თანაზიარება ზემდგომი ძმისგან – 2026 წლის 1 მაისი (ნაწილი მეოთხე)

II. კითხვები სიცოცხლეში შესვლის შესახებ

კითხვა 9: შეკრებების დროს ზოგიერთ ძმასა და დას არ სურს გაზიარება და თანაზიარება და არცთუ ისე ენთუზიაზმით არიან განწყობილნი. როგორ უნდა ვიქონიოთ თანაზიარება ძმებთან და დებთან, რათა ყველას ვუხელმძღვანელოთ შეკრებებში აქტიური მონაწილეობისკენ?

პასუხი: მხოლოდ თანაზიარება ამ პრობლემას ვერ გადაჭრის და, როგორც უნდა ითანაზიარო, რათა ყველა აქტიურად ჩაერთოს შეკრებებში, შედეგები შეზღუდული იქნება. რა არის ამ პრობლემის გადასაჭრელად მთავარი გზა? ყოველ შეკრებაზე მათთვის ზოგიერთი პრაქტიკული პრობლემა უნდა გადაჭრა. ამგვარად, უკეთეს შედეგს მიაღწევ. თუ ძმები და დები ყოველ ჯერზე შეკრებაზე დასწრებისას იგრძნობენ, რომ ისწავლეს პრაქტიკული გაკვეთილი ჭეშმარიტების შესახებ და, სულ მცირე, ერთი ან ორი რეალური პრობლემა გადაეჭრათ, იფიქრებენ: „დღევანდელი შეკრებიდან რაღაც მივიღე. აქ მოსვლით დრო ტყუილად არ დამიკარგავს და ნამდვილად ღირდა დღეს აქ ყოფნა!“ იდეალურია, თუ მათ ასე აგრძნობინებ ამაზე უკეთესი ვერაფერი იქნება, რაზეც შეიძლება ითანაზიარო. ამიტომ, თუ მხოლოდ მათთან ჭეშმარიტების თანაზიარებაზე გაამახვილებ ყურადღებას მათი წარმოდგენების გადასაჭრელად, რათა მათ აქტიურად მიიღონ მონაწილეობა თანაზიარებაში, ამისგან მიღებული შედეგები შეზღუდული იქნება. უმჯობესია, ნამდვილად დაეხმარო მათ პრაქტიკული პრობლემების გადაჭრაში რათა პირადი გამოცდილებით იგრძნონ: „შეკრებები ნამდვილად აუცილებელია და მათ ნამდვილად კარგი შედეგი მოაქვს! შეკრებების მეშვეობით ნამდვილად შემიძლია ჭეშმარიტებისა და ღვთის განზრახვების გაგება და ჭეშმარიტად შემიძლია ჩემი გახრწნილი ხასიათის გადასაჭრელად გზის პოვნა. შეკრებებს მართლაც დიდი მნიშვნელობა აქვს!“ თუ მათ ასე აგრძნობინებ, მაშინ მათი ენთუზიაზმი შეკრებების მიმართ გაიზრდება და, როდესაც ამის დრო მოვა, მათ ურჩევნიათ უარი თქვან თავიანთ ოჯახებზე და გათავისუფლდნენ ამქვეყნიური საზრუნავისგან, ვიდრე გამოტოვონ შეკრება; რომც უთხრა, ნუ მოხვალო, ისინი დაჟინებით მოითხოვენ მოსვლას. ამიტომ, ნუ გაამახვილებ ყურადღებას იმაზე, თუ რაზე ითანაზიარო ადამიანების წარმართვისთვის, რათა აქტიურად მიიღონ მონაწილეობა შეკრებებში — ამგვარად კარგ შედეგებს ვერ მიიღებ. ამის ნაცვლად, უბრალოდ ფოკუსირდი პრაქტიკული პრობლემების გადაჭრაზე და იმაზე, თუ როგორ ითანაზიარო ჭეშმარიტებაზე ძმებისა და დების პრობლემების ძირეულად გადასაჭრელად, რათა ყველამ იგრძნოს: „ამ შეკრებებიდან ნამდვილად ბევრს ვიღებ. ისინი არ ეხება ფორმალობების შესრულებას ან რელიგიური რიტუალების დაცვას; ისინი ნამდვილად არ ჰგავს რელიგიურ სამყაროს. ამ შეკრებებს ნამდვილად შეუძლია ჩემი პრაქტიკული პრობლემების გადაჭრა. ერთი შეკრების გამოტოვებაც კი დიდი დანაკარგი იქნებოდა!“ თუ მათ ასეთ განცდას გაუჩენ,, მაშინ შედეგებს მიაღწევ.

