე, როდესაც დღის განმავლობაში ხდება გახრწნილების გამოაშკარავება? (უნდა დავფიქრდეთ.) შესაბამისად, სულიერი პრაქტიკა ნებისმიერი დროისა და ადგილისთვისაა. არსებობს დილისა და საღამოს სულიერი პრაქტიკა, მაგრამ ყველაზე მთავარი ის არის, რომ ყოველ ჯერზე, როდესაც რაიმე საქმეს ასრულებ, ყოველ ჯერზე, როდესაც რაღაც გადაგხდება და ყოველ ჯერზე, როდესაც ვინმესთან ურთიერთობ, სულიერი პრაქტიკით უნდა დაკავდე. უნდა ჩაუღრმავდე ჭეშმარიტებას და დაფიქრდე, როგორ შეასრულო ეს შენი საქმე, როგორ დაინახო ნათლად ის, რაც გადაგხდება და როგორ ამოიცნო ის ადამიანი, ვისთანაც ურთიერთობ. თუ ყოველთვის ამგვარად გაიწვრთნები და განახორციელებ პრაქტიკაში, მიიღებ თუ არა დიდ სარგებელს? (მივიღებთ.) ნამდვილად მიიღებთ. ამიტომ, სულიერი პრაქტიკა მრავალ ფორმას იღებს და მისი განხორციელება ნებისმიერ დროსა და ადგილას არის შესაძლებელი. როდესაც ხედავ რაიმე მოვლენას ან ზოგიერთი ადამიანის გამოცდილებით დამოწმებას, შეგიძლია მათგან გაკვეთილი ისწავლო და ესეც სულიერ პრაქტიკას წარმოადგენს. მაგალითად, წარსულში, როდესაც ვკითხულობდი საუკუნეთა განმავლობაში მოღვაწე წმინდანების გამოცდილებით დამოწმებებსა და ცნობილი სულიერი მოღვაწეების ნაწერებს, ვაკვირდებოდი, როგორ ემსახურებოდნენ ისინი ღმერთს, რას წერდნენ, იყო თუ არა რაიმე რეალობა ან გადახრა მათ ნაწერებში და როგორი იყო მათი სულიერი ზრდა. ამ საკითხებზე დაფიქრების შემდეგ აღმოვაჩინე პრობლემები და ვისწავლე გაკვეთილები. მითხარით, განა ეს სულიერი პრაქტიკით დაკავება არ არის? (არის.) ესეც სულიერი პრაქტიკით დაკავებაა. თუ მუდამ ამგვარად დაკავდები სულიერი პრაქტიკით ყველაფერში, ნებისმიერ დროსა და ადგილას, მაშინ შენი სიცოცხლე სწრაფად გაიზრდება.

ამასთან დაკავშირებით, ნება მიბოძეთ გესაუბროთ იმ შეცდომებზე, რომლებიც ვოჩმან ნიმ უფლის მსახურებისას დაუშვა და იმაზე, თუ როგორ გადაუხვია მან გზიდან, რათა ეს გარკვეული გაკვეთილი იყოს ჩვენთვის. ვოჩმან ნი ძალიან ნიჭიერი იყო და მის ქადაგებაში სულიწმიდის საქმეც ვლინდებოდა, მაგრამ ღვთის მსახურების პერიოდში მან ბიოქიმიური ფარმაცევტული ქარხნის დაარსება გადაწყვიტა. მითხარით, თუ ღვთის მსახური მიდის და ფარმაცევტულ ქარხანას აარსებს, განა მისი გული გზას არ ასცდა? არ არის ადვილი ეკლესიის საქმის კარგად შესრულება, როდესაც ადამიანის გული ორ სხვადასხვა მხარეს იხლიჩება. როდესაც მან ეს გადაწყვეტილება მიიღო, მისი თანამსახურების უმეტესობა არ დაეთანხმა და უთხრა: „ჩვენ ღმერთს ვემსახურებით. ისედაც ძალიან დაკავებულნი ვართ ეკლესიის საქმით. თუ წახვალ და ფარმაცევტულ ქარხანას დააარსებ, განა ეს ეკლესიის საქმეზე არ იმოქმედებს? განა ღმერთი კმაყოფილი იქნება ასეთი მსახურებით?“ ამან ვოჩმან ნი განარისხა. მას სჯეროდა, რომ ღმერთი იყენებდა, ამიტომ ძმები და დები მას უნდა დამორჩილებოდნენ. მას მიაჩნდა, რომ თუ ვინმეს მასში ეჭვი შეეპარებოდა, ეს მისი ღალატის ტოლფასი იქნებოდა. მან თქვა: „ეკლესიაში მოღალატე სულები არიან. ახლა არ შემიძლია ქადაგება. არ ვიქადაგებ, სანამ უფალი არ გამამართლებს“. შემდეგ მან შეწყვიტა ღვთის მსახურების საქმე და ეს პაუზა ექვს წელს გაგრძელდა. ამ პერიოდში ბევრი ძმა და და ამბობდა: „ძმა ნის ქადაგება სულიწმიდის საქმით იყო სავსე და ამით დიდად ვშენდებოდით. ძალიან სამწუხაროა, რომ ახლა აღარ ქადაგებს. ეკლესიის საქმე შეფერხდა“. მაგრამ ვოჩმან ნის ეს არ ადარდებდა და ყოველი დღე, რომელიც უფლის მიერ მისი გამართლების გარეშე გადიოდა, იყო დღე, როდესაც ის მსახურებაზე უარს ამბობდა. საბოლოოდ, მხოლოდ მაშინ, როდესაც თანამსახურებმა სთხოვეს გამოსულიყო და საქმე გაეგრძელებინა, იგი უხალისოდ დათანხმდა. მაშ, როგორ აფასებთ მის ქმედებებს? იგი ღმერთს ემსახურებოდა, თუმცა ბიზნესის დაწყება და ფარმაცევტული ქარხნის დაარსება მოისურვა. იყო ეს ღვთის მსახურება? განა ამით საკუთარი გზით არ დადიოდა? ძმებმა და დებმა გაკიცხეს და ამხილეს იგი, თუმცა ის მაინც ურჩი დარჩა. მან ისიც კი თქვა, რომ ძმები და დები მოღალატე სულები იყვნენ და უფალს სთხოვა მისი გამართლება, წინააღმდეგ შემთხვევაში არც იქადაგებდა და არც იმსახურებდა. განა ამით უბრალოდ არ მიატოვა თავისი მოვალეობა? განა ეს გარკვეულწილად უფლისადმი მუქარას არ ჰგავს? (დიახ.) ის, რაც ვოჩმან ნიმ გააკეთა, აშკარად არასწორი იყო, მაშ, რატომ უნდა გაემართლებინა იგი უფალს? რატომ არ დაფიქრდა ან არ შეიცნო საკუთარი თავი? რატომ არ მიიღო ძმებისა და დების საყვედური? იგი მეტისმეტად თვითნებური იყო. ვოჩმან ნი ძალიან