თანაზიარება ზემდგომი ძმისგან – 2026 წლის 1 მაისი (ნაწილი მესამე)

კითხვა 6: რვა დამოწმების მოსმენის შემდეგაც კი ზოგიერთ ადამიანს, რომელსაც სახარებას ვუქადაგებთ, ჯერ კიდევ არ ესმის ჩვენი თანაზიარების არსი და მხოლოდ მოსმენილის პირდაპირი მნიშვნელობის გადმოცემა შეუძლია. როგორც კი დაბრკოლებებს აწყდებიან ან ნეგატიურ პროპაგანდასა თუ საფუძველს მოკლებულ ხმებს ისმენენ, შესაძლოა, რწმენაზე უარი თქვან. როგორ უნდა ვიქონიოთ თანაზიარება ასეთ სახარების პოტენციურ მიმღებებთან, რათა ისინი დარწმუნდნენ ჭეშმარიტ ღმერთში?

პასუხი: ამ სახარების პოტენციურ მიმღებებთან უნდა ითანაზიარო იმაზე, თუ რა არის ჭეშმარიტება. თუ ადამიანებს ჭეშმარიტების წმინდა გაგება არ აქვთ, მათთვის არც ჭეშმარიტების შეცნობაა ადვილი და არც ყოვლისშემძლე ღვთის საქმის მიღება. მაშ, როგორ უნდა ვიქონიოთ თანაზიარება, რათა ადამიანებს ჰქონდეთ ჭეშმარიტების წმინდა გაგება? ეს ყველაზე პრაქტიკული კითხვაა. პირველ რიგში, ითანაზიარე იმაზე, თუ რა არის ჭეშმარიტება. ეს ყველაზე მნიშვნელოვანია. მეორე, ითანაზიარე იმაზე, თუ საიდან მოდის ჭეშმარიტება და ვის შეუძლია მისი გამოხატვა. მესამე, ითანაზიარე იმაზე, თუ ვინ არის ჭეშმარიტების გამომხატველი და რა არის მისი ვინაობა, რათა გაიგონ, რომ ეს პიროვნება, რომელიც ჭეშმარიტებას გამოხატავს, არის ღვთის განკაცებული ხორცი, თავად ღმერთი და ხორცით შემოსილი ღვთის სული, რომელიც უშუალოდ გამოხატავს ჭეშმარიტებას. თუ ამ ჭეშმარიტების გამომხატველი პიროვნების მიმართ მცდარი წარმოდგენები გაქვს და თუ მსჯავრს დასდებ, შეეწინააღმდეგები და დაგმობ მას, მაშინ წარწყმდები. რა თქმა უნდა, ამ შემთხვევაში ეს არ არის ჩვეულებრივი წარმოდგენები, არამედ ისეთი მცდარი წარმოდგენები, რომლებიც გაიძულებს უარჰყო, დაგმო და შეეწინააღმდეგო ღმერთს. მაგალითად, თუ ნეგატიურ პროპაგანდასა და საფუძველს მოკლებულ ხმებს დაიჯერებ და ღმერთის მიმართ სერიოზული მცდარი წარმოდგენები გაგიჩნდება და იქამდეც კი მიხვალ, რომ მსჯავრს დასდებ და დაგმობ ღმერთს, მაშინ, უეჭველად მოკვდები. ამიტომ ჭეშმარიტების შეცნობა მხოლოდ იმის აღიარებას არ ნიშნავს, რომ ეს ჭეშმარიტებაა; უნდა გქონდეს ჭეშმარიტების წმინდა გაგება. ეს წმინდა გაგება ნიშნავს, რომ უნდა იცოდე, ვინ გამოხატა ჭეშმარიტება და ვინ არის ის პიროვნება, ვინც ჭეშმარიტებას გამოხატავს. როგორც კი საფუძვლიანად გაიგებ ამ ყველაფერს, ნეგატიური პროპაგანდა და უსაფუძვლო ხმები ვეღარ შეგაცდენს და შეძლებ, მათ სწორად შეფასებას. გარდა