ბიბლიას ასევე უწოდებენ ძველ და ახალ აღთქმას. იცით, რას ნიშნავს „აღთქმა“? ძველ აღთქმაში სიტყვა „აღთქმა“ მომდინარეობს იეჰოვას მიერ ისრაელის ხალხთან დადებული აღთქმიდან, როდესაც მან დაამარცხა ეგვიპტელები და იხსნა ისრაელის ერი ფარაონისგან. რა თქმა უნდა, ამ აღთქმის დასტური იყო კრავის სისხლი, კარის წირთხლზე წასმული, რომლის მეშვეობითაც ღმერთმა დადო აღთქმა ადამიანთან, რომ ყველა, ვინც კრავის სისხლს წაცხებდა კარის ჩარჩოს ზედა და გვერდით მხარეებზე, იყვნენ ისრაელიანები, ღვთის რჩეული ხალხი, რომელსაც იეჰოვა ყველას იხსნიდა (რადგან იეჰოვა აპირებდა ეგვიპტის ყველა პირმშოს, ცხვრისა და პირუტყვის პირმშოს მოკვლას). ამ აღთქმას ორი მნიშვნელობა აქვს. ეგვიპტის ვერცერთი ადამიანი ან პირუტყვი ვერ გადაურჩებოდა იეჰოვას; ის დახოცავდა მათ ყველა პირმშოს, ცხვრისა და პირუტყვის პირმშოს. ამრიგად, წინასწარმეტყველების მრავალ წიგნში იყო ნაწინასწარმეტყველები, რომ ეგვიპტელები მკაცრად დაისჯებოდნენ იეჰოვას აღთქმის შედეგად. ეს არის აღთქმის პირველი მნიშვნელობა. იეჰოვამ დახოცა ეგვიპტელების პირმშოები და მათი პირუტყვის პირმშოები და დაინდო ყველა ისრაელიანი, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ყველას, ვინც ისრაელის მიწიდან მოვიდა, უფრთხილდებოდა და დაინდობდა იეჰოვა; მას სურდა მათთან გრძელვადიანი სამუშაოს შესრულება და მათთან აღთქმა დადო კრავის სისხლით. მას შემდეგ იეჰოვა აღარ დასჯიდა ისრაელიანებს და როგორც მან განაცხადა, ისინი სამუდამოდ იქნებოდნენ მისი რჩეულნი. ის შეუდგებოდა თავის საქმეს ისრაელის თორმეტ ტომში მთელი რჯულის ხანის განმავლობაში, ის გაუმჟღავნებდა ისრაელიანებს ყველა თავის კანონს და მათ შორის აირჩევდა წინასწარმეტყველებსა და მსაჯულებს, რომლებიც მისი საქმის ცენტრში იქნებოდნენ. იეჰოვამ დადო აღთქმა მათთან: თუ ეს ხანა არ შეიცვლებოდა, ის მხოლოდ თავის რჩეულებს შორის იმუშავებდა. იეჰოვას აღთქმა უცვლელი იყო, რადგან ის სისხლით იყო დადებული მის რჩეულ ხალხთან. უფრო მნიშვნელოვანი კი ის იყო, რომ მან აირჩია თავისი საქმის შესაბამისი მასშტაბი და მიზანი, რათა შესდგომოდა მის განხორციელებას მთელი ხანის განმავლობაში და ამიტომ ხალხი ამ აღთქმას განსაკუთრებით მნიშვნელოვნად მიიჩნევდა. ეს არის აღთქმის მეორე მნიშვნელობა. დაბადების წიგნის გარდა, რომელიც აღთქმის დადებამდე დაიწერა, ძველი აღთქმის ყველა სხვა წიგნი ასახავს აღთქმის დადების შემდეგ ისრაელიანებს შორის განხორციელებულ ღვთის საქმეს. რა თქმა უნდა, არის გარკვეული მინიშნებები წარმართებზე, მაგრამ საერთო ჯამში, ძველ აღთქმაში გადმოცემულია ღვთის საქმე ისრაელში. ისრაელიანებთან იეჰოვას დადებული აღთქმის გამო, რჯულის ხანაში დაწერილ წიგნებს ძველი აღთქმა ეწოდება. მათ სახელი ეწოდა ისრაელიანებთან იეჰოვას მიერ დადებული აღთქმის მიხედვით.

ახალ აღთქმას სახელი ეწოდა იესოს მიერ ჯვარზე დაღვრილი სისხლისა და მის მიერ ყველა იმ ადამიანთან დადებული აღთქმის მიხედვით, ვისაც მისი სწამდა. იესოს აღთქმა ასეთი იყო: ხალხს მხოლოდ მისი უნდა ერწმუნა, რათა მათი ცოდვები გამოესყიდა მის მიერ დაღვრილი სისხლით და ამგვარად, ისინი გადარჩებოდნენ და ხელახლა დაიბადებოდნენ ქრისტეს მეშვეობით და აღარ იქნებოდნენ ცოდვილნი; ადამიანებს მხოლოდ მისი უნდა ერწმუნათ, რათა მიეღოთ მისი მადლი და არ დატანჯულიყვნენ ჯოჯოხეთში სიკვდილის შემდეგ. მადლის ხანაში ყველა წიგნი ამ აღთქმის შემდეგ დაიწერა და ყველა მათგანი ასახავს იმ საქმესა და გამონათქვამებს, რასაც ის მოიცავს. ისინი მხოლოდ უფალი იესოს ჯვარცმით ადამიანთა ხსნას ან აღთქმას ეხება; ეს წიგნები დაწერილია უფალში მყოფი ძმების მიერ, რომელთაც ჰქონდათ პირადი გამოცდილებები. ამიტომ ამ წიგნებსაც აღთქმის მიხედვით ეწოდათ: მათ ეწოდებათ ახალი აღთქმა. ეს ორი აღთქმა მოიცავს მხოლოდ რჯულის ხანას და მადლის ხანას და არანაირი კავშირი არ აქვს უკანასკნელ ხანასთან. ამიტომ ბიბლია ნაკლებად გამოსადეგია ბოლო ჟამის თანამედროვე ადამიანებისთვის. საუკეთესო შემთხვევაში, ის დროებითი ცნობარის ფუნქციას ასრულებს, მაგრამ ზოგადად მცირე პრაქტიკული ღირებულება აქვს. მიუხედავად ამისა, რელიგიური ადამიანები მაინც ყველაზე მეტად აფასებენ მას. ისინი არ იცნობენ ბიბლიას. მათ მხოლოდ ბიბლიის ახსნა შეუძლიათ და ფუნდამენტურად არ იციან მისი წარმოშობის შესახებ. მათი დამოკიდებულება ბიბლიის მიმართ არის ის, რომ ბიბლიაში ყველაფერი სწორია, ის არ შეიცავს უზუსტობებს ან შეცდომებს. რადგან ისინი თავდაპირველად დარწმუნდნენ ბიბლიის ჭეშმარიტებასა და უცდომლობაში, დიდი ინტერესით სწავლობენ და იკვლევენ მას. ღვთის საქმის დღევანდელი ეტაპი ბიბლიაში არ იყო ნაწინასწარმეტყველები. დაპყრობის საქმე არასდროს ყოფილა ნახსენები ყველაზე ბნელ ადგილებშიც კი, რადგან ეს არის ყველაზე ბოლო საქმე. რადგან ღვთის საქმის განხორციელების ხანა განსხვავებულია, თვით იესომაც კი არ იცოდა, რომ სამუშაოს ეს ეტაპი ბოლო ჟამს შესრულდებოდა - მაშ, როგორ შეუძლია ბოლო ჟამის ხალხს ბიბლიაში ღვთის საქმის ამ ეტაპის პოვნა მისი შესწავლისას?