ნიჭიერი იყო, მაშ, რატომ იყო ასეთი თვითმართალი, ასეთი შეუვალი და ასე ჯიუტად მოუნანიებელი ამ საკითხში? ზოგიერთი ამბობს: „ალბათ, ის დიდად არ განკითხულა, არ გაკიცხულა და არ გასხლულა, ამიტომ მისი გახრწნილი ხასიათი განსაკუთრებით მძიმე იყო. იგი ძალიან ამპარტავანი და თვითმართალი იყო და არავის უთმობდა. რადგან საქადაგებლად და სამუშაოდ საკუთარ ნიჭს ეყრდნობოდა, ეგონა, რომ სიცოცხლე გააჩნდა. ალბათ, პავლეს ჰგავდა და თვლიდა, რომ ყველა თაყვანს უნდა სცემდეს და ემორჩილებოდეს მას“. განა იგი ანტიქრისტედ არ იქცა? (იქცა.) განა ანტიქრისტეს გზით არ დადიოდა? (დადიოდა.) ვოჩმან ნიმ მრავალი წიგნი დაწერა და სულიერი თეორიები, რომლებზეც ის საუბრობდა, ყველას მიერ საკმაოდ ღრმად მიიჩნეოდა. ყველა იმასაც კი გრძნობდა, რომ ვოჩმან ნი უპირველესი სულიერი პიროვნება იყო. თუმცა, როდესაც ბიოქიმიური ფარმაცევტული ქარხნის დაარსება მოისურვა და ძმებმა და დებმა რჩევები მისცეს, მან მათი ნათქვამიდან არაფერი მიიღო. მან არა თუ არ შეასრულა ეკლესიის საქმე, არამედ ისიც სურდა, რომ უფალს გაემართლებინა. შესაბამისად, სულიერი თეორიები, რომლებსაც ის ქადაგებდა, სხვა არაფერი იყო, თუ არა ფუჭი მოძღვრებანი, რომლებიც საერთოდ არ შეიცავდა რეალობას. რაც შეეხება მის მიერ დაწერილ წიგნებს, მან ისინი საკუთარ ნიჭზე დაყრდნობით დაწერა და ისინი მის ნამდვილ გამოცდილებას არ წარმოადგენდა. ახლა, როდესაც ყოვლისშემძლე ღმერთს მივყვებით და ჩვენს მოვალეობებს ვასრულებთ, თუ მოვითხოვთ, რომ ღმერთმა მაშინვე გაგვამართლოს, როგორც კი მცირეოდენ უკმაყოფილებას ან გასხვლას განვიცდით, და თუ უარს ვიტყვით მოვალეობების შესრულებაზე, სახარების ქადაგებასა თუ ეკლესიურ საქმიანობაზე მხოლოდ იმიტომ, რომ ღმერთმა არ გაგვამართლა, განა ეს სწორია? (არა.) თუ მართლაც ასე მოიქცევი, მაშინ გზა, რომლითაც დადიხარ, ვოჩმან ნის გზაა და ის ასევე ანტიქრისტეს გზას წარმოადგენს. ღმერთი არა თუ არ გაგამართლებს, არამედ თუ ჯიუტად არ მოინანიებ და უარს იტყვი გასხვლის მიღებაზე, მაშინ ღვთის სახლიც გაგათავისუფლებს და გაგიუქმებს ღვთის მსახურების კვალიფიკაციას. ეს შედეგი წარმოუდგენელია. ამგვარი ქმედებებით, შენ უღალატებ როგორც ღმერთს, ისე ღვთის დავალებას და ამ ღალატის ბუნება ძალიან სერიოზულია. ამიტომ ისინი, ვინც ღმერთს ემსახურებიან, ფრთხილად უნდა იყვნენ თავიანთ თითოეულ სიტყვასა და საქმეში. ზოგიერთი ადამიანი თავის ქმედებებში ჭეშმარიტების წინააღმდეგ მიდის და როდესაც სხვები ამაზე მიუთითებენ, ისინი ამბობენ: „შენს საქმეს მიხედე! ეს პირადი საკითხია!“ ადამიანები, რომლებიც ასეთ რამეებს ამბობენ, უგუნურები არიან. იცი თუ არა, რა არის პირადი საკითხი და რა არის მოვალეობის საკითხი? როდესაც ღვთის სახლში შენს მოვალეობას ასრულებ, ეს ღვთის სახლის საქმეს ეხება, მაშ, როგორ შეიძლება ეს პირადი საკითხი იყოს? შენი მხრიდან ამის პირად საკითხად წოდება უსაფუძვლოა. გარდა ამისა, მიუხედავად იმისა, რასაც აკეთებ, პირადი საკითხი იქნება თუ ღვთის სახლის საქმე, თუ არღვევ ჭეშმარიტება-პრინციპებს და აფერხებ ღვთის სახლის საქმეს, აუცილებლად უნდა დაექვემდებარო სამსჯავროსა და გაკიცხვას. თუ ის, რასაც აკეთებ, არ ეხება ჭეშმარიტება-პრინციპებს ან გავლენას არ ახდენს ღვთის სახლის საქმეზე, მაშინ არავინ ჩაერევა შენს საქმეში. მაგრამ მიუხედავად იმისა, პირადი საკითხია ეს თუ ღვთის სახლის საქმე, თუ ბოროტებას სჩადი და ღმერთს ეწინააღმდეგები, შენი სიცოცხლე ზარალს განიცდის და ღმერთი გარდაუვალად განგსჯის და გაგკიცხავს. თუნდაც ის, რასაც აკეთებ, პირადი საკითხი იყოს, ღმერთი მაინც მოგთხოვს პასუხს. მაგალითად, თუ სიძვას სჩადი და ამბობ, რომ ეს პირადი საკითხია, მაგრამ ეს საქმე ღვთის სახელს არცხვენს, მაშინ აუცილებლად უნდა დაისაჯო. დავითმა მხოლოდ ერთხელ ჩაიდინა სიძვა და ღმერთი განრისხდა მასზე. მაგრამ დავითმა შეძლო ღვთის სამსჯავროს მიღება და ღვთის წინაშე ჭეშმარიტად მონანიება. მას არასოდეს უთქვამს მსგავსი რამ: „ეს პირადი საკითხია. მხოლოდ ერთხელ მოხდა; დიდი ამბავი?“ დავითს ღმერთის ეშინოდა და სხვებს რომც ერჩიათ მისთვის ასეთი რამეების თქმა, ის უარს იტყოდა. ამიტომ, ნებისმიერი ადამიანისთვის, ვინც შეცდომას უშვებს და მაინც ბედავს მას პირადი საკითხი უწოდოს და უარს ამბობს ვინმეს ჩარევაზე, ეს პრობლემა სერიოზულია და ამტკიცებს, რომ მას არ გააჩნია ღვთისმოშიში გული. ხედავ, თუ ყველაფერში დაკვირვებასა და ძიებაზე გაამახვილებ ყურადღებას, ეს შენთვის კარგი გაკვეთილი იქნება. ყოველივე ეს სულიერი პრაქტიკით დაკავებაა.