ბევრი ძმა და და არ არის მზად, შეასრულოს თავისი მოვალეობა თუ მათ არ სურთ თავიანთი მოვალეობის შესრულება, მაშინ ცხადია, რომ მათ აქვთ გარკვეული სირთულეები, წუხილი ან უაყოფითი წარმოდგენები. ზოგიერთებს აქვთ სირთულეები ცხოვრებაში და ამბობენ: „ცხოვრებაში ბევრი რამ მაწევს ტვირთად. ქონების გადასახადები და კომუნალური გადასახადები მაქვს გადასახდელი და თუ მეტ ფულს არ ვიშოვი, მაშინ ვერ შევძლებ ნორმალური ცხოვრების გაგრძელებას. ჩემი მოვალეობის შესასრულებლად დრო აღარ მრჩება.“ ზოგიერთებს აქვთ გარკვეული წარმოდგენები და ფიქრობენ: „რელიგიურ სამყაროში უფლის რწმენისას, უბრალოდ კვირაობით შეკრებებზე დასწრება გჭირდება, და ეს საკმარისია უფლის მადლის მისაღებად. რატომ მოითხოვს ყოვლისშემძლე ღვთის რწმენა ჩვენგან ჭეშმარიტების ძიებას და ამდენი დროის დახარჯვას ჩვენი მოვალეობების შესრულებისთვის? რატომ არის ყოვლისშემძლე ღმერთის რწმენის მიმართ ამდენი მოთხოვნა?“ თუ ეს პრობლემები არ მოგვარდება, მაშინ მათ არ ენდომებათ თავიანთი მოვალეობის შესრულება. მაშ, როგორ უნდა ითანაზიარო, რათა მათ უარი თქვან ამ წარმოდგენებსა და სირთულეებზე და შეასრულონ თავიანთი მოვალეობა? მისაღებია თუ არა უბრალოდ მოძღვრებების ქადაგება? (არა.) მოძღვრებების ქადაგებას აზრი არ აქვს. ადამიანებს ესმით მოძღვრებები, მაგრამ უბრალოდ არ შეუძლიათ მათი პრაქტიკაში განხორციელება. მოძღვრებების ქადაგება პრობლემებს ვერ გადაჭრის. პრობლემების გადასაჭრელად ჭეშმარიტებაზე უნდა ითანაზიარო. მაშ, როგორ უნდა ითანაზიარო? უნდა ითანაზიარო იმაზე, თუ რა არის საჭირო ცათა სასუფეველში შესასვლელად. რა თქვა უფალმა იესომ? „ცათა სასუფეველი ძალისხმევით აიღება და ძალისმხმეველნი წარიტაცებენ მას“ (მათ. 11:12). ჩინურ ბიბლიაში ეს ნათარგმნია როგორც „ცათა სასუფეველში ძალისხმევით შედიან“, მაგრამ ორიგინალი ტექსტი სინამდვილეში ნიშნავს, რომ „ცათა სასუფეველი ძალისხმევით აიღება“. რას ნიშნავს „ძალისხმევით აიღება“? ეს ჰგავს მძარცველების მიერ ნივთების მიტაცებას; საბოლოოდ, ვინც შეძლებს რაღაცის მიტაცებას, ის იტოვებს მას. ეს გარკვეულწილად არ შეესაბამება ადამიანურ წარმოდგენებს, რადგან ადამიანების წარმოდგენებში რაღაცის ძალისხმევით მიტაცება ნეგატიური რამ არის. მაგრამ რატომ გამოიყენება ეს ფრაზა ცათა სასუფეველში შესვლის კონტექსტში? ეს არ ნიშნავს, რომ ადამიანმა მძარცველივით უნდა დაიწყოს ყველაფრის მიტაცება, არამედ იმას, რომ ცათა სასუფეველში შესასვლელად უნდა გქონდეს რაღაცის ძალისხმევით მიტაცების ეს სულისკვეთება. ამის გარეშე ვერ შეძლებ ცათა სასუფეველში შესვლას. მაშ, შეუძლიათ ადამიანებს ცათა სასუფეველში შესვლა მხოლოდ უფალი იესოს რწმენით? (არა.) უფალი იესოს რწმენა უბრალოდ გაძლევს შანსს, დატკბე ღვთის მადლით, რაც საშუალებას გაძლევს დატკბე შენი ცოდვების მიტევების მადლით, ასევე სულიწმიდის მიერ მინიჭებული მშვიდობითა და სიხარულით და ზოგიერთი მატერიალური კურთხევით. ამ მადლით ტკბობის მეშვეობით ადამიანები მიდიან ღვთის არსებობის აღიარებამდე, რომ ღმერთმა შექმნა ცა და მიწა და ყოველივე, რომ ღმერთს შეუძლია ადამიანებისთვის მშვიდობისა და სიხარულის მინიჭება, რომ ღმერთი არის სიყვარული და რომ ღმერთი არის ცათა სასუფევლის უფალი და რომ შეძლებენ თუ არა ადამიანები ცათა სასუფეველში შესვლას, ღმერთზეა დამოკიდებული. ეს იყო მადლის ეპოქაში უფალი იესოს რწმენით მიღწეული მთავარი შედეგები. სასუფევლის ეპოქაში ღმერთი ასრულებს ჭეშმარიტების გამოხატვის საქმეს ადამიანების განსასჯელად და განსაწმენდად. ანუ, მადლის ეპოქაში შესრულებული საქმის საფუძველზე, ის საშუალებას აძლევს ადამიანებს მიიღონ ჭეშმარიტება, ასევე განკითხვა და გაკიცხვა, რათა