იმ ადამიანთა უმეტესობა, ვისაც ბიბლიის ახსნა სურს, ლოგიკურ დასკვნას ეყრდნობა და რეალური ცოდნა არ გააჩნია. ისინი უბრალოდ ლოგიკას მიმართავენ ბევრ საკითხთან დაკავშირებით დასკვნის გასაკეთებლად. წლების განმავლობაში ვერავინ ბედავდა ბიბლიის ანალიზს ან მისთვის „არას“ თქმას, რადგან ის „წმინდა წიგნია” და ხალხი მას, როგორც ღმერთს, ისე სცემს თაყვანს. ეს გრძელდება ათასობით წლის განმავლობაში. ღმერთი ამას ყურადღებას არ აქცევს, ვერც ვერავინ აღმოაჩინა ბიბლიის მიღმა ნამდვილი ისტორია. ვამბობთ, რომ ბიბლიის თაყვანისცემა კერპთაყვანისმცემლობაა, მაგრამ ვერცერთი ღვთისმოსავი მორწმუნე ვერ ბედავს ამის ასე აღქმას და გეტყვიან: „ძმაო! არ თქვა ეს! ეს საშინელებაა! როგორ შეგიძლია ღმერთის გმობა?“ შემდეგ ისინი შეწუხებულ გამომეტყველებას მიიღებენ: „ო, მოწყალეო იესო, მხსნელო უფალო, გევედრები შენ, მიუტევე მისი ცოდვები, რადგან შენ ხარ უფალი, რომელსაც უყვარს კაცი და ჩვენ ყველამ შევცოდეთ, გთხოვ, მოიღე ჩვენზე დიდი წყალობა, ამინ”. აი, რამდენად „ღვთისმოსავები” არიან ისინი; როგორ შეუძლიათ მათ ასე ადვილად მიიღონ ჭეშმარიტება? შენი სიტყვები მათ ძალიან შეაშინებს. ვერავინ გაბედავს იმის გაფიქრებას, რომ ბიბლია შეიძლება შებილწული იყოს ადამიანური იდეებითა და წარმოდგენებით და ვერავინ დაინახავს ამ ნაკლს. ბიბლიაში ასახულია ცალკეული ინდივიდების გამოცდილება და ცოდნა, ასევე სულიწმინდის განმანათლებლობა, მისი ნაწილი კი დამახინჯებულია ადამიანის ინტელექტითა და აზროვნებით. ღმერთი არასდროს ჩარეულა ამ საქმეში, მაგრამ არსებობს ზღვარი: ეს ყველაფერი ნორმალური ადამიანის გონებას არ აღემატება და თუ აღემატება, ხელს უშლის და ანადგურებს ღვთის საქმეს. ყველაფერი, რაც ჩვეულებრივი ადამიანის გონებას აღემატება, სატანის საქმეა, რადგან ის ართმევს ადამიანს მოვალეობას, ეს სატანის საქმეა და მას სატანა მართავს და ამ მომენტში სულიწმინდა არ მოგცემს ასე მოქმედების უფლებას. ზოგჯერ ზოგიერთი და და ძმა მეკითხება: „შეიძლება ასე მოვიქცე?” მე ვუყურებ მათ სულიერ ზრდას და ვამბობ: „კარგი!” არიან ადამიანებიც, რომლებიც ამბობენ: „ნორმალურია ჩემი ამგვარი მოქმედება?” და მე ვამბობ: „კი! ეს ნორმალურია, სავსებით ნორმალური!” სხვები კითხულობენ: „მისაღებია ჩემი ამგვარი მოქმედება?” და მე ვპასუხობ: „არა!” ისინი მეკითხებიან: „რატომ არის ეს მისთვის მისაღები და ჩემთვის არა?” მე კი ვპასუხობ: „იმიტომ, რომ ის, რასაც შენ აკეთებ, სატანისეულია, ეს დარღვევაა და შენი მოტივაციის წყარო არასწორია”. ასევე, არის შემთხვევები, როდესაც საქმე წინ არ მიიწევს კარგად და ძმები და დები ამას ვერ აცნობიერებენ. ზოგი მეკითხება, მისაღებია თუ არა გარკვეული