კითხვა 16: გამოცდილებითი დამოწმების სტატიების წერა მიჭირს. არ ვიცი, რა დავწერო ან საიდან დავიწყო, რადგან როდესაც ყოველდღიურად განვიხილავ და ვაჯამებ ჩემს დღიურ გამოცდილებას, არასდროს მაქვს იმის განცდა, რომ რაიმე შევიძინე. მსურს, ამ საკითხზე თანაზიარება ვითხოვო: როგორ უნდა ჩავწვდე მთავარ საკითხებს, რათა განვიცადო და ჩავერთო იმ მოვლენებში, რომლებიც ყოველდღიურად ხდება, რომ სტატიის დაწერა შევძლო?

პასუხი: თუ ადამიანს სურს გამოცდილებითი დამოწმების სტატიის დაწერა, მაშინ მას პრაქტიკული გამოცდილება უნდა ჰქონდეს. მხოლოდ მათ, ვისაც პრაქტიკული გამოცდილება აქვთ, შეუძლიათ გამოცდილებითი დამოწმების სტატიების დაწერა. თუ ადამიანი არასდროს ლოცულობს ღმერთისადმი, არ ეძიებს ჭეშმარიტებას, არ უფიქრდება საკუთარ თავს, არ იცნობს საკუთარ თავს ან არ ახორციელებს ჭეშმარიტებას პრაქტიკაში, როდესაც რაღაც ხდება, განა ექნება მას პრაქტიკული გამოცდილება, რომლის გამოყენებაც სტატიის დასაწერად შეიძლება? (არა.) რადგან მან მთელი დრო ფუჭად დაკარგა, მას არ გააჩნია გამოცდილებითი დამოწმებები. თუ ამიერიდან სერიოზულად მოეკიდები ყოველ მოვლენას, რომელიც გადაგხდება, და რაც არ უნდა მოხდეს, ილოცებ ღმერთისადმი, ეძიებ ღვთის განზრახვებს, პრაქტიკაში განახორციელებ ჭეშმარიტებას, დაემორჩილები ღმერთს და მტკიცედ დადგები შენს მოწმობაში, მაშინ გექნება გამოცდილებითი დამოწმებები. ნათლად უნდა გახსოვდეს შენი ყოველდღიური გამოცდილება და მათი გავლის შემდეგ, შეგიძლია ისინი დღიურში ჩაიწერო. მაგალითად, როდესაც რაიმე შემთხვევა გადაგხდა, როგორი იყო შენი თავდაპირველი ფიქრები? როგორი გახრწნილება ან მცდარი ფიქრები და შეხედულებები გამოააშკარავე? როგორ ილოცე მოგვიანებით ღმერთისადმი და როგორ ეძიე ჭეშმარიტება? როგორ მოგფინა ნათელი ღმერთმა? როგორ შეიცანი საკუთარი თავი და როგორ გამოასწორე ვითარება? და ბოლოს, როგორ განახორციელე პრაქტიკაში? ჩაიწერე ამ გამოცდილების პროცესი შენს დღიურში და როდესაც სტატიის დაწერის დრო მოვა, შეგიძლია გადაფურცლო შენი დღიური და ერთი შეხედვით დაინახო, რომ ამ თვეში სამი რამ გამოსცადე და სამივე შესაფერისია სტატიისთვის. განა მაშინ არ გექნება კარგი მასალა სტატიისთვის? თუ მთელი თვის განმავლობაში გაურკვევლად ეკიდები ყველაფერს, რაც გადაგხდება და საერთოდ ვერაფერს იძენ, როდესაც გამოცდილებითი დამოწმების სტატიის დაწერის დრო მოვა, იფიქრებ: „როგორ მოხდა, რომ ამ თვეში არანაირი გამოცდილება არ მქონია? ზოგიერთი რამ გადამხდა და წესით უნდა მქონდეს გამოცდილება, რომელზეც დავწერ, მაგრამ რატომ ვერ ვახერხებ რაიმეს დაწერას?“ ბოლოს, ხანგრძლივი ფიქრის შემდეგ, გახსენდება შენი გამოცდილება, როდესაც ათი წლის წინ წინამძღოლი იყავი და რეალური საქმის შეუსრულებლობის გამო გამხილეს და გაგათავისუფლეს. ტანჯვა, რომელიც გადაიტანე, მართლაც დიდი იყო და შენს გულში არსებული სატანჯველი მართლაც ძლიერი იყო და ეს მოვლენები დაუვიწყარი რჩება ათი ან ოცი წლის შემდეგაც კი. ყოველ ჯერზე, როდესაც გამოცდილებითი დამოწმების სტატიის დაწერის დრო დგება, ეს შემთხვევა გახსენდება. ამ შემთხვევის გარდა, არ გაქვს სხვა გამოცდილება, რომელზეც დაწერდი და სხვა არცერთი მოვლენა არ აღბეჭდილა შენს გულში. მაშ, მითხარით, აქვს თუ არა ასეთ ადამიანს გამოცდილებითი დამოწმებები? იცის თუ არა მან, როგორ განიცადოს ღვთის საქმე? (არა.) მაშ, განა ის არ ასრულებდა თავის მოვალეობას მთელი ამ წლების განმავლობაში? თუ ის ასრულებდა თავის მოვალეობას, რატომ არ შეუძლია გამოცდილებითი დამოწმების სტატიის დაწერა? რადგან ამ პერიოდში ის არ გაუთავისუფლებიათ, არც ცრუ წინამძღოლად ან ანტიქრისტედ დაუხასიათებიათ და არ განუცდია სამსჯავროსა თუ გაკიცხვის ტკივილი, მას არ აქვს გამოცდილებითი დამოწმება, რომელზეც დაწერდა. რაზე მეტყველებს ეს? ეს იმაზე მეტყველებს, რომ ის არ ეძიებდა ჭეშმარიტებას იმ მცირე მოვლენებში, რომლებიც მის ყოველდღიურ ცხოვრებაში ხდებოდა. თუ ადამიანი არ ეძიებს ჭეშმარიტებას ან არ უფიქრდება საკუთარ თავს თავისი ყოველდღიური ცხოვრების თითოეულ მოვლენაში, მაშინ მას არ ექნება არანაირი გამოცდილება, რომელზეც დაწერს. სტატიის წერა ძირითადად ამ ჭეშმარიტი გამოცდილების დაწერას გულისხმობს. ერთი მხრივ, ეს ეხება იმ გამოცდილების დაწერას, რომელიც შენს გულში აღიბეჭდა — რომელ საკითხებში დამარცხდი და დაეცი ყველაზე მძიმედ, რომელ საკითხებში შეხვდი ყველაზე მკაცრ გასხვლას და რომელ საკითხებში დაიტანჯე ყველაზე მეტად, გაიარე ყველაზე დიდი გამოწრთობა და ყველაზე მეტად დაუფიქრდი და შეიცანი საკუთარი თავი, რამაც ეს გამოცდილება დაუვიწყარი გახადა და სამუდამოდ აღბეჭდა შენს გულში. ეს კარგი გამოცდილებითი დამოწმებაა. მაგრამ ხშირად, შენ არ განგიცდია არანაირი დიდი მარცხი ან დაცემა, არც გასხვლა, განსაცდელი ან გამოწრთობა და არც დიდად გიტანჯია. შენ უბრალოდ ეძიებდი ჭეშმარიტებას იმ მოვლენებში, რომლებიც შენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში ხდებოდა, და ბოლოს, შეიცანი საკუთარი თავი, პრაქტიკაში განახორციელე ჭეშმარიტება, მტკიცედ დადექი შენს მოწმობაში ღვთისთვის და მოიპოვე ჭეშმარიტება. ესეც გამოცდილებითი დამოწმებაა. შენ ფიქრობ: „ის მოვლენები, რომლებშიც ყველაზე მეტად დავიტანჯე, ჭეშმარიტი გამოცდილებითი დამოწმებებია, ხოლო ის მოვლენები, რომლებშიც ნაკლებად დავიტანჯე, არ არის.“ ეს შეხედულება მცდარია. იმის შეფასება, არის თუ არა რაიმე გამოცდილებითი დამოწმება, ძირითადად შედეგებს ეფუძნება. თუ გარკვეულ საკითხში მიაღწევ საკუთარი თავის შეცნობის შედეგს, და ნებისმიერი, ვინც ნახავს შენს გამოცდილებით დამოწმებას, შენგან მაგალითს აიღებს, მაშინ ეს კარგი გამოცდილებითი დამოწმებაა. მაგალითად, თუ გარკვეულ საკითხში დამარცხდი და დაეცი, ამან ძალიან შეგარცხვინა და გააცნობიერე შენი მარცხის საფუძველი, მოიპოვე გარკვეული ცოდნა როგორც საკუთარ თავზე, ისე ღმერთზე და შეძელი ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელება, მაშინ ესეც ჭეშმარიტი გამოცდილებითი დამოწმებაა. კიდევ ერთი მაგალითი: თუ წაიკითხე ღვთის სიტყვების მონაკვეთი, დაფიქრდი და შეიცანი, რა სისულელეები ჩაიდინე, რითაც დაარღვიე ჭეშმარიტება-პრინციპები, ხოლო ამჯერად, ღვთის სიტყვების წაკითხვის შემდეგ, შენი გული სრულიად განათდა — კიდევ ერთხელ დაუფიქრდი და გაიაზრე ყველა ის არასწორი საქმე, რამაც დაარღვია ჭეშმარიტბებ-პრინციპები, იპოვე პრაქტიკის გზა და ვინც არ უნდა წაიკითხოს შენი გამოცდილებითი დამოწმება, სრულიად დაკმაყოფილდება — განა ეს არ არის კარგი გამოცდილებითი დამოწმება? (არის.) სანამ შენი გამოცდილება შეიცავს რაიმე სახის მონაპოვარს და მოძღვრავს სხვებს, ის კარგი გამოცდილებითი დამოწმებაა და უნდა დაიწეროს. გარდა ამისა, როგორ უნდა დაიწეროს სტატია? სტატიის წერისას პირდაპირ საქმეზე უნდა გადახვიდე და არ უნდა იარო შემოვლითი გზებით. როდესაც სტატიებს ვწერთ, არ არის საჭირო ფორმაზე ან ჟანრზე ფიქრი. საკმარისია უბრალოდ დაწერო ის, რაც ყველაზე მეტად ასწავლის ადამიანებს. შენი ნაწერი დააფუძნე იმაზე, რაც ყველაზე სასარგებლო და სასწავლებელი იქნება ადამიანებისთვის წასაკითხად. თითოეული წინადადება მნიშვნელოვანია და თითოეული წინადადება აუცილებელი უნდა იყოს. არ დაწერო არცერთი უაზრო წინადადება. არ დაწერო არაფერი, რაც არ არის აუცილებელი, ან ისეთი რამ, რაც მხოლოდ ფონის შექმნას ემსახურება. სტატიის ენა რაც შეიძლება ლაკონური უნდა იყოს, რათა მისი წაკითხვის შემდეგ ადამიანებმა მიიღონ გაკვეთილი და ჰქონდეთ პრაქტიკის გზა. ეს არის საუკეთესო სახის გამოცდილებითი დამოწმების სტატია. ყოველდღიური ენა საუკეთესოა ასეთი სტატიებისთვის. ყოველდღიური ენა გულიდან ნათქვამი და უბრალო სიტყვებისგან შედგება. ეს არის საუკეთესო და ყველაზე პრაქტიკული ენა. ეს არის გულწრფელი კომუნიკაციის ენა, ენა, რომელიც ღმერთს ყველაზე მეტად მოსწონს, ენა, რომლითაც ადამიანები უნდა საუბრობდნენ ღმერთისადმი ლოცვისას, და ნორმალური ადამიანობის ენა. რასაც არ უნდა აკეთებდეთ, არ დაწეროთ ოფიციალური სტილით და არ დაწეროთ ფუჭი თეორიები. ასეთ სიტყვებს ადამიანებისთვის არავითარი სარგებელი არ მოაქვს და ხალხს მათი წაკითხვა არ მოსწონს.