ამისა, რა იქნება ამ განკაცებული ძე კაცისას უარყოფის შედეგი? თუ ჭეშმარიტების ამ ასპექტზე საფუძვლიანად ითანაზიარებ, ამანაც შეიძლება გარკვეული შედეგები გამოიღოს. ადამიანები, როგორც წესი, ბევრად უფრო თავშეკავებულნი გახდებიან და, თუნდაც გარკვეული წარმოდგენები ჰქონდეთ, ვერ გაბედავენ ასე თვითნებურად განსჯას. მაშ, როგორ უნდა ვიქონიოთ თანაზიარება ჭეშმარიტების ამ ასპექტზე, რათა კარგ შედეგებს მივაღწიოთ? თანაზიარება უნდა ეფუძნებოდეს უფალი იესოს განკაცების ფაქტებს. ამგვარად საუბარი გონივრული და დასაბუთებულია. შეგიძლია ჰკითხო მათ: „რატომ ეკითხებოდა უფალი იესო მუდამ თავის მოწაფეებს: ‚თქვენ კი რას იტყვით: ვინა ვარ მე?‘ (მათ. 16:15)? რას გულისხმობდა იგი ამაში? უფალი იესო თავის მოწაფეებს ეკითხებოდა: ‚იცით, ვინ ვარ მე? იცით, საიდან მოვდივარ? იცით ჩემი ვინაობა? იცით, რა განსხვავებაა ჩემს არსებასა და თქვენს არსებას შორის? მართლა მხოლოდ მარიამისგან შობილი ჩვეულებრივი ადამიანი ვარ, როგორც თქვენ ფიქრობთ? არა, მე ზეციდან მოვდივარ. მე ვარ ერთადერთი ჭეშმარიტი ღმერთი. ჩემი ვინაობა არის ღმერთი, შემოქმედი. თუ ნეგატიურ პროპაგანდასა და საფუძველს მოკლებულ ხმებს ირწმუნებთ და არ მენდობით, უარმყოფთ და დამგმობთ კიდეც, მაშინ წარწყმდებით.‘“ თუ ჭეშმარიტების ამ ასპექტზე საფუძვლიანად ითანაზიარებ, მაშინ ისინი ვეღარ გაბედავენ თავიანთ მცდარ წარმოდგენებზე დაყრდნობას და ვერც თვითნებურ განსჯასა თუ დაგმობას გაბედავენ. თანაზიარებისას ასევე შეგიძლია გამოიყენო ფარისევლების მიერ უფალი იესოს უარყოფის მაგალითი: „როგორი იყო უფალი იესოს დამოკიდებულება მათ მიმართ? მან დაგმო და დაწყევლა ისინი და უთხრა, რომ ვაებას დაიტეხდნენ თავს. საბოლოოდ, ყველა მათგანი დაიღუპა და იუდეის მთელი ერი განადგურდა. ღვთისადმი წინააღმდეგობის გაწევის გამო მათ ასეთი დიდი წყევლა დაიტეხეს თავს. ღვთის შეურაცხყოფა პატარა საქმე არ არის და ამის შედეგები წარმოუდგენელია!“ კარგია ასეთი თანაზიარება? (დიახ.) თუ ამ გადამწყვეტ ჭეშმარიტებებზე ნათლად ითანაზიარებ, მაშინ სახარების პოტენციური მიმღებებისთვის ადვილი იქნება ჭეშმარიტ ღმერთში დარწმუნება.

კითხვა 7: სახარების ზოგიერთი პოტენციური მიმღები ერთ თვეზე მეტია ისმენს ქადაგებებს. მათ სჯერათ, რომ ის, რაზეც ჩვენ ვმოწმობთ, ღვთის სიტყვებია, და მზად არიან განაგრძონ მოსმენა, მაგრამ უბრალოდ არ სჯერათ, რომ ღმერთი უკვე დაბრუნდა. რატომ არ სჯერათ, რომ ღმერთი უკვე დაბრუნდა? როგორ უნდა გადავჭრათ მათი პრობლემა?

პასუხი: როდესაც სახარების პოტენციური მიმღებები ისმენენ ღვთის სიტყვებს, ისინი აღიარებენ, რომ ნათქვამი სწორია და რომ ეს ჭეშმარიტებაა, მაგრამ იციან კი მათ ჭეშმარიტება? ესმით მათ ჭეშმარიტება? (არა.) მათ უბრალოდ მცირეოდენი შეგრძნება აქვთ, მაგრამ სინამდვილეში არც ჭეშმარიტება იციან და არც ესმით იგი. ზოგიერთ ადამიანს ხუთი-ექვსი წელია სწამს ღმერთი, მაგრამ ნამდვილად იციან ან ესმით კი მათ ჭეშმარიტება? (არა.) ზოგიერთი ადამიანისთვის ღმერთის ხუთი ან ექვსი წლის განმავლობაში რწმენა მხოლოდ მცირეოდენი ჭეშმარიტების გაგებას, მცირეოდენ ცოდნაზე საუბრის უნარსა და მცირეოდენი გამოცდილების ქონას ნიშნავს. ეს ჭეშმარიტების ნამდვილ გაგებად არ ითვლება. მაშ, შეუძლიათ კი სახარების პოტენციურ მიმღებებს ჭეშმარიტების გაგება მხოლოდ ერთ თვეზე ოდნავ მეტი ხნის განმავლობაში ქადაგებების მოსმენის შემდეგ? (არა.) ამდენი წლის განმავლობაში გრწყავდით, მაგრამ ნამდვილად გაიგეთ ჭეშმარიტება? (არა, ძალიან ცოტა რამ გვესმის.) მაშ, რა შედეგებს შეგიძლიათ მიაღწიოთ სახარების პოტენციურ მიმღებებთან მხოლოდ რამდენჯერმე თანაზიარებით? შედეგები, რომელთა მიღწევასაც შეძლებთ, ძალიან შეზღუდული იქნება. მხოლოდ იმას შეძლებთ, რომ ადამიანებს ზოგიერთი ზედაპირული მოძღვრება გააგებინოთ, მაგრამ ვერ შეძლებთ, მათ ჭეშმარიტება ნამდვილად გააგებინოთ. სრულიად ნორმალურია, რომ სახარების პოტენციურ მიმღებებს ჯერ კიდევ არ შეუძლიათ იმის შეგრძნება, რომ ღმერთი დაბრუნდა. თქვენ ღმერთი ხუთი-ექვსი, შვიდი-რვა ან თუნდაც ათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში გწამთ; იგრძენით, რომ ღმერთი დაბრუნდა? (დიახ.) როგორ იგრძენით ეს? (ღვთის სიტყვების კითხვითა და ღვთის საქმის გამოცდით.) იგრძენი, რომ ღმერთი დაბრუნდა, რადგან რეალურად გაიგე განკაცების ჭეშმარიტება. „უკანასკნელ დღეებში უფალი ღრუბელზე თავისი სულიერი სხეულით დაბრუნდება და არა განკაცებული სახით“ — ასეთი წარმოდგენა შენში უკვე აღარ არსებობს. მიხვდი, რომ ღვთის განკაცება გამოსაჩინებლად და საქმის შესასრულებლად ასეთი პრაქტიკული და აბსოლუტურად ჭეშმარიტია, და მხოლოდ ამის შემდეგ დარწმუნდი, რომ ღმერთი დაბრუნდა. განკაცების ჭეშმარიტების გაგების გარეშე, შეძლებდი კი იმ ეტაპამდე მისვლას, რომ ღმერთზე მცდარი წარმოდგენები აღარ გქონოდა? შეძლებდი დარწმუნებას, რომ ღმერთი ჭეშმარიტად დაბრუნდა? ეს ადვილი არ იქნებოდა. რათა დარწმუნდე, რომ ღმერთი უკვე დაბრუნდა, პირველ რიგში, უნდა გაიგო განკაცების ჭეშმარიტება; მეორე, უნდა გამოსცადო ღვთის განკითხვა და გაკიცხვა; და მესამე, უნდა მოიპოვო სულიწმიდის საქმე. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც გამოსცდი ამ სამივე ასპექტს, ასი პროცენტით დარწმუნდები, რომ ღმერთი დაბრუნდა და რომ ყოვლისშემძლე ღმერთი არის ღვთის გამოჩინება, ყოველგვარი ეჭვის გარეშე. გამოცდილების ამ სამი ასპექტის გარეშე შეუძლებელია. პირველ რიგში, შეუძლებელია განკაცების ჭეშმარიტების გაგების გარეშე. მეორე, შეუძლებელია განკითხვისა და გაკიცხვის გამოცდის გარეშე, რათა შეიცნო საკუთარი თავი. მესამე, შეუძლებელია სულიწმიდის საქმის, ნათლის მოფენისა და განათების გარეშე. გამოცდილების ამ სამი ასპექტის გარეშე, ადამიანები ვერ დარწმუნდებიან, რომ ყოვლისშემძლე ღმერთი არის დაბრუნებული უფალი და რომ ის არის ღმერთი. მაშინ, თუ ასეთი ადამიანების ნათესავი ეპიდემიით დაავადდება და მოკვდება, შეეპარებათ მათ ეჭვი ღმერთში? (შეეპარებათ.) თუ ისინი ილოცებენ და ღმერთს რაიმე მათთვის ძალიან მნიშვნელოვან საკითხზე შესთხოვენ და პასუხს ვერ მიიღებენ, შეეპარებათ ღმერთში ეჭვი? (შეეპარებათ.) თუ მათ კატასტროფები ან უბედურება დაატყდებათ თავს, შეეპარებათ ეჭვი ღმერთში? (შეეპარებათ.) როდესაც ადამიანებს ასეთი რამ ემართებათ, შესაძლოა, ყველას შეეპაროს ეჭვი ღმერთში. თუ მათ მხოლოდ ეჭვი ეპარებათ, მაგრამ მაინც შეუძლიათ მტკიცედ დგომა და არ მიდიან, ეს უკვე საკმაოდ კარგია და ნიშნავს, რომ მათ გარკვეული ჭეშმარიტება მაინც ესმით. თუ მათ ჭეშმარიტება არ ესმით, მაშინ, როდესაც ასეთი რამ შეემთხვევათ, დიდი ალბათობით, ღმერთში ეჭვი შეეპარებათ და მიატოვებენ მას. მაგალითად, ვთქვათ, არის ერთი და, რომელიც დიდი ენთუზიაზმით იხარჯება ღვთისთვის, მაგრამ ერთ დღეს მისი ქმარი ეპიდემიით ავადდება. ის განუწყვეტლივ ევედრება ღმერთს, რომ განკურნოს მისი ქმარი, მაგრამ ღმერთი არ კურნავს მას. მითხარი, შეძლებს ის მტკიცედ იდგეს თავის მოწმობაში? რთული სათქმელია. ეს განსაცდელი საკმაოდ დიდია. მითხარი, თუ ის ჭეშმარიტად მტკიცედ დგას თავის მოწმობაში და შეუძლია დამორჩილება ღვთის წარმართვასა და განგებას, და არ ჩივის მიუხედავად იმისა, საბოლოოდ მისი ქმარი იცოცხლებს თუ მოკვდება, მაშინ აქვს მას რწმენა? (აქვს.) ეს არის ჭეშმარიტი რწმენა. ასეთი დიდი განსაცდელი ჰგავს იმ განსაცდელებს, რომლებსაც იობი წააწყდა. თუ მას შეუძლია მტკიცედ დგომა თავის მოწმობაში, მაშინ მისი ეს რწმენა ღვთის მოწონებას დაიმსახურებს და ჩაითვლება, რომ მას იობის მსგავსი რწმენა აქვს.