გზით მოქმედება და როდესაც ვხედავ, რომ მათი ქმედებები ხელს არ შეუშლის მომავლის საქმეს, მივუგებ, რომ მისაღებია. სულიწმინდის საქმე ადამიანებს შესაძლებლობას აძლევს; ადამიანები არ არიან ვალდებულნი, ზუსტად შეასრულონ სულიწმინდის სურვილები, მათ შეუძლიათ ნორმალურად აზროვნება და აქვთ სისუსტეები, გარკვეული ხორციელი მოთხოვნილებები, რეალური პრობლემები და თავში უტრიალებთ ფიქრები, რომელთა კონტროლიც არ შეუძლიათ. ყველაფერს, რასაც ადამიანებისგან ვითხოვ, აქვს ზღვარი. ზოგიერთი ადამიანი ჩემს სიტყვებს ორაზროვნად მიიჩნევს, თითქოს მე ვეუბნები მათ, რომ იმოქმედონ ნებისმიერი გზით - ეს იმიტომ ხდება, რომ შენ არ გესმის, რომ ჩემს მოთხოვნებს შესაბამისი ფარგლები აქვს. თუ ყველაფერი ისე იქნებოდა, როგორც შენ წარმოგიდგენია, თუ მე ყველა ადამიანს გამონაკლისის გარეშე ერთსა და იმავე მოთხოვნებს წავუყენებდი და მათგან ერთი და იგივე სულიერი მდგომარეობის მიღწევას მოვითხოვდი, მაშინ ეს არ გაამართლებდა. ეს შეუძლებლის მოთხოვნაა, ადამიანური შრომის პრინციპია და არა ღვთის საქმის პრინციპი. ღვთის საქმე სრულდება ადამიანების რეალური გარემოებების შესაბამისად და მათ თანდაყოლილ შესაძლებლობებზეა დაფუძნებული. ეს ასევე სახარების ქადაგების პრინციპია: იმოქმედე ნელა და ბუნებას საშუალება მიეცი, თავის დინებას მიჰყვეს. მხოლოდ მაშინ, როდესაც ვინმეს ნათლად ეტყვით ჭეშმარიტებას, ის გაიგებს და მხოლოდ მაშინ შეძლებს ბიბლიის გვერდზე გადადებას. თუ ღმერთი არ შეასრულებდა საქმის ამ ეტაპს, ვინ შეძლებდა შეთანხმების დარღვევას? ვინ შეძლებდა ახალი საქმის შესრულებას? ვინ შეძლებდა ახალი გზის პოვნას ბიბლიის იქით? რადგან ადამიანების ტრადიციული წარმოდგენები და მტრული ეთიკა ასეთი შემაშფოთებელია, მათ არ ძალუძთ ბორკილების გადაგდება და არც ამის გაკეთების გამბედაობა აქვთ. რომ აღარაფერი ვთქვათ იმაზე, თუ როგორ არიან დღეს ადამიანები მოხიბლულნი ბიბლიის რამდენიმე მკვდარი სიტყვით, იმ სიტყვებით, რომლებმაც მათი გულები დაიპყრო. როგორ შეიძლება ისინი მზად იყვნენ ბიბლიის დათმობისთვის? როგორ შეუძლიათ მათ ასე ადვილად მიიღონ გზა, რომელიც ბიბლიაზე არ გადის? ეს მხოლოდ იმ შემთხვევაშია შესაძლებელი, თუ შენ შეძლებ ბიბლიის მიღმა ნამდვილი ისტორიისა და სულიწმიდის საქმის პრინციპების ნათლად გადმოცემას ისე, რომ ყველა ადამიანი სრულად დაარწმუნო, რაც უკიდურესად აუცილებელია. საქმე იმაშია, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ყველა რელიგიური ადამიანი პატივს სცემს ბიბლიას და თაყვანს სცემს მას, როგორც ღმერთს, ისინი ასევე ცდილობენ ღმერთის ბიბლიით შემოფარგვლას და თავიანთ მიზნებს მხოლოდ ღმერთის ხელახლა ჯვარცმით აღწევენ.