დღეს აღარ არის მადლის ეპოქა და არც წყალობის ეპოქა, არამედ სასუფევლის ეპოქაა, რომელშიც ღვთის ხალხი აშკარავდება, ეპოქა, რომელშიც ღმერთი უშუალოდ ღვთაებრიობის მეშვეობით მოქმედებს. ამრიგად, ღვთის სიტყვების ამ თავში ღმერთი სულიერ სამყაროში უძღვება ყველას, ვისაც ესმის მისი სიტყვები. შესავალ აბზაცში ის წინასწარ ასრულებს ამ სამზადისს და, თუ ვინმეს აქვს ღვთის სიტყვების ცოდნა, ბოლომდე მიჰყვება კვალს და უშუალოდ ჩასწვდება იმას, რის აღსრულებასაც აპირებს ღმერთი თავის ხალხში. წინათ ადამიანები იცდებოდნენ „მსახურების შემსრულებელთა“ წოდების გამოყენებით, ხოლო დღეს, მას შემდეგ, რაც მათ განსაცდელი გაიარეს, ოფიციალურად იწყება მათი წვრთნა. გარდა ამისა, ადამიანებს უნდა ჰქონდეთ ღვთის საქმის უკეთესი ცოდნა წარსულის სიტყვების საძირკველზე დაყრდნობით და უნდა უყურებდნენ სიტყვებსა და პიროვნებას, სულსა და პიროვნებას, როგორც ერთ განუყოფელ მთლიანობას — როგორც ერთ ბაგეს, ერთ გულს, ერთ მოქმედებასა და ერთ წყაროს. ეს მოთხოვნა არის უმაღლესი მოთხოვნა, რაც ღმერთმა ადამიანს შექმნის დღიდან წაუყენა. აქედან ჩანს, რომ ღმერთი აპირებს ძალისხმევის ნაწილი დახარჯოს თავის ხალხზე, აპირებს მათში ზოგიერთი სასწაული და ნიშანი გამოავლინოს და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, აპირებს ყველა ადამიანი დაამორჩილოს ღვთის საქმისა და სიტყვების მთლიანობას. ერთი მხრივ, თავად ღმერთი იცავს თავის მოწმობას, ხოლო მეორე მხრივ, მოთხოვნები წამოუყენა თავის ხალხს და უშუალოდ გამოსცა ღვთის ადმინისტრაციული განკარგულებები მასებისთვის: ამრიგად, რადგან ჩემი ხალხი გეწოდებათ, საქმეები აღარ არის ისე, როგორც ადრე იყო; ყურად უნდა იღოთ და დამორჩილდეთ ჩემი სულის გამონათქვამებს და მჭიდროდ მიჰყვეთ ჩემს საქმეს; არ უნდა გააცალკევოთ ჩემი სული და ჩემი ხორცი, რადგან არსებითად ერთნი ვართ და ბუნებით განუყოფელნი. ამ შემთხვევაში, რათა ადამიანებმა განკაცებული ღმერთი არ უგულებელყონ, კიდევ ერთხელ არის ხაზგასმული სიტყვები „რადგან არსებითად ერთნი ვართ და ბუნებით განუყოფელნი“; რადგან ასეთი უგულებელყოფა ადამიანის სისუსტეა, ეს კიდევ ერთხელ არის შეტანილი ღვთის ადმინისტრაციულ განკარგულებებში. შემდეგ ღმერთი აღარაფერს მალავს და ადამიანებს აუწყებს ღვთის ადმინისტრაციული განკარგულებების დარღვევის შედეგებს და ამბობს: „ზარალს განიცდიან და მხოლოდ საკუთარი მწარე ფიალიდან შეძლებენ დალევას.