ზოგიერთ ადამიანს ერთი ან ორი წელია, რაც ღმერთი სწამს და ჩანს, რომ საკმაოდ გულმოდგინედ ეძიებს ჭეშმარიტებას, მაგრამ ერთ დღეს მოულოდნელად მიდის და რწმენას წყვეტს. რა ხდება აქ? ზოგიერთი მათგანი ირწმუნებს ნეგატიურ პროპაგანდასა და საფუძველს მოკლებულ ხმებს, შეცდომაში შედის და მიდის. ზოგიერთები აწყდებიან ისეთ რამეებს, რაც არ შეესაბამება მათსავე წარმოდგენებს, და როდესაც ლოცულობენ ღვთის მიმართ და ღმერთი არ ასრულებს საქმეებს მათი ლოცვების შესაბამისად, მიდიან. რა არის აქ პრობლემა? რამდენი წელიც უნდა სწამდეს ადამიანს ღმერთი, თუ მან არ იცის ან არ ესმის ჭეშმარიტება, მაშინ მისი რწმენა ძალიან სუსტია და მისთვის არ არის ადვილი მტკიცედ დგომა, როდესაც განსაცდელები დაატყდება თავს. მითხარი, შეუძლიათ ჩვეულებრივ ადამიანებს იობის რწმენასთან გატოლება? (არა.) ცოტა ადამიანს თუ შეუძლია იობის რწმენასთან გატოლება, მაგრამ საქმის ამ ეტაპზე, ღმერთი მოითხოვს, რომ ადამიანების რწმენა არ იყოს იობის რწმენაზე ნაკლები. სულ მცირე, ადამიანებს უნდა გააჩნდეთ იობის რწმენის თანაბარი რწმენა, რათა მტკიცედ იდგნენ თავიანთ მოწმობაში; წინააღმდეგ შემთხვევაში, ისინი საფრთხეში არიან. თუ ადამიანები მხოლოდ ენთუზიაზმით არიან სავსენი, მაგრამ ღვთისადმი რწმენა აკლიათ, მაშინ ისინი არ არიან დაცულნი. კაცმა არ იცის, როდის შეიძლება წააწყდნენ ისეთ რამეს, რაც დააბრკოლებს და აიძულებს, უბრალოდ მიატოვონ რწმენა. მათთვის ძალიან რთულია გზის ბოლომდე გავლა. მადლის ეპოქაში საკმარისი იყო, ადამიანები მხოლოდ სახელით ყოფილიყვნენ მორწმუნეები და შეკრებებს დასწრებოდნენ. მაშინ რწმენა არ მოითხოვდა რაიმეზე უარის თქმას, ღვთისთვის თავის გაწირვას, მოვალეობის შესრულებას ან ფასის გადახდას. ამიტომ, საქმის იმ ეტაპს არ ჰქონდა მაღალი მოთხოვნები ადამიანების მიმართ. მაგრამ საქმის ეს ეტაპი განსხვავებულია. ღმერთს სურს ადამიანების წარმართვა, რათა შევიდნენ ყველა ჭეშმარიტებაში. ეს კი ჭეშმარიტების პრაქტიკაში განხორციელებას, რაღაცებზე უარის თქმას, ღვთისთვის თავის გაწირვასა და მოვალეობის შესრულებას გულისხმობს. როგორც კი საქმე ეხება უარის თქმას, დახარჯვასა და მოვალეობის შესრულებას, ადამიანები ვერ შეძლებენ მტკიცედ დგომას ჭეშმარიტი რწმენის გარეშე. გარდა ამისა, საქმის ეს ეტაპი ასევე მოიცავს განკითხვის, გაკიცხვის, განსაცდელებისა და გამოწრთობის ტანჯვის განცდას. განსაკუთრებით მძიმეა ღვთის განკითხვის, დასჯისა და გასხვლის სიტყვების განცდა. ღვთის სიტყვები პირდაპირ მიზანში არტყამს და ამხელს იმ ყველაზე გახრწნილ და ბინძურ მხარეებს, რომლებიც ადამიანების გულის სიღრმეში დევს. ეს სიტყვები განსაკუთრებით მკაცრია და საერთოდ არ ინდობს ადამიანების გრძნობებს, რაც მათ წარმოდგენებს ეწინააღმდეგება. ადამიანებს ბევრი ტანჯვა უწევთ ღვთის სიტყვების