კითხვა 17: როგორც ერთ-ერთმა წინამძღოლმა და მუშაკმა ვიცი, რომ პასუხისმგებლობა, რომელსაც ვატარებ, დიდია, მაგრამ ხშირად მეშინია შეცდომების დაშვების ან ჩემი საქმის არასაკმარისად კარგად შესრულების, ამიტომ არ მყოფნის გამბედაობა, რომ აქტიურად ვითანამშრომლო ჩემი მოვალეობის შესრულებისას. როგორ უნდა გამოვასწორო ეს ნეგატიური მდგომარეობა, რათა შევძლო ჩემი მოვალეობის აქტიურად და ჯეროვნად შესრულება?

პასუხი: იმისათვის, რომ ადამიანმა შეძლოს თავისი მოვალეობის აქტიურად და ჯეროვნად შესრულება, მას ძირითადად გულში ტვირთის შეგრძნება უნდა ჰქონდეს. მან ნათლად უნდა დაინახოს ის ფაქტი, რომ მისთვის თავისი მოვალეობის ჯეროვნად შესრულება აბსოლუტურად გადამწყვეტია. ეს არ ეხება მხოლოდ იმას, შეუძლია თუ არა მას საქმის ტვირთის ტარება ან ღვთის დაკმაყოფილება; ეს ასევე ეხება ღვთის რჩეული ხალხის სიცოცხლეში შესვლას. თუ შენს საქმეს გულმოდგინედ არ შეასრულებ, ეს გავლენას მოახდენს ღვთის რჩეული ხალხის სიცოცხლეში შესვლაზე და ასევე იმოქმედებს ეკლესიის საქმეზე. როგორც კი ამ ყველაფერს ნათლად დაინახავ, განა აქტიურად არ უნდა შეასრულო საქმე? (უნდა შევასრულოთ.) თუ ამ ყველაფერს ნათლად ხედავ, მაგრამ მაინც არ ასრულებ შენს საქმეს გულმოდგინედ, მაშინ არა მარტო ეკლესიის საქმეს შეაფერხებ, არამედ ღვთის რჩეული ხალხის სიცოცხლეში შესვლასაც დააყოვნებ. ნამდვილად შეგიძლია სუფთა სინდისით წარდგე ღვთის წინაშე? რას იფიქრებს ღმერთი შენზე? ეს გადამწყვეტია. თუ გესმის ღვთის განზრახვები, მაგრამ მაინც ძალიან პასიური რჩები შენს მოვალეობაში, რაშია პრობლემა? ეს არის ნეგატიურობა და სიზარმაცე, უპასუხისმგებლობა და ღვთის წინააღმდეგ განზრახ ამბოხება. ავიღოთ მაგალითი. ვთქვათ, ქალმა გააჩინა ბავშვი. მან იცის, რომ ბავშვი ვერ გადარჩება, თუ არ აჭმევს, მაგრამ როდესაც უხასიათოდაა, არ კვებავს ბავშვს და მხოლოდ მაშინ აჭმევს, როდესაც კარგ ხასიათზეა. რა შედეგი მოჰყვება ამას? ამან შეიძლება ადვილად შეიწიროს ბავშვის სიცოცხლე. ამიტომ თუ მზად ხარ, იტვირთო ღვთის სახლის საქმე და ღვთის რჩეული ხალხის მორწყვისა და დამწყემსვის პასუხისმგებლობა, მაშინ აქტიურად უნდა შეასრულო ეს საქმე. თუ არ გსურს მისი აქტიურად შესრულება, მუდამ ნეგატიური და პასიური ხარ და ზერელედ ეკიდები შენს მოვალეობას, მაშინ აჯობებს, უბრალოდ გადადგე, რათა არ შეაფერხო ღვთის რჩეული ხალხის სიცოცხლეში შესვლა და არ დააყოვნო ღვთის სახლის საქმე. ამ შემთხვევაში, არა მხოლოდ ღვთის, არამედ სხვა ადამიანების ვალშიც აღმოჩნდები. თუ გაქვს ეს ტვირთის შეგრძნება, უნდა იფიქრო: „მე უნდა შევასრულო ეს საქმე. ეკლესიაში ყველაზე დიდი ხანია, რაც ღმერთი მწამს; სხვა ძმებმა და დებმა მხოლოდ ცოტა ხნის წინ ირწმუნეს და არ შეუძლიათ ჭეშმარიტების ნათლად და საფუძვლიანად თანაზიარება. მე მათზე ოდნავ უფრო ნათლად ვახდენ თანაზიარებას. თუ ახლა არ შევასრულებ ამ საქმეს, მაშინ ღმერთს ავუჯანყდები, რაც მძიმე ღალატია!