ადამიანებმა შეძლონ მისი საქმისადმი ჭეშმარიტი და აბსოლუტური მორჩილების მიღწევა და საბოლოოდ განიწმინდონ და გადარჩნენ და ცათა სასუფეველში დაიმკვიდრონ. ამიტომ, მადლის ეპოქაში საქმის იმ ეტაპზე, ღვთის მოთხოვნები ადამიანების მიმართ არ იყო ძალიან მაღალი. მიუხედავად იმისა, შეგეძლო თუ არა რაღაცებზე უარის თქმა ან დახარჯვა, ან შეგეძლო თუ არა ჭეშმარიტების ძიება ან შენი მოვალეობის შესრულება უფლის რწმენაში, სანამ გწამდა უფალი, ლოცულობდი და აღიარებდი შენს ცოდვებს, ღმერთი მოგანიჭებდა მადლს. მაგრამ სასუფევლის ეპოქაში სიტუაცია განსხვავებულია. საქმის ამ ეტაპზე ღმერთი აპირებს ადამიანების განწმენდასა და სრულყოფას და ადამიანების გადარჩენას სატანის გავლენისგან, ამიტომ ეს არ არის ისეთი მარტივი საქმე, როგორიცაა უბრალოდ ადამიანებისთვის იმის გაგებინება, თუ ვინ არის სატანა და რას მოიცავს მისი გავლენა. ღმერთმა ასევე უნდა მიიყვანოს ადამიანები იქამდე, რომ გათავისუფლდნენ სატანის გავლენისგან, სრულად დაამარცხონ ის და გახდნენ მძლეველნი. ანუ, ღვთის შეცნობის საფუძველზე ასევე უნდა მიაღწიო იმ ეტაპს, სადაც სატანა აღარ შეგიყვანს შეცდომაში ან აღარ გაგასულელებს, სადაც სრულად გათავისუფლდები სატანის ბორკილებისა და შეზღუდვებისგან, სადაც შეძლებ ღვთისადმი აბსოლუტურ მორჩილებასა და თაყვანისცემას და სადაც შეძლებ ღვთის ჭეშმარიტად შეყვარებას და ღვთისთვის მოწმობის გაცემას. მხოლოდ ამგვარად შეძლებ სასუფევლის ხალხად გახდომას და ცათა სასუფეველში შესვლას. მითხარი, რამდენ ჭეშმარიტება-რეალობაში უნდა შევიდეს ადამიანი ამ ყველაფრის მისაღწევად? თუ ღვთის მიერ მოთხოვნილ ჭეშმარიტება-რეალობებს არ ფლობ, ცათა სასუფეველში ვერ დაიმკვიდრებ ადგილს. ამიტომ, ღვთის საქმის ამ ეტაპზე, თუ კვლავ ისე გწამს ღმერთი, როგორც მადლის ეპოქაში გწამდა უფალი იესო, და კვლავ არ შეგიძლია უარის თქმა ყველაფერზე ჭეშმარიტების საძიებლად და შენი მოვალეობის შესასრულებლად, მაშინ მოიკვეთები. ღმერთი სერიოზულად ექცევა ადამიანებს საქმის ამ ეტაპზე და მას სურს ადამიანების წარმართვა, რათა შევიდნენ ყველა ჭეშმარიტებაში. თუ არ გიყვარს ჭეშმარიტება, არ ეძიებ ჭეშმარიტებას, ან ბევრს არ იტანჯები ჭეშმარიტების მოსაპოვებლად, მაშინ ცათა სასუფეველში ადგილს ვერ დაიმკვიდრებ. მაშ, რას გულისხმობს ძირითადად „ცათა სასუფეველი ძალისხმევით აიღება“? ეს გულისხმობს ყველაფერზე უარის თქმას ჭეშმარიტების საძიებლად და საკუთარი მოვალეობის კარგად შესასრულებლად, ღვთის ყოველგვარი წარმართვისა და განგებისადმი მორჩილებას და სატანის ყოველგვარი ცდუნების, შეცდომაში შეყვანის, დაბრკოლებისა და შეზღუდვის უარყოფას. ეს მოითხოვს ადამიანებისგან, იყვნენ მეომრები, ბევრი იტანჯონ და დიდი ფასი გადაიხადონ. ღმერთი სატანასაც კი გადაგცემს და უნდა შეებრძოლო და დაამარცხო სატანა და მოწმობა გასცე ღვთისთვის. მხოლოდ ამგვარად შეძლებ ცათა სასუფეველში შესვლას. ამიტომ, ხსნის მოპოვება და ცათა სასუფეველში შესვლა მარტივი საქმე არ არის; ის მოითხოვს ადამიანისგან მრავალი ტანჯვის ატანას, და თუ ამას არ იზამენ, ვერ შეძლებენ ხსნის მოპოვებას ან ცათა სასუფეველში შესვლას. ძირითადად რას ნიშნავს მრავალი ტანჯვის ატანა ამ შემთხვევაში? ერთი მხრივ, ეს ეხება ღვთის სიტყვების განკითხვისა და გაკიცხვის მეშვეობით განცდილ ტანჯვას. ღვთის საქმე უკანასკნელ დღეებში არ შეესაბამება ადამიანურ წარმოდგენებს, და მადლის ეპოქისგან განსხვავებით, სადაც ღმერთმა დიდი მადლი მიანიჭა ადამიანებს, რათა მათ შეეგრძნოთ მისი კურთხევების სიტკბო, უკანასკნელ დღეებში ღმერთი ძირითადად ასრულებს ადამიანებზე განკითხვის, გაკიცხვის, გასხვლის, განსაცდელების, გამოწრთობის, გვემისა და წვრთნის საქმეს. მთელი ეს საქმე სრულდება ადამიანების განსასჯელად და გამოსაწრთობად, რათა მათ შეიცნონ თავიანთი გახრწნილი ხასიათი, შეიძულონ როგორც საკუთარი თავი, ისე სატანა, და შეძლონ სატანის წინააღმდეგ ამბოხება, ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელება და ღვთისადმი მორჩილება. ამიტომ, განკითხვის საქმის გამოცდის პროცესში, ადამიანებს ბევრი ტანჯვის გადატანა და ბევრი ცრემლის ღვრა უწევთ. მეორე მხრივ, ეს ასევე გულისხმობს მრავალ განსაცდელსა და გამოწრთობას, რომელსაც ადამიანები ღმერთის რწმენაში ამ სატანის სამყაროში გადიან. არამორწმუნე სამყაროს ბოროტი ადამიანები და ეშმაკები ყოველდღე ცდილობენ შენს ცდუნებას, შეცდომაში შეყვანასა და შეწუხებას. ეშმაკები და სატანები ასევე ავრცელებენ ნეგატიურ პროპაგანდას, საფუძველს მოკლებულ ხმებს და აბსურდულ ერესებსა და მცდარ შეხედულებებს შენს შეცდომაში შესაყვანად და არამორწმუნე ნათესავებიც ცდილობენ შენს გრძნობებზე თამაშს შენს გადმოსაბირებლად. როდესაც გსურს ღვთის რწმენა და შენი მოვალეობის შესრულება, აღმოაჩენ, რომ შეზღუდული ხარ ხორციელი გრძნობებით, და გიჭირს ყველაფერზე უარის თქმა ღვთისთვის დასახარჯად. გამოწრთობა ის ტანჯვაა, რომლის გადატანაც ადამიანებს უწევთ. ადამიანებმა განუწყვეტლივ უნდა ილოცონ და დაეყრდნონ ღმერთს, ეძიონ ჭეშმარიტება და რწმენასა და სიყვარულზე დაყრდნობით გაიარონ ეს ყველაფერი. ამ ყველაფროს გამოცდის შემდეგ, გაიგებ და მოიპოვებ ჭეშმარიტებას და ჭეშმარიტად დაემორჩილები და თაყვანს სცემ ღმერთს. მაშინ ჭეშმარიტების მეშვეობით გათავისფლდები და იცხოვრებ ნათელში და ღვთის წინაშე. ამიტომ, უკანასკნელ დღეებში ღვთის საქმის გამოცდა მოითხოვს ადამიანისგან მრავალი ტკივილის ატანას, რაც ყველაფერი შედის ცათა სასუფევლის ძალისხმევით აღების ფარგლებში. ტანჯვის გადაწყვეტილების, სამართლიანობის გრძნობისა და სატანაზე გამარჯვების ძალის გარეშე, ვერ შეძლებ გზის ბოლომდე გავლას.

რატომ უნდა შეასრულოს ადამიანმა თავისი მოვალეობა ყოვლისშემძლე ღვთის რწმენისას? ზოგიერთი ადამიანი ამბობს, რომ ეს ჭეშმარიტების მოსაპოვებლად არის. მაშ, შეუძლია ადამიანს ჭეშმარიტების მოპოვება თავისი მოვალეობის შესრულების გარეშე? (არა.) ბევრი ადამიანი მუდამ ამბობს: „უფლის რწმენა ასეთი მარტივია; საკმარისია კვირაში მხოლოდ ერთ შეკრებაზე დასწრება. რატომ არ შეიძლება ყოვლისშემძლე ღვთის რწმენა უფლის რწმენას ჰგავდეს?“ ეს არის მთავარი მიზეზი, რის გამოც არ სურთ ღვთისთვის დახარჯვა. ყოვლისშემძლე ღვთის რწმენაში, ისინი განუწყვეტლივ ფიქრობენ, რომ მათთვის კარგი იქნება უბრალოდ შეკრებებზე დასწრება, როგორც ამას უფლის რწმენისას აკეთებდნენ. მათ არ სურთ რამეზე უარის თქმა ან ღვთისთვის დახარჯვა, არც ფასის გადახდა სურთ თავიანთი მოვალეობის შესასრულებლად და მაინც ოცნებობენ ხსნის მოპოვებასა და ცათა სასუფეველში შესვლაზე. შესაძლებელია ეს? (აბსოლუტურად არა.) მაშ, თუ არაფერზე იტყვი უარს, არ დაიხარჯები, ან არ გადაიხდი ფასს შენი მოვალეობის შესასრულებლად, შეძლებ ჭეშმარიტება-რეალობაში შესვლას? შეგიძლიათ ამ საკითხის არსში წვდომა? შევადაროთ ერთმანეთს ორი ჯგუფი: ეკლესიაში მყოფი ადამიანები, რომლებიც არ ასრულებენ თავიანთ მოვალეობას და კმაყოფილდებიან კვირაში მხოლოდ ორჯერ შეკრებებზე დასწრებით, და ისინი, რომლებიც ხშირად ასრულებს თავის მოვალეობას. რა განსხვავებაა ამ ორ ტიპის ადამიანს შორის ღვთის რწმენის რამდენიმე წლის შემდეგ? თუ შედარებების გაკეთება შეგიძლია, გეცოდინება საკუთარი მოვალეობის შესრულების მნიშვნელობა. თუ ადამიანის ღვთის რწმენა მხოლოდ კვირაობით შეკრებებზე დასწრებას მოიცავს და არ ასრულებს არანაირ მოვალეობას, მაშინ რამდენი წელი იწამებს ასეთი ადამიანი, სანამ რაიმე ცვლილებას მიაღწევს? (ისინი საერთოდ არ შეიცვლებიან, რამდენი წელიც უნდა სწამდეთ ღმერთი.) არიან მორწმუნეები, რომლებიც არაფერზე ამბობენ უარს ან არ იხარჯებიან უფლისთვის. ისინი მხოლოდ კვირაში ერთ შეკრებას ესწრებიან, რათა კვირაობით ბიბლია იკითხონ. შეუძლიათ მათ ბიბლიის გაგება? (არ შეუძლიათ.) მათ მხოლოდ ზოგიერთი სიტყვა და მოძღვრება ესმით, ხოლო წაკითხული მუხლების დიდი ნაწილის მათი გაგება არასწორია. უფრო მეტიც, ბევრი ადამიანი ბიბლიას ისე არასწორად განმარტავს, რომ ამას ვერც კი აცნობიერებს. როდესაც ზოგიერთ რელიგიურ ადამიანს უმოწმებ, რომ უფალი დაბრუნდა, ისინი უარს ამბობენ მის მიღებაზე, და ამბობენ კიდეც: „პავლემ თქვა: „მაგრამ თუნდაც ჩვენ ან ანგელოზმა ზეციდან გახაროთ არა ის, რასაც ჩვენ გახარებდით, შეჩვენებული იყოს იგი“ (გალ. 1:8). რასაც თქვენ ქადაგებთ, განსხვავდება იმისგან, რისიც ჩვენ გვწამს, ამიტომ ჩვენ არ ვაპირებთ მის მიღებას.“ ისინი პავლეს ამ განცხადებას უფლის დაბრუნების გამოჩინებასა და საქმეს უკავშირებენ და იყენებენ მას უფლის დაბრუნების გამოჩინებისა და საქმის უარსაყოფად. განა ისინი ყველაზე აბსურდული ადამიანები არ არიან? (არიან.) მაშ, რას გულისხმობს პავლეს ეს განცხადება? ის ნიშნავს, რომ იმ დროს, როდესაც განკაცებული უფალი იესო გამოჩნდა და თავისი საქმე აღასრულებდა, თუ ვინმე მადლის ეპოქაში პავლეს მიერ ნაქადაგები უფალი იესოს გამოჩინებისა და საქმისგან განსხვავებულ რამეს იქადაგებდა, ის ადამიანი შეჩვენებული უნდა ყოფილიყო. ახლა ეპოქა შეიცვალა და რელიგიური ადამიანები ამ მუხლს უკანასკნელ დღეებში ღვთის გამოჩინებასა და საქმეს უკავშირებენ. განა ეს არასწორი ინტერპრეტაცია არ არის? განა ეს სასაცილო არ არის? მითხარი, ესმით თუ არა რელიგიური სამყაროს პასტორებსა და უხუცესებს ბიბლია? არა, არ ესმით. მათ მხოლოდ მკვდარი სიტყვები და მოძღვრებები ესმით. მათ სრულიად არასწორად განმარტეს ბიბლია და მათი ინტერპრეტაციები სხვა არაფერია, თუ არა მცდარი შეხედულებები. ამიტომ, თუ ღვთის რწმენაში ადამიანი მხოლოდ ბიბლიის კითხვითა და რელიგიური ადამიანებივით შეკრებებზე დასწრებით კმაყოფილდება და საერთოდ არ ასრულებს არანაირ მოვალეობას, ის ვერ შეძლებს ჭეშმარიტების გაგებას, რამდენი წელიც უნდა სწამდეს ღმერთი. საკუთარი მოვალეობის შესრულება არის ჭეშმარიტების მოპოვების გასაღები და ეს არის გზა, რომელიც უნდა გაიარო, თუ გსურს ჭეშმარიტების მოპოვება. რისი მოპოვება შეუძლია ადამიანს თავისი მოვალეობის შესრულებით? გახრწნილი ხასიათისგან გათავისუფლება. ადამიანების მრავალი გახრწნილი ხასიათი მათი მოვალეობის შესრულების პროცესში ვლინდება. თუ შენს მოვალეობაში მიიღებ ღვთის გამოკვლევას, ღვთის წვრთნას და სულიწმიდის ნათელის მოფენასა და განათებას და მიაღწევ იმ სხვადასხვა გახრწნილი ხასიათის გაგებას, რომელსაც ავლენ შენი მოვალეობის შესრულების პროცესში, შემდეგ ეძიებ ჭეშმარიტებას და პრაქტიკაში განახორციელებ და შეხვალ ჭეშმარიტება-პრინციპების შესაბამისად, თანდათანობით შეძლებ ამ გახრწნილი ხასიათისგან გათავისუფლებას. მაშინ ვინმემ შეიძლება იკითხოს: „განა ადამიანი არ ავლენს გახრწნილებას, თუ ის არ ასრულებს თავის მოვალეობას?