“ ადამიანის სისუსტის გამო, ამ სიტყვების მოსმენის შემდეგ, იგი ძალაუნებურად უფრო მეტად იწყებს გულში ღვთისადმი სიფრთხილის გამოჩენას, რადგან „მწარე ფიალა“ საკმარისია იმისათვის, რომ ადამიანები ცოტა ხნით დააფიქროს. ადამიანებს მრავალნაირი განმარტება აქვთ ამ „მწარე ფიალასთან“ დაკავშირებით, რომელზეც ღმერთი საუბრობს: სიტყვებით განსჯა ან სასუფევლიდან განდევნა, ან გარკვეული ვადით იზოლირება, ან ხორცის სატანისგან გახრწნა და ბოროტი სულებისგან შეპყრობა, ან ღვთის სულის მიერ მიტოვება, ან ხორცის განადგურება და ხორცის ჰადესში ჩავარდნა. ეს განმარტებები ის არის, რისი მიღწევაც ადამიანის აზროვნებას შეუძლია, ასე რომ, საკუთარ წარმოსახვაში ადამიანებს არ ძალუძთ, მათ ფარგლებს გასცდნენ. მაგრამ ღვთის აზრები არ ჰგავს ადამიანისას; ანუ, „მწარე ფიალა“ არცერთ ზემოთ ჩამოთვლილს არ მიემართება, არამედ ღვთის გასხვლის მიღების შემდეგ ღვთის შეცნობის ხარისხს ეხება. უფრო გასაგებად რომ ითქვას, როდესაც ვინმე თვითნებურად აცალკევებს ღვთის სულსა და მის სიტყვებს, ან აცალკევებს სიტყვებსა და პიროვნებას, ან სულსა და ხორცს, რომლითაც ის იმოსება, ეს ადამიანი არა მხოლოდ ვერ ცნობს ღმერთს ღვთის სიტყვებში, არამედ ოდნავ ეჭვიც კი ეპარება ღმერთში და იმ მომენტიდან ყოველ ნაბიჯზე დაბრმავებულია. ეს არ არის ისე, როგორც ადამიანებს წარმოუდგენიათ, რომ ისინი უშუალოდ მოიკვეთებიან; არამედ თანდათანობით ვარდებიან ღვთის გაკიცხვაში — ანუ დიდ უბედურებებში ეშვებიან და ვერავინ იქნება მათთან შესატყვისი, თითქოს ბოროტი სულებით იყვნენ შეპყრობილნი და თითქოს უთავო ბუზები არიან, სადაც არ უნდა წავიდნენ, ყველაფერს რომ ეჯახებიან. მიუხედავად ამისა, მაინც არ ძალუძთ წასვლა. გულში ენით აღუწერლად უჭირთ, თითქოს მათ გულებში გამოუთქმელი ტანჯვა იყოს, თუმცა ხმის ამოღება არ შეუძლიათ და მთელ დღეს გაბრუებულნი ატარებენ, ვერ გრძნობენ ღმერთს. ამ გარემოებებში ღვთის ადმინისტრაციული განკარგულებები ემუქრება მათ, ასე რომ, ვერ ბედავენ „ეკლესიის“ დატოვებას, მიუხედავად იმისა, რომ არანაირი სიამოვნება არ აქვთ — ამას ჰქვია „შინაგანი და გარეგანი შეტევა“ და ადამიანებისთვის მისი გაძლება საშინლად რთულია. რაც აქ ითქვა, განსხვავდება ადამიანთა წარმოდგენებისგან — და ეს იმიტომ, რომ ასეთ პირობებშიც კი მათ იციან ღვთის ძიება, და ეს ხდება მაშინ, როდესაც ღმერთი ზურგს აქცევს მათ, და რაც უფრო მნიშვნელოვანია, არამორწმუნეებივით, სრულიად უუნარონი არიან, შეიგრძნონ ღმერთი. ღმერთი პირდაპირ არ გადაარჩენს ასეთ ადამიანებს; როდესაც მათი მწარე ფიალა დაიცლება, სწორედ მაშინ დადგება მათი უკანასკნელი დღე. თუმცა ამ მომენტში მაინც ეძებენ ღვთის განზრახვებს, სურთ ტკბობის გაგრძელება, მაგრამ ეს დრო განსხვავდება წარსულისგან, თუ არ არის განსაკუთრებული გარემოებები.