“ ადამიანს, რომელიც ასე ფიქრობს, გააჩნია გარკვეული სინდისი და გონება. თუ კარგად აცნობიერებ, რომ სხვებს შენზე მცირე სულიერი ზრდა აქვთ და ჭეშმარიტება მათზე უკეთ გესმის, მაგრამ მაინც არ მუშაობ აქტიურად, ხარ კი ისეთი ადამიანი, ვინც ითვალისწინებს ღვთის განზრახვებს? გაქვს ნორმალური ადამიანობა? გაქვს სინდისი ან გონება? (არა.) ასეთ შემთხვევაში, შენს ადამიანობაშია პრობლემა და უკიდურესად არასანდო ხარ. როდესაც იღებ ამ დავალებას, კისრულობ ამ პასუხისმგებლობას. ეს არ არის მცირე საკითხი. უნდა იტვირთო ეს ტვირთი და უნდა შეასრულო რეალური საქმე. თუ არ გაქვს ტვირთის შეგრძნება და არ გსურს ტვირთის ტარება, მაშინ სწრაფად უნდა გადადგე და სხვას მისცე ამის გაკეთების საშუალება. ინიციატივა უნდა გამოიჩინო და თქვა: „მე ნეგატიური ვარ და არ მაქვს ტვირთის შეგრძნება. არ შემიძლია ამ საქმის შესრულება. შეიძლება ადვილად შევაფერხო ეკლესიის საქმე და ჩემი ძმებისა და დების სიცოცხლეში შესვლა. სწრაფად უნდა აირჩიოთ ამისთვის შესაფერისი ადამიანი.“ განა ეს ცოტა უფრო გონივრული არ არის? (არის.) ჩვენ უნდა გვქონდეს თვითშემეცნება და, სულ მცირე, არ უნდა შევაფერხოთ ღვთის სახლის საქმე.

კითხვა 18: მე მოუთმენელი ადამიანი ვარ. როდესაც ვხედავ, რომ ზოგიერთი ადამიანი მნიშვნელოვან საქმეს აჭიანურებს ან მუდმივად გონებაგაფანტულია და ამის გამო საქმეს აფერხებს, მოთმინებას ვკარგავ და ძალიან ვბრაზდები კიდეც. როგორ უნდა გადავჭრა ჩემი მოუთმენლობის პრობლემა?

პასუხი: მითხარით, რა არის მოთმინება? როდესაც ხედავთ, რომ სხვები თავიანთ მოვალეობაში ფეხს ითრევენ და საქმეს აფერხებენ და თქვენ მაინც ითმენთ და იტანთ მათ, არის ეს მოთმინება? (არა.) თუ ამ დროს მაინც მოთმინებაზე გააკეთებთ აქცენტს, საქმეს შეაფერხებთ. ამიტომ, საქმის კეთებისას ოდნავ მოუთმენლობა, შფოთვა და გაბრაზება, როდესაც საქმეში პრობლემებს აღმოაჩენთ, და მათი გადაჭრის გზების სწრაფად პოვნის მცდელობა კარგია და საქმისთვის სასარგებლოა. მე მოუთმენელი ადამიანი ვარ. ზოგჯერ, როდესაც ვხედავ, რომ ვინმე არღვევს პრინციპებს და აფერხებს საქმეს, ვშფოთავ და ვბრაზდები და ვამბობ ისეთ რამეებს, რაც მკაცრი და უსიამოვნოა, და ზოგჯერ შეიძლება ისეც ჩანდეს, თითქოს მათ ვტუქსავ. მაგრამ მოუთმენლობა თავისთავად არ არის პრობლემა. მიუღებელია, რომ მხოლოდ იმიტომ, რომ მოუთმენელი ადამიანი ხარ და მუდამ შფოთავ და ბრაზდები, დაჟინებით ცდილობდე შენი მოუთმენლობის მოთმინებად ქცევას ისე, რომ როდესაც საქმეში პრობლემებს ხედავ, აღარ შფოთავდე ან ბრაზდებოდე და ძალიან რბილად საუბრობდე, რათა ხალხისთვის შენი მოსმენა ძალიან სასიამოვნო იყოს. განა ეს არ შეაფერხებს საქმეს? (შეაფერხებს.) თუ მოუთმენელი ადამიანის მიერ საქმის კეთება სასარგებლოა საქმისთვის, მას აქვს ტვირთის შეგრძნება და შეუძლია პრობლემების დროულად აღმოჩენა და გადაჭრა, მაშინ საქმე სწრაფად მიიწევს წინ და ეს კარგია. აუცილებელია თუ არა, რომ ადამიანი მუდამ ცდილობდეს თავისი მოუთმენლობის მოთმინებად ქცევას? (არა.) ეს თანდაყოლილი პიროვნული თვისებაა და მისი შეცვლა შეუძლებელია. მითხარით, თუ ვინმე მუდამ ნელია თავის მოვალეობაში და არასდროს შფოთავს ან ბრაზდება, რა ნაკლოვანებები შეიძლება მოიტანოს ამან? საქმე ნელა წარიმართება და ეფექტურობა დაბალი იქნება. მოსწონს ღმერთს ამგვარად შესრულებული საქმე? (არა.) ამიტომ, როდესაც ადამიანები მუშაობენ, მცირეოდენი მოუთმენლობა ზოგჯერ არ წარმოადგენს დიდ პრობლემას მანამ, სანამ ის საქმისთვის სასარგებლოა.

კითხვა 19: არ ვიცი, როგორ განვახორციელო პრაქტიკაში პატიოსან ადამიანად ყოფნა ყოველდღიურად. რა კონკრეტული ნაბიჯები უნდა გადავდგა, რათა შევიდე ჭეშმარიტება-რეალობის ამ ასპექტში?