“ ადამიანი მაინც გამოავლენს გახრწნილებას, თუ ის არ ასრულებს თავის მოვალეობას და გახრწნილების ეს გამოვლენაც უნდა იქნას აღიარებული. მაგრამ მთავარია, ჯერ გადაჭრა ის გახრწნილი ხასიათი, რომელსაც ავლენ შენი მოვალეობის შესრულების პროცესში და შემდეგ შეძლებ ჭეშმარიტების გაგებას და ჭეშმარიტება-რეალობაში შესვლას, შეძლებ მცირეოდენი ადამიანური იერის ცხოვრებაში გამოვლენას და გარკვეულწილად დაემორჩილები ღმერთს. ბუნებრივია, შენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში გახრწნილების გამოვლენის სიხშირეც შემცირდება და უფრო ადვილი გადასაჭრელი იქნება. მითხარი, რა არის ის გახრწნილი ხასიათი, რომელსაც ადამიანები ხშირად ავლენენ თავიანთი მოვალეობის შესრულების პროცესში? ერთი მხრივ, ეს არის ამპარტავნება და თვითკმაყოფილება: სხვების მოსმენაზე უარის თქმა, მუდამ საკუთარი თავის მართლად მიჩნევა, მოვალეობის შესრულებისას თვითნებურად და დიქტატორულად მოქმედება, ვინმესთან თანამშრომლობის უუნარობა და მუდამ საკუთარი ნების შესაბამისად მოქმედება, ჭეშმარიტების ძიების ან ღვთის განზრახვების მცირედითაც კი გაგების მცდელობის გარეშე. მეორე მხრივ, ეს არის ეგოიზმი და სისაძაგლე: საკუთარი მოვალეობის შესრულება მხოლოდ საკუთარი პრეფერენციებისა და ეგოისტური სურვილების დასაკმაყოფილებლად, ღვთის დაკმაყოფილების ან ღვთის სახლის ინტერესების დაცვის არცოდნა. კიდევ ერთი ასპექტია მოვალეობის შესრულებისას ხშირი ზერელე დამოკიდებულება და მოტყუება, ადამიანების წინაშე ერთნაირად მოქმედება და მათ ზურგს უკან სხვაგვარად მოქცევა, რეალური საქმის არშესრულება და ა.შ. ეს გახრწნილი ხასიათი ვლინდება საკუთარი მოვალეობის შესრულების პროცესში. თუ ეძიებ ჭეშმარიტებას და გადაჭრი ამ გახრწნილ ხასიათს, შეძლებ შენი მოვალეობის კარგად შესრულებას, შენი მოვალეობის შესრულება იქნება სტანდარტის შესაბამისი, მოიპოვებ ჭეშმარიტებას და ცხოვრებაში გამოავლენ ადამიანურ იერს. ამგვარად, როგორც ქმნილება, სტანდარტის შესაბამისი გახდები. მაშინ განა არ გექნება ხსნის მოპოვების იმედი? (გვექნება.)

ახლა ხედავ, რამდენად მნიშვნელოვანია საკუთარი მოვალეობის შესრულება ადამიანებისთვის ჭეშმარიტების მოსაპოვებლად? მაშ, იცი ვისთვის ასრულებ შენს მოვალეობას? ზოგიერთი ამბობს, რომ ისინი თავიანთ მოვალეობას ღვთის შესაყვარებლად და დასაკმაყოფილებლად ასრულებენ და რომ ჭეშმარიტებას პრაქტიკაში ახორციელებენ. სინამდვილეში, შენ არ ასრულებ შენს მოვალეობას ღვთის შესაყვარებლად ან დასაკმაყოფილებლად; ამის ნაცვლად, შენი მოვალეობის შესრულება ჭეშმარიტების მოსაპოვებლად მთლიანად შენი საკუთარი გადარჩენისთვისაა. მარტივად რომ ვთქვათ, განა ჭეშმარიტების მოპოვება არ არის საკუთარი თავის კატასტროფებისა და სიკვდილისგან გადასარჩენად? განა ეს ცათა სასუფეველში შესასვლელად არ არის? შენ შეგიძლია ჭეშმარიტების მოპოვება შენი მოვალეობის შესრულებით, მაგრამ ვერ შეძლებ ჭეშმარიტების მოპოვებას, თუ არ შეასრულებ შენს მოვალეობას. თუ ღმერთი მხოლოდ თავისუფალ დროს გწამს, მაშინ ბევრიც რომ იკითხო ღვთის სიტყვები, შენი მონაპოვარი შეზღუდული იქნება. ვერ შეძლებ ღვთის სიტყვებში მხილებულის საკუთარ თავთან დაკავშირებას, ვერც ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელებას შეძლებ, ამიტომ ღვთის სიტყვებს ამაოდ წაიკითხავ. მაგრამ თუ ღვთის სიტყვების წაკითხვის შემდეგ ეძიებ ჭეშმარიტებას და ჭეშმარიტებას პრაქტიკაში განახორციელებ შენი მოვალეობის მეშვეობით, და ამ ჭეშმარიტებებს განახორციელებ შენი მოვალეობის შესრულების პროცესში, მაშინ შედეგს მიაღწევ. თუ არ შეასრულებ შენს მოვალეობას, მაშინ ღვთის სიტყვებს ამაოდ წაიკითხავ. შენ უბრალოდ წაიკითხავ სიტყვებსა და მოძღვრებებს და მხოლოდ სიტყვები და მოძღვრებები დაგამახსოვრდება. ეს ვერ გადაჭრის პრობლემებს და სხვა ვერანაირ სარგებელს ვერ მიიღებ. თუ შენი მოვალეობის შესრულებისას კითხულობ ღვთის სიტყვებს და ეძიებ ჭეშმარიტებას, შეძლებ საკუთარი თავის შეცნობას და შეძლებ შენი ქმედებების ბუნების დანახვას — სრულდება თუ არა ისინი ჭეშმარიტება-პრინციპების მიხედვით თუ ადამიანური წარმოდგენებისა