ამის შემდეგ, დადებით მხარეს ღმერთი კიდევ ერთხელ განუმარტავს ყველა ადამიანს და ასე კვლავ იძენენ სიცოცხლეს, რადგან, წარსულში, ღმერთმა თქვა, რომ მსახურების შემსრულებლებს საერთოდ არ ჰქონდათ სიცოცხლე, დღეს კი ღმერთი უეცრად ლაპარაკობს „შინაგან სიცოცხლეზე“. მხოლოდ სიცოცხლეზე საუბრით ხვდებიან ადამიანები, რომ მათში მაინც შეიძლება იყოს ღვთის სიცოცხლე. ამგვარად, მათი ღვთისადმი სიყვარული რამდენჯერმე იზრდება და უფრო დიდ ცოდნას იძენენ ღვთის გულმოწყალებისა და წყალობის შესახებ. ამრიგად, ამ სიტყვების წაკითხვის შემდეგ ყველა ადამიანი ინანიებს წარსულის შეცდომებს და ჩუმად ღვრის სინანულის ცრემლებს. უმეტესობა ასევე ჩუმად იღებს გადაწყვეტილებას, რომ უნდა დააკმაყოფილოს ღმერთი. ზოგჯერ ღვთის სიტყვები სწვდება ადამიანთა გულის სიღრმეებს, რაც ართულებს ადამიანებისთვის მათ მიღებას და მშვიდად ყოფნას. ზოგჯერ ღვთის სიტყვები გულითადი და გულწრფელია და ათბობს ადამიანთა გულებს, ისე რომ, წაკითხვის შემდეგ ისეთ შეგრძნებას უტოვებს მათ, რასაც მრავალი წლის წინ დაკარგული კრავი გრძნობს, როდესაც კვლავ ხედავს დედა ცხვარს. თვალები ცრემლით ევსებათ, აღელვება იპყრობთ და ერთი სული აქვთ ღვთის მკლავებში გადაეშვან, ქვითინებენ, ათავისუფლებენ იმ ენით აღუწერელ ტკივილს, რომელიც მრავალი წელია მათ გულშია, რათა ღვთისადმი ერთგულება დაამტკიცონ. რამდენიმეთვიანი გამოცდის გამო ოდნავ ზედმეტად მგრძნობიარენი გახდნენ, თითქოს ნერვები ახლახან გაღიზიანებოდეთ, მრავალი წლის განმავლობაში ლოგინად ჩავარდნილი ავადმყოფივით. ღვთის სიტყვებისადმი რწმენაში მტკიცენი რომ გახდნენ, ღმერთი მრავალჯერ უსვამს ხაზს შემდეგ სიტყვებს: „იმისათვის, რომ ჩემი საქმის შემდეგი ეტაპი შეუფერხებლად და დაბრკოლების გარეშე წარიმართოს, სიტყვებით გამოწრთობას ვიყენებ „ჩემს სახლში მყოფთა გამოსაცდელად.“ აქ ღმერთი ამბობს „ჩემს სახლში მყოფთა გამოსაცდელად“; ყურადღებით წაკითხვით ვიგებთ, რომ როდესაც ადამიანები მსახურების შემსრულებლებად მოქმედებენ, კვლავაც ღვთის სახლში მყოფ ადამიანებად რჩებიან. კიდევ უფრო მეტიც, ეს სიტყვები ხაზს უსვამს ღვთის ჭეშმარიტებას „ღვთის ხალხის“ წოდების მიმართ, რასაც ადამიანთა გულებში გარკვეული შვება მოაქვს. მაშ, რატომ მიუთითებს ღმერთი გამუდმებით იმ მრავალ გამოვლინებაზე ადამიანებში ღვთის სიტყვების წაკითხვის შემდეგ, ან როდესაც წოდება „ღვთის ხალხი“ ჯერ კიდევ არ არის გამოაშკარავებული? მხოლოდ იმის საჩვენებლად ხომ არა, რომ ღმერთი არის ღმერთი, რომელიც აკვირდება ადამიანის გულის სიღრმეებს? ეს მიზეზის მხოლოდ ნაწილია და აქ მას მხოლოდ მეორეხარისხოვანი მნიშვნელობა აქვს. ღმერთი ასე იმიტომ აკეთებს, რომ ყველა ადამიანი საბოლოოდ დაარწმუნოს, რათა თითოეულმა ადამიანმა ღვთის სიტყვებიდან შეიცნოს საკუთარი ნაკლოვანებები და შეიცნოს საკუთარი წინა დანაკლისი სიცოცხლესთან დაკავშირებით და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, რათა ჩაეყაროს საძირკველი საქმის მომდევნო ეტაპს. ადამიანებს მხოლოდ საკუთარი თავის შეცნობის საფუძველზე შეუძლიათ ისწრაფვონ ღვთის შეცნობისა და მისი მიბაძვისკენ. ამ სიტყვების გამო ადამიანები უარყოფითი და პასიური მდგომარეობიდან დადებითისა და პროაქტიულისკენ იცვლებიან და ეს ღვთის საქმის მეორე ნაწილს ფესვის გადგმის საშუალებას აძლევს. შეიძლება ითქვას, რომ საქმის ამ ეტაპით, როგორც საძირკვლით, ღვთის საქმის მეორე ნაწილი მარტივი საქმე ხდება, რაც უმცირეს ძალისხმევას მოითხოვს. ამრიგად, როდესაც ადამიანები განდევნიან უბედურებას გულიდან და ხდებიან დადებითნი და პროაქტიულნი, ღმერთი იყენებს ამ შესაძლებლობას თავისი ხალხისთვის სხვა მოთხოვნების წასაყენებლად: „ჩემი სიტყვები ნებისმიერ დროსა და ადგილას ვრცელდება და გამოიხატება, და ასევე, თქვენც ყოველთვის უნდა იცნობდეთ საკუთარ თავს ჩემ წინაშე. რადგან დღევანდელი დღე, ბოლოს და ბოლოს, არ ჰგავს იმას, რაც ადრე იყო, და ეს აღარ არის საქმეების აღსრულების საკითხი უბრალოდ იმის გამო, რომ ასე გსურს. სანაცვლოდ, ჩემი სიტყვების გაძღოლით, უნდა შეგეძლოს სხეულის დამორჩილება; ჩემი სიტყვები უნდა გამოიყენო დასაყრდენად და არ უნდა იმოქმედო დაუფიქრებლად.“ ამაში ღმერთი უპირველეს ყოვლისა ხაზს უსვამს „ჩემს სიტყვებს“; წარსულშიც მრავალჯერ ახსენა „ჩემი სიტყვები“ და, ამრიგად, თითოეული ადამიანი ძალაუნებურად აქცევს ამას გარკვეულ ყურადღებას. ასეა მითითებული ღვთის საქმის შემდეგი ეტაპის არსი: ყველა ადამიანმა ყურადღება უნდა გადაიტანოს ღვთის სიტყვებზე და არ უნდა ჰქონდეს სხვა სიყვარული. ღვთის ბაგიდან წარმოთქმული ყველა სიტყვა დაფასებული უნდა იყოს ყველა ადამიანის მიერ და არ უნდა ეპყრობოდნენ ზედაპირულად. ასე დასრულდება ეკლესიის ძველი მდგომარეობა, როდესაც ერთი ადამიანი წაიკითხავდა ღვთის სიტყვებს და მრავალი იტყოდა — „ამინ“ და დაემორჩილებოდა. იმ დროს ადამიანები არ იცნობდნენ ღვთის სიტყვებს, არამედ საკუთარი თავის დასაცავ იარაღად იყენებდნენ. ამის შესაცვლელად დედამიწაზე ღმერთი ახალ, უფრო მაღალ მოთხოვნებს უყენებს ადამიანს. ღვთის მაღალი სტანდარტებისა და მკაცრი მოთხოვნების ნახვის შემდეგ ადამიანები უარყოფითნი და პასიურნი რომ არ გახდნენ, ღმერთი მრავალჯერ ამხნევებს ადამიანებს ამ სიტყვებით: „რადგან საქმე დღევანდელ ვითარებამდე მივიდა, აღარ უნდა იგრძნოთ მეტისმეტი გულისტკენა და სინანული წარსულის საქმეებისა და მოქმედებების გამო. ჩემი სულგრძელობა ზღვასა და ცასავით უსაზღვროა — როგორ შეიძლება ადამიანის შესაძლებლობებსა და მათ ცოდნას ჩემ შესახებ საკუთარი ხელის ხუთი თითივით არ ვიცნობდე?“ ეს გულმოდგინე და გულწრფელი სიტყვები უეცრად უხსნის ადამიანებს გონებას და დაუყოვნებლივ გადაჰყავს იმედგაცრუებიდან ღვთის სიყვარულისკენ, დადებითად და პროაქტიულად ყოფნისკენ, რადგან ღმერთი საუბრობს ადამიანთა გულებში არსებულ სისუსტეზე დაყრდნობით. თითქმის გაუცნობიერებლად ადამიანები გრძნობენ, რომ თავიანთი წარსული ქმედებებით იმედი გაუცრუეს ღმერთს და კვლავ და კვლავ გამოხატავენ სინანულს. ამრიგად, ღმერთი ამ სიტყვებს განსაკუთრებით ბუნებრივად და ჩვეულებრივად ააშკარავებს, რათა ადამიანებმა არ იგრძნონ, რომ ღვთის სიტყვები უხეში და უსიცოცხლოა, არამედ მკაცრიც არის და რბილიც, სასიცოცხლოც და ცოცხალიც.