გამო, ამიტომ უკანასკნელ დღეებში ამ გზის გავლა ადვილი არ არის. მადლის ეპოქაში უფალი იესოს რწმენა არ მოითხოვდა ადამიანისგან ამ რამეების გამოცდას ან ამ ტკივილების ატანას; საკმარისი იყო, უბრალოდ სახელით ყოფილიყავი მორწმუნე და დასწრებოდი შეკრებებს. პასტორებს არ ადარდებდათ, შენი რწმენა ნამდვილი იყო თუ ყალბი, და თუნდაც არ ყოფილიყავი ჭეშმარიტი მორწმუნე, თუ ბევრ ფულს შესწირავდი, ისინი ჭეშმარიტ მორწმუნეს გიწოდებდნენ, ხელსაც კი დაგადებდნენ და გაკურთხებდნენ. რელიგიურ სამყაროში ღვთის რწმენა ძალიან ადვილი იყო; არავინ გექცეოდა სერიოზულად. განკითხვის საქმის ამ ეტაპის შესრულებისას, ღმერთმა დაიწყო ადამიანებთან სერიოზულად მოპყრობა. ღმერთმა გამოხატა ყველა ჭეშმარიტება, რათა ადამიანებმა გაიგონ და შევიდნენ მათში, და ის ასევე აწყობს სხვადასხვა განსაცდელს, რათა სრულყოს ადამიანების რწმენა და მათ მოწმობა გასცენ მისთვის. მაგალითად, როდესაც ღმერთი გწამს და შენს მოვალეობას ასრულებ, შენმა არამორწმუნე ნათესავებმა შესაძლოა განუწყვეტლივ გდევნონ და ხელი შეგიშალონ, ხოლო როდესაც უარს იტყვი შენს ოჯახზე, რათა დაიხარჯო ღვთისთვის, ისინი, დიდი ალბათობით, განგსჯიან და უარგყოფენ. ამიტომ, საქმის ამ ეტაპზე ღვთის მოთხოვნები ადამიანების მიმართ მაღალია. თუ არ გაქვს ჭეშმარიტი რწმენა, შეძლებ მტკიცედ დგომას? (არა.) მტკიცედ დგომა არ არის ადვილი და უმცირესი უყურადღებობაც კი დაბრკოლებას გამოიწვევს. ზოგიერთებს არამორწმუნე მეუღლეები დევნიან, ამიტომ ისინი ნეგატიურები ხდებიან და რწმენას წყვეტენ. ზოგიერთები ირწმუნებენ ნეგატიურ პროპაგანდას, შეცდომაში შედიან და რწმენას წყვეტენ. ზოგიერთებს სურთ იცხოვრონ სიმდიდრეში, ამიტომ მიდიან სამუშაოდ ფულის საშოვნელად და რწმენას წყვეტენ. არსებობს უამრავი სიტუაცია, როდესაც ადამიანები მარცხდებიან, ბრკოლდებიან, მიდიან და რწმენას წყვეტენ. ამიტომ, უკანასკნელ დღეებში ამ გზის გავლა არ არის ადვილი. მათთვის, ვისაც შეჭმარიტება არ უყვართ, არ არის ადვილი ამ გზაზე სიარულის გაგრძელება, რადგან მათ ჭეშმარიტი რწმენა არ აქვთ. მაშ, საიდან მოდის ჭეშმარიტი რწმენა? ის ღვთის სიტყვებიდან და ჭეშმარიტებიდან მოდის. თუ არ გესმის ან არ იცი ჭეშმარიტება, როგორ გექნება ჭეშმარიტი რწმენა? ყოვლისშემძლე ღმერთმა უკანასკნელ დღეებში ამდენი ჭეშმარიტება გამოხატა, და თუ გესმის ეს ჭეშმარიტებები, გექნება ჭეშმარიტი რწმენა. როდესაც განსაცდელები და გამოწრთობა დაგატყდება თავს, შეძლებ მტკიცედ დგომას ღვთის სიტყვებზე დაყრდნობით, შეძლებ თავის შეკავებას ღმერთზე წუწუნისგან ან ღვთის ღალატისგან, და შესანიშნავი მოწმობის გაცემას ღვთისთვის. მაშ, შეეძლოთ მადლის ეპოქის ადამიანებს ასეთი დიდი რწმენა ქონა? არა, რადგან მადლის ეპოქაში ღმერთმა მხოლოდ კაცობრიობის გამოსყიდვის საქმე შეასრულა და მას არ გამოუხატავს ამდენი ჭეშმარიტება. ადამიანებმა ჭეშმარიტება ვერ მოიპოვეს, ამიტომ მათ არ ჰქონდათ სრული რწმენა. ბევრმა მოწაფემ, რომელიც უფალ იესოს მიჰყვებოდა, მოწამეობრივი მოწმობა გასცა. რატომ მოხდა ეს? ნაწილობრივ იმიტომ, რომ ისინი მიჰყვებოდნენ უფალ იესოს, მუდამ ისმენდნენ მის ქადაგებებს და გაიგეს ზოგიერთი ჭეშმარიტება. მაგრამ რაც უფრო მნიშვნელოვანია, უფალმა იესომ მრავალი სასწაული და ნიშანი მოახდინა. იგი ასევე გამოეცხადა მათ მთაზე ფერისცვალებისას და მკვდრეთით აღდგომის შემდეგ ორმოცი დღის განმავლობაში. იმ მოწაფეებმა ეს ყველაფერი იხილეს და სწორედ ამიტომ ჰქონდათ ასეთი დიდი რწმენა. მაგრამ უკანასკნელ დღეებში ღმერთი არ ახდენს სასწაულებსა და ნიშნებს; ის უბრალოდ გამოხატავს ჭეშმარიტებას ადამიანების გადასარჩენად. თუ ადამიანებს სურთ დარწმუნდნენ, რომ ყოვლისშემძლე ღმერთი არის დაბრუნებული უფალი იესო, მათ უნდა მიიღონ და გამოსცადონ ღვთის სიტყვები, ზოგიერთი ჭეშმარიტება გაიგონ და მოიპოვონ ღვთის პრაქტიკული ცოდნა. როდესაც სახარების პოტენციურ მიმღებებს მხოლოდ ერთი თვის განმავლობაში აქვთ მოსმენილი ქადაგებები, ღვთის სიტყვების რა ემპირიული გაგება შეიძლება ჰქონდეთ მათ? (არანაირი.) მაშ, განა სრულიად ნორმალური არ არის, რომ მათ ჯერ კიდევ არ დაუდგენიათ, რომ უფალი დაბრუნდა? (ნამდვილად.) ამიტომ, ჩვენ უნდა განვაგრძოთ მათთან ჭეშმარიტების თანაზიარება სიყვარულითა და მოთმინებით და როგორც კი გაიგებენ ჭეშმარიტებას, ისინი ბუნებრივად დარწმუნდებიან ჭეშმარიტ ღმერთში.

კითხვა 8: მე ვარ სახარების მქადაგებელი, მაგრამ, როგორც წესი, დაკავებული ვარ სახარების პოტენციურ მიმღებებთან მუშაობით, ამიტომ დიდ ყურადღებას არ ვაქცევ ქადაგებების მომზადებასა და დამოწმებას. ვფიქრობ, რომ საკმარისია, ვიცოდე, როგორ დავამოწმო და დიდ ძალისხმევას არ ვდებ მომზადებაში. ეს იწვევს იმას, რომ ჩემს დამოწმებას არ მოაქვს ძალიან კარგი შედეგები. როგორ შემიძლია მნიშვნელობა მივანიჭო ჩემი დამოწმების ხარისხსა და შედეგებს?

პასუხი: მითხარი, მისაღებია დამოწმებისას ზერელე დამოკიდებულება? (არა.) რატომ? შეგიძლია ჭეშმარიტებაზე საფუძვლიანად თანაზიარება, თუ ზერელე ხარ? (არა.) შეგიძლია ჭეშმარიტებაზე საფუძვლიანად თანაზიარება, თუ არასდროს ემზადები ან წინასწარ არ ფიქრობ? (არა.) ამიტომ, თუ გსურს შედეგების მიღწევა დამოწმებისას, მთელი გული უნდა ჩადო ჭეშმარიტების თანაზიარებაში. ხშირად უნდა იფიქრო ჭეშმარიტებაზე და მეტი უნდა ილოცო ღვთის მიმართ, რათა სულიწმიდის ნათელის მოფენა ეძიო. როგორც კი მოიპოვებ სულიწმიდის ნათელის მოფენას, შენი ჭეშმარიტების თანაზიარება გახდება მოქნილი და პრაქტიკული და ადამიანებისთვის ადვილი გასაგები იქნება. ამგვარად, შედეგები მიიღწევა. სულიწმიდის ნათელის მოფენისა და საქმის გარეშე, ყველაფერი, რასაც გაიგებ, იქნება