და ფანტაზიების მიხედვით, მოქმედებ თუ არა საკუთარი ნების შესაბამისად თუ ღვთის განზრახვების მიხედვით, და მოქმედებ თუ არა ჭეშმარიტება-პრინციპების მიხედვით თუ არღვევ პრინციპებს და თვითნებურად მოქმედებ. ყველა ამ საკითხზე პასუხებს ღვთის სიტყვებში იპოვი. შენი მოვალეობის შესრულების მთელი პროცესის განმავლობაში ჭეშმარიტების განუწყვეტლივ ძიებით, ნაბიჯ-ნაბიჯ შეხვალ ჭეშმარიტება-რეალობაში და საბოლოოდ შეძლებ ჭეშმარიტებით ცხოვრებას. განა ეს არ არის ჭეშმარიტების მოპოვება? (ასეა.) მაშ, მიიღწევა თუ არა ჭეშმარიტების მოპოვება საკუთარი მოვალეობის შესრულებით? (დიახ.) თუ არ ასრულებ შენს მოვალეობას, შეძლებ ჭეშმარიტების მოპოვებას? (არა.) შესაძლოა ზოგიერთმა იკითხოს: „იშოვე რაიმე ფული შენი მოვალეობის შესრულებით? რატომ ხარ ასე მოტივირებული, თუ მისგან ფული არ გიშოვია?“ როგორ უნდა უპასუხო ამ კითხვას? უნდა თქვა: „ჭეშმარიტების მოპოვება უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ფულის შოვნა. ჭეშმარიტება სიცოცხლეა; ის საუკუნო სიცოცხლეა. ჭეშმარიტება შეუფასებელი საუნჯეა, ყველაფერზე ძვირფასი და მისი ფულით ყიდვა შეუძლებელია“. გარეგნულად, შენი მოვალეობის შესრულებით არ გიშოვია ფული, მაგრამ მოიპოვე ჭეშმარიტება. ჭეშმარიტება ყველაფერზე ძვირფასია და ვერანაირი ფული ვერ ჩაანაცვლებს მას. ის, რაც მოიპოვე, შეუფასებელი საუნჯეა. განა ეს ასე არ არის? (ასეა.) ზოგიერთი ადამიანი ათ წელზე მეტია ასრულებს თავის მოვალეობას და ამბობს: „ჩემი გახრწნილი ხასიათი ახლა ბევრად ნაკლებია. აღარ ვარ ისეთი ამპარტავანი და თვითკმაყოფილი, როგორც ადრე; აღარ ვგრძნობ, რომ სხვებზე მაღლა ვდგავარ. ახლა შემიძლია სხვებთან ჰარმონიულად თანამშრომლობა და შემიძლია ნებისმიერთან ურთიერთმშვიდობასა და სიყვარულში ცხოვრება. თუ ვინმე მეტყვის რამდენიმე სიტყვას ჩემს გასასხლავად, ან თუ ვინმე მეტყვის ისეთ რამეს, რაც მტკენს, შემიძლია ამასთან სწორად გამკლავება და ღვთისთვის მადლობის გადახდა. ახლა ვგრძნობ, რომ ცხოვრებაში მცირეოდენ ადამიანურ იერს ვავლენ. ჩემი მოვალეობა რომ არ შემესრულებინა, ვერ შევძლებდი ამ შედეგების მიღწევას, რამდენი წელიც უნდა მწამდეს ღმერთი. ჩემი მოვალეობის მეშვეობით, მოვიშორე მრავალი გახრწნილი ხასიათი. ჩემი მოვალეობის მეშვეობით, შევძელი ტანჯვა და ფასის გადახდა ჭეშმარიტების მოსაპოვებლად. ჩემი მოვალეობის მეშვეობით, გავიგე ჭეშმარიტება და ახლა შემიძლია ჭეშმარიტებით ცხოვრება. ჩემი მოვალეობის მეშვეობით, გავთავისუფლდი სატანის გავლენისგან. ჩემი მოვალეობის მეშვეობით, შევძელი ღვთის შეცნობა და იმის დანახვა, რომ ღმერთი სიყვარულია. ჩემი მოვალეობის მეშვეობით, შევძელი ღვთისადმი მორჩილება და ღვთის შეყვარება. ჩემი მოვალეობის მეშვეობით, სრულვიქმენი ღვთის მიერ. ჩემი მოვალეობის მეშვეობით, გავხდი ღმერთთან ერთსულოვანი. ყველა ამ შედეგს ჩემი მოვალეობის მეშვეობით მივაღწიე. ჩემი მოვალეობა რომ არ შემესრულებინა, როგორ შევძლებდი ამდენის მოპოვებას? როგორ შევძლებდი ამდენ ჭეშმარიტება-რეალობაში შესვლას? საკუთარი მოვალეობის შესრულება არის ჭეშმარიტების მოპოვების გზა და მხოლოდ საკუთარი მოვალეობის შესრულებით შეუძლია ადამიანს ღვთის საქმის სრულად და ზუსტად გამოცდა“. მითხარი, არის თუ არა საკუთარი მოვალეობის შესრულება ძვირფასი და გადამწყვეტი? (არის.) თუ ადამიანს ყოვლისშემძლე ღმერთი მხოლოდ თავისუფალ დროს სწამს, რამდენი წელი დასჭირდება მას ჭეშმარიტების მოსაპოვებლად? (ისინი ვერასოდეს მოიპოვებენ ჭეშმარიტებას, რამდენი წელიც უნდა სწამდეთ.) მაშ, სად ცდებიან ადამიანები, როდესაც არ ასრულებენ თავიანთ მოვალეობას?