შექმნიდან დღემდე ღმერთი ჩუმად აწესრიგებდა ყველაფერს ადამიანისთვის სულიერი სამყაროდან და არასდროს აღუწერია სულიერი სამყაროს ჭეშმარიტება ადამიანისთვის. თუმცა დღეს ღმერთი უეცრად იძლევა მასში არსებული ბრძოლის მიმოხილვას, რაც ბუნებრივია, აოგნებს ადამიანებს, უღრმავებს იმის განცდას, რომ ღმერთი იდუმალი და შეუცნობელია და კიდევ უფრო ართულებს მათთვის ღვთის სიტყვების საწყისის პოვნას. შეიძლება ითქვას, რომ სულიერი სამყაროს საბრძოლო მდგომარეობას ყველა ადამიანი სულში შეჰყავს. ეს მომავლის საქმის პირველი შეუცვლელი ნაწილია და არის გასაღები, რაც ადამიანებს სულიერ სამყაროში შესვლის საშუალებას აძლევს. აქედან ჩანს, რომ ღვთის საქმის მომდევნო ეტაპი ძირითადად სულზე გადაიტანს ყურადღებას, რისი უპირველესი მიზანია, ყველა ადამიანს მისცეს ხორცში არსებული ღვთის სულის საკვირველი საქმეების უფრო დიდი ცოდნა და ამით ღვთის ყველა ერთგულ ადამიანს სატანის სიბრიყვისა და ბუნების უფრო დიდი ცოდნა მისცეს. მიუხედავად იმისა, რომ სულიერ სამყაროში არ დაბადებულან, თავს ისე გრძნობენ, თითქოს იხილეს სატანა და, როგორც კი ეს განცდა ეუფლებათ, ღმერთი მყისიერად გადადის საუბრის სხვა ხერხებზე — და როდესაც ადამიანები აღწევენ აზროვნების ამ წესს, ღმერთი ეკითხება: „რატომ გწვრთნით ასეთი სასწრაფო აუცილებლობით? რატომ გეუბნებით სულიერი სამყაროს ფაქტებს? რატომ შეგახსენებთ და შეგაგონებთ კვლავ და კვლავ?“ და ასე შემდეგ — კითხვების მთელი სერია, რაც მრავალ კითხვას ბადებს ადამიანთა გონებაში: რატომ საუბრობს ღმერთი ამ ტონით? რატომ საუბრობს სულიერი სამყაროს საკითხებზე და არა მის მოთხოვნებზე ადამიანების მიმართ ეკლესიის მშენებლობის დროს? რატომ არ ამსხვრევს ღმერთი ადამიანთა წარმოდგენებს საიდუმლოებების გაცხადებით? ოდნავ მეტი დაფიქრებით ადამიანები იძენენ მცირეოდენ ცოდნას ღვთის საქმის ეტაპების შესახებ და, ამრიგად, მომავალში ცდუნებებთან შეხვედრისას, მათში იბადება სატანის მიმართ სიძულვილის რეალური განცდა. და მაშინაც კი, როდესაც მომავალში განსაცდელებს შეხვდებიან, მაინც შეძლებენ ღვთის შეცნობას და სატანის უფრო ღრმად შეძულებას, და ამრიგად, სატანის დაწყევლას.