პასუხი: თუ გსურს შეხვიდე პატიოსან ადამიანად ყოფნის ჭეშმარიტება-რეალობაში, მაშინ ყოველდღიურად შენი მოვალეობის შესრულებისას პატიოსან ადამიანად ყოფნაში უნდა გაიწვრთნა. უნდა გაიწვრთნა სიმართლის თქმაში, გულიდან საუბარსა და უბრალოდ საუბარში. არ თქვა მოძღვრების, ფუჭი ან ყალბი სიტყვები, არც ისეთი სიტყვები, რომლებიც საკუთარ თავს განადიდებს და მოწმობს, არც სატრაბახო სიტყვები და მით უმეტეს, არ იცრუო. შენი საქმის შესრულებისას, უნდა გაიწვრთნა ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელებაში. რა მოვალეობასაც არ უნდა ასრულებდე ან რა სიტყვებსაც არ უნდა ამბობდე, ყოველივე ეს ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელების პროცესად უნდა იქცეს. შეხედეთ, როგორ გესაუბრებით. მიცრუია? მითქვამს ისეთი რამ, რაც ფაქტებს ეწინააღმდეგება? (არა.) შენი საქმის შესრულებისას, შენს თითოეულ სიტყვაში, თითოეულ საქმესა და თითოეულ ქმედებაში, უნდა გაიწვრთნა პატიოსან ადამიანად ყოფნაში და ისაუბრო უბრალოდ და გულიდან. გარდა ამისა, უნდა გქონდეს ღვთისმოშიში გული. ყველაფერში ილოცე ღმერთისადმი. როდესაც ლოცულობ ღმერთისადმი, ღმერთს ექნება ადგილი შენს გულში. როდესაც ღმერთს აქვს ადგილი შენს გულში, გექნება ღვთისმოშიში გული და ამგვარად შეძლებ ყოველგვარი ბოროტებისგან განრიდებას. შენი საქმის შესრულებისას, ყურადღება გაამახვილე ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელებაზე ყოველ მოვლენაში, რომელიც გადაგხდება. ამგვარად, ადვილი იქნება ჭეშმარიტება-რეალობაში შესვლა და სანამ ამას გააცნობიერებ, უკვე შესული იქნები ჭეშმარიტება-რეალობაში. ერთხელ ვიღაცამ რაღაც მითხრა, მოგვიანებით კი მითხრა: „ის, რაც ადრე ვთქვი, არასწორი იყო. ეს არ იყო სიმართლე და ახლა გამოვასწორებ.“ ხედავ, განა ეს პატიოსან ადამიანად ყოფნაში გაწვრთნა არ არის? როდესაც აღმოაჩენ, რომ იცრუე ან შენი სიტყვები ყალბია, სწრაფად გამოასწორე ის. ეს არის პატიოსან ადამიანად ყოფნაში გაწვრთნა. არ უნდა გაუშვა ხელიდან ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელების შესაძლებლობა ყოველ მოვლენაში, რომელიც გადაგხდება. თუ შეგიძლია იყო პატიოსანი ადამიანი ძმებთან და დებთან საუბრისას, მაგრამ არ ხარ პატიოსანი შენს ოჯახთან საუბრისას, მაშინ ხარ კი პატიოსანი ადამიანი? (არა.) უნდა გაიწვრთნა პატიოსან ადამიანად ყოფნაში, ვისაც არ უნდა ესაუბრებოდე. მაშ, ღმერთისადმი ლოცვისას, უნდა გაიწვრთნა თუ არა პატიოსან ადამიანად ყოფნაში და ისაუბრო თუ არა გულიდან? მაშინ კიდევ უფრო მეტად უნდა გაიწვრთნა პატიოსან ადამიანად ყოფნაში. თუ ამგვარად გაიწვრთნები პატიოსან ადამიანად ყოფნაში, რამდენიმე წლის შემდეგ, ისე, რომ ვერც კი გააცნობიერებ, მიაღწევ შედეგებს პატიოსან ადამიანად ყოფნაში და შეიცვლები.

კითხვა 20: მესმის, რომ ჭეშმარიტების ძიება ადამიანებისგან მოითხოვს გარკვეული საფასურის გადახდას და ზოგიერთ რამეზე უარის თქმას. როგორ უნდა შეძლოს ადამიანმა ყველაფერზე უარის თქმა ჭეშმარიტების საძიებლად? უარის თქმის ქმედება რეალურად მიიღწევა საკუთარი ხორცის შეზღუდვით, როდესაც გარკვეული გარემოებები წარმოიქმნება, თუ მხოლოდ საკუთარი თავის შეცნობითა და ჭეშმარიტი მონანიების მიღწევით?