ასეთი ადამიანები სრულიად სულელები და უმეცრები არიან. მაშ, რა მოჰვება სისულელესა და უმეცრებას? რას ამბობს ბიბლია? „მოისპობა ჩემი ერი უმეცრების გამო“ (ოს. 4:6). ვისზე სრულდება ეს სიტყვები? მათზე, ვინც არ ასრულებს თავის მოვალეობას, მათზე, ვინც მიდის ნეგატიური პროპაგანდისა და საფუძველს მოკლებული ხმების მოსმენის შემდეგ, და მათზე, ვინც ხელს აწერს „სამ განცხადებას“ ჩინეთის კომუნისტური პარტიის მიერ დაპატიმრების შემდეგ. ყველა ეს ადამიანი თავისი სისულელისა და უმეცრების გამო დამარცხდა. ისინი, ვისაც სწამს ყოვლისშემძლე ღმერთი, მაგრამ არ ასრულებენ თავიანთ მოვალეობას, სულელები და უმეცრები არიან. ისინი, ვისაც სწამს ყოვლისშემძლე ღმერთი, მაგრამ მიდიან ნეგატიური პროპაგანდისა და საფუძველს მოკლებული ხმების მოსმენის შემდეგ, სულელები და უმეცრები არიან. ისინი, ვისაც სწამს ყოვლისშემძლე ღმერთი, მაგრამ მიდიან მას შემდეგ, რაც ღმერთზე უარყოფითი წარმოდგენები უჩნდებათ განსაცდელების დატეხისას, სულელები და უმეცრები არიან. ისინი, ვისაც სწამს ყოვლისშემძლე ღმერთი, მაგრამ არ შეუძლიათ ყველაფერზე უარის თქმა ჭეშმარიტების საძიებლად და საბოლოოდ ვერ იპოვებენ ჭეშმარიტებას და ვარდებიან კატასტროფებში, მოთქვამენ და კბილებს აჭრიალებენ, ასევე სულელები და უმეცრები არიან. ხედავ, იმის მიუხედავად, რომ რაიმე მიზეზითარ მიიღე ყოვლისშემძლე ღმერთი, თუ წახვედი მას შემდეგ, რაც რაღაცას წააწყდი ყოვლისშემძლე ღვთის მიღების შემდეგ, დამარცხდი შენი სისულელისა და უმეცრების გამო. შეგვიძლია ამის თქმა? (დიახ.) მაშინ განა დიდი საცოდაობა არ არის მათთვის, ვისაც სწამს ღმერთი, მაგრამ არ ასრულებს თავის მოვალეობას? მათ მიიღეს ყოვლისშემძლე ღმერთი, მაგრამ რადგან არ ასრულებენ თავიანთ მოვალეობას, საბოლოოდ ვერ იპოვებენ ჭეშმარიტებას და კარგავენ გადარჩენის შანსს. ეს მართლაც დიდი საცოდაობაა! მაგრამ ამ შედეგისთვის საკუთარი თავის გარდა ვერავის დაადანაშაულებენ. მაგალითად, ზოგიერთი ადამიანი ხორციელ გრძნობებში ეფლობა. მათ არა მხოლოდ სურთ იყვნენ მორჩილნი თავიანთი მშობლების მიმართ და იზრუნონ თავიანთ შვილებზე, არამედ სურთ ყველა საკითხში დაემორჩილონ თავიანთ მეუღლეს. თავიანთი ხორციელი ნათესავების დაკმაყოფილების სურვილის შედეგად, ისინი ვერ ასრულებენ თავიანთ მოვალეობას და საბოლოოდ ვერ იპოვებენ ჭეშმარიტებას და მოიკვეთებიან. ვისი ბრალია ეს? (თავად მათი.) მითხარი, ზუსტად რა არის ჩვენი ურთიერთობა ჩვენს ხორციელ ნათესავებთან, როგორიცაა ჩვენი მშობლები, შვილები და მეუღლეები? ეს სხვა არაფერია, თუ არა სისხლისა და ხორციელი გრძნობების უმნიშვნელო კავშირი. სულიერი სამყაროს გადმოსახედიდან, ეს მხოლოდ სხვადასხვა სულის ადამიანად რეინკარნაციის საკითხია და ამ სულებს შორის არანაირი ურთიერთობა არ არსებობს. ადამიანებს არ ჰყავთ ნათესავები, მშობლები, შვილები ან მეუღლეები სულიერ სამყაროში. თითოეული ადამიანი დამოუკიდებელი სულია. მხოლოდ ადამიანად დაბადებითა და ადამიანთა სამყაროში მოსვლით უჩნდებათ ადამიანებს ხორციელი ნათესავები, როგორიცაა მშობლები, შვილები და მეუღლეები. სული შეიძლება იყოს შენი მშობელი ამ ცხოვრებაში, შემდეგ ცხოვრებაში კი — შენი შვილი. განა ეს ასე არ არის? (ასეა.) ნამდვილად ღირს შენი მომავლისა და დანიშნულების ადგილის დანგრევა იმ სულისთვის, რომელსაც შენთან არანაირი კავშირი არ აქვს? (არა.) განა ეს სისულელე და უმეცრება არ არის? (არის.) ღვთის რწმენაში ყველაზე მნიშვნელოვანია საკუთარი მოვალეობის შესრულება. ღირს ყველაფერზე უარის თქმა საკუთარი მოვალეობის შესასრულებლად! მხოლოდ მაშინ, როდესაც ყველაფერზე იტყვი უარს შენი მოვალეობის შესასრულებლად, გექნება შესაძლებლობა მოიპოვო ჭეშმარიტება, შეხვიდე ჭეშმარიტება-რეალობაში და მოიპოვო ხსნა.