ბოლოს, ღვთის განზრახვა მთლიანად ვლინდება ადამიანისთვის: „რაც ჩემს თითოეულ სიტყვას მისცემს საშუალებას, გაიდგას ფესვი და აყვავდეს თქვენს სულებში, და, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, გამოიღოს მეტი ნაყოფი. ეს იმიტომ, რომ, რასაც ვითხოვ, არ არის კაშკაშა, უხვი ყვავილები, არამედ უხვი ნაყოფია, ნაყოფი, რომელიც არ ფუჭდება.“ თავისი ხალხისადმი ღვთის მიერ მრავალგზის წაყენებულ მოთხოვნებს შორის ეს ყველაზე ყოვლისმომცველია, ეს არის ცენტრალური წერტილი და პირდაპირაა გადმოცემული. მე გადავედი ნორმალურ ადამიანობაში მოქმედებიდან სრულ ღვთაებრიობაში მოქმედებაზე; ამრიგად, წარსულში ჩემს მარტივ სიტყვებში არ იყო დამატებითი განმარტებების საჭიროება და უმეტესობას შეეძლო ჩემი სიტყვების მნიშვნელობის გაგება. შედეგი ის იყო, რომ მაშინ ადამიანების მიმართ ერთადერთი მოთხოვნა ჩემი სიტყვების ცოდნა და რეალობაზე საუბრის უნარი იყო. ეს ეტაპი კი მკვეთრად განსხვავებულია. ჩემმა ღვთაებრიობამ სრულიად დაიპყრო ყველაფერი და ადამიანობის მონაწილეობისთვის ადგილი არ დატოვა. ამრიგად, თუ ჩემს ხალხს სურს ჩემი სიტყვების ჭეშმარიტი მნიშვნელობის გაგება, უდიდესი სირთულე ექმნებათ. მხოლოდ ჩემი გამონათქვამების მეშვეობით შეუძლიათ ნათლის მოფენისა და განათების მიღება და თუ ეს არ მოხდება ამ გზით, არავინ უნდა იფიქროს ჩემი სიტყვების მიზნის ჩაწვდომაზე. როდესაც ყველა ადამიანს ექნება ჩემ შესახებ უფრო მეტი ცოდნა ჩემი გამონათქვამების მიღების შემდეგ, სწორედ მაშინ გამომავლენს ცხოვრებაში მე ჩემი ხალხი, სწორედ მაშინ დასრულდება ჩემი საქმე ხორცში, და სწორედ მაშინ ჩემი ღვთაებრიობა მთლიანად გამოვლინდება ხორცში ცხოვრებით. ამ მომენტში ყველა ადამიანი შემიცნობს მე ხორცში და ჭეშმარიტად შეეძლება თქვას ისეთი სიტყვები, როგორიცაა „ღმერთი გამოჩინდება ხორცში“; ამას ჰქვია „ნაყოფი“. ეს არის შემდგომი მტკიცებულება იმისა, რომ ღმერთს მოსწყინდა ეკლესიის მშენებლობა — ანუ, „თუმცა სათბურის ყვავილები ვარსკვლავებივით ურიცხვია და მთელ აღფრთოვანებულ ბრბოს იზიდავს, ჭკნობის შემდეგ ისეთივე დაფლეთილი ხდება, როგორც სატანის ზრახვები, და არავინ იჩენს მათდამი ინტერესს.“ მიუხედავად იმისა, რომ ღმერთი თავადაც პირადად მოქმედებდა ეკლესიის მშენებლობისას, რადგან იგი არის ღმერთი, რომელიც ყოველთვის ახალია და არასდროს —ძველი, მას არ აქვს ნოსტალგია წარსულის საკითხებისადმი. ადამიანებს წარსულზე ფიქრი რომ შეეწყვიტათ, მან გამოიყენა სიტყვები: „ისეთივე დაფლეთილი, როგორც სატანის ზრახვები“, რაც აჩვენებს, რომ ღმერთი არ ემორჩილება წესებს. ზოგიერთმა ადამიანმა შეიძლება არასწორად განმარტოს ღვთის განზრახვა და იკითხოს: რატომ თქვა მან, იმის გათვალისწინებით, რომ ეს თავად ღვთის მიერ შესრულებული საქმეა, „ყვავილების დაჭკნობის შემდეგ არავინ იჩენს მათდამი ინტერესს“? ეს სიტყვები ადამიანებს გაცხადებას აძლევს. ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ საშუალებას აძლევს ყველა ადამიანს ჰქონდეს ახალი და სწორი საწყისი წერტილი; მხოლოდ მაშინ შეძლებენ ღვთის განზრახვის შესრულებას. საბოლოოდ, ეს მიიყვანს ღვთის მთელ ხალხს იქამდე, რომ ღმერთს შესწირონ ქება, რომელიც გულიდან მოდის, არ არის დაძალებული და გულწრფელია. ეს არის ის, რაც ღვთის 6000-წლიანი მართვის გეგმის გულშია. ანუ, ეს არის ამ 6000-წლიანი მართვის გეგმის დაგვირგვინება: ყველა ადამიანმა იცოდეს ღვთის განკაცების მნიშვნელობა — მათ პრაქტიკულად შეიცნონ განკაცებული ღმერთი, ანუ ღვთის საქმეები ხორცში — რათა უარყონ ბუნდოვანი ღმერთი და შეიცნონ ღმერთი, რომელიც დღევანდელია და ასევე გუშინდელი, და, უფრო მეტიც, ხვალინდელი, რომელიც რეალურად და სინამდვილეში არსებობდა უკუნითი უკუნისამდე. მხოლოდ მაშინ შევა ღმერთი განსვენებაში!