პასუხი: იმისათვის, რომ ადამიანმა შეძლოს ყველაფერზე უარის თქმა, მან მოვლენები სათითაოდ უნდა განიცადოს. ყოველ მოვლენაში, რომელიც გადაგხდება, უნდა ეძიო ჭეშმარიტება და იმოქმედო ღვთის მოთხოვნების შესაბამისად. თუ რაღაცის გაკეთება არ შეგიძლია, ილოცე ღმერთისადმი. თუ გახრწნილებას გამოააშკარავებ და ვერ შეძლებ ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელებას, მაშინაც უნდა ილოცო ღმერთისადმი და სთხოვო ღმერთს, მოგცეს ძალა მის პრაქტიკაში განსახორციელებლად. თანდათანობით შეძლებ იმის გაკეთებას, რაც ადრე არ შეგეძლო; შეძლებ, უარი თქვა იმაზე, რაზეც ადრე უარს ვერ ამბობდი; და შეძლებ იმ ჭეშმარიტებების წვდომას, რომლებსაც ადრე ვერ წვდებოდი. ღმერთისადმი ლოცვით, ღმერთზე მინდობითა და თითოეულ მოვლენაში ჭეშმარიტების ამგვარად პრაქტიკაში განხორციელებით, რამდენიმეწლიანი გამოცდილების შემდეგ შეძლებ ყველაფერზე უარის თქმას. ყველაფერზე უარის თქმა არ გულისხმობს მხოლოდ მატერიალურ ნივთებზე უარის თქმას, ან საკუთარი ოჯახისა და სისხლით ნათესავების მიტოვებას. ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, ყველაფერზე უარის თქმა ნიშნავს, რომ ადამიანის გული არ არის შეზღუდული სხვადასხვა ადამიანით, მოვლენითა თუ საგნით. ყველაფერი, რაც გავლენას ახდენს შენ მიერ ჭეშმარიტების ძიებაზე, უნდა დათმო. თუ შეძლებ შენი გახრწნილი ხასიათის ჩამოშორებას, ეს არის საფუძვლიანი უარის თქმა და ეს სრულად შეესაბამება ღვთის განზრახვებს. ამჟამად, მთელ მსოფლიოში ღვთის რჩეული ხალხის უმეტესობას უჭირს საკუთარი ოჯახების მიტოვება და არ იციან, როგორ განახორციელონ ეს პრაქტიკაში. ეს პრაქტიკა რეალურ გარემოებებს უნდა ეფუძნებოდეს და ყველას მიმართ ერთი და იგივე მიდგომის გამოყენება არ შეიძლება. ზოგიერთი ადამიანის ოჯახური გარემოებები ამის საშუალებას არ იძლევა. მაგალითად, თუ ადამიანის შვილები ჯერ კიდევ პატარები არიან და ვერ გადარჩებიან მისი მხარდაჭერის გარეშე, მაშინ მისი მხრიდან ოჯახის მიტოვება უპასუხისმგებლობა იქნებოდა, მისი ქმედებები კანონის დარღვევად მიიჩნეოდა და საზოგადოებაც გაკიცხავდა. ასეთ გარემოებებში, მას არ შეუძლია თავისი ოჯახის მიტოვება. არსებობს სხვა სიტუაციაც. თუ ზოგიერთი ადამიანი მიატოვებს თავის სამსახურს და შეწყვეტს ფულის შოვნას, მათ არ ექნებათ შემოსავლის წყარო. მაშინ როგორ უნდა იცხოვრონ? ესეც რეალური პრობლემაა. გარდა ამისა, იმის მიუხედავად, რომ შეიძლება მზად იყო, ყველაფერზე უარი თქვა შენი მოვალეობის შესასრულებლად, შენი ამჟამინდელი სულიერი ზრდით შეგიძლია კი შენი მოვალეობის შესრულება? თუ ღმერთი ძალიან მცირე ხნის წინ ირწმუნე, საერთოდ არ გესმის ჭეშმარიტება, არ იცი, როგორ იქადაგო სახარება ან დაამოწმო ღმერთი და არც ეკლესიის მორწყვის ან სხვა მოვალეობების შესრულების უნარი შეგწევს, მაშინ ამ შემთხვევაში, შენთვის ყველაფერზე უარის თქმა მიზანშეწონილი არ არის. ეს ნიშნავს, რომ შენთვის უარის თქმის დრო ჯერ არ დამდგარა. თუ შენთვის უარის თქმის დრო ჯერ არ დამდგარა და ღვთის სახლს შენთვის მოვალეობის შესრულება არ დაუვალებია, მაშინ ამ ეტაპზე ნუ იტყვი უარს ყველაფერზე. მაშ, რაზე უნდა თქვა უარი, როდესაც შენი სულიერი ზრდა მცირეა? პირველ რიგში, შეგიძლია გულში თქვა უარი რაღაცებზე. შენს გულში უარი უნდა თქვა ნებისმიერ ადამიანზე, მოვლენასა თუ საგანზე, რომელიც გავლენას ახდენს და გზღუდავს შენი მოვალეობის შესრულებისას ან ჭეშმარიტების ძიებისას. ანუ, პირველ რიგში უარი თქვი იმ საგნებზე, რომლებიც ხელს უშლის შენს ჭეშმარიტების ძიებას, უარი თქვი იმ საგნებზე, რომლებიც ხელს უშლის შენს სიცოცხლეში შესვლას და უარი თქვი იმ საგნებზე, რომლებიც ზღუდავს შენს გულს და ხელს გიშლის ღვთის სიყვარულსა და მისდამი მორჩილებაში. ჯერ ამ საგნებზე თქვი უარი და როდესაც ჭეშმარიტების ძიებას ყოველგვარი შეზღუდვების გარეშე შეძლებ, ეს საკმარისი იქნება. როგორც კი შენი სულიერი ზრდა მოიმატებს და მიაღწევ იმ წერტილს, როდესაც აღარ დაგჭირდება შენს სისხლით ნათესავებზე დაყრდნობა, მაშინ შეძლებ მათ მიტოვებას. თუ შენი ქმარი სასტიკად გდევნის ღვთისადმი შენი რწმენის გამო და მასთან ყოფნა ნიშნავს, რომ ვერ ასრულებ შენს მოვალეობას, ვერ იძენ ჭეშმარიტებას და შეუძლებელია გქონდეს მშვენიერი დანიშნულების ადგილი, მაშინ უნდა მიატოვო იგი. როდესაც უარის თქმის დრო დგება, დაუყოვნებლივ უნდა თქვა უარი; თუ უარის თქმის დრო არ არის, მაშინ რასაც არ უნდა აკეთებდე, ნუ იჩქარებ უარის თქმას. თუ შენი გარემოებები ახლა ამის საშუალებას არ იძლევა ან თუ შენი სულიერი ზრდა ჯერ კიდევ მცირეა, მაშინ ჯერ უნდა მოიცადო და შემდეგ თქვა უარი, როდესაც ღვთის დრო დადგება. იმისათვის, რომ ადამიანმა თავი მიუძღვნას ღმერთს, მას უნდა ჰქონდეს გარკვეული სულიერი ზრდა, ნათელი ხილვები, ჩაყრილი ჰქონდეს საფუძველი ჭეშმარიტ გზაზე და ესმოდეს ზოგიერთი ჭეშმარიტება. მხოლოდ ამ დროს არის მიზანშეწონილი ადამიანისთვის ზოგიერთი მოვალეობის შესრულება, და სწორედ ამ დროს დგება მისთვის უარის თქმის დრო. გასაგებია? (დიახ.) მაშინ ამ კითხვაზე მოკლედ შევჩერდებით.

ამით დასრულდება დღევანდელი შეკრება. ნახვამდის! (ნახვამდის, ძმაო!)