მოძღვრება, ხოლო ყველაფერი, რაზეც ითანაზიარებ, იქნება მხოლოდ მოძღვრება და უბრალო სიტყვები. როდესაც ადამიანები მოისმენენ ყველა ამ უსიცოცხლო სიტყვასა და მოძღვრებას, მათთვის ადვილი არ იქნება მათი გაგება. ამიტომ მიღწეული შედეგები ძალიან შეზღუდული იქნება. ამიტომ, თუ ადამიანებს სურთ შედეგების მიღწევა და ღვთის დაკმაყოფილება თავიანთ მოვალეობაში, მათ მეტი უნდა ილოცონ და მეტი იფიქრონ ჭეშმარიტებაზე. ყოველ ჯერზე, როდესაც ითანაზიარებ შეკრებაზე, თუ მეტს ილოცებ და მეტს იფიქრებ ჭეშმარიტებაზე, მიღწეული შედეგები უკეთესი იქნება. თუ არ ილოცებ ან არ იფიქრებ და ამის ნაცვლად ითანაზიარებ საკუთარ ნიჭსა და მჭევრმეტყველებაზე დაყრდნობით, მაშინ გარანტირებულია, რომ მიღწეული შედეგები ცუდი იქნება. მითხარი, მეც უნდა ვილოცო და ვიფიქრო, როდესაც თქვენთვის შეკრებებს ვატარებ? (დიახ.) მაგალითად, ყოველ ჯერზე, როდესაც ვპასუხობ მთელი მსოფლიოს ეკლესიების მიერ დასმულ კითხვებს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს კითხვები სინამდვილეში საკმაოდ მარტივად მეჩვენება და შემიძლია მაშინვე პასუხის გაცემა, მაინც მიწევს ლოცვა და ფიქრი. როგორ ვლოცულობ? როდესაც ვლოცულობ, ვამბობ: „ღმერთო, თუ დღევანდელ შეკრებაზე საკუთარ თავზე დაყრდნობით ვითანაზიარებ, მიღწეული შედეგები ძალიან შეზღუდული იქნება და ვერ შევძლებ ჭეშმარიტებაზე ნათლად თანაზიარებას. ღმერთო, მსურს ეს შეკრება შენს ხელებს მივანდო. დაე, სულიწმიდამ ნათელი მომფინოს და გამანათოს, რათა შევძლო ჭეშმარიტებაზე ნათლად თანაზიარება და შენი რჩეული ხალხის კითხვებზე შედარებით ზუსტად და შესაფერისად პასუხის გაცემა, რათა შენმა ყველა რჩეულმა გაიგოს, რასაც მათ ეუბნებიან და მეტი სულიერი სარგებელი მიიღონ. დაე, მთელი დიდება შენ გეკუთვნოდეს!“ ასეთი ლოცვის შემდეგ ვფიქრობ, ხოლო შემდეგ, როდესაც ვითანაზიარებ, შემიძლია ერთი ნაბიჯით წინ წასვლა თავდაპირველ საფუძველზე დაყრდნობით, და ჩემი თანაზიარება უფრო ნათელი და პრაქტიკული ხდება. განა ეს ასე არ არის? (ასეა.) ლოცვითა და ფიქრით შეძლებ უფრო პრაქტიკული სიტყვებისა და ემპირიული ცოდნის მეტი სიტყვის თქმას და შეძლებ მოძღვრების ნაკლები სიტყვის თქმას, ან საერთოდ არ თქმას. გარდა ამისა, სულიწმიდის ნათელის მოფენითა და წინამძღოლობით, შეგიძლია ნებისმიერ გაგებაზე თანაზიარება, რაც გულში გაქვს, ყოველგვარი წესებისა თუ დადგენილი შაბლონების გარეშე. ამგვარად, შენი აზროვნება უფრო მოქნილი იქნება. რადგან თითოეული შეკრებისთვის დრო ძალიან შეზღუდულია, ბევრად უფრო ეფექტურია, ყველამ მეტი პრაქტიკული სიტყვა და ნაკლები სიტყვები და მოძღვრებები მოისმინოს ამგვარად, ყველას შეუძლია გაგება და მეტი სარგებლისა და სულიერი აღშენების მიღება. ამიტომ, რა მოვალეობასაც უნდა ასრულებდე, ლოცვისა და ფიქრის გარეშე არ უნდა იყო.